เทพยุทธ์เจ้าโลกา - บทที่ 263 จะต้านพลังได้อย่างไร

บทที่ 263 จะต้านพลังได้อย่างไร

“พี่ชาย การขึ้นเตียงสนุกหรือไม่? หรือว่าเดี๋ยวพวกเราลองขึ้นเตียงเล่นกันดู?”

วิญญาณปีศาจแน่นอนว่าได้ยินชายร่างใหญ่พูดถึงตน จึงถามด้วยความสงสัยไปทางหลี่ลี่

หลี่ลี่มีเส้นดำสามเส้นผุดขึ้นบนศีรษะทันที จนถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เสียงของวิญญาณปีศาจไม่เบานัก ทำให้ผู้คนรอบข้างต่างมองมาด้วยความตกตะลึง บางคนถึงกับอ้าปากค้าง

หลี่ลี่ไม่รู้จริง ๆ ว่าในสมองของวิญญาณปีศาจนี้คิดอะไรอยู่ ลูบตัวไม่ได้ แต่ขึ้นเตียงเล่นได้?

“วิญญาณปีศาจ อย่าพูดส่งเดช การขึ้นเตียงคือการที่เขาจะลูบคลำร่างกายเจ้าทั้งตัว”

หลี่ลี่กระซิบข้างหูวิญญาณปีศาจ มิเช่นนั้นเขาก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

“อะไรนะ? ข้ายอมให้แค่พี่ชายลูบเท่านั้น ใครจะมาลูบก็ไม่ได้ ศพกระบี่ ตีมัน”

วิญญาณปีศาจได้ยินแล้วตาโตด้วยความโกรธ ทำปากยื่น ชี้นิ้วสั่งการอย่างฮึดฮัด

เมื่อได้รับคำสั่ง ศพกระบี่ก็พุ่งเข้าโจมตีทันที ใช้ฝ่ามือธรรมดา ๆ ฟาดออกไป

“วิญญาณปีศาจ เรียกมันกลับมา”

หลี่ลี่ขมวดคิ้วสั่งทันที

วิญญาณปีศาจเชื่อฟังคำพูดของหลี่ลี่จริง ๆ เพียงงอนิ้วมือขวา ศพกระบี่ก็หยุดชะงักโดยไม่มีสัญญาณเตือน

ตอนนี้ชายร่างใหญ่ได้เตรียมท่าทางพร้อมใช้ปราณยุทธ์แต่เมื่อเห็นศพกระบี่ถอยกลับไปก็หัวเราะเยาะ

“รู้จักกลัวแล้วสินะ! แค่ขอบเขตปราณฝึกฝนกล้ามาต่อกรกับข้าเฉินอี้คุนด้วยหรือ? นี่มันหาที่ตายชัด ๆ ”

ชายร่างใหญ่ไขว้มือไว้ด้านหลัง หัวเราะเยาะไม่หยุด

ที่หลี่ลี่ไม่ให้ศพกระบี่ลงมือก็เพราะกลัวว่าสำนักไม้ใหญ่จะจำได้ ไม่ว่าอย่างไรศพกระบี่ก็ถือเป็นคนของมารสำนัก หากปรากฏตัว สำนักไม้ใหญ่ต้องทุ่มสุดกำลังสังหารแน่

แต่เฉินอี้คุนผู้นี้ก็ทำให้หลี่ลี่ผิดคาด เขาสวมชุดสีเขียวมรกตประดับด้วยเส้นเงินสองเส้น นี่เป็นชุดของผู้ดูแลภายในของสำนักไม้ใหญ่ เช่นเดียวกับสำนักหมิงเยว่ศิษย์ภายในล้วนมีวรยุทธ์ระดับขอบเขตรูปลักษณ์ผู้ดูแลเหล่านี้ก็ต้องมีวรยุทธ์อย่างน้อยระดับขอบเขตรูปลักษณ์จะขาดขอบเขตพลังได้อย่างไร

คำอธิบายเดียวคือ เฉินอี้คุนอาศัยเส้นสายจึงได้เป็นผู้ดูแลภายใน

ตอนนี้ตามคำสั่งของเฉินอี้คุน เจ้าของร้านตัดเสื้อและลูกจ้างต่างรีบเดินเข้ามา ศิษย์สำนักไม้ใหญ่อีกกว่าสิบคนก็รวมตัวล้อมเข้ามาอย่างรวดเร็ว แม้แต่หนิงเสวี่ยเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ก็ถูกล้อมไว้

“ยืดยาดอะไรกันนักหนา? ฆ่าผู้ชายทิ้งผู้หญิงเก็บไว้ให้ข้า” เมื่อเห็นลูกน้องสำนักไม้ใหญ่ทุกคนค่อย ๆ เข้าใกล้อย่างระมัดระวัง โดยเฉพาะเสี่ยวอู่จื่อสองคนที่เพิ่งต่อสู้กับศพกระบี่ เฉินอี้คุนก็เริ่มหมดความอดทน

เมื่อได้ยินคำสั่ง ทุกคนก็เร่งฝีเท้า แต่นี่กลับปลุกความโกรธของหลี่ลี่

“พวกเจ้าสองคนพาคุณหนูกลับไป”

หลี่ลี่สั่งแม่นมสองคนที่อยู่ข้างประตูเสียงเย็น พร้อมกับหันไปพูดกับวิญญาณปีศาจว่า

“นอกจากข้ากลับมา ห้ามออกจากลานเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่?”

แม่นมสองคนรีบเดินเข้ามาจับมือวิญญาณปีศาจ ส่วนวิญญาณปีศาจก็เชื่อฟังพยักหน้า ใบหน้าไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เดินตามแม่นมทั้งสองไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เสี่ยวอู่จื่อสองคนจะยอมให้วิญญาณปีศาจจากไปได้อย่างไร ทั้งคู่ส่งเสียงคำราม พวกเขายังหวังจะพึ่งพาต้นไม้ใหญ่อย่างเฉินอี้คุน จะยอมปล่อยโอกาสนี้ไปได้อย่างไร

“อยากตาย!”

หลี่ลี่แค่นเสียงเย็น พลันใช้วิชายามราตรี พริบตาเดียวก็พุ่งออกไป มือขวาทำท่าฝ่ามือ ตบออกไปเหมือนไล่แมลงวันใส่เสี่ยวอู่จื่อทั้งสอง

ไม่มีใครเห็น ฝ่ามือที่หลี่ลี่ตบออกไป นิ้วทั้งห้าสั่นไม่หยุด แต่การสั่นนั้นเร็วเกินไปจนดูเหมือนไม่ได้เคลื่อนไหว

ไม่มีแรงลม แม้แต่ปราณยุทธ์ก็ไม่ปรากฏ เสี่ยวอู่จื่อทั้งสองหัวเราะประหลาด ไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย คนหนึ่งป้องกัน อีกคนพุ่งเข้าหาวิญญาณปีศาจ

อะไรเรียกว่าเงียบกริบ หลี่ลี่ตอนนี้เป็นเช่นนั้น ผู้ฝึกยุทธ์ทั้งสองถึงกับมองไม่ออกถึงวิธีการโจมตีของเขา

“อ๊าก!”

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ผู้บุกรุกที่พุ่งเข้าหาหลี่ลี่ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร แต่ศิษย์อีกคนที่มีขอบเขตพลังระดับแข็งแกร่งกลับล้มลงกับพื้นพร้อมเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เข่าทั้งสองข้างบิดงอไปด้านหน้า ทั้งตัวกลิ้งไปมาด้วยความเจ็บปวดทรมาน

“เกิดอะไรขึ้น…”

เมื่อเห็นเพื่อนร่วมทางบาดเจ็บกะทันหัน ผู้บุกรุกหยุดชะงักด้วยความตกใจ ในขณะนั้นเอง เขารู้สึกถึงสายลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านกระดูก ราวกับถูกส่งเข้าไปในดินแดนน้ำแข็งในพริบตา ทั้งร่างสั่นเทา ฟันกระทบกันไม่หยุด

แต่เขาพูดได้เพียงประโยคนั้น ก่อนที่ความเจ็บปวดรุนแรงจะแล่นผ่านหัวใจ เขาเห็นปลายเท้าตัวเองอยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจน

“อ๊าก!”

ผู้บุกรุกร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดและล้มลง

วิธีการอันโหดร้ายของหลี่ลี่ทำให้ทุกคนตกตะลึง แม้แต่ศิษย์สำนักไม้ใหญ่ที่กำลังเผชิญหน้ากับหนิงเสวี่ยเอ๋อร์ก็ถอยหลังด้วยความหวาดกลัว

ความจริงแล้วพวกศิษย์สำนักไม้ใหญ่รู้ดีว่าหนิงเสวี่ยเอ๋อร์เป็นศิษย์ศาลาหลอมหยก เฉินอี้คุนแค่พูดจาสะใจเท่านั้น พวกเขาอาจจะกล้าล่วงเกินคนอย่างหนิงเสวี่ยเอ๋อร์ แต่ไม่กล้าทำเกินเลยแน่นอน เพราะศิษย์พวกนี้ถูกส่งมาด้วยภารกิจของศาลาหลอมหยก หากเกิดเรื่อง แม้แต่หัวหน้าสำนักไม้ใหญ่ก็อาจจะไม่สามารถกลบเกลื่อนเรื่องนี้ได้

ในเก้าศาลาตะวันออกเฉียงใต้ ศาลาหลอมหยกอยู่อันดับสาม พลังของพวกเขาไม่อาจดูแคลนได้

ศิษย์สำนักไม้ใหญ่ไม่ใช่คนโง่ พวกเขารู้ว่าแค่สั่งสอนเล็กน้อย ไม่เสียหายอะไร พวกเขาไม่กล้าลงมือรุนแรง แต่ตอนนี้หลี่ลี่จู่โจมกะทันหัน พวกเขาจึงไม่ต้องสุภาพอีกต่อไป พอดีมีข้ออ้างที่จะต่อต้านศิษย์ศาลาหลอมหยกพวกนี้

“กล้าทำร้ายศิษย์สำนักไม้ใหญ่ของข้า อยากตาย ฆ่ามันซะ”

เมื่อเห็นลูกน้องสองคนกลิ้งไปมาด้วยความเจ็บปวด สีหน้าของเฉินอี้คุนเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะออกคำสั่ง

เมื่อคำสั่งถูกประกาศ ศิษย์สำนักไม้ใหญ่สิบกว่าคนรีบพุ่งเข้าหาหลี่ลี่ทันที แข่งกันแสดงฝีมือต่อหน้าเฉินอี้คุน

“แมลงตัวเล็ก ๆ ไม่รู้จักประมาณตน”

เมื่อเห็นคนสิบกว่าคนพุ่งเข้ามา หลี่ลี่แค่นเสียงเย็นชา ก้าวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว

อื้อ!

เพียงก้าวเดียวหลี่ลี่ปล่อยพลังต่อสู้ออกมาทั้งหมด ในพริบตา ร่างของศิษย์สิบกว่าคนที่กำลังพุ่งเข้ามาก็ชะงักกึก ราวกับชนกำแพงใสที่มองไม่เห็น

ศิษย์พวกนี้ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับขอบเขตพลังวรยุทธ์อยู่ระหว่างระดับแข็งแกร่งกับอ่อนนุ่ม มีเพียงหนึ่งหรือสองคนที่อยู่ระดับนิ้วแข็ง จะต้านพลังต่อสู้ของหลี่ลี่ได้อย่างไร