เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1345 เฉินชางจะจบการศึกษาก่อนกำหนด!
ล้มแล้วก็ต้องรู้จักลุกขึ้น!
หลี่เป่าซานมองทิศทางการวิจัยในมือ ในใจทั้งตื่นเต้นทั้งซาบซึ้ง
นี่คือทิศทางการวิจัยตลอดเวลาที่ผ่านมาของเขา!
คิดไม่ถึงว่าเฉินชางจะเดาออก
ตอนนี้มีประสบการณ์จากการผ่าตัดภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาดหนึ่งร้อยเคส หลี่เป่าซานจะต้องทำสำเร็จอย่างแน่นอน
เฉินชางรู้ว่า หลี่เป่าซานขาดแค่โอกาสและเวที!
แต่ตอนนี้เฉินชางได้ให้เวทีที่ยิ่งใหญ่และโอกาสที่หายากกับหลี่เป่าซาน!
หลี่เป่าซานมองกระดาษในมือ เลือดร้อนในอกพลุ่งพล่าน ผ่านไปนานเท่าไรแล้ว…
ยี่สิบกว่าปีแล้ว!
เดิมทีคิดว่าตนจะหนีไปทั้งชีวิต
ไม่มีโอกาสอีกแล้ว
แต่ตอนนี้ พนักงานชั่วคราวที่ตนรับเข้ามาโดยบังเอิญอย่างเฉินชางได้ให้โอกาสกับเขา!
เฉินชางยิ้มพร้อมส่งสายตาให้กำลังใจและเชื่อมั่นให้กับหัวหน้าหลี่
สายตานี้กลับทำให้หลี่เป่าซานที่อายุห้าสิบแปดปีและประสบการณ์โชกโชนกลั้นน้ำตาไม่ไหวอีกต่อไป!
จึงหันหน้าหนี!
หัวหน้าหลี่คือคนที่ให้โอกาสตนเอง เฉินชางเก็บความรู้สึกขอบคุณนี้ไว้ในใจเสมอ
เห็นทุกคนต่างได้รับหน้าที่ขึ้นกล่าวสุนทรพจน์เดี่ยวในด้านต่างๆ สวีอ้ายชิงเองก็คาดหวังเล็กน้อย
แต่สิ่งที่เอาไปสุนทรพจน์ได้…ได้ถูกแบ่งให้คนอื่นหมดแล้ว
สวีอ้ายชิงผิดหวังเล็กน้อย
แต่…
เธอรู้สึกพอใจมากแล้ว
เฉินชางผ่าตัดให้ลูกชายของเธอด้วยตัวเอง ช่วยชีวิตลูกชายเธอไว้
สวีอ้ายชิงรู้สึกว่าได้รับสิ่งที่สำคัญที่สุดไปแล้ว ยังจะมีอะไรสำคัญกว่าลูกชาย
ตอนนี้เอง เฉินชางมองสวีอ้ายชิงพร้อมรอยยิ้ม “พี่สวี ถึงตอนนั้นผมต้องการผู้ช่วยคนหนึ่ง เพื่อดำเนินการสุนทรพจน์สำคัญ ต้องรบกวนคุณช่วยหน่อยนะครับ”
สวีอ้ายชิงได้ยินแล้วตาเป็นประกายขึ้นมาทันที “ได้ค่ะ! ขอบคุณนะคะ ศาสตราจารย์เฉิน!”
ตอนนี้ทุกคนต่างได้รับมอบหมายงานแล้ว
มีเพียงเมิ่งซีที่ว่างอยู่!
ทุกคนต่างดีใจจนลืมเรื่องนี้ไป
เฉินชางพูดกับทุกคนว่า “ทุกคนกลับไปเตรียมตัวให้ดีนะครับ วันศุกร์ส่งโครงร่างให้ผมตรวจ!”
“ได้ครับ!”
“ขอบคุณศาสตราจารย์เฉิน!”
เฉินชางพยักหน้า “แยกย้ายกันได้เลยครับ”
เมิ่งซีอึ้งไปทันที!
เธอเห็นทุกคนต่างจากไป สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
จู่ๆ เธอที่จิตใจแข็งแกร่งมาโดยตลอดก็รู้สึกเสียใจมาก
แต่ยังคงยิ้มแย้มกับทุกคน
ถึงอย่างไรเธอก็พอใจแล้วจริงๆ!
สมัยโบราณมีคำพูดนี้กล่าวไว้ว่า แม่มีค่าเพราะลูก!
และเมิ่งซีก็รู้ว่า ที่ตนมีวันนี้ได้ หนีไม่พ้นความช่วยเหลือของเฉินชาง
ลูกศิษย์ของตนเก่งขนาดนี้ ตนรู้สึกพอใจมากแล้ว
ได้ฐานะอาจารย์เห็นลูกศิษย์ของตนได้ดี เธอภูมิใจมากจริงๆ
เธอจะสร้างปัญหาให้ลูกศิษย์ของตนไม่ได้!
เพราะฉะนั้นเธอจึงยิ้มมาโดยตลอด พูดคุยกับทุกคนอย่างมีความสุข
เมิ่งซีไม่มีพ่อมาตั้งแต่เด็ก
แม่หล่อหลอมให้เธอเป็นคนใจกว้าง
กับเฉินชาง เมิ่งซีเป็นทั้งอาจารย์เป็นทั้งเพื่อน มีการล้อเล่นกันแบบเพื่อน มีความเป็นห่วงเป็นใยในแบบของอาจารย์ เพราะฉะนั้น เฉินชางไม่ได้มอบหมายงานให้เธอ เธอก็ไม่โกรธ ก็เหมือน นกับลูกไม่ซื้อของขวัญให้แม่ คนเป็นแม่จะโกรธไหม
แน่นอนว่าไม่!
เฉินชางเดินตามทุกคนไปที่ห้องทำงานนอกห้องผ่าตัด ตอนที่เตรียมจะเข้าห้องเปลี่ยนชุดนั่นเอง
เฉินชางรีบเรียกเมิ่งซีไว้ “เดี๋ยวก่อนครับอาจารย์เมิ่ง ผมมีบางอย่างอยากให้คุณช่วยดูให้ผมหน่อย!”
ปกติเฉินชางก็ถือว่าเคารพอาจารย์เมิ่งมาก
หลังจากเมิ่งซีได้ยินแล้วเผยรอยยิ้มทันที “ได้ค่ะ!”
จู่ๆ ทุกคนก็ชะงักฝีเท้า!
“จริงด้วย! อาจารย์เมิ่งยังไม่มีหน้าที่เลย!” สวีจื่อหมิงยิ้มพูด
ทุกคนมองเฉินชาง “ศาสตราจารย์เฉินจะต้องเก็บของดีไว้ให้อาจารย์เมิ่งอย่างแน่นอน! ยังต้องคิดอะไรอีก”
เมิ่งซีอึ้งงันไป!
ตอนแรกคิดว่าเฉินชางมีอะไรให้ช่วย
ทว่า…
หลังจากเธอได้ยินคำพูดของทุกคนก็อดอึ้งไม่ได้!
จู่ๆ เธอก็นึกบางอย่างขึ้นได้…
ทันใดนั้น ในใจเมิ่งซีรู้สึกคาดหวังขึ้นมา!
เฉินชางคงไม่ลืมเธอหรอก
เฉินชางยิ้ม พร้อมพูดกับทุกคนว่า “แน่นอนอยู่แล้วครับ อาจารย์เมิ่งเป็นอาจารย์ของผม ผมจะต้องเก็บของดีไว้ให้อาจารย์ของตัวเองอยู่แล้ว!”
ทุกคนต่างส่งเสียงอุทานอย่างหมั่นไส้และส่งสายตาอิจฉาริษยา ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงาน
เมิ่งซีกลับดีใจมาก!
แม้ไม่แสดงสีหน้า ในใจกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและพึงพอใจ
หลังจากเฉินชางพาเมิ่งซีเข้าไปในห้องทำงาน
เฉินชางก็ใช้กุญแจเปิดลิ้นชักช่องหนึ่ง นี่เป็นสิทธิพิเศษที่หัวหน้าพยาบาลให้เฉินชางคนเดียว จากนั้นเขาก็หยิบวิทยานิพนธ์เล่มหนาออกมาพร้อมยิ้มพูด “อาจารย์เมิ่ง คุณลองดู นี่วิทย ยานิพนธ์ปริญญาโทของผม”
เมิ่งซีอึ้งไปทันที
เธอรับวิทยานิพนธ์ที่เข้าเล่มเสร็จเรียบร้อยแล้วจากมือเฉินชาง หน้าปกเขียนไว้ว่า ‘มาตรฐานและวิธีการจำแนกประเภทภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาด’
“วิทยานิพนธ์จบการศึกษา
ผู้ประพันธ์ เฉินชาง
อาจารย์ที่ปรึกษา เมิ่งซี”
เมิ่งซีเห็นแล้วมือสั่นจนวิทยานิพจน์ในมือร่วงลงบนโต๊ะ
เมิ่งซีอึ้งไปทันที!
เฉินชางยิ้ม “อาจารย์เมิ่ง นี่คือผลงานระหว่างศึกษาระดับปริญญาโทของผม คุณเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา คุณไม่ต้องดูหน่อยเหรอครับ”
เมิ่งซีงุนงงขึ้นมาทันที
เธอไม่ต้องเปิดดูก็รู้แล้วว่าข้างในคืออะไร
“ล้ำค่ามาก…”
เมิ่งซีอุทาน
ล้ำค่ามากจริงๆ!
เมิ่งซีรู้ว่า เนื้อหาเพียงเล็กน้อยในวิทยานิพนธ์เล่มนี้ก็สร้างความฮือฮาในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ได้แล้ว มาตรฐานการจำแนกหลอดเลือดแดงใหญ่ของเฉินที่วงการศัลยกรรมหลอดเลือดหัวใจกำลังร ร่ำลือกันอยู่ในนี้!
นี่…คือสิ่งที่จำต้องบันทึกในประวัติศาสตร์
แต่เฉินชางเขียนว่าตนเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา!
ล้ำค่ามากเกินไปแล้วจริงๆ
เหมือนตำราลับไร้เทียบทานเล่มหนึ่งวางอยู่ตรงหน้าเธออย่างไรอย่างนั้น
เมิ่งซียิ้ม “ผลงานของคุณ อาจารย์ไม่เอาหรอกนะ”
เฉินชางส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม “อาจารย์เมิ่ง นี่คือวิทยานิพจน์ระดับปริญญาโทของผม ระหว่างเรียนปริญญาโท อาจารย์ที่ปรึกษาก็คือคุณไม่ใช่เหรอครับ”
พูดถึงตรงนี้เฉินชางพูดต่ออีกว่า “อาจารย์เมิ่ง เรื่องนี้คุณเป็นคนขึ้นกล่าวนะครับ นี่คือผลลัพธ์จากการวิจัยร่วมกับคุณในช่วงปริญญาโทของผม อีกอย่าง ถึงตอนนั้นผมมีเรื่องสำคัญ ต้องทำ! เพราะฉะนั้นเรื่องนี้ต้องรบกวนคุณด้วยนะครับ!”
เมิ่งซีได้ยินแบบนี้แน่นอนว่าจะต้องตื่นเต้น
เธอจะตามเฉินชางไปสู่จุดสูงสุดของชีวิตแล้วจริงๆ!
เมิ่งซีคิดได้แบบนี้ก็อดตื่นเต้นไม่ได้
เธอคิดว่าเฉินชางจะลืมเธอแล้วเสียอีก คิดไม่ถึงว่าจะให้สิ่งที่สำคัญที่สุด มีค่าที่สุดกับเธอ
ทันใดนั้นเมิ่งซีก็ซาบซึ้งใจมาก!
ทว่า…ตอนนี้เอง จู่ๆ เมิ่งซีก็นึกบางอย่างขึ้นได้ “เฉินชาง นี่คงไม่ใช่…วิทยานิพนธ์จบการศึกษาของคุณหรอกนะ”
เฉินชางพยักหน้าพลางยิ้มอย่างอึดอัด “อาจารย์เมิ่ง ผมได้ยื่นขอสำเร็จการศึกษาล่วงหน้าไปแล้ว ทางมหาวิทยาลัยบอกว่า ขอเพียงแค่ทำวิทยานิพนธ์จบการศึกษาเสร็จ ก็จะจัดการสัมภาษณ์จบการศึ กษาให้ผม”
เมิ่งซีได้ยินแล้วอึ้งไปทันที!
ความจริง เธอไม่อยากได้สิ่งนี้เลย
ทว่า…
เมิ่งซีรู้ว่า เส้นทางของเฉินชางแตกต่างกับคนอื่น
บอกว่าเขาเป็นนักศึกษาปริญญาโท บนโลกนี้คงไม่มีใครเชื่อ!
แม้จะอาลัยอาวรณ์มาก แต่ถึงอย่างไรเฉินชางก็ต้องจบการศึกษา
เมิ่งซียิ้ม จับวิทยานิพจน์ในมือแน่น “ได้ค่ะ เรามาร่วมกันทำวิทยานิพนธ์จบการศึกษาสุดท้ายนี้ให้ดีที่สุด!”
เมิ่งซีเผยรอยยิ้มบางๆ “ถึงตอนนั้น ฉันจะสวมหมวกสำเร็จการศึกษาให้คุณ!”
เฉินชางพยักหน้า
YOU MAY ALSO LIKE
