เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1586 ยังเร็วไปที่จะถอดใจ!
ร้องเพราะเจ็บแผล!
ร้องเพราะเสียใจ!
ร้องจนเหนื่อย!
ทุกย่างก้าวที่ผ่านมาเต็มไปด้วยความมานะ
โจวหงกวงในวัยห้าสิบกว่าปีร้องไห้เหมือนเด็กน้อย
เขาโผเข้าสู่วงแขนของเฉินชางพลางร้องไห้โฮเหมือนเด็กน้อยคนหนึ่งที่พยายามมาเนิ่นนานแต่จู่ๆ อนาคตก็ดับไป
ราวกับความทุ่มเททั้งชีวิตพลันสลายเป็นเมฆหมอกไปแล้วเฉินชางพอจะเข้าใจความรู้สึกนี้!
แต่ว่าคนรอบข้างไม่เข้าใจ!
เมื่อพวกเขาเห็นเฉินชางในสภาพโอบกอดปลอบใจโจวหงกวงก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที
พวกสาวๆ ที่เข้ามาหยอดเฉินชางเมื่อครู่พอเห็นหลากนี้ก็อดถอนหายใจไม่ได้!
ผู้ชายที่หล่อขนาดนี้สุดท้ายกลับ…!
เฮ้อ!
ผ่านไปสักพักโจวหงกวงผละออกมามองเฉินชางพลางเอยถาม “ศาสตราจารย์เฉินแต่ว่าอะไรเหรอ”
เฉินชางกลอกตาใส่ทีหนึ่งตาแก่คนนี้เพิ่งนึกได้เหรอว่าฉันยังพูดไม่จบนะ!
เฉินชางเอยสบายๆ ว่า “ผมไม่อยากได้บ้านกับรถของคุณหรอก”
เฉินชางยืดตัวหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาจิบอีกหนึ่งมองโจวหงกวงแล้วเอยอย่างจริงจัง
“คุณก็น่าจะรู้ถึงประสิทธิผลในการรักษาโรคพาร์กินสันดี”
“วิธีรักษาของผมคือการผ่าตัดเป็นการผ่าตัดที่มีความยากสูง! ในขณะเดียวกันความเสี่ยงและอาการที่ส่งผลกระทบกับร่างกายภายหลังของการผ่าตัดก็ค่อนข้างสูงด้วย”
“คุณต้องทบทวนให้ดี…”
เฉินชางยังพูดไม่ทันจบ!
โจวหงกวงก็เอยตัดบทเฉินชางขึ้นมา “ตกลง! ผมยอม! ผมรับได้จริงๆ!”
“นี่คือโอกาสเดียวของผมศาสตราจารย์เฉินคุณต้องช่วยผมนะ!”
“ขอร้องล่ะ!”
“ผมไม่กลัวผลกระทบในภายหลังและผมก็ไม่กลัวความล้มเหลวด้วย!”
“ตอนนี้ผมเป็นคนไร้ค่าไปแล้วยังล้มเหลวมากกว่านี้ได้อีกเหรอ!”
โจวหงกวงตื่นเต้นจนค่อนข้างเสียอาการเขาเอยอย่างจริงจังว่า “จริงๆ นะผมรับได้จริงๆ!”
“ตอนนี้ผมมีสภาพเป็นผู้เป็นคนเสียที่ไหน”
“คุณดูผมสิหมดอาลัยตายอยากขาดความกระตือรือร้นในชีวิตไปแล้วผมกลายเป็นแบบนี้ไปแล้วยังจะเลวร้ายได้มากกว่าตอนนี้อีกเหรอ”
“คุณมองผมสิตอนนี้แม้แต่แก้วเหล้าผมยังถือไม่นิ่งเลยผมเป็นศัลยแพทย์นะ!”
“การปลูกถ่ายตับคือความหลงใหลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตผมเป็นสิ่งที่แสวงหามากที่สุดผมลงทุนกับการปลูกถ่ายตับมากกว่าลูกชายผมด้วยซ้ำคุณว่าผมจะยอมแพ้ได้เหรอ”
“ศาสตราจารย์เฉิน…ถ้าวันนี้คุณไม่มาผมคงยอมรับชะตากรรมไปแล้ว!”
“แต่ตอนนี้ผมไม่อยากให้จบลงแบบนี้เลยจริงๆ ผมอยากลองดูล้มเหลวก็ล้มเหลวไปสิถึงตายผมก็ไม่กลัว!”
“ผมแค่…ผมแค่ยากเป็นศัลยแพทย์ที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่งมันยากเย็นขนาดนั้นเลยเหรอ”
น้ำเสียงของโจวหงกวงระโหยโรยแรงเจือความแหบพร่ามีความมุ่งมั่นแฝงอยู่
เฉินชางเข้าใจดีนี่คือความยึดมั่นของบุคลากรทางการแพทย์ชั้นยอดเหมือนกับศาสตราจารย์จูที่เป็นนักวิทยาศาสตร์ฟิสิกส์นิวเคลียร์ท่านนั้น
พวกเขาล้วนยึดมั่นในจุดยืนของตนมุ่งมั่นมาทั้งชีวิตไม่ว่าจะพูดกันอย่างไรก็คู่ควรได้รับการเคารพนับถือแล้ว
เฉินชางยิ้มให้รินเหล้าให้โจวหงกวงอีกแก้วยื่นส่งให้
“มาครับพอดื่มแก้วนี้หมดพรุ่งนี้คุณกลับบ้านไปพักผ่อนให้เต็มที่ลางานกับต้นสังกัดซะวันมะรืนค่อยมาแอดมิทที่โรงพยาบาลผม”
โจวหงกวงพยักหน้ารับด้วยใบหน้าแดงก่ำ “ได้!”
“มาครับ! ชนแก้ว!”
เคร้ง!
เสียงใสกังวานทั้งสองดื่มรวดเดียวหมดแก้ว
โจวหงกวงเพิ่งเดินพ้นประตูก็ทรุดตัวลงบนพื้นไปมากจริงๆแต่เป็นการดื่มที่มีความสุขมาก
เป็นวันที่เขามีความสุขที่สุดในช่วงหลายวันที่ผ่านมาหลังจากมีอาการพาร์กินสันเขามือสั่นทุกวัน!
มีแค่ตอนดื่มเหล้าถึงจะดีขึ้นมาบ้าง
เฉินชางก็เคยได้ยินมาเช่นกันว่ามีผู้อำนวยการบางคนที่จะเตรียมการว่าจะดื่มเหล้าเพื่อไม่ให้มือสั่นระหว่างผ่าตัดได้!
แต่ว่า! ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว
ถ้าเมาแล้วขับจะถูกหักคะแนนขับขี่
ถ้าดื่มเหล้าแล้วเข้าผ่าตัดอาจจะถูกญาติผู้ป่วยเอาเรื่องด้วยความจนปัญญา
เฉินชางได้แต่ล้วงมือถือของโจวหงกวงออกมาโทรหาภรรยาของเขาโทรอยู่ไม่นานก็มีคนรับสาย
“สวัสดีครับอาซ้อผมคือเฉินชางครับใช่ครับผู้อำนวยการโจวอยู่กับผมได้ครับขอบคุณครับ!”
ภรรยาของโจวหงกวงเป็นห่วงเขามากขับรถมารับเขาด้วยตัวเอง
รออยู่ประมาณสามสิบนาทีรถออดี้ Q7 คันหนึ่งก็มาจอดที่ปากทางผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเหยาะๆ เข้ามาด้วยความร้อนใจ
พอเห็นโจวหงกวงในสภาพเมาแอ๋ภรรยาเขาปวดใจมากเธอรู้จักเขาดีในชีวิตนี้เธออาจเป็นคนที่รู้จักเขาดีที่สุดแล้ว
เธอพยุงเขาขึ้นรถอย่างระมัดระวัง
“ศาสตราจารย์เฉินขอบคุณนะคะคุณขึ้นรถแล้วให้ฉันไปส่งคุณดีไหมคะ”
“ไม่เป็นไรครับอาซ้อเอาเถอะครับ…ผมไปกับพวกคุณด้วยดีกว่าผู้อำนวยการโจวเมามากผมว่าคุณพยุงเขาไม่ไหวหรอกผมจะช่วยคุณเองครับ”
พูดจบเฉินชางก็ตามขึ้นรถไประหว่างทางภรรยาคอยมองโจวหงกวงด้วยความห่วงใยเป็นระยะแววตาเต็มไปด้วยความสงสาร
“เฮ้อ…ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเหล่าโจวพยายามมาตลอด”
“ตอนที่เราสองคนจะแต่งงานกันเขาเกือบเลื่อนงานแต่งออกไปเพราะการผ่าตัดเคสหนึ่ง!”
“ตอนพ่อเขาเสียก็เสียที่โรงพยาบาล 301 นั่นแหละค่ะแต่ว่า…เขากลับมาดูใจพ่อได้แป๊บเดียวผ่านไปไม่ถึงห้านาทีก็ต้องเช็ดน้ำตาแล้วไปห้องผ่าตัดอื่นต่อ”
“ชีวิตนี้เหล่าโจวทุ่มเทความรักทั้งหมดของตัวเองให้การปลูกถ่ายตับ! ฉันอยากให้เขาสมหวังจริงๆ…”
“ฉันไม่ใช่หมอบางครั้งก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย”
ภรรยาค่อนข้างโทษตัวเองอยู่ในใจ
“แต่ว่าช่วงก่อนหน้านี้เขามีความสุขมากต้องขอบคุณศาสตราจารย์เฉินมากเลยค่ะคุณทำให้มีความหวังขึ้นมา!”
“ช่วงเวลานั้นทั้งที่เขาอายุห้าสิบกว่าแล้วแต่ยังตื่นเต้นจนนอนไม่หลับทั้งคืนลุกมาอ่านหนังสือกลางดึกระหว่างอ่านหนังสือก็เอยชมไปด้วยว่าคุณเก่งมากแค่ไหน!”
“ฉันเห็นแบบนั้นแล้วดีใจมากจริงๆ ค่ะ”
ระหว่างที่พูดสีหน้าของคนเป็นภรรยาเปี่ยมด้วยความสุขคล้ายว่าถ้าเหล่าโจวมีความสุขเธอก็มีความสุขไปด้วย
“แต่น่าเสียดายใครจะคิดล่ะว่าแค่ดื่มเหล้าไม่กี่แก้วในงานฉลองครบเดือนงานหนึ่งกลับมาแล้วจะกลายเป็นโรคนี้ไปได้”
“เฮ้อ…ฉันก็เพิ่งรู้ว่าในตระกูลเขามีคนที่เป็นโรคนี้เหมือนกัน”
“พาร์กินสัน…”
“ฉันเข้าใจตัวเขาในช่วงนี้ดีค่ะแต่ว่า…ฉันก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไงดีตอนที่เขาเมากลับมาก็ทำได้แค่ช่วยให้เขาสร่างคุยเป็นเพื่อนเขา…”
เฉินชางมองใบหน้าระทมทุกข์ของภรรยาเขาอดกล่าวไม่ได้
“อาซ้ออย่ากังวลไปเลยครับสวรรค์ไม่ทอดทิ้งคนดีผู้อำนวยการโจวยังไม่หมดหวังหรอกครับยังมีโอกาสอยู่”
ภรรยาเขาไม่มีความรู้ทางการแพทย์แต่ก็รู้ดีว่าพาร์กินสันเป็นโรคร้ายรักษาไม่หาย!
เธอส่ายหน้า “ศาสตราจารย์เฉินฉันไม่มีความรู้ด้านการแพทย์แต่ฉันรู้ว่าโรคนี้รักษายากมาก!”
“แต่ว่า…เรื่องนี้เป็นความจริงเหรอคะ”
เฉินชางพยักหน้าเอยด้วยรอยยิ้ม “ครับ!”
YOU MAY ALSO LIKE
