เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1520 คนในหมู่บ้านบอกว่าฉันถูกสาปแล้ว!
เฉินชางและเหล่าหม่ายิ่งมองฉากนี้อย่างตกตะลึงตาค้าง เนื่องจากหญิงสาวคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เป็นหญิงสาวคนนั้นที่พวกเขาเห็นในสวนสาธารณะเมื่อวานนี้ชัดๆ!
เวลานี้พอได้เห็นใกล้ๆ รูปลักษณ์ของหญิงสาวดูเฉิดฉันยิ่งกว่าเดิม ถึงแม้เธอจะแต่งตัวธรรมดามากถึงขั้นที่ค่อนข้างเชยแต่สะอาดสะอ้านมาก หน้าตาสะสวยมากจริงๆ! ปากจิ้มลิ้มระเรื่อ คิ้วโก่งตาเรียวรี ถ้าแต่งเนื้อแต่งตัวสักหน่อยต้องสวยกว่าดาราแน่นอน ถึงอย่างนั้นเสื้อผ้าที่เธอสวมอยู่ให้ความรู้สึกเหมือนพญาหงส์ที่ตกลงไปในเหวจริงๆ
เดิมทีเหล่าหม่าอยู่ตรงหน้าประตู พอเห็นเหตุการณ์ก็รีบลุกขึ้นแล้วก้มตัวพยุงหญิงสาวขึ้นมา
“สาวน้อยอย่าทำแบบนี้ มีอะไรก็ลุกขึ้นแล้วค่อยๆ คุยเถอะ”
หญิงสาวอ่อนปวกเปียกตอนที่ลุกขึ้นมา ค่อนข้างเลี่ยงที่จะสบตากับทุกคนที่มองมา
“ฉัน… ขอบคุณพวกคุณมากค่ะ แต่พวกคุณได้โปรดอย่ามาสนใจฉันเลยค่ะ ฉันเป็นตัวซวย…”
หญิงสาวพูดด้วยภาษาถิ่นที่ไม่ทราบว่ามาจากแถบไหน เธอพยายามใช้ภาษากลางแต่ว่า… พูดได้ช้ามากอีกทั้งสำเนียงไม่ได้เปลี่ยนไปเลย
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนตะลึงงัน เอาที่ไหนมาพูด ทุกคนมุ่นคิ้วนิดๆ เหล่าหม่าก็ขมวดคิ้วเอ่ยถามว่า
“ตัวซวยอย่างไร นั่นเป็นคำพูดงมงายทั้งเพอย่าไปเชื่อเลย”
หญิงสาวเห็นทุกคนล้วนจ้องมองตน เธอกลัวมากเพราะไม่เคยถูกคนมองแบบนี้มาก่อน ตอนอยู่ในหมู่บ้านเธอไม่กล้าออกไปไหนเพราะกลัวจะถูกคนชี้ไม้มือชี้มือนินทา
ชั่วขณะนั้นหญิงสาวประหม่าขึ้นมา หันหลังคิดจะเดินออกไป ในเวลานี้เองทุกคนเพิ่งจะสังเกตเห็นตอนที่หญิงสาวเดิน ขาจะถ่างออกจากกัน ท่าเดิน… แปลกพิกลถึงขั้นที่ค่อนข้างประหลาด เธอก้มหน้าตลอด ให้ความรู้สึกเหมือนคนที่เดินไม่คล่อง!
ชั่วพริบตานั้นฉากนี้ทำให้ทุกคนตาค้างกันหมด เหล่าอวี่รีบส่งสายตาให้เหล่าหม่า เหล่าหม่ารีบตามออกไป พาหญิงสาวไปส่งที่ห้องพักผู้ป่วย
เหล่าอวี่มองหวงปืนไหเอ่ยถามประโยคหนึ่ง
“สถานการณ์ทั้งหมดเป็นอย่างไร”
หวงปืนไหส่ายหน้า
“เมื่อคืนนี้ทางเราได้ติดต่อไปหาตำรวจนครบาลให้สืบค้นประวัติตัวตนของผู้ป่วยผ่านระบบความมั่นคงสาธารณะ เธอมาจากหมู่บ้านบนหุบเขาแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไกลออกไปทางตะวันตกของมณฑลตงหยาง ชื่อหมู่บ้านซาหนานครับ เธอมาถึงหนานหยางเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน จากนั้นก็ร่อนเร่มาจนถึงเมืองหลวง”
เหล่าอวี่ตอบรับคำหนึ่งถามต่อว่า “ติดต่อพ่อแม่ได้ไหม”
“ติดต่อไปแล้วครับ พออีกฝ่ายได้ยินข่าวของหนิวเชี่ยนก็ตัดสายไปเลย”
ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ทุกคนขมวดคิ้วทันที ยังมีเรื่องแบบนี้อยู่อีกหรือ อวี่หย่งกังมุ่นคิ้วเล็กน้อย ปีนี้ผู้ป่วยอายุยี่สิบเอ็ดปี พ้นสถานะทางกฎหมายที่ต้องอยู่ในการดูแลของบิดามารดาจนถึงอายุสิบแปดปีแล้ว ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่ไยดีก็ไม่นับว่าผิดต่อข้อกฎหมายเช่นกัน นี่คือปัญหาด้านศีลธรรมอย่างหนึ่ง เหล่าอวี่พยักหน้ารับค่อนข้างหดหู่ใจ
พูดกันตามตรงบางครั้งโรงพยาบาลก็จะพบปัญหายุ่งยาก ซึ่งดูเหมือนปัญหาประเภทนี้จะยากที่สุด ส่วนการกู้ชีพรักษาเหล่านี้กลับเป็นเรื่องความสามารถล้วนๆ
“มาดูอาการผู้ป่วยก่อนเถอะว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
ผ่านไปสักพักใหญ่ อวี่หย่งกังขมวดคิ้วแล้วเดินกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วย ทุกคนถึงได้เห็นว่าผ้านวมในห้องถูกหญิงสาวพับอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยอีกครั้งวางไว้บนเตียง ผ้าปูบนเตียงก็เรียบตึงเช่นกัน หญิงสาวยืนอยู่ด้านข้าง ชั่วขณะนั้นทุกคนค่อนข้างเห็นใจหญิงสาวขึ้นมา
เธอรู้ความมากจริงๆ ตอนที่เตรียมจะจากไปครั้งแรกเธอถอดเครื่องประดับไว้ในห้อง ทิ้งเงินกับกำไลไว้ทั้งหมด ครั้งที่สองตัวเธอที่ไม่มีอะไรเลยได้โขกศีรษะขอบคุณทุกคน
เดิมทีเหล่าอวี่อยากพูดบางอย่าง แต่หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขามองไปที่เฉินชาง
“ยกให้นายแล้วกัน จัดการให้ดีละ”
เฉินชางผงะไปเล็กน้อยพยักหน้ารับ “ครับ!”
เหล่าอวี่เดินออกไป สำหรับเฉินชางแล้วนี่อาจจะการฝึกฝนอย่างหนึ่งละมั้ง
เฉินชางเอ่ยกับหญิงสาวว่า
“หนิวเชี่ยน เธอไม่ต้องกังวลนะ พวกเราเข้าใจสถานการณ์ของเธอแล้ว ฉันมีคำถามสองสามข้ออยากจะถามเธอสักหน่อยได้ไหม”
เด็กสาวมองเฉินชางแล้วส่ายหน้าให้ไปหลบอยู่ข้างหลังเหล่าหม่าแทน ฉากนี้ทำให้พวกหวงปืนไหค่อนข้างตะลึง! กลัวเฉินชางแต่ไม่กลัวเหล่าหม่างั้นหรือ แม้แต่เฉินชางก็ตะลึงกับฉากนี้เช่นกัน กลับเป็นเหล่าหม่าที่ชะงักค้างไปเลย ความรู้สึกที่ได้รับความไว้วางใจแบบนี้… ยอดเยี่ยมมากจริงๆ!
นับตั้งแต่รู้จักเฉินชางมานี่เป็นครั้งแรกที่เหล่าหม่าประสบความสำเร็จ! แถมผู้ป่วยยังเป็นสาวน้อยที่สะสวยขนาดนี้ด้วย เหล่าหม่าภูมิใจแต่ไม่ได้ลืมหน้าที่
“เธอไม่ต้องกลัวนะ พวกเขาทั้งหมดเป็นคนดี พวกเราเป็นหมอกันทุกคน พวกเราอยากถามเธอสักสองสามข้อน่ะ”
หนิวเชี่ยนพยักหน้ารับ เหล่าหม่าเห็นก็ดีใจยิ่งกว่าเดิม
“เธอนอนลงบนเตียงแล้วค่อยคุยเถอะ สุขภาพยังไม่อำนวย อีกอย่าง… เธอไปเปลี่ยนชุดก่อนเถอะ เสี่ยวเคอเธอไปหยิบชุดผู้ป่วยชุดหนึ่งสิ ช่วยเปลี่ยนให้ทีนะ”
พูดจบก็พาพวกเฉินชางออกมาที่ห้องทำงาน หลังจากออกมาเหล่าหม่าภูมิใจมาก! เขาตบไหล่เฉินชางเอ่ยว่า
“ชางเอ๋อร์ อันที่จริงความรู้สึกปลอดภัยต่างหากถึงจะเป็นสิ่งที่สาวๆ ต้องการที่สุด นายเข้าใจไหม”
เฉินชางกลอกตาใส่ทีหนึ่ง พวกหวงปืนไหอดขำไม่ได้ เหล่าหม่าเอ่ยอย่างมีความสุขมาก
“ฮ่า สาวน้อยคนนี้เยี่ยมไปเลย ฉันอยากจะรับเธอมาเป็นน้องสาวบุญธรรมของฉัน!”
เฉินชางอดแขวะไม่ได้ “เดรัจฉาน!”
เหล่าหม่าหน้าแดง “นายอย่าคิดเหลวไหลสิ ฉันหมายถึงน้องสาวแบบเป็นทางการต่างหาก!”
เฉินชางอดพูดไม่ได้ “ผมว่าคุณดูอายุตัวเองหน่อยเถอะ ให้สาวน้อยคนนั้นเรียกลุงยังได้เลย”
เหล่าหม่าโคลงหัวเหมือนจะคิดว่าคำพูดเฉินชางมีเหตุผล
“ใช่อย่างที่ว่านั่นแหละ แต่ว่า… จะให้เรียกฉันว่าพ่อบุญธรรม มันก็รู้สึกว่าแปลกๆ”
เฉินชางแทบจะกระอักเลือดออกมาแล้ว ไม่นานนักทุกคนมาที่ห้องผู้ป่วยอีกครั้ง หลังจากเข้ามาแล้วทุกคนตะลึงงันถ้วนหน้า เนื่องจาก… นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นผู้ป่วยที่ใส่ชุดคนไข้แล้วดูดีมากขนาดนี้ ดูดีจริงๆ! เหล่าหม่าได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วต้องช่วยน้องสาวคนนี้ให้ได้
หญิงสาวเห็นทุกคนจ้องมองตัวเองเธอหน้าแดงทำตัวไม่ถูก สองมือขยุ่มเสื้อเข้าไปแอบด้านหลังเหล่าหม่าอีกครั้ง เรื่องนี้ทำให้เหล่าหม่าปลาบปลื้ม!
“เสี่ยวเชี่ยน เธอนอนเถอะ พวกเราจะถามบางอย่างจากเธอนะ”
หนิวเชี่ยนพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง เดินทีละก้าวๆ เตรียมจะขึ้นเตียงอย่างยากลำบาก เหล่าหม่าเห็นก็เข้าไปอุ้มเธอวางลงบนเตียงทันที
“ขอบคุณค่ะ…”
เหล่าหม่าหัวเราะร่า “ไม่เป็นไร”
เฉินชางเอ่ยถาม “เธอเดินแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว”
พอหนิวเชี่ยนได้ยินคำถามนี้ของเฉินชางก็น้ำตาร่วงทันที เธอไม่กล้าออกไปไหนเพราะทันทีที่ออกไปจะถูกคนชี้หน้ามือนินทาบอกว่าท่าเดินเธอประหลาด
แต่ในเวลานี้เหล่าหม่าโน้มตัวลงมองเด็กสาวอย่างอ่อนโยนเอ่ยอย่างจริงใจว่า
“อย่ากลัวไปเลย คนนี้คือหมอเทวดา เขารักษาเธอได้นะ!”
“ห้าปีแล้วค่ะ…”
เฉินชางได้ยินประโยคนี้ก็ตกใจเล็กน้อย!
“มีสาเหตุมาจากอะไรไหม”
หนิวเชี่ยนส่ายหน้า
“ไม่มีค่ะ อยู่มาวันหนึ่งตื่นนอนมาก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว พวกคนในหมู่บ้านบอกว่าฉันท้องลูกผี… ถูกสาปแช่งแล้วถึงได้เป็นแบบนี้ ฮือๆ ฉันก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน…”
พูดไปพูดมา หนิวเชี่ยนก็ร้องไห้โฮ พอได้ฟังประโยคนี้ทุกคนตะลึงงันไปทันที!
YOU MAY ALSO LIKE
