เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - ตอนที่ 1797 ผมจะกลับบ้าน!

สหพันธ์ประสาทศัลยแพทย์โลกเป็นองค์กร
ระดับนานาชาติทีมีประวัติศาสตรยาวนานเกือบเจ็ดสิบปี ความเป็นมืออาชีพและคุณลักษณะทางวิชาการไร ขอกังขาอยางแนนอน เพราะเหตุนี้ รางวัลสุดยอดศัลยแพทยระบบประสาท ระดับโลกทุกรายการจึงเป็นรางวัลทีวงการศัลยกรรมประสาท ใหความสำคัญทีสุด เทียบกันแล้วไมด้อยกวารางวัลโนเบลเลย ถึงขั้นที่ หากวากันในอีกแงมุม ฺสำหรับแพทยปฏิบัติการทางคลินิกดาน ศัลยกรรมประสาทแล้ว รางวัลนี้คือเกียรติยศสูงสุดในวิชาชีพ เป็นสิ่งที่เหนือกวาลาสเกอรอะวอร์ดและรางวัลโนเบล! ดังนั้นหลังจากประกาศผลรางวัลนี้ คนนับไมถ้วนล้วน ใหความสนใจทันที! ในเมื่อมีผู้ไดรับรางวัลเพียงห้าคนจากทั่วโลก สิ่งที่คน สวนใหญ่ จับตามองคือใครจะไดรับรางวัล
ถึงอยางไรก็เป็นวงการเฉพาะทาง ผู้ที่จะได้รับรางวัลล้วนมีชื่อเสียงคุ้นหูอยูบ้าง ถึงขันที่ทุกคนลวนคาดเดากันไปแลว ดต่างเพียงข้อเดียวของปีนี้คือ มีม้ามืดคนหนึ่งนำโดง ขึ้นมา นั่นคือเฉินชาง! กลาวตามตรง อันทีจริงทุกคนก็เคยเห็นอัจฉริยะหนุม มากความสามารถแบบนี้ในรายชื่อผู้ไดรับรางวัลมาแลว อย่างไรก็ตาม ฺในชวงหลายปีมานี้คนสวนใหญ่ที่ได้ รับรางวัลล้วนเป็นผู้ทรงคุณวุฒิทั้งสิ้น แตผลสำเร็จที่เฉินชางได้รับยอดเยี่ยมมากจริงๆ งานวิจัยที่เป็นหน้าเป็นตาที่สุดยังคงเป็นการพิชิตโรค พารกินสัน เริมจากผาตัดรักษาไปจนถึงเขาแทรกแซงตังแตระยะ แรกเริม ความคืบหนาดานการวิจัยโรคพารกินสันของเฉิน ชางก้าวหน้าอยางยิ่ง ในฐานะโรคที่รังควานวงการศัลยกรรมประสาทมานาน หลายปี
ผลงานของเฉินชางมีความหมายมากทีเดียว! แตทุกคนกลับตกใจเมื่อพบวาไมมีเฉินชางในรายชื่อ! ถึงแม้ทุกคนจะยอมรับผลตัดสินนี้ได้ แตยังคงคอนข้าง ตกใจอยูดี ผลงานของเฉินชางยังไมคูควรกับรางวัลนี้อีกหรือ อันทีจริง เดนและกรรมการผูเชียวชาญก็เคยพิจารณา ถึงปัญหานี้แล้ว พวกเขาคิดวาเฉินชางอายุน้อยเกินไป ทั้งยัง ต้องรอดูผลลัพธ์กันตอไป กลายเป็นสถานการณ์ที่อยากให้แต่ ก็ไมอยากให้ไปเสียอยางนั้น ด้วยเหตุนี้จึงเลื่อนไปไว้ครั้งถัดไป หลังจากทุกคนเห็นผลตัดสิน ภก็ยอมรับผลครั้งนี้โดย ไมคัดคาน ถึงอยางไรใครจะไดรางวัลไปมันตางกันดวยหรือ แต ,ในมุมของชาวจีนกลับเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง! การปรากฏตัวของเฉินชางเปรียบเสมือนแสงแหง ความหวัง ลุกลามไปอย่างต่อเนื่อง พวกเขาคาดหวังในรางวัลครั้งนี้มากจริงฯ
แต่ไมคิดเลยวา… ยิ่งคาดหวังมากเทาไรก็ยิ่งผิดหวังมาก เทานัน ผลตัดสินทีเ เฝ้ารอสุดท้ายกลายเป็นเซนนี้! ฉินชางคอนข้างผิดหวัง แตก็ไมได้ผิดหวังจนเกินไปนัก! เนืองจากตัวเฉินชางเองยังไมเขาใจในรางวัลสุดยอด ศัลยแพทย์ระบบประสาทระดับโลก อีกทั้งไมได้ ให้ความสำคัญ ดังนั้นเมื่อเขาไมได้คาดหวัง ยังจะมีความผิดหวังอีกหรือ มือยูแล้ว แต่ไมได้ผิดหวังมากขนาดนั้น แตมีคนอีกมากมายที่สนใจอยางยิ่ง! เวลานี้ประสาทศัลยแพทยชาวจีนทีกำลังเรียนตอเฉพาะ ทาง ในโรงพยาบาลหลายแหงของประเทศอังกฤษ ฺอาทิ ราช วิทยาลัยอายุรแพทยลอนดอน โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยคิงส คอลเลจไดมารวมตัวกัน “แบบนี้ไมยุติธรรมเลย!” “ใช แบบนี้ไมยุติธรรมตอศาสตราจารย์เ เฉินเลย!” คนกลุมหนึ่งตือกชกลมด้วยความโมโห
ขอบเข ตอายุ เของพวกเขากว้างมาก มีตั้งแตยี่สิบสี่ยี่สิบ
ห้าไปจนถึงสี่สิบต้นๆ พวกเขาล้วนมาศึกษาตอที่ประเทศอังกฤษ ในบรรดานี้มีแพทยที่มาศึกษาตอในระดับปริญญาเอก
ดวย
มีแพทย์ที่หลังจบปริญญาเอกก็ทำวิจัยอยู่ในโรงพยาบาล
หมอบางสวนก็มาศึกษาตอในฐานะนักวิชาการรับเชิญ และหมอบางสวนก็สร้างผลงานที่แนชัดในระดับหนึ่ง
แลว
เวลานีพวกเขามารวมตัวกันเพือระบายความคับของใจ! “ใชนะสิมีสิทธิ์อะไรกัน ความสำเร็จและความทุมเทของ ศาสตราจารยเฉินโดดเดนกวาพวกเขามาก ใชเกณฑอะไรถึง ไม่ให้รางวัล!” “นั่นสิ พิชิตโรคพารกินสันไดเชียวนะ มีใครทำไดหรือไง ศาสตราจารยเฉินทำไดแลว! นี่คือปัญหายากแหงยุคเลยนะ!”
ศาสตราจารยเฉินมีตำแหนงสำคัญในพันธมิตรอัมพาต โลกดวย แมแตสำนักงานหลักของศูนยริเริมการรักษาอัมพาต ระดับโลกยังเลือกกอตั้งขึ้นในเมืองอันหยางของประเทศเรา เลย ไมวาจะเป็นการผาตัดทางคลินิกหรือวาผลสำเร็จดาน วิจัยวิทยาศาสตร์ของศาสตราจารย์เฉิน มีด้านไหนบ้างที่สู้อีก ฝ่ายไมได้นะ!”
ใบหนาของบรรดาคนหนุมเต็มไปดวยความขุนเคืองตอ ความไมยุติธรรม คนหนุม เลือดรอนเวลานีเลือดเดือดพลานขึนมาอีกครั้ง
แลว
บางทีแบบนีอาจจะสมเป็นคนหนุมแลวกระมัง เวลานี้กลุมหมอวัยกลางคนอดถอนหายใจไมได้ “บางที…อาจเป็นเพราะ. สหพันธประสาทศัลยแพทย โลกไมเห็นวงการศัลยกรรมประสาทของประเทศเราอยูใน
สายตาเลย.
เพียงประโยคเดียวก็ทำใหหนาวจับใจ!
นีคือความเหน็บหนาวและไรกำลังทีแผออกมาจาก
สวนลึกของจิตวิญญาณ ตัวอยูต่างแดน แตใจผูกแนนอยูกับมาตุภูมิ โชคชะตาของพวกเขาผูกมัดอยูกับมาตุภูมิตลอดกาล ลอนดอนกว้างใหญ่ แตจะมีลักกี่แหงที่ยอมรับพวกเขา เป้าหมายที่พวกเขามายังประเทศนี้ก็เพื่อศึกษาเทคนิค ศัลยกรรมประสาทชันนำจากอีกฝ่าย ตั้งเป้าวาพอเรียนสำเร็จแล้วจะได้กลับไปพัฒนาเทคนิค ศัลยกรรมประสาทที่บ้านเกิด ยกระดับภาพรวมของพวกเขา หากไมใชเพราะภาระและหนาที่ ใครจะอยากจาก บานเกิดนานหลายปีมาอยูในตางแดนเพียงลำพัง ศึกษา เลาเรียนอยางเจียมเนื้อเจียมตัวอยูทามกลางสายตาแปลก พิกลของชาวตางแดนทีแฝงความดูแคลนเอาไว ไมใชเพราะมาตุภูมิต้องการพวกเราหรอกหรือ ไม่ใชเพราะ..ผู้ป่วยมากมายต้องการพวกเราหรอกหรือ คนเราพึงตระหนักถึงหน้าที่ดี
เมือความสามารถของคุณบรรลุถึงระดับหนึงแลว คุณ จะรู้เองวาชีวิตนี้คุณเกิดมาเพื่อสิ่งใด ทุกคนลวนเงียบงัน! ประช โยคนี้ทำร้ายจิตใจมาก ทิ่มแทงไปถึงวิญญาณของ พวกเขา
ทวาเป็นถอยคำทีกระจางชัดเป็นความจริงยิง!
หลังจากทุกคนเงียบกันอยูนาน ตางสบตากันและกัน
เฮอ
เสียงถอนหายใจดังขึน! หลายปีที่ผานมาองค์กรนี้ให้ความอนุเคราะหพวกเรา มากมายจริงๆ! ถึงขันทีศาสตราจารยหวังจงเฉิงและศาสตราจารย์ ตั้วนกั่วเชิงกลุมผู้บกเบิกวงศัลยกรรมประสาทของประเทศจีน ก็ไดรับความชวยเหลือจากองค์กรนึถึงนำพาวงการศัลยกรรม ประสาทในประเทศให้เข้าสูยุคก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว แตยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว!
ความเงียบคือสิ่งที่อันตรายที่สุด พอ เงียบแล้วจะเกิดผลลัพธ์ที่คาดไมถึงยิ่งกวาเดิม เป็นอยางที่คาดการณ์ไว้ จังหวะนี้จูศ ฺชายหนุมวัยสามสิบสามปิคนหนึ่งกึลุกขึ้นมา เอยด้วยน้ำเสียงหนักแนน ทาทางเด็ดเดี่ยว ผมจะกลับบาน” ทุกคนตะลึง ตางหันไปมองหยางอี๋ “กลับบานเหรอ คุณมีธุระอะไรงันเหรอ หยางอี๋’ หยางอี้สายหน้า “ไมมี แตผมอยากกลับแล้ว’ ‘คุณบาไปแลวหรือไง อีกแคสองเดือน การวิจัยหลังจบ ปริญญาเอกของคุณก็จะ ,สิ้นสุ ดแลวนะ! แถมหัวขอของคุณยัง กาวหนาเร็วมากดวย เอีกไมนานอาจจะไดผลสำเร็จแลว! พอ ถึงเวลานันคุณจะไดรับผลงาน อาจจะไดจดสิทธิบัตรดวย! คุณจะไดรับใบรับรองความเป็นเลิศ ประวัติการศึกษา
ยอดเยียม.
ชายคนหนึงทีเป็นเพือนรวมหนวยงานเบิกตากวาง อด
กลาวไมได้
หยางอีหัวเราะอยางขมขืน เสียงแหบพรา ถึงผม
พยายามตอไปแลวยังไง พวกเขาจะยอมรับในมาตุภูมิของผม เหรอ จะเปลี่ยนแปลงทาทีดูแคลนที่คนอื่นมีตอเราในตอนนี้ได้ เหรอ ตอ ใหผมพยายามตอไปแลวยังไง…พวกเขาจะยอมรับ ความสำเร็จพวกเรางั้นเหรอ ไมมีทาง! ฺในสายตาของพวกเขา พวกเราคือฝ่ายขอพึ่งใบบุญเสมอ ผมฉะกลับบ้าน! เผมฉะกลับ ไปหาศาสตราจารย์เฉิน! เผมไมเชื่อหรอกวาถ้าไปจากที่นี่ ออกจากพวกเขาไปแลว พวกเราจะตกตำลง!” หยางอี้ ไมได้เสียงดัง แตสีหน้าทาทางแนวแนมาก น้ำ เสียงก็เด็ดเดี่ยวยิ่ง! อีกอย่าง. สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เขาพูดไดตรงใจของ ทุกคน! ตอใหพวกเราพยายามขนาดไหน แตพวกเขา จะเปลี่ยนทาทีที่มีตอพวกเราหรือ ไมเลย ไมมีทาง!