เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1786 จิตรกร
เหอฮุยคิดว่าทุกอย่างของตัวเองคือโชคชะตา!
จน รวย ป่วย แข็งแรง…
ชายชราอายุแปดสิบกว่าถูกย้ายมาบนเตียงผู้ป่วยแล้ว
รอบด้านล้วนเป็นสายตาห่วงใย
เขาเข้าใจ
ก่อนตัวเองอายุเจ็ดสิบ เขาเป็นภาระของบ้าน แม้แต่
หลานก็ไม่ชอบอยู่กับตัวเอง
ในหมู่บ้านบอกว่าตัวเองไม่เข้าพวก เป็นแรงงานชรายัง
คิดจะวาดภาพ
แต่ตอนที่ภาพของตัวเองดังขึ้นมา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
เหอฮุยรู้สึกว่าสวรรค์เมตตาตัวเอง
ชาตินี้เขาพอใจแล้ว
เจ็บมือ?
เขาไม่ได้ไร้เหตุผลขนาดนั้น
คนอายุแปดสิบแล้ว ความเฟอะฟะแสดงออกมาให้เห็น
ชายชรารู้อยู่แก่ใจดี
ตัวเองก็คือต้นไม้ทำเงินของคนกลุ่มนี้ เป็นหมาก
ทางการเมือง
ดังนั้นเหอฮุยจึงวาดน้อยมาก
คนมีการศึกษาต่างมีความหยิ่งทระนง
เขาก็มี
ตอนนี้ตัวเองก็ควรพักผ่อนแล้ว
“หัวหน้าเหลียง ช่วยพ่อผมด้วย! รอเขาหายดีแล้วผมจะ
ส่งภาพให้คุณ!” ลูกชายของเหอฮุยพูดแบบนี้
เหลียงสยงพยักหน้า ยิ้มเสแสร้งอย่างยากจะปฏิเสธ “ผม
จะพยายามสุดความสามารถครับ!”
ผู้นำโดยรอบก็จ้องเหลียงสยง
“หัวหน้าเหลียง คุณต้องช่วยเหอฮุยให้ได้ เขาสำคัญมาก
…”
“ใช่ หัวหน้าเหลียง ขอร้องละ พวกเราจะขอบคุณอย่าง
สุดซึ้ง!”
…
คำพูดต่างๆ นานาดังขึ้นข้างหูของเหลียงสยง
เหลียงสยงตอบรับรายคน เหมือนคุ้นเคยดี
“หัวหน้าจ้าว คุณตามผมมาเถอะ!” เหลียงสยงพูดกับ
จ้าวหนานจากโรงพยาบาลประชาชนเมืองใหม่
จ้าวหนานได้ยินดังนั้นรีบพยักหน้า คนทั้งกลุ่มตรงเข้าไป
ในห้องผ่าตัด
พวกเขาต้องเตรียมฉายรังสีล่วงหน้า
หลังแน่ใจสถานการณ์ของคนไข้แล้วจึงค่อยทำการ
ผ่าตัด
ตลอดขั้นตอน เหอฮุยไม่พูดไม่จา จนกระทั่งเข้ามาใน
ห้องผ่าตัดแล้ว ในจังหวะที่จ้าวหนานกับเหลียงสยงเปลี่ยนเสื้อ
จ้าวหนานจึงพูดขึ้น “หัวหน้าเหลียง คุณอย่าอคติกับผู้
เฒ่าเหอ จริงๆ แล้วเขานิสัยไม่เลวเลย!”
เหลียงสยงได้ยินดังนั้นก็ชะงักเล็กน้อย
เขามองจ้าวหนานด้วยความสงสัย
จ้าวหนานถอนหายใจ หัวเราะเฝื่อนก่อนส่ายหน้าบอก
“หัวหน้าเหลียง ผมก็เป็นแพทย์ ถึงผมไม่เก่งเท่าคุณ แต่ผมก็
เห็นเรื่องทางโลกมามาก!”
“ท่าทางของคุณเมื่อกี้…ผมเคยมีมาก่อน แล้วก็เคยเห็น
มาก่อน ถึงยังไง…ผมก็อายุมากกว่าคุณห้าหกปี”
ปีนี้จ้าวหนานอายุห้าสิบหก ส่วนเหลียงสยงเพิ่งจะห้าสิบ
“ความจริง ผู้เฒ่าไม่ได้หาเส้นสายหรอกครับ ตอนเขา
มาโรงพยาบาลด้วยภาวะหัวใจห้องบนสั่นพลิ้วกำเริบก็หมดสติ
ไปทีหนึ่ง ตอนตื่นขึ้นมาอีกทีนึกว่าตัวเองตายไปแล้ว! เขาแอบ
บอกผมว่า เขาเขียนพินัยกรรมไว้แล้ว อยู่ในกระเป๋าของเขา
เขาบอกว่าห้ามใครแตะต้องกระเป๋าเสื้อของเขาเด็ดขาด ก่อน
ผ่าตัด เขากังวลว่าจะไม่รอดเลยให้ผมดูพินัยกรรม เขาไม่เคย
คิดจะใช้อภิสิทธิ์ของตัวเองมาชี้นิ้วสั่งหรือเรียกร้องให้คุณ
ผ่าตัดให้เขา ตอนที่เขาเข้าโรงพยาบาลก็เตรียมใจตายแล้ว!”
พูดถึงตรงนี้จ้าวหนานก็ถอนหายใจบอก “เป็นผู้เฒ่า
ธรรมดาคนหนึ่งจริงๆ มีสถานะทางสังคมสูงขนาดนั้น ภาพ
หนึ่งใบราคาหลักล้านหลักสิบล้าน แต่เสื้อผ้าบนตัวราคาไม่
ถึงร้อยหยวน พินัยกรรมของเขาบอกว่าเขาซ่อนรูปไว้สิบกว่าใบ
คิดจะบริจาคให้พิพิธภัณฑ์แห่งชาติห้าใบ แล้วขายอีกห้าใบ
เพื่อซ่อมแซมถนนในหมู่บ้านแล้วก็สร้างโรงเรียนสองสามแห่ง
…”
ฟังคำพูดของจ้าวหนาน เหลียงสยงตกตะลึงทันที!
เขาค่อนข้างสะเทือนใจ
เป็นคนแบบนี้จริงๆ หรือ
ทั้งสองคนเปลี่ยนชุดเข้ามาในห้องผ่าตัด
เหอฮุยลืมตามอง ดูขมุกขมัวเล็กน้อย เขามองเหลียงสยง
อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ เป็นรอยยิ้มที่บริสุทธิ์เรียบง่ายมาก
รอยยิ้มนี้ทำให้เหลียงสยงเชื่อแล้วแปดส่วน!
“รบกวนคุณด้วยนะ คุณผู้เชี่ยวชาญ…” เหอฮุยยิ้มบอก
เขาไม่รู้จักชื่อของเหลียงสยง แต่รู้ว่าทางมณฑลต้องหาแพทย์
ที่เก่งที่สุดมาให้เขาแน่นอน!
ดังนั้นเขาจึงเรียกคุณผู้เชี่ยวชาญ
เหลียงสยงยิ้มบอก “ผู้อาวุโสอย่างท่านต่างหากละครับที่
สมควรเรียกว่าผู้เชี่ยวชาญ!”
เหอฮุยถอนหายใจบอก “ผมเป็นแค่แรงงานคนหนึ่ง แค่
วาดดอกไม้นกปลาแมลงได้ก็เท่านั้น… สมัยเด็กๆ โตมาใน
หมู่บ้าน พอออกไปทำงานก็วาดภาพบ้านเกิด… เฮ้อ… ชาตินี้
ไม่เสียดายแล้ว!”
เหอฮุยได้ยินดังนั้นก็ปิดปาก เพราะเขาเห็นว่าเหลียงสยง
เริ่มตรวจ
หลังผ่านไปครึ่งชั่วโมง การตรวจเสร็จสิ้นก็ได้แผ่นฟิล์ม
ออกมา
หลังเหลียงสยงอ่านอย่างจริงจังก็ถอนหายใจโล่งอก
จ้าวหนานเห็นดังนั้นก็มีสีหน้าดีใจ “ผ่าตัดได้ไหมครับ”
เหลียงสยงพยักหน้าบอก “น่าจะได้!”
เหอฮุยยิ้มบอก “ผู้เชี่ยวชาญ คุณไม่ต้องหนักใจ อย่ามอง
ผมเป็นจิตรกร สำเร็จหรือล้มเหลวผมก็ไม่โทษคุณ!”
“ถึงผมไม่ได้ป่วยหนัก แต่ผมรู้ว่า…ผ่าตัดก็เหมือน
วาดภาพ ไม่อาจวาดดีได้ทุกครั้ง”
เห็นเหอฮุยตรงไปตรงมา เหลียงสยงอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้
“ผู้เฒ่าวางใจเถอะครับ การผ่าตัดจะไม่มีปัญหา!”
พูดจบทางเหลียงสยงก็ไปเตรียมการผ่าตัด
เพราะเตรียมการล่วงหน้าไว้แล้ว ทุกคนจึงทำงานราบรื่น
มาก
ตอนนี้ห่างจากตอนที่อาการกำเริบห้าชั่วโมงแล้ว
ถึงแม้รักษาให้กลับมาแข็งแรงได้ในสิบสองชั่วโมง แต่…
หลังประสาทตาย สำหรับคนทั่วไปไม่มีผลกระทบมากนัก
ทว่าสำหรับจิตรกรแล้วกลับไม่เหมือนกัน!
เหลียงสยงเตรียมการผ่าตัดเสร็จแล้ว
ทุกอย่างพร้อมสรรพ
ในห้องผ่าตัดมีคนมากมาย
ในห้องทำงานที่ด้านนอก คนกลุ่มใหญ่ก็กำลังรอการ
ผ่าตัดเริ่มขึ้น
พวกเขา มีทั้งครอบครัวของเหอฮุย ข้าราชการ ผู้นำ…ไม่
มีแพทย์สักคนเดียว
พวกเขาดูการผ่าตัดไม่รู้เรื่อง แต่พวกเขาอยากเห็นการ
ผ่าตัดสำเร็จ
จูเฉียนไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนพวกเขา เขามีธุระสำคัญต้อง
ทำ ถานลี่กั๋วจึงอยู่เป็นเพื่อนแทน
เพราะผ่านการตรวจมาก่อนแล้วจึงไม่ต้องทำเรื่อง
เหล่านี้อีก
แต่มีบางเรื่องที่เหลียงสยงจำเป็นต้องทำเอง
เขาหยิบหนังสือไปหาคนไข้ของครอบครัว พูดอย่างจริง
จัง
“การผ่าตัดมีความเสี่ยง ชายชราอายุมากแล้ว แถมยัง
ป่วยเป็นโรคหัวใจรูมาติกกับภาวะหัวใจห้องบนสั่นพลิ้ว…
สถานการณ์ที่อันตรายที่สุดคือ…”
เขาจำเป็นต้องแจ้งสถานการณ์เหล่านี้เป็นข้อๆ ต่อให้
คนไข้ฟังแล้วจะไม่มีความสุขก็ตาม
ลูกชายของเหอจื้อเชียนกับผู้นำพากันยิ้มบอก
“หัวหน้าเหลียง ต้องไม่มีปัญหาแน่นอน!”
“ใช่ หัวหน้าเหลียงเป็นหัวหน้าของโรงพยาบาลจีน
ตะวันตก เป็นแพทย์ชั้นนำของด้านรังสีร่วมรักษา
ภายในประเทศ คุณทำไม่ได้ก็ไม่มีใครทำได้แล้ว!”
ถูกต้อง!
คนพวกนี้ชอบยกยอปอปั้น
เหลียงสยงยิ้ม เขาไม่ชอบไม้นี้ จึงแค่ยิ้มบอก “เซ็นชื่อ
ตรงนี้ครับ เตรียมผ่าตัด”
ครอบครัวของเหอฮุยได้ยินดังนั้นก็พากันหน้าอึมครึม
แต่ยังคงเซ็นชื่อ
การผ่าตัดเริ่มต้นขึ้น
เหลียงสยงกรีดปากแผลรูปตัว S ที่บริเวณข้อพับอย่าง
ชำนาญ
จากนั้นก็เริ่มแยกหลอดเลือดแดงแขนอย่างเชี่ยวชาญ
เหล่านี้ราบรื่นมาก แต่ทุกคนที่ด้านนอกกลับกังวลใจขึ้น
มา “อย่าบาดเจ็บเชียว…”
การผ่าตัดดำเนินไปช้าๆ ทุกคนกังวลมาก!
ตอนที่เหลียงสยงสอดสายสวนขนาด F4[1] เข้าไป
โดยตรง ภายใต้ภาพเอกซเรย์ ทุกคนพบว่าท่อนำไม่อาจสอด
ลึกเข้าไปตามหลอดเลือดที่พิการได้!
เห็นฉากนี้ เหลียงสยงก็นิ่งชะงัก!
นี่หมายความว่า…
ความสอดคล้องของหลอดเลือดช่วงนี้แตกต่างจาก
หลอดเลือดทั่วไป ทำไมถึงเป็นแบบนี้
การผ่าตัดไปต่อไม่ได้แล้ว!
[1] F4 เป็นหน่วยวัดของสายสวน โดยสายสวน F4 มีขนาด
เส้นผ่านศูนย์กลางด้านนอกเท่ากับ 1.35 มิลลิเมตร
YOU MAY ALSO LIKE
