เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - ตอนที่ 1799 ชะตาชีวิตและชะตาประเทศชาติ

มืองเสินหยาง
หยางอี้ลากกระเป๋าเดินทางเข้าสูตรอกที่คุนเคย คนรอบขางตางทักทายเขา “เสี่ยวหยางกลับมาแลวเหรอ!”
“ไอหยา ประเทศอังกฤษเป็นยังไงบาง” ‘ถาเหลาหยางรูวานายกลับมาตองดีใจมากแน!”
หยางอียิมพลางทักทายเพือนบานตามทางกลับทีละคน
ชาวบานทีเดินหางออกไปแลวพากันเหลียวมองหยางอี๋
ตางยกนิวชมเชย “เหลาหยางมีลูกชายที่ดี!” “ใชแลว จบปริญญาเอก เป็นเด็กนอก ตอไปก็รอเสพสุข ไดเลย!”
“แตก็ลำบากมากจริงๆ นะ เรียนตอจนอายุ 31จากนันก็ ไปตางประเทศ ครอบครัวเหลาหยางทำงานหนักมากจริงๆ
แตวันเวลาแห่งความลำบากนาจะใกล้จบลงแล้ว!’ “แนละสิ! ตอไปครอบครัวเหลาหยางจะสบายแลว’
เมื่อได้ยินคำชมเชยและอิจฉาจากเพื่อนบ้างในละแวกนี้ หยางอี้กึลังเลที่จะเดินหน้าตอไป แตกอนตอนกลับมาบ้าน เขาเบิกบานปรีดา แตครั้งนี้ หยางอี้กลับรู้สึกวาฝีเท้าหนักอิ้งมาก แทบจะยกเท้าไมขึ้น ก็เหมือนที่เพื่อนบ้านตามรายทางกลาวไว้กอนหน้านี้ สำหรับครอบครัวฐานะทัวไปครอบครัวหนึง การสงเขา เรียนตอถึงปริญญาเอกลำบากมากจริงๆ ยิ่งไปกวานั่นคือพอของเขา…ในอดีตประสบอุบัติเหตุ บาดเจ็บที่เท้าขวา ขาเปเดินกะเผลก ต้องอาศัยเงินเดือนแมที่ เป็นครูประถมเลี้ยงดูทั้งครอบครัว หยางอี้คือความหวังของครอบครัวนี้ และเป็นเพียงความหวังเดียวทีจะเปลียนแปลงชะตาของ ครอบครัวนี
ดท้ายหยางอี๋ก็เดินมาถึงประตูบ้าน แฟลตชั้นแรกใน เขตชุมชนเกาแห่งหนึ่ง หลังจากพอเดินไมคลองก็ขายแฟลต ชันสามแลวยายลงมาเชาแฟลตชันแรก เดิมทีจะซื้อขาดก็ได้ แตเมื่อคำนึงถึงวาหยางอี้ยังต้อง เลาเรียนทำงาน และพอแต่งงานก็ต้องซื้อบ้าน อีกทังตัวเหลาหยางก็ทำงานหาเงินไมไดแลว จึงฝากเงิน
คาเชาหองระยะยาวไวในธนาคารแทน หยาง เอี้ยืนหนาประตู หลังจากลังเลอยูนานพักใหญ่ ในทีสุดก็รวบรวมความกลาเคาะประตูบาน ผ่านไปครูหนึ่ง สตรีวัยกลางคนสวมผ้ากันเบื้อน ใสรองเท้าคนหนึ่งเปิดประตูออกมา พอเห็นหยางอี้ ดวงตา พลันฉายแววตกใจและดีใจ! ‘เสี่ยวอี้?! ฺลูก…กลับมาแล้วเหรอ!” “แมครับ!” หยางอี้มองแมที่ดูเหมือนจะชูบเซียวลงกวา เดม คอนขางปวดใจ ถึงแม้สองปีที่ผานมาเขาจะใช้จายอยางมัธยัสถ์ สงเงิน กลับมาเป็นจำนวนมาก แต…พอแมก็ไมเคยหักใจนำมาใช้จาย
ถึงอยางไรหยางอี้ ก็ไมมีบ้านและยังไมแต่งงาน เป็นเรื่อง ที่พอแมเป็นหวงมากเซนกัน นักวิจัยหลังจบปริญญาเอกมีรายได้สูงมาก ขนาดในประเทศจีนยังมีรายไดสองถึงสามแสนหยวนตอ ปียิ่งไมต้องเอยถึงสถาบันใหญฯ ในตางประเทศเลย
“เร็วเขา! รีบเขามาเถอะ!”
แมเอยดวยความตืนเตน ตะโกนเขาไปในหอง เหลา
หยาง ลูกชายคุณกลับมาแลว!” เหลาหยางไดยินก็เดินลากเทาออกมา หลังจากเห็น หยางอี้ ปฏิกิริยาแรกคือดีใจ ต่อมาก็อดขมวดคิ้วไมได้ “ทำไม ลูกถึงกลับมาตอนนี้ ไหนบอกวายังเหลืออีกสองเดือน” ขณะที่หยางอี้กำลังจะอธิบายบางอยาง แมก็รีบเอยวา ‘เอาละๆ เที่ยงพอดีเลย พวกเรากินไปคุยไปเถอะ!” เหลาหยางจึงไมพูดอีก แตหยางอี้กลับเงียบมาก ยิ่งเป็นแบบนี้ ผู้เป็นแมก็ยิ่งรับรู้ได้วาสถานการณ์อาจจะ ผิดปกติ
เหลาหยาง หสูบบุหรี่มวนหนึ่ง เป็นยี่ห้อไปหงถาชาน กลอง ละไมกีหยวน
ทังครอบครัวกินขาวสุขสันตพรอมหนากัน เหลาหยาง ยังคงอดถามไมได “ทำไมกลับมากะทันหัน” หยางอี้รู้ดีวาสุดท้ายก็เลี่ยงไมพ้น ผู้เป็นแมทนไมไหว กลอกตาใสเหลาหยางทีหนึ่ง เอย|ยิ้ม วา “เรียนเหนื่อยกลับมาพักผอนสักหนอยก็ไมเห็นจะเป็นไร ชวงปีใหมนี้ลูกไมได้กลับมาเลยนะ! คิดถึงบ้านใชไหมจะ” หยางอี้ มองพอแม ฺสูดหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง รวบรวม ความกลาบอกออกไป ผมลาออก ขอยกเลิกสัญญาแลวครับ
ประโยคนี้ทำให้บุพการีทั้งสองมึนงง! ลาออกหรือ!
นี. นี.
หลังจากสองสามี ภรรยาไดยินภ็มีสีหนาตกตะลึงใน
ทันใด
เรียนจนจะจบอยูแลว ก็ขอยกเลิกสัญญางันหรือ มันเกิดอะไรขึนกันแน!
เหลาหยางมองลูกชาย อยากจะดาจริงๆ หยางอี้เลาต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวออกมาทันที! คำร้องเรียนของพวกเราไมไดรับคำตอบใดๆ เลย พวกเราไมได้รับความยุติธรรมใดต จากที่นั่น ผมคือคนที่ขยัน ที่สุด มีพรสวรรค์และมีผลงานที่สุดในหนวยงานด้วย แตผม ไดรับการปฏิบัติ…อย่างเลวร้าย! เตอมาพวกเราเลยยื่น ใบลาออก ขอยกเลิกสัญญา. ครั้งนี้พวกเราทั้งสี่สิบห้าคน กลับมาหมดเลยครับ!” หลังเลาจบ หยางอี้กมศีรษะลง ไมกล้าเงยหน้าขึ้นเลย เขารู้สึกผิดตอพอแม! ก็อยางที่เพื่อนรวมงานพูดไว้ เมื่ออารมณ์ร้อนและวูวาม ยอมมีราคาที่ต้องจาย! เวลานี้เองหยางอี้พลันไดยินเสียงตบโต๊ะดังปัง ใชแลว เป็นเหลาหยาง เขาไมเปลี่ยนไปเลยสักนิด
หยางอีเตรียมใจพรอมถูกดุดาแลว แตเสียงที่แววเข้าหูกลับกลายเป็น ดี.! ทำดีมาก! เหยางอี้ นี่คือเรื่องที่ลูกทำให้พอภาคภูมิ ที่สุดตลอดสามสิบกวาปีมานี้! แบบนี้ไมเข้าทาเลย ฺนี่รังแกกัน ชัดๆ ไม่ใชหรือไง! ศาสตราจารย์เฉินเก่งมาก พอรู้จัก ศาสตราจารย์เฉินดี เกงขนาดนี้ยังไมใหรางวัล แปลวาไมเห็น หัวประเทศจีนของเราชัดๆ! แลวพวกเราจะทนทำงานไปทำไม ละ อยู่ใหคนเขามองเป็นตัวตลกเหรอ ถูกเหยีย= ดแลวยังตอง อุทิศตัวใหพวกเขาอีกเหรอ ฝันไปเถอะ!” ชั่วขณะนั้น หยางอี้ตะลึงไปแล้ว เขาไมคิดเลยวาสถานการณ์จะเป็นแบบนี้ เขาหันกลับมามองชายขาเปที่ยืนสบถดาพวกฝรั่งขี้นก อย ในห้องรับแขก ถึงแม้จะเป็นชาวบ้านพิการตัวเล็กๆ คนหนึ่ง แตภาพลักษณกลับดูมันคงอยางนาประหลาด! หยางอี้รู้สึกตื้นตันขึ้นมาในทันใด ความเข้าใจของพอแมทำให้เขาโลงใจอยางถึงที่สุด ตอนนี้เรียบร้อยแล้ว!
ในทีสุดก็โอเคแลว! “พอครับ แมครับ พรุงนี้ผมจะไปพบอาจารย์ ที่
โรงพยาบาลทั่วไปแห่งเขตทหารเสิ่นหยางนาจะไมมีปัญหา ใหญ่อะไร อีกอยางผมไปเพื่อเรียนรู้เทคนิคที่สมควรเรียน ไม จำเป็นต้องมีใบรับรองก็ได ผมไดเทคนิคมาแลว มีประวัติ การศึกษา อยาหวงไปเลยครับ!” หยางอี้ลุกขึ้นพลางเอย
สถานการณ์เดียวกันนี้ไมได้เกิดขึ้นกับหยางอี้คนเดียว หลังจากคนกลุมนี้กลับจากประเทศอังกฤษ ตอนไปพบ พอแมที่บ้าน ไปพบอาจารย์หรือ หัวหน้าหนวยงาน พวกเขาได้รับการอภัยให้อย่างนาประหลาดใจ! ที่แท้…เมื่อเป็นเรื่องของประเทศชาติ เมื่อเป็นเรื่อง เกียรติยศของมาตุภูมิ ทัศนคติของทุกคนลวนแนวแน เหมือนกันหมด
พวกเขาอาจจะเป็นเพียงนักศึกษาตางชาติธรรมดา
พวกเขาอาจจะไรอำนาจปราศจากอิทธิพล
พวกเขาอาจจะมีเพียงสีสิบหาคน พวกเขาไม สงผลกระทบใดต ตอโครงสรางแมแตนอย แตพวกเขาใหเกียรติเสียงหัวใจของตน ดูเหมือนพวกเขาทำเรื่องเหลานี้โดยไมเคยหวัง
สิงตอบแทนเลย
หลังจากเฉินชางเขารวมพิธีมอบรางวัลทีเมืองหลวงเสร็จ เขาไมไดอยูตอนานเกินไป ตรงกลับไปที่เมืองอันหยางเลย เขาเริมทำงานตอ
สหพันธประสาทศัลยแพทยโลกไมใหรางวัลเฉินชาง ฉน
ชางก็ไมสนใจเชนกัน สิ่งที่เขาสนใจคือ ดูเหมือนองค์กรนี้จะมือคติตอวงการ ศัลยกรรมประสาทของประเทศจีน ดูเหมือนพวกเขา…ไม่ให้คาตนเลย หลังกลับมา เฉินชางและสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์โชว เหวย แเสียงเริ่มวิจัยอุปกรณ์ชวยเหลือเทคนิครังสีรวมรักษาต่อ ลยกรรมประสาทงันหรือ
หึๆ! อีกไมนานเทคนิคอยางหนึ่งที่เรียกวารังสีรวมรักษา ประสาทจะสัมฤทธิ์ผลแล้ว! เมือถึงเวลานั่น เทคนิคมากมายที่เคยสราง ความภาคภูมิใจให้พวกคุณฉะกลายเป็นเทคนิคล้าหลัง วันนี้แเชวียเจิ้งเริ่นเดินทางมาพบเฉินชางที่เมืองอันหยาง
ดวยตัวเอง
ศาสตราจารยเฉิน ผมคิดวา…ผมจะตองแสดง
บางอย่างให้คุณดู” เซวียเจิ้งเริ่นมองเฉินชางและเอยอย่างจริงจัง