เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1683 ใช่แล้วคือเฉินชาง!

วารสาร ‘Nature’ จะเปลี่ยนหน้าปกและบทความสำคัญก็ต้องมีขั้นตอน ดูเหมือนว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว! ถึงอย่างไรสิ่งที่สำนักพิมพ์พิจารณาก็คืออิทธิพลของตัววารสาร มีอันที่ดีกว่าแท้ๆ ทำไมต้องใช้อันที่แย่กว่า? ความจริงนี่เป็นหลักเหตุผลหนึ่ง!

ทว่าตอนบอกเรื่องนี้กับไททานีสอาจจะอึดอัดเล็กน้อย! ถึงอย่างไรก็ล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในแวดวงวิชาการทั้งนั้น หากพูดตรงๆ… จะรู้สึกเหมือนไม่ไว้หน้าหรือเปล่า โยเทลพิจารณาเรื่องนี้อยู่สองวินาทีจึงตัดสินใจโทรหาไททานีส!

ตอนนี้ไททานีสอารมณ์ดีมาก ฮอฟฟ์แมน-ลา โรช กรุ๊ป ให้เงินลงทุนจำนวนหนึ่งร้อยล้านเหรียญสหรัฐสำหรับศูนย์ทดลอง นี่เป็นเรื่องที่ดีอย่างไม่ต้องสงสัย ขั้นตอนต่อไปคือการดึงดูดผู้มีความสามารถและเริ่มการวิจัยโดยเร็วที่สุด!

สิ่งเดียวที่เสียดายคือเฉินชาง เจ้าหมอนี่… เจ้าเล่ห์มาก น่าเสียดาย ทว่าไททานีสคิดว่าปัจจุบันการศัลยกรรมยังขาดการสังเกตประสิทธิภาพในระยะยาว ตอนนี้เขายังดูเรื่องนี้อยู่ห่างๆ เจ้าหมอนี่เสียโอกาสควารางวัลโนเบลไปครั้งหนึ่งแล้ว ไม่รู้ความรุนแรงของเรื่องราวเสียเลย!

หลายวันมานี้ ไททานีสตื่นมาก็จะตองแอบกินด่าเฉินชางสักสามรอบก่อน หน้าปกวารสาร ‘Nature’, รางวัลอัลบานีสาขาชีวการแพทย์, บุคคลแรกที่มีการวิจัยทางเภสัชวิทยาของโรคพาร์กินสัน… ไททานีสที่ได้รับเกียรติทั้งหมดนี้ก็ไม่ได้หยิ่งผยอง!

เขารู้ว่าถ้าเขาวิจัยยาตัวใหม่ออกมาได้ เขาจึงจะประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง! ถาวิจัยยาตัวใหม่ออกมาได้จริงๆ ฮอฟฟ์แมน-ลา โรช กรุ๊ป จะร่วมงานกับเขาและแบ่งเปอร์เซ็นต์จากการขายกัน!

นี่คือความร่วมมือระหว่าง ฮอฟฟ์แมน-ลา โรช กับไททานีส มีผู้ป่วยโรคพาร์กินสันเกือบหนึ่งร้อยล้านรายทั่วโลก และจำนวนยังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง! ถายารักษาได้ผลจริง! ก็ไม่ต้องพูดถึงการผ่าตัดอะไรแล้ว ใครจะอยากผ่าศีรษะของตัวเอง อย่าลืมว่าผู้ป่วยโรคพาร์กินสันส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ อายุค่อนข้างมาก ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมผ่าตัด!

นอกจากนี้! มีอีกหนึ่งปัญหาคือค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดสูงมาก เพราะฉะนั้นเพื่อผลการรักษาที่เหมือนกันในโรคเดียวกัน ถ้าต้องเลือกการรักษาทางอายุรศาสตร์หรือการศัลยกรรม โดยพื้นฐานแล้วผู้คนมากกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์จะเลือกการรักษาทางอายุรศาสตร์! เพราะมันง่าย สะดวก ไม่มีแผล ความเสี่ยงต่ำ และราคาถูก! ข้อดีเยอะมาก

ตอนนี้เองเขาได้รับสายจากโยเทล หัวหน้าบรรณาธิการวารสาร ‘Nature’

“คุณโยเทลที่รัก คุณโทรมาอวยพรผมใช่ไหมครับ?” คำพูดที่ดูอารมณ์ดีของไททานีสทำให้โยเทลทำอะไรไม่ถูก! ควรจะพูดอย่างไรและพูดอะไรดี ไม่ควรขัดความสุขคนอื่น ตอนนี้ไททานีสกำลังมีความสุขมากๆ อยู่ด้วย ยากเกินไปแล้ว!

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวโยเทล จู่ๆ เขาก็นึกแผนหนึ่งออก เขายิ้มพูด “ศาสตราจารย์ไททานีส ผมมีทั้งข่าวดีและข่าวร้ายจะบอก คุณอยากฟังอันไหนก่อนครับ”

ไททานีสอึ้งไปทันที! ข่าวดี… ความจริงเขารู้อยู่แล้ว ต้องเป็นเรื่องที่ตนได้ขึ้นหน้าปกแน่ นึกถึงใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาหลังจากถูกรีทัชตกแต่ง เขาก็รู้สึกมั่นใจขึ้นกว่าเดิม! เพราะฉะนั้นไททานีสรู้สึกว่าตนยอมรับได้!

“ฟังข่าวร้ายก่อนครับ!”

โยเทลอึ้งก่อนจะยิ้มพูดอย่างอึดอัด “ข่าวร้ายคือมีบทความที่โดดเด่นบทความหนึ่ง ทำให้คุณหลุดจากหน้าปก ขอโทษจริงๆ ครับ!”

หลังจากไททานีสได้ยินข่าวนี้ก็อึ้งไปทันที! โกรธจนแทบจะกระโดดขึ้นมา! ไหนบอกว่าจะให้อยู่หน้าแรกของวารสารไง? ไหนบอกว่าจะให้ขึ้นปกไง? ไหนบอกว่า… ถุย! พวกคุณมันจอมหลอกลวง

“ทำไมล่ะครับ!” ไททานีสเสียใจมาก! บทความของตนถูกถอนแล้ว ยังจะมีข่าวดีอะไรได้อีก! บทความที่โดดเด่นงั้นหรือ? จะโดดเด่นแค่ไหน? โดดเด่นกว่าของผมอีกหรือ? หรือจะเป็นเจ้าของรางวัลโนเบลปีนี้อย่างแคนบี้? ต้องเป็นเขาแน่! ไททานีสคิดได้แบบนี้แม้จะเสียใจแต่ก็ยอมรับ! ถึงอย่างไร… ฝีมือก็ยังด้อยกว่าเขา จะทำอย่างไรได้

ยังมีข่าวดีอีกข่าว! จะเป็นเรื่องอะไรนะ หรือว่า… ใช่! ต้องเป็นเรื่องนี้แน่! วารสาร ‘Nature’ จะต้องชดเชยให้ตน! อาจจะเป็นหน้าปกเล่มหน้า ก็ไม่เลวนะ วารสารเล่มแรกของปีไม่ได้แย่ไปกว่าวารสารประจำปี!

ไททานีสปลอบใจตัวเอง “น่าเสียดายจริงๆ เลยนะครับคุณโยเทล แล้วข่าวดีล่ะครับ”

ตอนแรกโยเทลคิดว่าไททานีสจะรับไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าจะปล่อยวางได้ไวขนาดนี้ เขาตัดสินใจรีบบอกข่าวดีกับไททานีสให้เขามีความสุขหน่อย!

“ศาสตราจารย์ไททานีส ข่าวดีก็คือ… เราตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เผยแพร่บทความของคุณในปีนี้แล้ว!”

ไททานีสได้ยินแบบนี้ก็เผยสีหน้ารู้ทัน คิดไว้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ จะไม่เผยแพร่ในปีนี้แล้ว? ว่าแล้วเชียว! จะเผยแพร่ในเล่มแรกของปีหน้าสินะ!

โยเทลยิ้มพูดต่อว่า “คุณไม่ถามว่าเพราะอะไรหรือ?”

ไททานีสยิ้มเยาะ “เพราะจะเผยแพร่ในปีหน้าใช่ไหมครับ?”

โยเทลชะงักก่อนจะส่ายหน้า “ไม่ๆๆ ไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ ไม่เผยแพร่ปีนี้ ปีหน้าก็ไม่เผยแพร่ จะไม่เผยแพร่อีกเลยครับ!”

ไททานีสได้ยินแบบนี้ก็สับสนขึ้นมาทันที! ไม่เผยแพร่ปีนี้ ปีหน้าก็ไม่เผยแพร่ จะไม่เผยแพร่อีก! กำลังบอกผมว่าจะถอนบทความของผมงั้นหรือ? ไททานีสคิดถึงตรงนี้ก็ขมวดคิ้วแน่น “จะถอนบทความของผมเหรอครับ?”

โยเทลพยักหน้า “ใช่ครับ จะถอนบทความของคุณ! ความจริงนี่ถือเป็นข่าวที่ดีที่สุด”

ไททานีสสีหน้ามืดมน ถ้าโยเทลอยู่ตรงหน้าเขา ไททานีสสาบานว่าจะต่อยเขาสักที!

โยเทลอธิบายว่า “ผมจะแอบบอกข่าวหนึ่งกับคุณ ที่ผมบอกว่าไม่เผยแพร่จะดีที่สุด เพราะ… เนื้อหาการวิจัยของคุณอาจจะมีปัญหา! รวมทั้งการคาดเดาและแนวทางแก้ไขโรคพาร์กินสันของคุณ… การคาดเดาและทฤษฎีทั้งหมดมีแนวโน้มจะผิดอย่างมาก! ถ้ามีการเผยแพร่ออกไป ศูนย์วิจัยของคุณอาจยากที่จะดึงดูดเงินทุนและสานต่อไปได้! ถึงขั้นที่การวิจัยทางวิทยาศาสตร์ในด้านโรคพาร์กินสันของคุณจะถูกตั้งข้อสงสัย! คุณว่านี่ไม่ใช่ข่าวดีหรือ?”

คำพูดนี้ทำให้ไททานีสอึ้งไป! พูดอะไรไม่ออก! ผ่านไปครู่ใหญ่ ไททานีสจึงถามเสียงขรึม “หัวหน้าบรรณาธิการโยเทล นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ใครเผยแพร่ทฤษฎีเกี่ยวกับโรคพาร์กินสันเหรอ? พิสูจน์ได้อย่างไรว่าของผมผิด? งานวิจัยในด้านโรคพาร์กินสันของผมเป็นงานวิจัยชิ้นแรกอย่างแน่นอน!”

ไททานีสมั่นใจในบทความของตนเองจริงๆ แต่เขาลืมคนคนหนึ่งไป โยเทลพูดอย่างจริงจัง “บางทีอาจมีบางคนที่การวิจัยก้าวหน้าเร็วกว่าของคุณ! อีกอย่าง พูดตามตรงถ้าเขาบอกว่าเขาเป็นคนที่สองที่มีการวิจัยโรคพาร์กินสัน จะไม่มีใครกล้าพูดว่าตนเป็นคนแรก!”

ไททานีสได้ยินคำพูดนี้ก็อึ้งไป! ใครจะเก่งขนาดนี้? ทันใดนั้น ใบหน้าของชายหนุ่มคนหนึ่งผุดขึ้นในหัวเขา!

โยเทลพูดเรียบๆ “ผมคิดว่าคุณน่าจะเดาออกแล้วว่าเป็นใคร! ใช่แล้วครับคือเฉินชาง!”