เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1689 การแข่งขันระหว่างสำนักพิมพ์วารสาร
ชั่วขณะนี้ ทุกคนต่างตื่นเต้นขึ้นมา!
ที่ผู้อำนวยการจางให้พวกเขารอก็เพราะแบบนี้!
“แย่แล้ว ผมเริ่มหวั่นไหวแล้วทำอย่างไรดี!”
“ผมก็หวั่นไหวแล้ว!”
“สวัสดิการนี้ดีเกินไปแล้ว!”
“ศาสตราจารย์เฉินเป็นคนดีจริงๆ เลย”
“ผมคิดว่าไปกับคนแบบนี้ดีกว่าผมอยู่ที่นี่เสียอีก!”
“จริงครับ อย่างน้อยก็ไม่มีกฎเกณฑ์เยอะขนาดนั้น”
……
ทุกคนเริ่มวิพากษ์วิจารณ์!
พวกเขาคิดไม่ถึงว่า ที่จริงแล้วเวลาหนึ่งสัปดาห์ ศาสตราจารย์เฉินเป็นคนนัดหมาย
นอกจากนี้ ในหนึ่งสัปดาห์นี้ ศาสตราจารย์เฉินลำบากมากจริงๆ
ทั้งเผยแพร่บทความบนวารสาร ‘เนเจอร์’!
และยังไปหาฐานทดลองที่ใหญ่ขนาดนี้ที่มณฑลตงหยางกับผู้นำข่งเสียงหมิง ให้สวัสดิการและกำหนดนโยบายขึ้นมาเยอะขนาดนี้
ความรู้สึกแบบนี้สะใจมาก!
“ผมไม่อยากไปแล้ว!”
จู่ๆ ก็มีคนพูดขึ้นมา
เพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้างๆ อดพูดไม่ได้ “ถ้าไม่ไปได้ ใครจะอยากไป”
“จริงครับ ไปต่างประเทศมีอะไรดี ถ้าไม่ใช่เพื่อสภาพแวดล้อมการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่ดีขึ้น มีค่าตอบแทนที่ดีขึ้น ใครจะอยากไป”
“ตอนนี้ดีแล้ว อย่างน้อยในสาขาการวิจัยทางประสาทสรีรวิทยาและพยาธิวิทยาของโรคพาร์กินสัน โรคอัลไซเมอร์…ศาสตราจารย์เฉินเป็นที่หนึ่งของโลกอย่างแน่นอน!”
“ก็ไม่รู้ว่าค่าตอบแทนจะเป็นอย่างไร!”
“ค่าตอบแทนจะแย่กว่าตอนนี้ได้อีกหรือ”
“จริงด้วย คุณไปที่นั่นไม่ต้องซื้อบ้าน การศึกษาของลูกก็ไม่ต้องเสียเงิน และยังเป็นการศึกษาชั้นยอด คุณจะไปใช้เงินที่ไหน”
จริงด้วย!
สำหรับนักวิจัยวิทยาศาสตร์กลุ่มนี้ อยากใช้เงิน…ยังไม่รู้จะใช้กับอะไร
ไม่นานวิดีโอก็เล่นจบ!
จางมู่เห็นสีหน้าของทุกคนก็อดพูดไม่ได้ “ตอนนี้ สถานการณ์เป็นแบบนี้ แม้ว่าศาสตราจารย์เฉินไม่ได้คุยเรื่องค่าตอบแทนกับเรา แต่ผมเชื่อว่าทุกอย่างจะมีทางออกที่น่าพอใจ เอาเถอะ ทุกคนตัดสินใจเลยครับ ถ้ายังยืนยันที่จะไป ขึ้นมาเอาจดหมายแนะนำ ถ้าไม่อยากไป ก็มาเอาใบลาออกของตัวเอง”
หลังจากจางมู่พูดจบ ทุกคนต่างลังเลขึ้นมา
พูดตามตรง ปัญหานี้คือสภาพความเป็นจริง
ไม่มีใครรู้ว่าทางที่เลือกจะเป็นอย่างไร
แต่กลับไม่มีใครยอมเดินไปรับจดหมายแนะนำ
และไม่มีใครไปรับใบลาออกเช่นกัน
ทุกคนล้วนกำลังรอดูสถานการณ์!
ครู่ใหญ่…ในที่สุด!
คนแรกที่ยืนขึ้นคือนักวิจัยอายุสี่สิบสองปีคนหนึ่งของบริษัท มีประสบการณ์และสามารถไปเป็นนักวิจัยอาวุโสที่ศูนย์วิจัยของไททานีสที่ได้เงินเดือนสองแสนหยวนต่อปีได้!
เขาจะเลือกอะไร
เห็นเพียงว่าชายคนนั้นเดินเข้าไปอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด
เดินไปอยู่ข้างๆ เสี่ยวหลี่!
“เสี่ยวหลี่ ผมขอใบลาออก!”
ทุกคนได้ยินแบบนี้ก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
เสี่ยวหลี่ได้ยินแล้วพยักหน้าอย่างตื่นเต้น “ได้ครับอาจารย์หลี่ คุณรอสักครู่นะครับ ผมหยิบให้เดี๋ยวนี้เลย! ขอบคุณที่คุณไม่ไป!”
ฝั่งเสี่ยวหลี่หาใบลาออกพลางพูดอย่างตื่นเต้น
ไม่นาน ใบลาออกฉบับแรกก็ถูกมอบให้กับอาจารย์ท่านนี้
เพียงแต่เขาหยิบใบลาออกขึ้นมาและฉีกต่อหน้าจางมู่!
“ผู้อำนวยการจาง ผมไม่ไปต่างประเทศแล้ว!”
จางมู่รู้สึกตื่นเต้นจนชาวาบไปทั้งตัว!
แม้เขาจะตื่นเต้น แต่…กลับไม่ได้พูดอะไร!
สำหรับเรื่องราวในวันนี้ เขาไม่แสดงท่าทีใดๆ!
มีคนเป็นแกนนำ!
คนที่เดินขึ้นเวทีก็เยอะขึ้นเรื่อยๆ!
“ผมก็ไม่ไปแล้ว!”
“จริงครับ ไปช่วยพวกนายทุนทำไม”
“ใช่ครับ ไปช่วยพวกชาวต่างชาติวิจัยแล้วมาทำกำไรกับคนจีนเหรอ”
“ไปทำไม ไม่ไปแล้ว!”
“ผมก็ไม่ไปแล้ว!”
……
ทันใดนั้น!
คนที่มาเอาใบลาออกของตัวเองเยอะขึ้นเรื่อยๆ
จากนั้นก็ฉีกทิ้ง!
“ไม่ไปแล้ว!”
“เราไม่ไปแล้ว!”
จางมู่ยืนอยู่บนเวที ทั้งบนและล่างเวทีมีกันทั้งหมดสี่ร้อยกว่าคน เขามองจดหมายลาออกทั้งหมดสองร้อยสิบสองฉบับถูกฉีกทิ้งแล้วหลั่งน้ำตาด้วยความตื่นเต้น
ตื่นเต้นมากจริงๆ
เขาคิดไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนี้
ตอนแรกเขาคิดว่า คงจะมีคนบางส่วนไปต่างประเทศ เหลือเท่าไรก็เท่านั้น!
แต่คิดไม่ถึงว่ากลับไม่มีคนยอมไปเลย!
น่าตื่นเต้นจริงๆ
และ…สะใจมาก!
ทุกคนเห็นว่าเพื่อนที่เคียงบ่าเคียงไหล่ของตนไม่ไปต่างประเทศแล้ว ชั่วขณะนี้ในใจต่างตื่นเต้นขึ้นมา
“ได้ชวนคุณไปดื่มเหล้าอีกแล้ว!”
“เฮ้ พี่ชาย วันหลังไปกินเกี๊ยวบ้านพี่นะ ซ้อทำอร่อยมาก!”
“ไสหัวไป!”
“ฮ่าๆ…”
พวกผู้อาวุโสเห็นฉากนี้ ก็แอบหันหลังกลับไปเช็ดน้ำตา
มีความสุขมากจริงๆ
ดีจังเลย!
แบบนี้ดีมาก…
จางมู่ลุกขึ้นยืน ค่อยๆ เดินขึ้นเวทีทีละก้าวและหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะอีกตัว
เขาหยิบจดหมายแนะนำขึ้นมาฉีกทิ้ง
ทุกคนเห็นฉากนี้ต่างหัวเราะขึ้นมา
“ผู้อำนวยการจาง เก็บไว้เถอะ เกิดวันหนึ่งเราจะไปล่ะ!”
“จริงครับ!”
เห็นทุกคนเริ่มล้อเล่นกัน จางมู่พลันยิ้ม
“ถึงตอนนั้นผมจะเขียนให้พวกคุณด้วยตัวเอง!”
หลังจากพูดจบ จางมู่มองทุกคนพร้อมพูดว่า “ทุกคนไม่ไปแล้วใช่ไหม”
“ไม่ไปแล้ว!”
“ใช่ครับ ไม่ไปแล้ว!”
จางมู่พยักหน้า “ได้ครับ งั้นผมจะโทรบอกข่าวนี้กับศาสตราจารย์เฉิน! บอกเขาว่าแม้ยังไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ตามที่นัดหมายกัน แต่เราตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ไป พูดแบบนี้ดีไหมครับ”
จางมู่พูดจบก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาเฉินชาง
แต่โทรไม่ติด
‘ขอโทษครับ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้!’
ตอนนี้เฉินชางอยู่สหรัฐอเมริกา เพิ่งลงเครื่อง!
ครั้งนี้เขามาดึงดูดนักลงทุน!
หลังจากเผยแพร่บทความในวารสาร ‘เนเจอร์’
ตอนนี้ฟอรัมระเบิดแล้ว!
ไททานีสเองยังไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
วารสาร ‘เนเจอร์’ ฉบับประจำปีและวารสาร ‘ฟิสิโอโลจิคอลรีวิวส์’ ตีพิมพ์แทบจะพร้อมกัน
หลังจากตีพิมพ์ เนื้อหาบนหน้าปกของทั้งสองฉบับที่นำเสนอโรคเดียวกัน สองแนวคิดที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ดึงดูดความสนใจของทุกคนทันที!
และยังเป็นวารสารเฉพาะทางดัชนีผลกระทบการอ้างอิงสามสิบคะแนนเหมือนกันอีกด้วย
และผู้อ่านก็หลากหลายเหมือนกัน!
กลุ่มผู้อ่านทับซ้อนกันค่อนข้างเยอะ
ทุกคนต่างเห็นบทความสองฉบับนี้
หลังจากอ่านจบ ทุกคนต่างตะลึงกับบทความของทั้งสองคน!
คนหนึ่งคือเฉินชางผู้ทรงอิทธิพลในวงการการแพทย์ที่ใช้วิธีการผ่าตัดรักษาโรคพาร์กินสัน!
อีกคนคือ ไททานีสผู้มีงานวิจัยด้านพยาธิวิทยาทางสรีรวิทยามากมาย และเพิ่งได้รับรางวัลอัลบานีสาขาชีวการแพทย์เพราะทฤษฎีโรคพาร์กินสัน!
การเผชิญหน้าระหว่างทั้งสองเพิ่งเริ่มต้น!
ฝั่งไททานีสก็เริ่มสั่นคลอนแล้ว!
ใช่แล้ว!
วารสาร ‘เนเจอร์’ เพิ่งเผยแพร่บทความ ไททานีสก็เปิดอ่านในทันที
ในที่สุดชั่วขณะที่เขาเห็นเฉินชางบนหน้าปก!
หัวใจของเขาแทบจะระเบิดแล้ว!
วารสาร ‘เนเจอร์’ ให้เฉินชางขึ้นปก ไม่ให้ตนขึ้น!
เขามองหน้าปกของวารสาร ‘เนเจอร์’ และ วารสาร ‘ฟิสิโอโลจิคอลรีวิวส์’ แล้วรู้สึกว่าวารสาร ‘เนเจอร์’ มองคนที่ภายนอก!
ถุย!
หล่อแล้วไง!
YOU MAY ALSO LIKE
