เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1442 หมอเฉินผู้ยิ่งใหญ่และน่าเคารพ!

บทที่ 1442 หมอเฉินผู้ยิ่งใหญ่และน่าเคารพ!
เฉินชางนอนดูคะแนนสะสมอยู่บนเตียง!
ชั่วขณะนี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมผู้หญิงถึงชอบเถาเป่า
เพราะมันสะใจมากจริงๆ!

มองของดีที่มากมายขนาดนี้ ทุกคนต่างก็อยากได้มาเป็นของตัวเอง
ทำไมถึงไม่มีพวก ‘เครดิต’ นะ
เฉินชางเห็นคะแนนกะปริดกะปรอยของตนแล้วรู้สึกอับจนอีกครั้ง

ทรมานมากจริงๆ
ทว่านี่ไม่กระทบต่อความสุขในการชมสินค้าของเฉินชาง!
เลื่อนไปเลื่อนมาก็เกือบจะเช้าแล้ว แต่เฉินชางกลับหิว

เฉินชางเสียใจภายหลังมาก สาบานว่าพรุ่งนี้จะไม่นอนดึกแล้ว
แต่…ก็นึกขึ้นมาได้ว่า ถ้าไม่นอนตอนหกโมงเช้า
ก็นับว่าไม่นอนดึกแล้ว น่าจะเรียกว่าโต้รุ่ง!

เขาคิดถึงตรงนี้ เขาจึงหาอุปกรณ์ที่ตนต้องการสักสองสามชุด
ขีดๆ เขียนๆ บนกระดาษ จากนั้นให้พนักงานโรงแรมมาส่งอาหารเช้า
หลังจากกินเสร็จ ก็หลับไปอย่างพอใจ

ทุกคนมองเฉินชางที่มาถึงห้องผู้ป่วยเช้าขนาดนี้ก็อึ้งไปทันที!
“ศาสตราจารย์เฉิน คุณไม่นอนพักอีกหน่อยเหรอ”
“ศาสตราจารย์เฉิน…คุณ…”

คนพวกนี้ล้วนเป็นหมอเวรดึก ตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้า
เฉินชางก็เข้าห้องผู้ป่วยมาแล้ว
อย่าลืมว่าเมื่อวานหลังจากเขากลับไป ก็ตีสี่แล้วมั้ง

เฉินชางโบกมือพร้อมรอยยิ้ม “ผมนอนไม่หลับนะครับ”
“จึงมาดูว่ามีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า ถึงอย่างไร…เห็นคนไข้เยอะขนาดนี้”
“ผมเป็นห่วง นอนไม่หลับ!”

“ผมเลยมาดูอาการคนไข้ รอพวกเขาพักผอนให้เต็มที่ก่อน”
“จึงสะดวกต่อการวางแผนการรักษา!”
ทันใดนั้น…หลังจากทุกคนได้ยินคำพูดของเฉินชางต่างอึ้งไป!

เป็นห่วงคนไข้จนนอนไม่หลับ…
ช่างเป็นหมอที่ยิ่งใหญ่มาก
ชั่วขณะนี้ ในใจของทุกคนต่างเกิดความคิดหนึ่ง

เฉินชางเป็นคนดีจริงๆ เลย!
ไม่แปลกที่เขาจะเก่ง!
นี่สิถึงจะเป็นจิตวิญญาณอย่างฟลอเรนซ์ ไนติงเกล [1]!

อุทิศตน เสียสละ ช่วยชีวิต รักษาผู้บาดเจ็บและการเคารพชีวิต!
นอกจากนี้ คนพวกนี้ไม่ใช่คนจีน ศาสตราจารย์เฉินเพียงแค่มาช่วย
แต่…เขาไม่คิดแบ่งพรมแดนกับคนไข้ ทุกคนต่างประทับใจ

นับเป็นบุญอย่างยิ่งที่มีพันธมิตรเช่นนี้
จากการช่วยเหลือชีวิตเมื่อวานทั้งวัน ตอนนี้แผนกฉุกเฉินและไอซียูงานยุ่งมาก
ตอนนี้หมอเวรดึกทุกคนเหนื่อยจนไม่เหลือสภาพ

ตอนนี้เอง เสียงหนึ่งดังขึ้น
“หมอซุยก้า เตรียมวางท่อที่หลอดเลือดดำเตียงสามสิบเอ็ด”
ซุยก้าเตรียมจะลุกขึ้น เฉินชางกดเขาเอาไว้

“ผมไปเอง พวกคุณเหนื่อยมามากแล้ว ควรพักสักหน่อย!”
เฉินชางพูดจบก็ใส่ถุงมือเดินเข้าห้องผู้ป่วยไป
สิบนาทีหลังจากนั้นก็วางท่อเสร็จ!

[ติ๊ง! สำเร็จการผ่าตัดหลอดเลือดดำส่วนกลางในระดับสมบูรณ์ จะได้รับ 100 คะแนน]
เฉินชางดีใจมาก! เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด
ดังนั้นตอนเจ็ดโมงเช้าภายในห้องทำงานแผนกฉุกเฉินก็คึกคักขึ้นมาแล้ว

ชายหนุ่มจากประเทศจีนวิ่งไปทั่วทุกมุมของแผนกฉุกเฉิน
โรงพยาบาลเมืองหลวงปากีสถาน
เขาทําได้ทุกอย่าง!

ตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ วัดความดันโลหิต เปลี่ยนยา…
เขาไม่เคยเกี่ยงงานเล็กๆ เลย
ใส่สายสวนปัสสาวะ ล้างแผล ดูดเสมหะ…เขาไม่เคยรังเกียจสิ่งสกปรกเลย

ตั้งแต่เจ็ดโมงถึงเก้าโมง เฉินชางที่เหงื่อเต็มหน้าผากวิ่งวุ่นไปทั่ว
ซุยก้าซาบซึ้งใจจนน้ำตาคลอเล็กน้อย!
เขารู้สึกว่านี่แหละหมอที่ยิ่งใหญ่

หมอที่ไม่เคยเกี่ยงงาน ไม่ว่าจะเป็นการผ่าตัดขั้นสูง
หรือว่างานเบ็ดเตล็ดอย่างการใส่สายสวนปัสสาวะ ก็ทำเองทั้งหมด
หมอแบบนี้ใครจะเกลียดลง! หมอแบบนี้ใครจะไม่เคารพ

ทุกคนถอนหายใจ มองเฉินชางที่วิ่งไปวิ่งมาจนเหงื่อซึมแผ่นหลังแล้วสะเทือนใจ
ผู้ยิ่งใหญ่อย่างศาสตราจารย์เฉินกลับทำงานเบ็ดเตล็ดพวกนี้ให้เรา
เมื่อคืนจนถึงตอนนี้เขาเพิ่งนอนมากี่ชั่วโมงเอง?

ตอนนี้เอง ผู้อำนวยการซีบร้ากลับมาแล้ว
หลังจากเขาได้ยินหมอเวรรายงานเรื่องนี้ก็รีบวิ่งมา
เขาสีหน้ามืดมน เดินเข้าโรงพยาบาลมาก็ตามทุกคนเข้าไปที่ห้องทำงาน

“ใครให้ศาสตราจารย์เฉินทำงานจิปาถะพวกนี้”
ทุกคนเงียบ
ซีบร้าโกรธจนตบโต๊ะ “คุณรู้ไหมว่าเมื่อคืนศาสตราจารย์เฉินนอนกี่โมง”

“ผมจะบอกให้นะ เมื่อคืนศาสตราจารย์เฉินนอนเกือบหกโมงเช้า!”
“มาถึงโรงพยาบาลตอนเจ็ดโมงกว่า เมื่อคืนเขานอนไปแค่หนึ่งชั่วโมง!”
“เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นสูงของประเทศ เป็นอัจฉริยะระดับโลก”

“พอรู้ว่าเราต้องการความช่วยเหลือก็เดินทางไกลมาเพื่อช่วยคนเจ็บของเรา”
“พวกคุณคิดว่าตัวเองลำบากเท่าศาสตราจารย์เฉินเหรอ”
“อีกไม่กี่วันศาสตราจารย์เฉินก็จะแต่งงานแล้ว”

“เขาต้องทิ้งคู่หมั้นไว้ที่บ้านเพื่อมาช่วยเหลือเรา”
“ให้ผ่านความยากลำบากครั้งนี้ไปให้ได้!”
“คุณดูสภาพพวกคุณ ศาสตราจารย์เฉินใช่คนที่จะมาทำงานเบ็ดเตล็ดพวกนี้ให้พวกคุณเหรอ”

“ผมพูดจากใจจริง อย่าว่าผมเลย ทั้งปากีสถานไม่มีใครที่การรักษาจะสู้ศาสตราจารย์เฉินได้”
“เฮ้อ ช่างเป็นคนดีจริงๆ!”
ซีบร้าพูดไปพูดมาก็ซาบซึ้งใจจนขอบตาแดงก่ำ

“เมื่อวานผมได้ยินพนักงานในโรงแรมบอกว่า ตอนหกโมง”
“ศาสตราจารย์เฉินสั่งอาหารไปทานที่ห้อง ตอนไปส่งอาหารไฟห้องยังเปิดอยู่เลย”
“ศาสตราจารย์เฉินกำลังนั่งเขียนข้อมูลที่ซับซ้อนจนอ่านไม่เข้าใจ!”

“เฮ้อ…ผมคิดว่า คงกำลังวางแผนการรักษาให้คนไข้อยู่!”
ทุกคนได้ยินแบบนี้แล้วอึ้งไปทันที!
ชั่วขณะนี้ทุกคนต่างตกใจกับการกระทำของเฉินชาง

ตอนนี่เอง เฉินชางเดินเข้ามาพูดกับซุยก้าว่า
“หมอซุยก้า เตียง 13 15 17 20 26 จัดการเสร็จแล้วนะครับ”
“อ้าว ผู้อำนวยการซีบร้า ตื่นเช้ามากครับ!”

ซีบร้ารีบคว้าเฉินชางไว้ “ศาสตราจารย์เฉิน คุณลำบากมากแล้ว”
“วันนี้ยังมีงานอีกมากมาย ไม่สิ! วันนี้คุณกลับไปนอนพักสักหน่อยเถอะครับ!”
เฉินชางจะยอมได้อย่างไร

ถึงอย่างไรตลอดช่วงเช้านี้ เหนื่อยก็ส่วนเหนื่อย แต่ผลเก็บเกี่ยวหลากหลาย
ช่วงเช้านี้ได้คะแนนสะสมมาเกือบหนึ่งพันกว่าคะแนนเลย
จะยอมแพ้ได้อย่างไร

เฉินชางใช้ยาบำรุงพลังไปหนึ่งขวด อิงตามมูลค่าในดันเจี้ยนมอลล์ก็แค่ห้าสิบคะแนน
แต่ได้กลับคืนมาหนึ่งพันกว่าคะแนน
เฉินชางคิดว่า ตนไม่น่าจะจำเป็นต้องนอนแล้ว…

โอกาสไม่ควรปล่อยให้หลุดมือ เวลาที่ผ่านไปไม่อาจย้อนกลับมาได้
เฉินชางจ้องซีบร้าพร้อมยิ้มพูด “ผู้อำนวยการซีบร้า ชีวิตคนไข้มีค่ามาก”
“ผมยังไหวอยู่ ทุกคนต่างลำบากมากแล้ว ไม่ได้นอนทั้งคืนเลย”

“ผู้อำนวยการซีบร้าอย่าโทษทุกคนเลยนะครับ!”
ซีบร้ามองเฉินชางพร้อมใบหน้าแดงก่ำ สูดหายใจเข้าลึกๆ
ตบไหล่เฉินชาง “ศาสตราจารย์เฉิน…คุณเป็นหมอที่ผมเคารพที่สุดในชีวิต!”

“และเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของปากีสถาน!”
ทุกคนได้ยินแล้วถอนหายใจเล็กน้อย สายตาที่มองเฉินชางเต็มไปด้วยความเคารพ!
“ศาสตราจารย์เฉิน ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากมอบของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดให้คุณในงานแต่ง!”

[1] ฟลอเรนซ์ ไนติงเกล เป็นนักปฏิรูปสังคม นักสถิติชาวอังกฤษ และผู้ให้กำเนิดการพยาบาลสมัยใหม่ ไนติงเกลมีชื่อเสียงในขณะที่ทำหน้าที่เป็นผู้จัดการและครูฝึกพยาบาลในช่วงสงครามไครเมีย