เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1473 คืนส่งตัวเข้าหอ เจ้าหวงนอนไม่หลับ!
ในงานเลี้ยงวันนี้หลายคนต่างดื่มไปเยอะมาก!
ขงเสียงหมิงเองก็เช่นกัน เขาดื่มอย่างมีความสุขมาก ไม่รักษาภาพพจน์การเป็นผู้นำมณฑลตงหยางของตนเลย
ในทางกลับกัน เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือนญาติผู้ใหญ่ของเฉินซาง ทำให้หลังจากดื่มมากๆ เข้า ก็เข้าไปดื่มกับชาวบ้านไปหลายแก้ว ทำให้พวกชาวบ้านตื่นเต้นมาก
พวกเขายังเคยดื่มกับผู้นำระดับมณฑลแบบนี้เสียที่ไหน ทว่าหลังจากวันนี้ พวกเขาจะเคยแล้ว
แม้ตอนคุยโวก็พูดถึงเรื่องนี้ได้แล้ว!
ถึงขั้นที่แม้แต่เฉาเจิ้งจากกระทรวงการต่างประเทศ อาบาเตรองประธานาธิบดีปากิสถานยังมาดื่มกับพวกชาวบ้าน
นี่อาจจะเป็นวันที่ชาวหมู่บ้านหนานซานมีหน้ามีตาที่สุด ทว่าวันนี้ถูกกำหนดให้เป็นวันที่ไม่ธรรมดา พวกเขาไม่เพียงแค่มีหน้ามีตา แต่ยังมีศักดิ์ศรี!
พร้อมกับที่รถหลายคันเข้ามาจอด ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเดินลงจากรถ!
พวกเธอแต่งตัวดีมาก เข้าร่วมงานเลี้ยงเหมือนกัน แต่แต่งตัวอย่างประณีต ที่สำคัญที่สุดคือ พวกเขาแต่ละคนดูเหมือนสาวรุ่นแม่วัยกลางคนที่ยังคงมีเสน่ห์!
“สุขสันต์วันแต่งงานค่ะหมอเฉิน!”
เสี้ยวเถียนฮวายิ้มพูด
“ฉันใส่ซองหนึ่งพันหยวน แต่…ฉันอยากลงทุนสร้างฟาร์มหมูหนึ่งหมื่นตัวที่นี่!”
ฟูอวี้ฟางพยักหน้า
“ใช่ เราเองก็พิจารณาดูแล้ว แผนของเราคือการสร้างฟาร์มผักแล้วส่งไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อเพิ่มรายได้ให้กับเกษตรกร!”
เฉินกัวฮว้าที่อยู่ข้างๆ เห็นแบบนี้ ก็เหมือนคิดอะไรอยู่ และคนที่เข้ามาเสนอแผนการลงทุนก็มากขึ้นเรื่อยๆ
จู่ๆ สำนักงานการท่องเที่ยวก็พูดว่า
“ผมคิดว่าหมู่บ้านหนานซานก็เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมได้ โบราณสถานแถบภูเขาหลงติ่งไม่น้อยเลย เราจำเป็นต้องให้ความสำคัญ!”
เฉินซางดื่มมากไปแล้ว ได้ยินทุกคนพูดแบบนี้ ก็ยิ่งดีใจ
“ผมเป็นตัวแทนหมู่บ้านหนานซานคารวะทุกคน!”
ขงเสียงหมิงที่อยู่ข้างๆ สีหน้านิ่งสงบ ไม่ได้พูดอะไร ถึงอย่างไร…หมู่บ้านหนานซานก็เล็กเกินไป วันนี้เขาเป็นแค่หนึ่งในญาติของเฉินซาง ไม่เกี่ยวกับงานและฐานะ
ตอนนี้เอง เถ้าแก่หูถือเหล้าขวดหนึ่งเดินเข้ามา ใช่แล้ว เหล้าขวดหนึ่ง! เขาท่าทางชนแก้วกับเฉินซาง
“เอ่อ ศาสตราจารย์เฉิน ที่ผมมาวันนี้ หลักๆ คืออยากขอโทษคุณ ลูกชายผมไม่รู้ความเท่าศาสตราจารย์เฉิน จัดงานแต่งหรูหราฟุ่มเฟือย ขบวนรถขันหมากขวางทางรถของศาสตราจารย์เฉิน ผมละอายใจจริงๆ จึงตั้งใจมาขอโทษโดยเฉพาะ! อย่าถือสาเลยนะครับ!”
เถ้าแก่หูพูดจบก็ยกขวดเหล้าขึ้นดื่ม เฉินซางเห็นแบบนี้ก็อึ้งไปทันทีก่อนจะรีบพูดว่า
“เออ…ประธานหูครับ อย่าทำแบบนี้เลย วันนี้วันดี มงคลคู่มาเยือนที่บ้านพร้อมกันควรจะสามัคคีกัน! อีกอย่าง ตามหลังขบวนรถสปอร์ตแบบนั้นผมก็รู้สึกได้หน้าไปด้วย ใครบอกว่าขบวนรถขันหมากจะใช้ร่วมกันไม่ได้”
คำพูดของเฉินซางทำให้เถ้าแก่หูอึ้งไป แม้แต่ทุกคนที่อยู่รอบข้างเองก็อดชูนิ้วโป้งให้เฉินซางไม่ได้ เถ้าแก่หูได้ยินแบบนี้ก็อดถอนหายใจไม่ได้
“ศาสตราจารย์เฉินใจกว้างมากจริงๆ!”
“มงคลคู่มาที่บ้านพร้อมกัน”
“วันนี้ผมมีความสุข ผมให้คำมั่นสัญญาต่อหน้าชาวบ้านหมู่บ้านหนานซานว่า บริษัทของผมจะรับผิดชอบค่าน้ำ ไฟฟ้า และแก๊สของคนทั้งหมู่บ้าน ทุกคนใช้ได้ตามสบายเลยครับ”
ช่างสมเกียรติเจ้าของบริษัทถ่านหิน! ประโยคนี้ได้ครอบคลุมค่าใช้จ่ายปีละหลายพันของหลายร้อยครัวเรือนในหมู่บ้านหนานซานแล้ว! เฉินซางเห็นแบบนี้ก็อดยกเหล้าขึ้นมาคารวะเถ้าแก่หูไม่ได้
พวกเศรษฐีที่อยู่รอบข้างเห็นแบบนี้ก็อึ้งไปทันที! ใช้เงินไม่เท่าไรก็ทำให้ศาสตราจารย์เฉินคารวะเหล่าได้แล้วหรือ
“ต่อไปค่าเล่าเรียนทั้งหมดของนักเรียนหมู่บ้านหนานซานที่สำเร็จการศึกษามากกว่าปริญญาสองใบก็มาเบิกได้!”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะจัดตั้งโครงการทุนการศึกษาเฉินซาง ครอบครัวที่ขาดแคลน…ชาวหมู่บ้านหนานซานทุกคนจะได้รับ!”
“เอาอย่างนี้ ผมจะรับผิดชอบชีวิตหลังเกษียณ พลเมืองสูงอายุหมู่บ้านหนานซานที่มีอายุมากกว่าเจ็ดสิบปี จะได้รับเงินบำนาญหนึ่งหมื่นหยวนต่อเดือน!”
ชาวบ้านหมู่บ้านหนานซานมึนงงไปทันที! พวกเขารู้สึกว่าหัวใจดวงน้อยๆ ของตัวเองเต้นแรงมาก อายุขนาดนี้แล้ว คิดไม่ถึงว่าตนยังจะมีชีวิตที่ดีได้
ตอนที่พวกคนแก่ได้ยินว่าตนจะได้รับเงินบำนาญหนึ่งหมื่นหยวนต่อเดือน ความตื่นเต้นนั้นยากจะอธิบายเป็นคำพูด คนแก่คนหนึ่งถามอย่างสั่นๆ
“จริงเหรอครับ”
เถ้าแก่คนนั้นได้ยินคำพูดของคนแก่ก็รีบพูดว่า
“จริงครับ! จริงอย่างแน่นอน! เรื่องแค่นี้จินเลอกรุ๊ปของเราทำได้อยู่แล้ว!”
“ฮ่าๆ! ผู้เฒ่า ไม่ต้องกังวล ท่านนี่เป็นถึงประธานบริษัทเชียวนะ!”
คนแก่อดพูดอย่างตื่นเต้นไม่ได้
“ดี…ดี ผมคิดไม่ถึงเลยว่าชีวิตนี้ตัวเองจะยังมีชีวิตที่ดีได้ เด็กๆ ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าเทอม! คนแก่อย่างเราก็ได้เงินด้วย…ขอบคุณพวกคุณมาก! ขอบคุณศาสตราจารย์เฉิน”
คนแก่ชูแก้วเหล้าขึ้นคารวะเฉินซาง ชั่วขณะนี้ทุกคนในหมู่บ้านหนานซานต่างชูแก้วเหล้าขึ้นมา! ชีวิตดีๆ ของพวกเขามาเยือนแล้ว… และมาเยือนอย่างกะทันหันจนตั้งตัวไม่ทัน
ใครก็คิดไม่ถึงว่า หมู่บ้านธรรมดาๆ แบบนี้จะเกิดการเปลี่ยนแปลงได้ขนาดนี้ สวัสดิการดีๆ แบบนี้…มีเฉพาะเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาในหมู่บ้านที่ผู้คนมีเหมืองถ่านหินเท่านั้น คิดไม่ถึงว่า สักวันจะเกิดขึ้นกับพวกเขาบ้าง…
ชายคนหนึ่งพูดอย่างตื่นเต้น
“สวัสดิการดีกว่าหมู่บ้านข้างๆ อย่างหมู่บ้านอูที่มีเหมืองถ่านหินเสียอีก…”
จู่ๆ เถ้าแก่คนหนึ่งก็พูดขึ้นว่า
“ผู้เฒ่า ศาสตราจารย์เฉินมีค่ากว่าเหมืองถ่านหินอีกครับ!”
“เยี่ยมๆ!”
“ใช่! ชาวบ้านหมู่บ้านหนานซานได้รับผลประโยชน์เพราะเฉินซางเลย”
“ทุกคนอย่าลืมบุญคุณครั้งนี้ของเฉินซาง!”
งานแต่งงานในวันนี้คึกคักมาก! พวกเถ้าแก่เองก็นั่งคุยกันโดยไม่วางมาด และไม่สนใจว่ากินของดีหรือไม่ดี ดื่มเหล้ายี่ห้ออะไร ทุกคนต่างดื่มอย่างมีความสุขมาก!
เถ้าแก่หูถึงขั้นลืมว่าวันนี้ลูกชายตัวเองก็แต่งงาน ตอนนี้ในหัวมีแต่ความตื่นเต้น ถึงอย่างไรวันนี้ก็ได้ชนแก้วกับท่านขงและได้จับมือทักทายรัฐมนตรีหลายคน!
เถ้าแก่หูที่แม้แต่ลูกชายแต่งงานยังไม่ตื่นเต้น วันนี้ตื่นเต้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่!
หลังจากดื่มมากๆ เข้าก็ตะโกนออกมาว่า
“ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในงานนี้ ผมรับผิดชอบเองครับ!”
เลขาหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก รีบลากเถ้าแก่หูขึ้นรถ งานแต่งงานใหญ่โตขนาดนี้ คุณจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายอย่างไร! หลังจากอิ่มท้องและดื่มกันพอใจแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน!
แต่วันนี้กลับเป็นวันพิเศษ บ้านตระกูลเฉินมีคำว่ามงคลติดอยู่ วันนี้เจ้าหวงเองก็ดื่มไปเล็กน้อย ไม่รู้ว่าใครเทเหล้าเข้าไปในเนื้อ หลังจากเจ้าหวงกินอาหารเหลือจากในงาน ตอนนี้ก็ค่อนข้างเมาแล้ว มันจึงล้มตัวลงนอน
และอาจจะเพราะอกหัก เพราะทั้งนางสนมและพวกแม่ไก่ต่างก็ถูกมอมเหล้า เฮ้อ! นอนเถอะๆ ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้เช้าตื่นมา จะได้คุณหนูเพิ่มอีกคน
ทว่า…คืนนี้เจ้าหวงพลิกไปพลิกมาก็นอนไม่หลับ เพราะในห้องเสียงดังเกินไป เจ้าหวงที่หูไวอยู่แล้วนอนไม่หลับเลยจริงๆ มันไม่เข้าใจว่าทำไมเฉินซางต้องรังแกนายหญิงที่สวยขนาดนี้ ทำให้เธอเดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวหัวเราะ
เจ้าหวงมองห้องหอภายใต้แสงจันทร์ คืนนี้มันนอนไม่หลับจริงๆ
YOU MAY ALSO LIKE
