เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1632 ปลูกถ่ายผิวหนังช่วยพ่อ
บนเตียงวีไอพีเพียงหนึ่งเดียวของทั้งศูนย์ฉุกเฉินพาร์กินสัน
ครอบครัวนี้รู้สึกไม่มีความสุขอย่างยิ่ง
อารมณ์ซับซ้อน
ทุกครั้งตอนที่ออกมาจากห้อง มักจะรู้สึกเหมือนถูกคนมองมาด้วยสายตาเคารพ
ดาราฮอลลีวูดเป็นฝ่ายเข้ามาพูดคุยกับพวกเขาด้วยตัวเอง เซ็นรูป? ขอโทษที…ให้คุณทั้งปึกยังได้!
ในสายตาคนอื่น มองพ่อของเจียวโหรวโหรวที่ทั้งชีวิตนี้อย่างมากก็ได้เป็นแค่หัวหน้าเล็กๆ ในโรงงานเป็นเศรษฐีเจ้าหน้าที่ระดับสูงไปแล้ว
น่าเสียดาย…
นี่แค่ชั่วคราวเท่านั้น!
เดิมทีพวกเขาพูดได้อย่างภาคภูมิใจว่าอู๋ฮุยคือลูกเขยของพวกเขา คือสามีของเธอ
แต่น่าเสียดาย คุณไม่คู่ควรที่จะเสพสุขกับวาสนานี้
คุณเคยดูถูกดูแคลน ทอดทิ้งเหยียดย่ำ
วันนี้ คุณไต่ขึ้นมาไม่ได้แล้ว!
…
บนเตียงผ่าตัด
ชายชรามองอู๋ฮุย น้ำตาเอ่อคลอ
เขาอยากขอโทษ แต่กลับพูดไม่ออก
บางครั้งก็รู้สึกว่าพระเจ้าเล่นตลกจริงๆ
คนที่ถูกลูกสาวตัวเองทอดทิ้งกลับกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญสาขาพาร์กินสันที่ชื่อเสียงโด่งดังในประเทศ
การผ่าตัดเสร็จสิ้น ประสบความสำเร็จมาก
วินาทีที่เสียงปรบมือดังขึ้นในห้องผ่าตัด เฉินชางก็เดินเข้ามา
ทุกคนเรียกด้วยความเคารพ “ศาสตราจารย์เฉิน!”
“ผ่าตัดสำเร็จแล้วเหรอ” เฉินชางถามก่อน
อู๋ฮุยยิ้มบอก “ครับ!”
เฉินชางตบบ่าของอู๋ฮุย “ยอดเยี่ยม! ผมตั้งใจจะให้คุณทำอยู่เลย”
ชายชราได้สติว่าคนที่มาถึงคือเฉินชาง
ศาสตราจารย์เฉินคิดจะมาผ่าตัดให้ตัวเอง…
เฮ้อ!
ตอนที่ออกจากห้องผ่าตัด พยาบาลเข็นชายชราจากไป
ระหว่างทาง ชายชราเงียบเสียงไม่พูดไม่จา
ตอนที่ออกจากโรงพยาบาล
ชายชราเรียกพยาบาลคนหนึ่ง ส่งกระดาษแผ่นหนึ่งให้เธอ “ส่งให้หัวหน้าอู๋ของพวกคุณที”
พยาบาลน้อยรู้เรื่องของหัวหน้าอู๋
ความจริงเดิมทีพวกเธอดูแคลนครอบครัวนี้มาก
แต่อย่างไรเสียก็เห็นแก่หน้าของหัวหน้าอู๋ จึงยังดูแลเต็มที
แต่…
พวกเขายิ่งใส่ใจ ก็เหมือนยิ่งเป็นการโจมตีและจู่โจมเจียวโหรวโหรว
เหมือนกำลังบอกว่า แต่เดิมนี่คือการปฏิบัติที่คุณควรได้!
ครอบครัวเจียวออกโรงพยาบาล
อู๋ฮุยไม่มาดูแม้แต่น้อย
เพราะไม่จำเป็น
การผ่าตัดครั้งนี้ก็เป็นการแสดงความกตัญญูอย่างหนึ่งเท่านั้น ที่ควรคืนก็ยังต้องคืน ชาตินี้ก็ไม่ผิดต่อพวกเขาแล้ว
เวลานี้พยาบาลส่งกระดาษมาให้อู๋ฮุย
“หัวหน้าอู๋ ชายชราคนนั้นส่งกระดาษมาให้คุณน่ะค่ะ”
อู๋ฮุยชะงักเล็กน้อย ลังเลอยู่ชั่วครู่ อยากเปิดดู
แต่คิดดูอีกที เขาฉีกมันทิ้งโดยตรงก่อนโยนลงในถังขยะของคนอื่น
ดูทำไม
มีอะไรน่าดู
เรื่องในอดีต หรือว่ายังต้องเหลือเยื่อใย
…
เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า ห่างจากช่วงเวลาที่เฉินชางจะออกจากโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินของเมืองหลวงอีกไม่ไกลแล้ว
เหมือนทุกคนสัมผัสได้ว่าเฉินชางใกล้จะจากไปแล้ว จึงยังค่อนข้างอาลัยอาวรณ์
เฉินชางก็รู้สึกถึงบรรยากาศนี้
เขามองทุกคนในแผนก ยังมีความอาลัยอาวรณ์
แผนกฉุกเฉินที่หกเหมือนคุ้นชินกับตัวตนของเฉินชางโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว
ทุกคนเจอคำถามที่ยากแก้ไขก็จะพูดว่า ‘ไปหาอาจารย์เฉิน!’ ด้วยความเคยชิน
แต่ช่วงนี้ความเคยชินนี้ต้องเปลี่ยนแปลงแล้ว!
ตอนบ่ายของวันศุกร์ เด็กสาวอายุสิบเจ็ดสิบแปดปีคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในโถงฉุกเฉิน
“ศาสตราจารย์เฉินอยู่ไหนเหรอคะ”
เด็กสาวรีบตะโกนถาม
“หนูอยากเจอศาสตราจารย์เฉินค่ะ!”
ทุกคนในแผนกพยาบาลหลังเห็นเด็กสาวก็ตกตะลึงทันที
“สวัสดีจ้ะ ศาสตราจารย์เฉินกำลังผ่าตัด หนูมีธุระอะไรเหรอ”
เด็กสาวทรุดเข่าลงกับพื้น “ขอร้องละค่ะ ศาสตราจารย์เฉินช่วยพ่อของหนูด้วย!”
พวกพยาบาลพลันหน้าเปลี่ยนสี!
มองเด็กสาวที่สวมหมวก ไม่รู้ควรพูดอะไร
ได้แต่ปลอบหนึ่งรอบแล้วพูดอย่างอื่น
อากาศเดือนสิบเอ็ดค่อนข้างหนาว
เฉินชางเพิ่งผ่าตัดเสร็จ ออกมาจากห้องผ่าตัดก็ได้รับสายจากแผนกพยาบาล!
“ศาสตราจารย์เฉิน แผนกฉุกเฉินมีคนมาหาคุณ ขอให้คุณช่วยพ่อของเธอน่ะค่ะ!”
ศาสตราจารย์เฉินงุนงงเล็กน้อย หลังบอกให้รอเดี๋ยวก็รีบกลับมาที่แผนกฉุกเฉิน
เห็นแค่ว่าในโถงใหญ่มีเด็กสาวยืนอยู่คนหนึ่ง เด็กสาวหน้าตาสะสวย แต่…หัวล้าน!
เฉินชางอดใจเต้นกระตุกไม่ได้
บรรดาเด็กสาวในสมัยนี้ช่างเล่นกันจริงๆ
ใกล้จะเข้าฤดูหนาวแล้ว แต่กลับโกนหัวตัวเอง
แต่เฉินชางก็นับว่าประสบการณ์เยอะ เขาอยู่แผนกฉุกเฉินมานาน ใช่ว่าไม่เคยเห็นเรื่องแปลกๆ มาก่อน
ดังนั้นเฉินชางจึงพูดกับเด็กสาว “สวัสดี ผมคือเฉินชาง”
หลังเด็กสาวได้ยินก็พูดขึ้นด้วยความตื่นเต้น “ศาสตราจารย์เฉิน ขอร้องค่ะ ช่วยพ่อของหนูด้วย”
เฉินชางอดถามไม่ได้ “เธอไม่ต้องรีบร้อนไป มาที่ห้องทำงานก่อน พ่อเธอเป็นอะไรเหรอ”
เด็กสาวพยักหน้าด้วยความตื่นเต้น
ระหว่างที่พูด ทั้งสองคนก็มาถึงห้องทำงาน
เด็กสาวล้วงเอาภาพหนึ่งใบส่งให้เฉินชาง “ศาสตราจารย์เฉิน…นี่คือพ่อของหนูค่ะ”
เฉินชางชะงัก ผลคือเมื่อดูรูปใบนั้น หลังดูจบเขาก็หน้าเปลี่ยนสีทันที!
เพราะ…นี่ยังใช่คนอยู่ที่ไหนกัน!
ถูกต้อง!
สภาพในภาพนี้ไม่ใช่อะไรที่คนธรรมดาจะรับได้ คนทั่วไปเห็นเห็นภาพนี้ต้องตกใจเป็นแน่
เด็กสาวพูดต่อ “พ่อของหนูมีบาดแผลไฟไหม้รุนแรง…”
ระหว่างที่พูด เด็กสาวน้ำตาไหลพรากไม่ขาดสาย
เธอทรมานใจมาก น้ำตาเอ่อท้นออกมาไม่หยุด
“แปดสิบเปอร์เซ็นต์ที่ร่างกายของพ่อหนูได้รับบาดเจ็บสาหัส ขนาดใหญ่มาก ความลึกก็ลึกมาก แทบไม่มีส่วนดีบนร่างกายแล้ว…
แต่ตอนนี้หลายแห่งเป็นแผลไฟไหม้ระดับสาม คุณหมอไม่กล้าจัดการด้านล่างแม้แต่นิดเดียว ส่งไปโรงพยาบาลตงต้าของมณฑลตงหยาง หัวหน้าฉินเสียงดูแล้วก็จัดการไม่ได้ค่ะ!
เขาบอกว่าเขาจัดการไม่ไหว…แถมการผ่าตัดปลูกถ่ายผิวหนังมีความยากสูงมาก ตอนนี้ได้แต่ควบคุมการติดเชื้อสุดความสามารถ
และ…ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้ผิวหนังส่วนใหญ่ของใบหน้าของพ่อหนูไหม้เสียหายหมดแล้ว ไม่มีใบหน้าแล้วค่ะ…
หัวหน้าฉินเสียงบอกว่าเขาจนหนทาง คนที่ทำการผ่าตัดนี้สำเร็จได้ในประเทศมีอยู่ไม่มาก เขาบอกว่ามาลองหาคุณได้”
พูดถึงตรงนี้ น้ำตาของเด็กสาวเหมือนแม่น้ำไหลบ่า ล้นทะลักออกมา
กระทั่งทุกคนในห้องทำงานยังได้ยิน
และเวลานี้ เฉินชางก็มองหัวล้านเลี่ยนของเด็กสาว วินาทีนี้ ก็เข้าใจแล้วว่าทำไม!
เด็กสาวตอบ “ศาสตราจารย์เฉิน หนูขอร้อง ช่วยพ่อของหนูด้วย”
เฉินชางตอบไม่ตรงคำถามพลางชี้ไปที่ศีรษะของเด็กหญิง “นี่เธอ……”
เด็กสาวเช็ดน้ำตา พูดอย่างแน่วแน่ “คุณหมอบอกว่าผิวหนังเทียมแพงมาก หนูอยากปลูกผิวหนังของตัวเองให้พ่อค่ะ
หนูกลัวพวกเขาไม่เห็นด้วย หนูเลยโกนหัว”
เฉินชางสูดหายใจลึก!
อย่างนี้นี่เอง!
สำหรับเด็กสาวในสมัยนี้ การแสวงหาความงดงามอยู่เหนือจินตนาการ
ส่วนเด็กสาวคนนี้ เพื่อช่วยพ่อของตัวเอง ถึงกับเต็มใจสละผิวหนังช่วยพ่อ!
นี่มัน…เจ็บปวดมากนะ!
เฉินชางพยักหน้า “อืม ผมจะไปดูกับเธอ”
YOU MAY ALSO LIKE
