เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1694 ค่าใช้จ่ายในบาร์วันนี้ ท่านฮันเตอร์เลี้ยง

มีคนบอกว่า ท่าทีในการปฏิบัติต่อฝ่ายตรงข้ามต้อง
ชัดเจนเด็ดขาด ถอนหญ้าให้ถึงโคน!
แต่ฉันเป็นพระโพธิสัตว์ผู้มีเมตตา ตราบใดที่พวกเขาวาง
มีดแล่เนื้อลง ฉันก็กลายเป็นพระพุทธเจ้าได้ พูดง่ายๆ คือ ถ้า
ไม่ตายก็ต้องเชื่อฉัน ติดตามฉัน และนับถือฉัน!
ตอนนี้เฉินชางคิดว่ามีเหตุผลมาก!
ฆ่าหมดแล้วจะมีประโยชน์อะไร
ดึงเข้ามาเป็นพวกไม่ดีกว่าหรือ
มองไททานีสที่หยิบของเล่นออกมาให้ตัวเองอย่างดีใจ
ราวกับเด็ก เฉินชางพลันกระดากอายเล็กน้อย
ไททานีสพูดด้วยความตื่นเต้น “ศาสตราจารย์เฉิน ไม่
เป็นไร เครื่องมือของพวกเราล้วนเป็นแบบสำ เร็จรูป พวกเรา
มีกระทั่งทีมเฉพาะทาง ทีมซ่อมแซม ทั้งหมดนี้เป็นของพวกเรา
เองครับ!”
เฉินชางพยักหน้าแดงๆ “นี่มันน่าละอายอยู่นะครับ”เวลานี้ไททานีสพูดด้วยความตื่นเต้น “ไม่เป็นไร เก็บไว้ก็
ขายได้ไม่เท่าไร เอากลับไปยังได้ใช้เอง!”
มองสัมภาระน้อยใหญ่ที่ไททานีสอยากเอากลับประเทศ
จีน เฉินชางลำบากใจมากจริงๆ
ตัวเองจัดกองกำลังใหม่ก็จัดเถอะ แต่นี่ยังต้องให้คนเขา
บริจาคทรัพย์สินอีก!
นี่…มันออกจะ…หน้าหนาเกินไปหน่อยมั้ง
อย่างไรเสียตัวเองก็เป็นมหาเศรษฐีหมื่นล้าน จะแย่
เกินไปหรือเปล่า
แน่นอนว่าเฉินชางก็ไม่เอาเปรียบพวกเขา
“วางใจได้ ศาสตราจารย์ไททานีส รายชื่อรางวัลโนเบล
พาร์กินสันครั้งนี้ ต้องมีชื่อคุณแน่ครับ!”
ไททานีสดีใจมาก!
“เรื่องชื่อไม่สำ คัญ ที่สำ คัญคือได้ติดตามศาสตราจารย์
เฉินเพื่อพัฒนาครับ!”
ถูกต้อง!
มุมมองต่อโลกของไททานีสก้าวหน้าขึ้นแล้วเขาไม่จำ กัดอยู่แค่รางวัลโนเบลเล็กๆ เขาขอแค่…สอง
รางวัลก็พอ!
เย็นวันนั้น เฉินชางได้รับเชิญไปยังคฤหาสน์ที่นิวยอร์ก
จากนั้นก็พบประธานของบริษัทกูเกิ้ลที่นี่
ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ตัวเลขจำ นวนน้อยๆ เงินพันล้าน
ดอลลาร์ สำ หรับใครแล้วก็ไม่น้อยทั้งนั้น
ฮันเตอร์เห็นเฉินชางก็เป็นฝ่ายลุกขึ้นมาจับมือด้วยตัวเอง
“สวัสดีครับ ศาสตราจารย์เฉิน!”
เฉินชางยิ้มเล็กน้อย “ผมอยากพบคุณมานานแล้วครับ
คุณฮันเตอร์!”
ในฐานะประธานบริษัทกูเกิ้ล ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะพบ
เจอได้
เฉินชางคิดว่าวันนี้ฮันเตอร์เชิญตัวเองมาที่บ้านเพื่อคุย
รายละเอียดเกี่ยวกับเทคนิคร่วมพิกัดอย่างละเอียด
ทั้ง
สองคนคุยกันนานมาก แต่อีกฝ่ายกลับไม่อ้าปาก
พูดถึงเรื่องนี้!
นี่ทำให้เฉินชางแปลกใจขึ้นมาในที่สุด ผ่านไปเนิ่นนาน…ฮันเตอร์ก็ล้วงเช็กออกมาจาก
กระเป๋าแล้วเขียนตัวเลขแถวหนึ่งบนนั้น
หลังเขียนเสร็จ เขาก็ส่งให้เฉินชางโดยตรง มองเฉินชางที่
นิ่งอึ้งไม่รู้ควรพูดอะไร!
“คุณฮันเตอร์ นี่คือ…” เฉินชางมองเงินจำ นวนยี่สิบล้าน
ดอลลาร์ที่อยู่ข้างบนก็ตกตะลึง!
ฮันเตอร์จึงค่อยถอนหายใจ นวดหน้า แล้วถอนหายใจอีก
ครั้งก่อนบอก “นี่เป็นความตั้งใจของผมเองครับ ถือเป็นการ
สนับสนุนเงินทุนเริ่มต้นการวิจัยของศาสตราจารย์เฉิน”
“ศาสตราจารย์เฉิน คุณอย่าเพิ่งปฏิเสธ” ฮันเตอร์ลุกขึ้น
พยุงหญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากข้างใน
หญิงคนนั้นอายุไม่ถึงหกสิบ สวมชุดนอน หลังเห็นทุกคน
ก็ทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย เธอมองฮันเตอร์ก่อนนั่งลงข้างเขาอย่าง
ระมัดระวัง จากนั้นก็บีบมือของฮันเตอร์แน่น เธอก้มหน้าต่ำ
ไม่เปล่งเสียง
นี่กลับกระตุ้นความสงสัยของเฉินชางขึ้นมาทันทีส่วนบรูซกับวอลเตอร์เหมือนไม่แปลกใจ แค่ถอนหายใจ
ตาม
เนิ่นนาน ฮันเตอร์ก็พยุงหญิงคนนั้นไปที่ห้องนอนอย่าง
ระมัดระวัง ดูออกว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนดีมาก
ฮันเตอร์เรียกแม่บ้านเพื่อชงกาแฟและเสิร์ฟขนมให้
ทุกคนจากนั้นก็นั่งลง
“นี่คือภรรยาของผม ชื่อเจนนิเฟอร์ ปีนี้อายุห้าสิบแปดปี
เป็นอย่างที่คุณเห็น ความจริงเธอก็เป็นหมอเหมือนคุณ แต่
สามปีก่อนเธอเป็นอัลไซเมอร์ หลายปีมานี้สถานการณ์รุนแรง
ขึ้นอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้จะรักษามาหลายวิธีแล้วก็ตาม”
“แต่ถึงแม้ระดับความรุนแรงจะลดลง ทว่า…ไม่ได้หยุด
ลง ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไรเธอจะลืมผม”
“เพราะงั้น…ศาสตราจารย์เฉิน ช่วยผมด้วยครับ!”
ฟังคำพูดของฮันเตอร์
เฉินชางก็เงียบลง
ก่อนดันเช็กกลับไป “ขอโทษครับคุณฮันเตอร์ ตอนนี้ผม
ก็ไม่มีความมั่นใจพอในโรคอัลไซเมอร์ครับ”เฉินชางพูดความจริง
แต่ฮันเตอร์ส่ายหน้ายิ้มบอก “ไม่ครับ นี่นับเป็นความตั้ง
ใจของผม”
“ถ้าถามว่าตอนนี้ใครที่จะทะลวงพาร์กินสันได้ ผมคิดว่า
คนคนนั้นจะต้องเป็นศาสตราจารย์เฉินครับ”
“คำขอร้องของผมง่ายมาก แค่หวังว่าถึงตอนนั้น
ศาสตราจารย์เฉินจะช่วยภรรยาของผมได้เท่านั้นเอง”
“ผมจะขอบคุณอย่างสุดซึ้งครับ!”
[ติ๊ง! กระตุ้นภารกิจ ช่วยเจนนิเฟอร์ หาวิธีรักษาโรค
อัลไซเมอร์ จะได้รับ: สาเหตุของโรคชนิดหนึ่ง!]
เฉินชางมองรางวัลระบบก็หายใจกระชั้นขึ้นมา
รางวัลนี่ดูเหมือนธรรมดา
แต่กลับเป็นรางวัลที่หายากมาก
ทำให้เฉินชางตื่นเต้นกว่าการผ่าตัดสิบเคสเสียอีก
เพราะตอนนี้มีโรคหลายโรคที่หาสาเหตุไม่ได้ ได้แต่
รักษาตามอาการง่ายๆ หน่อยก็คือ ความดันเลือดสูง เบาหวาน…มะเร็ง
เอดส์ โรคมากมายในปัจจุบันนี้ยังไม่รู้ว่าเกิดจากสาเหตุอะไร
ได้แต่หาคุณลักษณะของโรคมาวินิจฉัยและรักษา
ถึงแม้ได้ผลการรักษาที่สุดยอดมาก
แต่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจรักษาโรคมากมายได้ ได้แต่ควบคุม
!
ดังนั้นจึงมีคนบอกว่าโลกนี้มีโรคอยู่สี่ประเภท
ประเภทแรกคือโรคที่รักษาได้ ประเภทที่สองคือโรคที่
รักษาไม่ได้ ประเภทสามคือโรคที่เกิดจากความชราภาพ
ประเภทที่สี่คือโรคที่ยังไม่รู้วิธีรักษา
แน่นอนว่านี่ออกจะไร้สาระไปหน่อย
แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่า ความรู้ที่พวกเรามีต่อโรค และ
ร่างกายมนุษย์ยังมีขีดจำ กัดเกินไป
ความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ห้าเปอร์เซ็นต์ของผู้ใช้
อย่างพวกเราจะวิจัยร่างกายได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ได้อย่างไร
มองแววตาอ้อนวอนของฮันเตอร์ เฉินชางพยักหน้า หาก
ปฏิเสธจะเป็นการเสียมารยาท เขาจึงรับเช็กไป!เห็นเฉินชางรับเช็ก ฮันเตอร์จึงค่อยถอนหายใจ
“ขอบคุณครับศาสตราจารย์เฉิน”
เฉินชางพยักหน้า “ผมต่างหากที่ควรขอบคุณ อย่างไร
เสีย…ตอนนี้คุณก็คือนายทุนของผม!”
ทันใดนั้นทุกคนก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้
ฮันเตอร์ก็ไม่โง่ เขารู้ว่าเฉินชางเป็นคนที่มีโอกาสมาก
ที่สุดจริงๆ!
เพราะพาร์กินสันกับอัลไซเมอร์มีความเกี่ยวข้องกัน
โดยตรง สองโรคนี้หากทะลวงโรคหนึ่งได้ ก็อาจทะลวงอีกโรค
หนึ่งได้อย่างใหญ่หลวง
ตอนดึก เฉินชางนึกว่าจะมีการค้าแลกเปลี่ยนสิทธิบัตร
กลับนึกไม่ถึงว่าที่แลกเปลี่ยนกันจะเป็นบทสนทนา
เกี่ยวกับครอบครัว
ทั้ง
สี่คนคุยกันนานมาก กาแฟรสชาติไม่เลว แต่ให้เหล่า
ชายวัยกลางคนมานั่งดื่มกาแฟด้วยกันยามดึกชวนให้รู้สึก
แปลกพิกลดังนั้นทุกคนจึงเปลี่ยนสถานที่ครึกครื้น ลุกไปบาร์
ด้วยกัน
ตอนแรกเฉินชางอยากเลี้ยง
ถึงอย่างไรวันนี้ตัวเองก็ได้เงินไม่น้อย
แต่หลังเขาได้ยินว่าทุกปีกูเกิ้ลจะจ่ายเงินเดือนประจำ ปี
ให้ตำแหน่งประธานหนึ่งร้อยสิบล้านดอลลาร์ เขาก็สั่งเหล้าดี
มาอีกขวด
จะช่วยหมอนี่ประหยัดเงินไม่ได้
ถึงขั้นว่า!
เขาอยากตะโกนออกมาตอนนี้เลยว่า ค่าใช้จ่ายในบาร์
วันนี้ ท่านฮันเตอร์เลี้ยง