เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1693 โนเบลมีแค่หนึ่งหรือ ไม่ใช่ว่าควรมีสักโหลสอง โหลหรือ

ถ้าไททานีสจำ ไม่ชัดละก็
จอห์นที่อยู่ด้านหลังก็มีสีหน้าซับซ้อนอยู่บ้าง
ถึงอย่างไร…
ก่อนหน้านั้นไททานีสก็ชักชวนเฉินชางแบบนี้
ตอนนี้เล่า…
ประโยคเหล่านี้ถูกเฉินชางย้อนใส่แล้ว
อีกทั้ง!
ยังพูดไม่ไว้หน้ายิ่งกว่าอีก…
ตอนนั้นไททานีสยังตัดสินใจแบ่งให้เฉินชางตาม
การอุทิศตน แต่ตอนนี้…เฉินชางร้องขอให้แบ่งความคืบหน้า
การวิจัย ทว่าแค่พิสูจน์ว่าไททานีสไม่ได้ผิดพลาดเท่านั้น
ประวัติศาสตร์หนอ!
มักจะซ้ำ รอยจนน่าตกใจ
แถมยังคล้ายคลึงกันถึงขั้นคลุมเครือยิ่งถ้าการเข้าร่วมตอนนั้นไททานีสเต็มใจให้เฉินชางอย่าง
ยุติธรรม เฉินชางก็ไม่ถือสาจะแบ่งความสำ เร็จให้ฝ่ายตรงข้าม
สักหน่อย
แต่เป็นผู้ใหญ่นี่นะ!
ก็ต้องตามล้างตามเช็ดสิ่งที่ตัวเองก่อไว้
เฉินชางก็ไม่ใช่คนใจบุญที่โง่แต่มีเงิน ต่อให้จิตใจดีก็ไม่
จำ เป็นต้องจิตใจดีถึงขั้นนั้น
ตอนนี้ไททานีสปรับอารมณ์ได้ดีมาก ตอนได้ยินเฉิน
ชางพูดเรื่องเหล่านี้ เขาพลันตาลุกวาว
นักวิจัยต่างมีเป้าหมาย
คือจำ เป็นต้องประสบความสำ เร็จ
เมื่อประสบความสำ เร็จแล้วจะยังขาดเงินหรือ
ถ้าพิสูจน์ตัวเองจนได้รับรางวัลจริงๆ ไหนเลยต้อง
เห็นแก่หน้านายทุนอัปลักษณ์เหล่านั้น
เขานึกไม่ถึงว่าเฉินชางจะเชิญตัวเองเข้าร่วมอย่างไม่
ถือสาความแค้นเก่าก่อนบอกตามตรง ทำถึงจุดนี้ได้ ไททานีสก็ขอบคุณเฉินชาง
ไม่จบไม่สิ้นแล้ว
เขายกปากยิ้มหยันตัวเอง “ขอบคุณครับศาสตราจารย์
เฉิน!”
“ผมเต็มใจ!”
จอห์นกำลังจะพูด แต่ไททานีสพูดทันที “จอห์น เชื่อผม
ไม่พลาดหรอก!”
“ถ้าบอกว่าโลกนี้มีพาร์ตเนอร์ที่ให้พวกเราพิสูจน์ตัวเอง
ได้ละก็ งั้นก็ต้องเป็นศาสตราจารย์เฉินแน่ เพราะผมเชื่อว่า
นอกจากเขา ไม่มีใครเข้าใจพาร์กินสันไปมากกว่าผมแล้ว!”
“ต่อให้ผมพลาดไป แต่…ผมก็แค่เดินทางอ้อมเท่านั้น
ไม่ได้เดินผิดทาง!”
ตรรกะทางความคิดของไททานีสละเอียดและชัดเจน
อย่างยิ่ง
เขารู้ว่าสิ่งที่เขาต้องการก็คือโอกาสกับเวลา
แต่!
เขาต้องร่วมมือกับเฉินชางจึงจะมีโอกาสเพราะเขาร่วมมือกับใครก็ไม่อาจก้าวข้ามเฉินชางได้ รอ
หลังเฉินชางเอาผลวิจัยพาร์กินสันออกมา ตัวเองประสบความ
สำ เร็จอะไรอีกก็เปล่าประโยชน์แล้ว
ดังนั้นเขาเข้าใจดี ตัวเองในตอนนี้มีแค่โอกาสกลับตัว
แบบนี้เท่านั้นแล้ว
แต่ไททานีสสงสัยจุดหนึ่งมาก ทำไมเฉินชางถึงชวน
ตัวเอง
ในเมื่อไททานีสตระหนักได้ว่าตัวเองอยากก้าวหน้าย่อม
หนีไม่พ้นเฉินชางที่เป็นกุญแจสำ คัญ งั้น…เฉินชางก็ต้องรู้จุดนี้
!
ตามหลักแล้ว ต่อให้ตัวเองไม่นับว่าเป็นศัตรูของเฉินชาง
แต่ก็นับเป็นคู่แข่งของเฉินชางนะ
แถมตอนนั้น…ตัวเองยัง…
คิดได้ดังนี้ ไททานีสอดถามไม่ได้ “ศาสตราจารย์เฉิน…
ทำไมล่ะ”
“ทั้งที่คุณวิจัยพาร์กินสันกับผลิตภัณฑ์ของมัน
ด้วยตัวเองได้แท้ๆ ทำไมยังต้องเชิญผมเข้าร่วมด้วยล่ะ”ถูกต้อง!
ในสายตาของไททานีส เฉินชางเป็นอัจฉริยะจริงๆ!
จากที่เจอกันครั้งก่อน จนมาถึงการค้นคว้าโปรตีน
แอลฟาซินนิวคลิน แล้วก็การไม่ตอบสนองต่อแอนติเจนของ
ตัวเองของพาร์กินสัน ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ใช้เวลานานเท่าไร
กัน
คุณไม่เพียงต้องมีโชคที่แข็งแกร่ง แต่ยังต้องมีความสา
มารถเพียงพอ ความสามารถในการตัดสินเกี่ยวกับการวิจัย
รวมถึงเมื่อเผชิญกับการวิจัยที่ซับซ้อนต่างๆ ต้องคาดเดา ตั้ง
สมมติฐาน…และทดลอง…
การวิจัยเป็นเป็นการทดสอบความสามารถแบบองค์รวม
ของคน!
ชัดเจนมากว่าพรสวรรค์และความสามารถของเฉินชาง
เป็นสิ่งติดตัวแน่นอน
ตอนนี้สายตาที่ไททานีสมองเฉินชางเรียกได้ว่า
เป็นความเคารพบูชาแล้ว
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็ยิ้มเล็กน้อย ดูอวดเบ่งมาก!ถูกต้อง!
เขากำลังแสดงบทบาท!
เพราะในด้านการวิจัยเขาก็เป็นแค่มือสมัครเล่น!
แต่เขาพูดได้หรือ
แน่นอนว่าไม่ได้!
ทั้ง
โลกต้องมีแค่ฉันเท่านั้นที่รู้ว่าตัวเองเป็นไก่อ่อน!
อย่างที่คิด เห็นรอยยิ้มบางของเฉินชาง ฝั่งไททานีสกับ
จอห์นก็ใจเต้นตึกตัก อยู่ไม่เป็นสุข
พวกเขาย่อมไม่รู้ว่า เฉินชางในเวลานี้ใจไม่เป็นสุขยิ่งกว่า
เสียอีก!
แต่เฉินชางจะเผยไต๋ไม่ได้ เขาพูดเรียบๆ “เพราะ
เป้าหมายของผมไม่ใช่แค่พาร์กินสัน”
อย่างที่คาด หลังได้ยินคำพูดของเฉินชาง ไททานีส
ตกตะลึงอยู่กับที่ทันที!
จริงด้วย!
เป้าหมายของศาสตราจารย์เฉินไม่ใช่แค่พาร์กินสัน!
โนเบลอะไรคนเขาไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
คนเขาใส่ใจรางวัลโนเบลหลายรางวัลมากกว่า
นึกถึงตรงนี้ ไททานีสมีความรู้สึกเหมือนตาสว่างขึ้นมา
ตัวเองมองศาสตราจารย์เฉินเป็นคู่ต่อสู้มาตลอด ผลกลับ
กลายเป็นว่า…
คนเขาไม่เคยมองตัวเองเป็นคู่ต่อสู้แม้แต่น้อย!
ทุกอย่างเป็นศัตรูในจินตนาการของตัวเอง!
นึกถึงตรงนี้ ไททานีสหน้าแดง ทั้งยังค่อนข้างอับอาย
จอห์นก็ยืนอยู่กับที่ ความคิดติดขัดเล็กน้อย
ประโยคนี้ถ้าพูดออกมาจากปากของคนอื่น อย่างมาก
พวกเขาคงมองเป็นแค่เรื่องตลก
แต่ว่า!
นี่คือเฉินชาง
ต่อให้เขาเพิ่งเหยียบเข้าวงการนักวิจัย แต่ในแวด
วงการแพทย์ เขาเรียกได้ว่าเป็นเทพแล้ว
ว่าที่ประธานของ AATS ศัลยกรรมทรวงอก ประธานของ
สมาคมทางเดินระดับโลก ตอนนี้ยังเป็นผู้รักษาพาร์กินสันในศัลยกรรมประสาท
คนอย่างเขา เห็นชัดว่าเป็นราชาแห่งการก้าวข้ามใน
วงการ
ดังนั้นเฉินชางยิ่งพูดประโยคนี้ออกมาได้อย่างง่ายดาย
พลังโจมตีกับแรงสั่นสะเทือนในใจไททานีสกับจอห์นก็ยิ่ง
รุนแรง!
วินาทีนี้ ไททานีสเข้าใจความหมายในประโยคนี้ของเฉิน
ชาง!
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นราวกับความรู้สึก
ตอนที่พวกเขาได้ทองถังแรก
เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความกระหาย รวมถึง
ความปรารถนาในเป้าหมาย
เวลานี้ เฉินชางมอบความฝันให้พวกเขาอีกครั้ง
จริงด้วย ตัวเองจะยึดติดกับพาร์กินสันได้อย่างไร
ชั่วขณะนั้น ไททานีสพลันรู้สึกว่าติดตามเฉินชา
งมีอนาคตกว่ารักษาพาร์กินสันแล้วได้รางวัลโนเบลเสียอีก!เฉินชางพลันถาม “ศาสตราจารย์ไททานีส คุณคิดดูดีๆ
นะครับ ผมกลับประเทศพรุ่งนี้ หวังว่ากลับประเทศแล้วคุณ
จะให้คำตอบผมได้”
สิ้นเสียงของเฉินชาง ไททานีสก็ให้คำตอบทันที!
“ไม่ต้องคิดแล้ว ศาสตราจารย์เฉิน ผมเต็มใจติดตาม
คุณ!”
ประโยคนั้นทำเอาเฉินชางตื่นตระหนกเล็กน้อย
เร็วไปไหม
จอห์นก็พยักหน้าตาม “ถูกต้อง! ศาสตราจารย์เฉิน
พวกเราเต็มใจติดตามคุณ”
ไม่เต็มใจก็โง่แล้ว!
ตอนนี้เห็นชัดว่าเฉินชางก็คือเหมืองทองยักษ์
ใครไม่เต็มใจบ้างเล่า
เฉินชางนึกไม่ถึง ที่แท้แค่อวดเบ่งเปล่าๆ ก็ได้ผลลัพธ์
แบบนี้แล้ว!
คิดได้ดังนี้ เฉินชางก็ไม่ได้ปฏิเสธ“ตกลงครับ ช่วงนี้พวกคุณเก็บของ พักผ่อนสักหน่อย
จริงสิ ขนย้ายเครื่องมือในห้องทดลองไปประเทศจีนได้เลย
พวกเราจะได้ประหยัดเงิน ไม่ต้องซื้อ”
“ตึกทดลองของพวกเรากำลังก่อสร้าง!”
“ส่วนผมก็กำลังสร้างทีมวิจัย”
“ตอนนี้ ผมขอต้อนรับพวกคุณเข้าทีมของพวกเราอย่าง
เป็นทางการครับ”
ไททานีสกับจอห์นสบตากันก่อนอดถามไม่ได้ “พวกเรา
…เป็นกลุ่มแรกเหรอครับ”
เฉินชางพยักหน้ายิ้มบอก “ถูกต้องครับ!”
ไททานีสพลันรู้สึกว่าตัวเองได้กำไรงามแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะเพิ่งเริ่ม ก็คงไม่ต้องการพวกเราแน่นอน
จริงๆ นะ ในเคราะห์ร้ายยังมีโชคดีอยู่
ใครจะนึกว่าตัวเองจะเจอเรื่องแบบนี้!