เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - ตอนที่ 1798 มีแต่จะห่างชั้นกันมากขื้นเรื่อยๆ!

“หยางอี คุณใจเย็นจ หนอย! คุณอยาใชอารมณ์สิ! ฺคุณ กลับไปแล้วคุณฉะเปลี่ยนอะไรได้เหรอ คุณใช้สติหนอยได้ไหม โอกาสของพวกเราไดมายากมากนะ. เพื่อนรวมงานของหยางอี้ก็อดพูดโน้มน้าวไมได้ ผมก็โกรธเหมือนกัน แตวา…ถาพวกเราอยากยืนหยัด ให้ได้ ก็อยาหุนหันพลันแลน เข้มแข็งไว้สหาย! เอีกอย่าง ถ้าคุณ กลับไปตอนนี้ พอแมคุณจะคิดยังไง หัวหน้าคุณจะคิดยังไง คุณไมเสียเวลาหลายปีไปเปลาจ เหรอ คุณลองพิจารณา ถึงความเป็นจริงบ้างสิ!” ชัวขณะนันบรรยากาศกลับมาตึงเครียดอีกครัง กลาวตามตรงความรูสึกของทุกคนซับซอนมาก ถึงอย่างไรก็ไมใชสิ่งที่อยากจะทิ้งก็ทิ้งได้งายๆ สิงทีพวกเขาจะตองละทิง ฺอาจจะเป็นอนาคต! เลือกยากมากจริงๆ!
แต.. ..เวลานีมีอีกคนลุกขึ้นมาแลวเอยวา ผมก็อยาก
กลับบานเหมือนกัน!”
จากนันภก็มีอีกเสียงแววตามมาติดฯ เอยดวยเสียง
แผวเบา ฉันก็จะกลับเหมือนกัน!”
ทุกคนหันไปมอง พบวาสาวนอยออนโยนทีปกติแลว ไมคอยพูดคนนั้น ดูเหมือน…เธอใกล้จบปริญญาเอกแล้ว ไมใชหรือ เธอจะยอมทิงไปแบบนีหรือ หยางอี้ รู้สึกวาใหน้าตนร้อนผาวขึ้นมาเล็กน้อย ที่แท้คนสวนใหญ่ก็คิดเหมือนตน เขาไมได้ตัวคนเดียว และเธอก็ไมใชคนสุดท้าย หลังจากนั้นมีคนเกินครึ่งที่ต้องการกลับประเทศจีน “พวกเขาก็ไมได้เห็นความสำคัญของพวกเราไมใชเหรอ พวกเราก็ทำใหพวกเขาเห็นสิวาถาไมมีพวกเรา พวกเขาก็ตอง
ลำบากเหมือนกัน”
“ใชแลว!”
ศาสตราจารยเฉินเขาทุมเทขนาดนันไปเพื่ออะไรละ ไม ใชเพื่อพัฒนาวงการศัลยกรรมประสาทของประเทศเราหรอก เหรอ เขาทุมสุดตัวภก็เพื่อความฝันนี้ ถึงพวกเราจะไมมีความ สามารถพอจะปกป้องเขาจากความไมยุติธรรม ฺแตก็อยาก จะชวยซับน้ำตา ชวยปลอบใจเขา บอกให้ศาสตราจารย์เฉินรู้ วาความจริงแล้วมีคนสนับสนุนเขาอยูเบื้องหลังเงียบๆ!” “พรุงนี้ผมจะไปที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยคิงส์คอลเลจ ไปพบเดนเพือทวงความเป็นธรรมใหศาสตราจารยเฉิน!” ‘ผมจะไปดวย!”
ผมดวยอีกคน!”
การชุมนุมเล็กต ในชวงเย็น คอย กลายเป็น
การวางแผนออกศึกไปแลว นักศึกษากลุมนี้มารวมตัวกัน เตรียมบุกโจมตีเรียบร้อย
แลว
คืนนี้ถูกลิขิตให้เป็นค่ำคืนที่ขมตาไมลง พวกเขาตัดผ้าปู่เตียง เขียนเป็นแบนเนอร์ เขียนขอความ ตัวใหญฯ ลงบนเสื้อผ้า…เตรียมร้องเรียน
เป็นคำคืนอันเงียบงัน!
เชาวันตอมา ในเวลากอนแปดโมง คนกลุมหนึ่งสวมธงชาติจีน เยืนอยูหน้าทางเข้า โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยคิงส์คอลเลจ! คนกลุมนี้ถือแบนเนอร์ เขียนขอความวา ‘ความเป็นธรรม!’ พวกเขาไมไดตองการอะไรมาก แคอยากได
ความยุติธรรมเทานัน แตบนโลกนี้ สิ่งที่หาได้ยากที่สุดก็คือความยุติธรรม! คนสีสิบหาสิบคน พวกเขาสวมธงชาติจีนไวบนราง ถ้าพูดใหชัดคือ อ ผาของพวกเขาถูกยอมสีใหดูเหมือน
ธงแดง
คนกลุมนียืนเรียงเป็นระเบียบเรียบรอยอยูนอก โรงพยาบาล สะดุดตามาก! เจ้าหนาทีรักษาความปลอดภัยขวางพวกเขาไว ไมให
เขาไป
ถึงแมในตางประเทศการชุมนุมประทวงจะ ไมผิดกฎหมายและพบเห็นไดบอยครั้ง แตการกระทำนี้ของพวกเขาดึงดูดความสนใจของทุกคน ได้ในชั่วพริบตา! “ธงชาติจีนไมใชเหรอ’ “พวกเขามาทำไม” ความเป็นธรรมเหรอ เกิดอะไรขึน’
ผู้คนรอบข้างที่สัญจรผานไปมาตางชำเลืองมองอยาง คอนขางฉงน ไม่รู้วาเกิดอะไรขี้น น แตก็อดถายรูปแล้วโพสต์ลงในเฟซบุ๊กกับทวิตเตอร์ไมได้ “หยางอี้ คุณทำอะไรอยู่ มีงานมากมายขนาดนั้นแลว คุณมาทำอะไรที่นี่” ศาสตราจารย์คนหนึ่งจำหยางอี้ที่ยืนอยู แถวหนาสุดได รีบเดินเขามาสอบถาม หยางอี้ขมวดคิ้ว “ผมมี เรื่องสำคัญกวาต้องทำครับ!” “ยกตัวอยางหนอยสิ” ศาสตราจารย์คนนี้รู้สึกวานาสนุก เนื่องจากหยางอี้ตอปากตอคำเขาน้อยมาก
ในความทรงจำของพวกเขา หยางอี้คือนักศึกษาทีเชือฟัง มากคนหนึ่ง สังใหทำอะไรเขาก็ทำไปตามนัน! ขอเพียงสอนบางอยางให้เขา เขาไมมีทางพูดวา ไม’ ทุกคนลวนเรียกเขาวา มิสเตอร์โอเค!’ แตวาครั้งนี้หยางอี้ปฏิเสธเขา หยางอี้ พูดอยางเด็ดเดี่ยววา ความเป็นธรรมครับ! พวกเราตองการสอบถามประธานสหพันธเดนวาเพราะอะไร ศาสตราจารย์เฉินชางถึงไมได้รับรางวัลรางวัลสุดยอด ศัลยแพทยระบบประสาทระดับโลก!” จอห์นได้ยินก็ตะลึงงันทันที่ เขามองหยางอีแวบหนึง ยักไหลเล็กนอย “โอเค จะรอ ฟังขาวดีจากคุณนะ’ สำหรับปัญหาที่เฉินชางไมไดรับรางวัล จอหนก็หมด คำพูดเชนกัน แตหลังจากเขาเดินไปไดสองสามกาว เขาหันกลับมาเอย วา ‘เพราะในคณะประธานและกรรมการผูเชียวชาญของ
สหพันธประสาทศัลยแพทยโลกมีชาวจีนเพียงคนเดียว
นีแหละความเป็นธรรม’ คำพูดนี้ของจอห์นมีเลศนัยอยางยิ่ง หลังจากทุกคนฟังจบ ความรูสึกตีขี้ง เนมากอนคือ ความโกรธ แต…พอคิดใหดีต บางที่ เรื่องนี้อาจจะยุติธรรมแล้ว จริงๆ เพราะเหตุใดในคณะประธานและกรรมการผูเชียวชาญ ถึงมีชาวจีนแคคนเดียวละ ถ้าใชคำพูดตามสมัยนิยมคือ. ประเทศอื่นทุมเทลงแรงกันมาตั้งกี่รุน อาศัยสิทธิ์ใด ถึงต้องต้องปลอยให้หมอหนุมอยางเฉินชางที่เพิ่งลงแรงไปไม่ เทาไรแซงหน้าไปได้ พูดให้ชัดคือ มีหลายประเทศที่สร้างคุณปการอันยิ่งใหญ่ ใหสหพันธประสาทศัลยแพทยโลก! นี่คือความเป็นธรรม! แตวา. แบบนี้เป็นธรรมแลวจริงๆ นะหรือ
ไม!
แบบนีไมใชเลย!
หยางอี้ตะโกนใสจอห์น “ไม ไม่ใชเลย! ฺนี่
ไม่ใชความยุติธรรมอยางแท้จริง! เนี่คือข้ออ้าง! วิทยาศาสตร์ สมควรตัดสินอยางเป็นธรรม ไมใชพิจารณาจาก ประวัติศาสตร!” จอหนไมหันกลับมา
มือเดนมาถึงทางเขาโรงพยาบาล หยางอี๋วิงเขาไปหา ทันที่ ทั้งกลุมรุดตามหลังเขาไป ขวางรถไว้! “ประธานสหพันธเดน พวกเราตองการความเป็นธรรม!” ‘เพราะอะไรศาสตราจารย์เฉินถึงไมได้รางวัล” “แบบนี้ไมยุติธรรม!”
เดนมองคนกลุมนี้ที่ชูป้ายทวงคืนความยุติธรรม ไมมีคำตอบให้ แตติดตอฝ่ายรักษาความปลอดภัยทันที่ จากนันก็
แจงตำรวจ
มอบบทเรียน ให้นักศึกษาเหลานี้ไดเรียนรู้: กลาวตามตรง ฺเขาไมแยแสเลย เพราะตำแหนงประธานสมาพันธ์ของเดนไมไดขึ้นอยูกับ คนกลุมนี้ สิทธิ์โหวตของนักวิชาการจากประเทศจีนภ็มีเพียง เสียงเดียวเทานัน! แตบายวันนั้นเกิดเหตุการณ์ทำนองเดียวกันขึ้นซ้ำๆ นักศึกษาชาวจีนจำนวนมากทยอยยืนหนังสือลาออก อยางตอเนื่อง เจ้าหน้าที่วิจัยหลังจบปริญญาเอกก็ขอยกเลิก สัญญาเชนกัน! เมือคำรองจำนวนมากถูกสงมาถึงหองทำงาน ผู้อำนวยการโรงพยาบาล หัวหนาแผนกศัลยกรรมประสาทก็คอนขางรอนใจขึ้นมา ทวาพอเดนเห็นหนังสือคำรอง เขาหยิบตราประทับ ปั้มลงไปทันที่ อนุมัติ!
อนมัต
อนมัติ!
อนุมัติทังหมด! เมื่อเห็นฉากนี้ ตหัวหน้าแผนกตะลึงไปเลย เขาไมคิดไมฝันวาจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
ผูอำนวยการเดนครับ มันจะ. .สงผลเสียหรือเปลาครับ”
เดนยักไหล ผมเคารพการตัดสินใจของพวกเขา
พวกเขาเคารพความต้องการในใจตัวเอง! เป็นเรื่องที่ดีมาก! สวนอุดมการณของพวกเขา…ฮาฯ…ยังเด็กเกินไป ใสซือเกินไป รักชาติเกินไป!” พอเดนพูดจบก็ไมสนใจอีก แตเอยวา ดำเนินการวิจัยรังสีรวมรักษาของพวกเราให เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุด คนพวกนี้จะออกก็ชาง รีบพัฒนาเทคนิค ผาตัดศัลยกรรมประสาทดวยรังสีซะ’ ต่อมาเดนเอยอย่างมีลับลมคมนัย “หากอยากมีศักดิ์ศรี ในชวงที่ดื้อยกำลัง ต้องจายดื้วยราคามหาศาลเชียวละมีแต่ จะหางชั้นกันมากขึ้นเรื่อยฯ!”