เทพยุทธ์เจ้าโลกา - บทที่ 271 ท่านคิดว่าได้ไหม?

บทที่ 271 ท่านคิดว่าได้ไหม?

“พวกเจ้าคิดจะทำอะไร?” เมื่อเห็นศิษย์จากโรงฝึกหลอมหยกกำลังโกรธจัดและจะลงมือ หนิงเสวียเอ๋อร์แม้แต่หันหน้ากลับมาก็ไม่ได้ เพียงแค่เบี่ยงตัวเล็กน้อย พูดเสียงเย็นชา

คำพูดของหนิงเสวียเอ๋อร์เหมือนน้ำแข็งที่ดับไฟ ทันใดนั้น ศิษย์ชายสองคนจากโรงฝึกหลอมหยกก็หยุดฝีเท้า มองหนิงเสวียเอ๋อร์ด้วยความตกตะลึง พวกเขาไม่เข้าใจความคิดของพี่สาวร่วมสำนักคนนี้จริง ๆ

ส่วนศิษย์คนอื่น ๆ จากโรงฝึกหลอมหยกก็มีสีหน้าตกตะลึงเช่นกัน มองหนิงเสวียเอ๋อร์ด้วยความแปลกใจเหมือนกัน

หลังจากห้ามน้องชายและน้องสาวร่วมสำนักของตนแล้ว หนิงเสวียเอ๋อร์ก็ยิ้มอย่างงดงาม ความเย็นชาดุจน้ำแข็งเมื่อครู่หายไปในทันที

“ท่านผู้ดูแล ขอบคุณสำหรับคำเตือนของท่าน ไม่ทราบว่าพวกเขาพนันอะไรเกี่ยวกับข้าหรือ? ถ้าพนันว่าพวกเราอยู่ด้วยกัน ข้าก็สามารถไปกับพี่ชายที่ดีของข้าได้ตอนนี้”

เสียงอ่อนหวาน ทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกอ่อนระทวยไปทั้งตัว หนิงเสวียเอ๋อร์กอดหลี่ลี่อย่างเอาใจใส่ ราวกับไม่อยากจากไปแม้แต่ชั่วขณะ

เมื่อแผนการของตนล้มเหลว เกอเซินก็ไม่คาดคิดเลย เมื่อได้ยินคำพูดของหนิงเสวียเอ๋อร์ ใบหน้าเขาก็แดงก่ำทันที ดวงตาทั้งสองหรี่ลงเล็กน้อย ฉายแววเจ้าเล่ห์

“พี่ชายที่รัก คนแก่เจ้าเล่ห์คนนี้กำลังจะฉวยโอกาสแย่งชิงสมบัติล้ำค่าของเจ้านะ เจ้ายังไม่เก็บให้ดี ๆ อีกหรือ?”

หนิงเสวียเอ๋อร์ไม่สนใจสายตาของเกอเซินเลยแม้แต่น้อย พูดกับหลี่ลี่อย่างออดอ้อน

“ล้วนเป็นความผิดของเจ้า ตีสุนัขต้องดูเจ้านาย เจ้าเข้าใจไหม ถ้าสุนัขไม่กัดคน ข้าก็ไม่มีเหตุผลที่จะตีมัน”

หลี่ลี่ไม่รู้สึกซาบซึ้งเลยแม้แต่น้อย มองเกอเซินอย่างเย็นชา

“โอ้! ขออภัยพี่ชาย เสวียเอ๋อร์ทำให้เจ้าเสียโอกาสตีสุนัข ไม่อย่างนั้นคืนนี้คงได้กินเนื้อสุนัขแล้ว”

หนิงเสวียเอ๋อร์เพิ่งรู้ว่าหลี่ลี่รู้ถึงกลอุบายของเกอเซินมาตั้งนานแล้ว จึงแลบลิ้นออกมา รู้ว่าตนเองตั้งใจดีแต่กลับทำเรื่องแย่

“พอเถอะ ข้าก็ควรกลับแล้ว ได้ของมากมายขนาดนี้ วันนี้ข้าควรฉลอง” หลี่ลี่หัวเราะคิกคักพูด

“เจ้าได้ฉลอง แล้วดอกเบี้ยของข้าล่ะ?”

หนิงเสวียเอ๋อร์ดึงหลี่ลี่ไว้พูด

“ดอกเบี้ย ดอกเบี้ยเจ้าได้ไปนานแล้ว คืนนี้พวกเจ้าคงพักในเขตภายในใช่ไหม? มาหาข้าที่สำนักยาได้ ข้าจะให้พวกเจ้าร่วมฉลองด้วยกัน”

หลี่ลี่หัวเราะเบา ๆ แล้วโบกมือสะบัดหนิงเสวียเอ๋อร์ออก

เดินไปที่หน้าจางตงผิง หลี่ลี่เก็บสมุนไพรวิเศษหนึ่งชิ้น ไม้วิเศษหนึ่งชิ้น และขวดยาลูกกลอนหนึ่งขวดทั้งหมดเข้าไปในถุงเก็บของ หันกลับไปพูดกับซ่งเฉิงที่ตาแดงก่ำ มองไม้ฟ้าผ่าร้อยปีในมือของหลี่ลี่อย่างไม่อยากละสายตา

“ท่านผู้ดูแลซ่ง ก่อนค่ำคืนนี้ต้องส่งหินวิญญาณมาให้ข้านะ ไม่อย่างนั้นถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป เกรงว่าจะเสียเกียรติของท่าน”

พูดจบหลี่ลี่ไม่สนใจสีหน้าที่เกือบคลุ้มคลั่งของซ่งเฉิง หัวเราะลั่นแล้วหันหลังจากไป

“ฮึ! เอาเปรียบข้า แล้วยังให้ข้าช่วยปกปิดให้ ไม่เสียเลือดสักหน่อยจะคุ้มกับที่ข้าทำให้ได้อย่างไร”

มองเงาร่างของหลี่ลี่หนิงเสวียเอ๋อร์ยิ้มบาง ๆ

เดินไปข้างหน้า หลี่ลี่รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แผ่นหลัง ราวกับมีลูกธนูน้ำแข็งหลายดอกแทงเข้าที่หลังของตน ถอนหายใจยาว หลี่ลี่ไม่กังวลเกี่ยวกับซ่งเฉิงและเกอเซิน แต่กังวลเกี่ยวกับหนิงเสวียเอ๋อร์ที่ยากจะรับมือ เขารู้ดีว่าเรื่องนี้จะไม่จบลงง่าย ๆ อย่างแน่นอน

“หลินอวี๋ ข้าต้องฆ่าเจ้าให้ได้”

มองเงาร่างของหลี่ลี่ซ่งเฉิงกำมือแน่น นิ้วมือทั้งสองข้างถึงกับส่งเสียงดังกรอบแกรบ

ส่วนเกอเซินที่อยู่ข้าง ๆ ก็มีแววตาดุร้าย ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น แต่เพราะเมื่อครู่เขาเสียหน้าอย่างหนัก และยังมีสมบัติล้ำค่าสองชิ้นบนตัวของหลี่ลี่เขาจะไม่ยอมปล่อยหลี่ลี่ไปอย่างแน่นอน

ไม่มีหน้าจะอยู่ที่นี่ต่อไป ซ่งเฉิงและเกอเซินแม้แต่คำอำลาก็ไม่พูด รีบออกจากห้องโถงภายในอย่างเร่งรีบ

ขณะนี้ศิษย์คนอื่น ๆ จากโรงฝึกหลอมหยกก็ล้อมพี่สาวร่วมสำนักของตนไว้ ถามไม่หยุด

“ตงผิง เจ้าไปก่อน บอกพี่น้องให้เตรียมของ แช่ต่อไปเฮฮากันต่อ และเตรียมห้องรับรองเจ็ดชุด พวกเราอาจจะมีแขก”

เพิ่งออกจากประตูของห้องโถงภายใน หลี่ลี่ก็ส่ายหน้าพลางยิ้ม หยิบหินวิญญาณหลายร้อยชิ้นจากถุงเก็บของส่งให้จางตงผิง

“ท่านผู้ดูแลหลิน ท่านเก่งเหลือเกิน นั่นคือพริกขี้หนูที่มีชื่อเสียงของโรงฝึกหลอมหยก ไม่คิดว่าต่อหน้าท่านจะเชื่องเหมือนลูกแกะ น่านับถือ น่านับถือ ข้าต้องเรียนรู้จากท่านแล้ว!” จางตงผิงไม่เกรงใจ รับหินวิญญาณมา ส่ายหน้าถอนหายใจ

“พี่หลิน นี่ท่านต้องสอนข้าให้ดี ๆ นะ เพื่อไม่ให้ข้าไม่มีใครชอบจนถึงตอนนี้”

เสี่ยวไป๋พูดเสียงทุ้มต่ำ แต่ใบหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชม

“พวกเจ้าสองคนนี่!”

หลี่ลี่หัวเราะลั่น ฝีเท้าก็เร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

หลี่ลี่เพิ่งกลับมาถึงหน้าประตูเขาของเขตภายใน ก็เห็นเจ้าหน้าที่เล็ก ๆ คนหนึ่งจากสำนักยาลูกกลอนนำบ่าวรับใช้สิบกว่าคนเดินออกมาอย่างรวดเร็ว หลี่ลี่รู้ดีว่าคนพวกนี้กำลังจะไปซื้อของที่ศาลาไม้ใหญ่ เพราะอาหารในศาลาไม้ใหญ่ทำให้พวกเขาเบื่อไปหมดแล้ว

แต่สิ่งที่ทำให้ หลี่ลี่แปลกใจคือครั้งนี้จางตงผิงกลับไม่ได้นำทีม แต่ส่งเจ้าหน้าที่เล็ก ๆ คนหนึ่งมาแทน

เจ้าหน้าที่เล็ก ๆ คนนั้นกับบ่าวรับใช้สิบกว่าคนเห็นหลี่ลี่ก็รีบล้อมเข้ามาทันที

“ท่านเจ้าหน้าที่แสดงฝีมืออย่างยอดเยี่ยม สำนักยาลูกกลอนของพวกข้าไม่ได้สนุกสนานเช่นนี้มานานแล้ว ตอนนี้พวกข้าเดินในเขตภายในก็ยืดอกได้แล้ว”

“ใช่ ๆ แต่ก่อนเจ้าหน้าที่เล็ก ๆ คนอื่น ๆ ชี้นิ้วสั่งพวกข้า พวกข้าก็ไม่กล้าไม่เชื่อฟัง แต่ตอนนี้พวกเขาไม่กล้าแล้ว อีกอย่าง มีท่านเจ้าหน้าที่หลินหนุนหลัง พวกเขาสั่งพวกข้า พวกข้าก็ไม่ยอมทำงานให้พวกเขา”

“ท่านเจ้าหน้าที่หลิน น้องชายของข้าเป็นบ่าวรับใช้ที่สำนักงานเบ็ดเตล็ด เขาได้หินวิญญาณแค่สามถึงห้าเม็ดต่อเดือน เขาอยากมาที่สำนักยาลูกกลอนของพวกข้า ท่านคิดว่าได้ไหม?”