เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1523 ฉัน... ฉันกลัวว่าฉันจะไม่รอด!

เทอราโตมาพบได้น้อยมาก! ยิ่งไปกว่านั้นเคสนี้คือการผ่าตัดในโพรงสมองที่สี่ การปรากฏตัวของผู้ป่วยรายนี้ดึงดูดความสนใจของผู้อำนวยการมากมายของศูนย์ฉุกเฉินได้ในชั่วพริบตา

“ศาสตราจารย์เฉิน ตอนผ่าตัดเรียกผมได้นะครับ!”
หูฉวนปังกระตือรือร้นมากเป็นฝ่ายเสนอตัวก่อน ส่วนผู้อำนวยการแผนกนรีเวช ซึ่งก็คือหวงชิวอิ่ง ยิ่งตรงมาหาเฉินชางที่ห้องทำงานอย่างเร่งร้อน สำหรับผู้อำนวยการเหล่านี้ การได้พบอาการป่วยหาได้ยากแบบนี้ มีประโยชน์มหาศาลจริงๆ การศึกษาเปรียบเทียบประเภทนี้เป็นสิ่งที่พบเห็นได้บ่อยที่สุดในวงการแพทย์ อีกอย่าง… กับโรคบางอย่างอาจจะได้พบเห็นเพียงครั้งเดียวในชีวิตเท่านั้น

เฉินชางตกปากรับคำแล้วว่าทุกคนมาสังเกตการผ่าตัดได้ แต่ให้เข้าร่วมการผ่าตัดไม่ได้! เนื่องจากการผ่าตัดในวันนี้มีผู้ช่วยห้าคน! นั่นก็คือสมาชิกห้าคนจากทีมศัลยกรรมฉุกเฉิน

การผ่าตัดกำจัดเนื้องอกเทอราโตมาในโพรงสมองที่สี่ คือการผ่าตัดที่ท้าทายความสามารถที่สุดในด้านการผ่าตัดเนื้องอกระบบประสาท! ประการแรกเนื่องจากระบบประสาทมีความซับซ้อน หากไม่ระวังจะก่อความเสียหายต่อก้านสมองส่วนท้าย รวมถึงเส้นประสาทตาได้ ประการที่สองคือการมีอยู่ของเส้นเลือดแดงและหลอดเลือด ยกตัวอย่างเช่น แขนงหลักของหลอดเลือดแดงสมองใหญ่ด้านหลัง หากไม่ระวังทำให้หลอดเลือดอาร์เทอรีเสียหายเข้า แบบนี้ก็จบเห่แล้วจริงๆ! อีกทั้งห้ามทำให้ก้านสมองเสียหายโดยเด็ดขาด เพราะจุดนี้มีระบบหายใจระบบไหลเวียนโลหิตอยู่ หากเกิดการอุดตันใดๆ ขึ้น จะทำให้เสียชีวิตระหว่างการผ่าตัดได้ง่ายมาก

หลังจากเตรียมทุกอย่างเสร็จสรรพ เฉินชางก็แบ่งหน้าที่ให้แก่ทุกคนคนละอย่าง จากนั้นเฉินชางก็ไปพบคนไข้เพื่ออธิบายสถานการณ์ หลังจากหนิวเชี่ยนทราบว่าตัวเองแค่มีเนื้องอกเทอราโตม่าเท่านั้น ปฏิกิริยาแรกคือแจ้งข่าวนี้ให้ผู้เป็นแม่ทราบด้วยความตื่นเต้น แต่ทว่า! ความเป็นจริงกลับโหดร้ายเหลือเกิน เพิ่งจะต่อสายติด หลังจากหนิวเชี่ยนแจ้งข่าวอาการป่วยของตัวเองกับผู้เป็นแม่ อีกฝ่ายไม่เพียงแต่ไม่ดีใจเท่านั้น ยังเอ่ยอย่างเฉยชาว่า

“ยัยหนู แกจะให้แม่ได้ใช้ชีวิตดีๆ หลายวันหน่อยไม่ได้เหรอ แกดูสิว่าครอบครัวนี้ยังเหมือนครอบครัวอยู่ไหม ฉันขอร้องแกละ แกให้ฉันได้อยู่สุขบ้างเถอะ!”

หลังจากได้ยินเสียงในสายแล้ว เฉินชางไม่รู้ว่าตอนนี้หนิวเชี่ยนรู้สึกอย่างไร ยิ่งไม่เข้าใจด้วยว่าแม่ของหนิวเชี่ยนที่อยู่ห่างไกลออกไปแสนไกลรู้สึกอย่างไร ที่แม่หนิวเชี่ยนพูดมาถูกหรือไม่ ที่พูดมาก็ถูก! หล่อนมีครอบครัวใหม่แล้ว มีสามีและลูกใหม่ จะให้หล่อนใช้ชีวิตท่ามกลางสายตาแปลกๆ ของคนในหมู่บ้านได้อย่างไร หลายปีมานี้หล่อนต้องทนแบกรับไว้มากแค่ไหนกัน

ยุคนี้แล้วในประเทศกลับยังมีหมู่บ้านห่างไกลล้าหลังแบบนี้อยู่ ความรู้ทางการแพทย์ยังเข้าไม่ถึง พวกเขายังมีความคิดจำพวกผีสิงร่าง ท้องลูกผีอยู่ ถึงไปตรวจมาแล้วก็ยังมีพวกเทพเซียนลวงโลกบางส่วนที่หลอกลวงปั้นเรื่องอยู่ รูปการณ์ประเภทนี้ถึงขั้นที่พบเจอได้ในเมืองใหญ่ๆ เช่นกัน! สถานการณ์แบบนี้จะว่าอย่างไรดีล่ะ ถึงแม้เฉินชางจะไม่เข้าใจสิบสามศาสตร์จโหยว [1] แต่เขาเคยได้ยินมาบ้างไม่มากก็น้อย แต่ว่าไม่ใช่แบบที่หนิวเชี่ยนเล่ามาแน่นอน

ความรู้การแพทย์! ช่างเป็นภารกิจที่หนักหน่วงยาวไกลนัก ถ้าอยากทำให้ดีต้องอาศัยความเพียรพยายามจากรุ่นสู่รุ่น หนิวเชี่ยนอาจจะเป็นเพียงกรณีหนึ่ง ทั่วประเทศยังมีคนที่ตกอยู่ในสภาพเดียวกับหนิวเชี่ยนอีกมากมาย หลังจากหนิวเชี่ยนวางสาย เธอเงียบงันไม่เปล่งเสียง สีหน้าค่อนข้างตกใจ!

เธอไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดไปตรงไหน ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ ตอนนี้ตนยังเหลืออะไรอยู่บ้าง เดิมทีคิดว่าพอแม่ได้รู้ข่าวนี้คงจะดีใจ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้ บางที… คงเป็นอย่างที่แม่พูด แม่แค่อยากใช้ชีวิตดีๆ บางทีครอบครัวแบบนี้คงไม่มีทางหาเงินมาจ่ายรักษาได้ เฮ้อ! โชคชีวิตลำบากมากจริงๆ! ชีวิตก็เป็นทุกข์มาก!

แต่ว่าหลังจากเธอได้เห็นโลกอันงดงามในเมืองหลวงแห่งนี้ ก็หักใจลาจากโลกอันงดงามนี้ไม่ได้ เธออยากมีชีวิตอยู่ ช่วงเช้ามืดเธอนอนไม่หลับจึงลุกขึ้นมาคุยกับหมอชราอูฮุยที่เข้าเวรอยู่ จึงทราบจากปากของผู้อำนวยการอูว่าการผ่าตัดของเธออาจจะมีค่าใช้จ่ายที่ต้องจ่ายเกือบสองแสนหยวน หลังจากใคร่ครวญอยู่นานพักใหญ่ เธอก็ผล็อยหลับไป แต่เธอก็ตื่นขึ้นมากลางคัน ไปขอยืมกระดาษกับปากกาจากพยาบาล เธอใช้ความรู้ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นขีดเขียนลงบนกระดาษอย่างจริงจัง!

วันต่อมาเฉินชางมาราวน์วอร์ด ได้พบหนิวเชี่ยนที่ดูค่อนข้างซีดโทรม เขานึกว่ามีสาเหตุจากความกังวลเรื่องอาการป่วยของตนและการเซ็นยินยอม เฉินชางเคยชี้แจงเรื่องพวกนี้กับอีกฝ่ายไปแล้ว เฉินชางเอ่ยปลอบด้วยรอยยิ้มว่า
“ไม่ต้องกังวลเรื่องเซ็นยินยอมหรอก ฉันติดต่อกับฝ่ายกิจการแพทย์ของโรงพยาบาลแล้ว พวกเขาจะช่วยจัดการให้ อีกทั้งเรื่องการผ่าตัดครั้งนี้พวกเราจะทุ่มเทสุดความสามารถแน่ อีกไม่นานเธอจะกลายเป็นคนสุขภาพแข็งแรงคนหนึ่งแน่นอน!”

หนิวเชี่ยนซาบซึ้งมาก เธอตั้งตารอเหลือเกิน! ทั้งยังประหม่ามาก เธอหน้าแดงไปหมด ค่อนข้างเขินอายและน้อยเนื้อต่ำใจตัวเอง หลังจากเฉินชางราวน์วอร์ดเสร็จกำลังจะออกไป หนิวเชี่ยนก็รีบเรียกเฉินชางไว้
“ศาสตราจารย์เฉินคะ คุณรอสักครู่…”

เฉินชางผงะไป หันหลังกลับมา “มีอะไรเหรอ”

“อันนี้ให้คุณค่ะ” หนิวเชี่ยนยื่นกระดาษพับทบแผ่นหนึ่งให้เฉินชางอย่างระมัดระวัง เฉินชางตะลึงเล็กน้อย เขาคลี่กระดาษออกด้วยความสงสัย

‘หนังสือรับสภาพหนี้! ครั้งนี้ได้ค้างชำระหนี้โรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉิน 200,000 หยวน กำหนดชำระคืนภายในวันที่ 22 เดือนกันยายน ปี 2025…’

เฉินชางตะลึงงันไปทันที! เด็กสาวคนนี้นี่นะ! ทำเอาเฉินชางไม่รู้จะพูดอะไรเลยจริงๆ การค้างชำระทางโรงพยาบาลเป็นเรื่องปกติทั่วไป แต่ไม่มีใครเคยเขียนหนังสือรับสภาพหนี้แบบนี้เลย เนื่องจากทางโรงพยาบาลก็มีฝ่ายเร่งรัดหนี้สิน ไม่ว่าจะทวงคืนมาได้หรือไม่ แต่ว่า… ส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยได้เรื่อง เฉินชางไม่เคยเจอผู้ป่วยที่เป็นฝ่ายเขียนหนังสือค้างชำระเองแบบนี้เลย จะคืนภายในห้าปีด้วย!

หลังจากเฉินชางกลับมาถึงห้องทำงาน เหล่าอวี่และเหล่าหม่าต่างรู้เรื่องนี้แล้ว เหล่าหม่าถอนหายใจเอ่ยไปว่า
“เงินก้อนนี้ผมจะออกให้เธอเอง แล้วผมจะเป็นคนเก็บสัญญาค้างชำระไว้”

เหล่าอวี่ตะลึงไปทันที สองแสนไม่ใช่น้อยๆ เลย! สำหรับเหล่าหม่าอาจจะไม่มาก แต่ว่า… น้อยครั้งมากที่เหล่าหม่าจะสำรองจ่ายให้คนอื่นก่อน เหล่าหม่าเอ่ยอย่างจริงจัง
“ผมยินดีจะเชื่อใจเธอ! ต่อให้ไม่คืนเงินผมก็ไม่เป็นไร”

เวลานี้จู่ๆ ทุกคนก็นึกถึงผ้าห่มที่พับไว้อย่างเรียบร้อย รวมถึงกำไลและเศษเงินที่เด็กสาวทิ้งไว้ตอนหนีออกไปครั้งแรก ตอนจะไปครั้งที่สองเธอพับผ้าห่มจัดเตียงเป็นอย่างดี เข้ามาโขกศีรษะขอบคุณทุกคน ส่วนในครั้งที่สามนี้ เธอเขียนหนังสือค้างชำระเงินสองแสนหยวนแบบมีผลตามกฎหมาย ชั่วขณะนั้นทุกคนค่อนข้างสะท้อนใจทั้งสิ้น บางที… เธออาจจะมีความตั้งใจจริง

เหล่าอวี่มองเฉินชางแวบหนึ่ง “ศาสตราจารย์เฉิน พยายามเข้านะ!”

เฉินชางพยักหน้ารับ เขามองสมาชิกในทีมของตนเอ่ยไปว่า
“การผ่าตัดครั้งนี้ ทุกคนมาพยายามด้วยกันเถอะ!”

ทุกคนพากันพยักหน้ารับ! การผ่าตัดครั้งนี้พวกเขาหวังอย่างยิ่งว่าจะได้ชัยชนะ สุดท้ายหลังจากเตรียมการทุกอย่างเสร็จ ก็ถึงวันที่จะทำการผ่าตัดแล้ว ในวันผ่าตัดเหล่าหม่าถือมือถือหัวเว่ยมาเครื่องหนึ่ง มอบให้หนิวเชี่ยน

เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“นี่คือสมาร์ทโฟน ใครๆ ก็มีกันทั้งนั้น ฉันซื้อมาให้เธอ เดี๋ยวจะสอนเธอเองว่าใช้อย่างไร!”

หนิวเชี่ยนหน้าแดง ชักมือหลบด้านหลังรีบปฏิเสธ! เหล่าหม่าไม่ถือสาเลย อาจจะเป็นโชคชะตาจริงๆ พอมองเด็กสาวแล้วเขาค่อนข้างห่วงใยและสงสาร บางทีนี่อาจจะเป็นชะตาลิขิต!

หนิวเชี่ยนส่ายหน้า
“พี่ใหญ่หม่า ฉันติดค้างพี่มากเกินไปแล้วค่ะ! ฉัน… ฉันกลัว!”

เหล่าหม่าเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“กลัวอะไรล่ะ ฉันรวย!”

หนิวเชี่ยนเอ่ยอย่างเชื่องซึม
“ฉันกลัวว่าฉันจะไม่รอด… รอฉันหายดีแล้วคุณค่อยเอามาให้ฉันได้ไหมคะ พอถึงเวลานั้นฉันคงหามาใช้คืนได้ค่ะ…”

เหล่าหม่าชะงักไปเล็กน้อย เขายิ้มแล้วตอบว่า “ได้เลย!”

[1] จโหยว (祝由) เป็นศาสตร์การรักษาโบราณของประเทศจีน นิยามง่ายๆ คือจิตเป็นนายกายเป็นบ่าว บำบัดรักษาด้วยวิธีการเขียนสัญลักษณ์ (ยันต์) คาถา การสะกดจิต การใช้ดนตรี เป็นต้น โดยส่วนใหญ่จะใช้วิธีการรักษานี้กับคนไข้ที่มีสาเหตุมาจากจิตใจเป็นหลัก