เทพยุทธ์เจ้าโลกา - บทที่ 272 ใครผิดกันแน่?
บทที่ 272 ใครผิดกันแน่?
“ไม่ใช่แค่น้องชายของเจ้า แม้แต่น้องสาวของข้าก็อยากมา ตอนนี้ในเขตภายใน มีเจ้าหน้าที่เล็ก ๆ หรือบ่าวรับใช้คนไหนบ้างที่ไม่รู้ว่าสำนักยาลูกกลอนของพวกข้าจัดงานเฉลิมฉลองทุกสองสามวัน และไม่เพียงแต่ไม่หักเงินเดือน ยังแจกหินวิญญาณเป็นครั้งคราวอีกด้วย ข่าวแพร่ออกไป เจ้าหน้าที่เล็ก ๆ และบ่าวรับใช้เหล่านั้นอิจฉาจนน้ำลายไหล ตอนนี้มีคนฝากข้าขอร้องท่านเจ้าหน้าที่หลินไม่ต่ำกว่าสิบคนแล้ว”
“ก่อนหน้านี้เพราะข้าเป็นเจ้าหน้าที่เล็ก ๆ ของสำนักยาลูกกลอน ฮวาเอ๋อร์ไม่ยอมสนใจข้า ตอนนี้ ฮวาเอ๋อร์เป็นฝ่ายขอนัดข้าเอง อยู่ในสำนักยาลูกกลอน พวกข้าไม่ต้องกังวลเรื่องแต่งงานแล้ว”
ความแตกต่างระหว่างสวรรค์กับพื้นดินทำให้บ่าวรับใช้เหล่านี้รู้สึกซาบซึ้งใจต่อหลี่ลี่อย่างมาก
หลี่ลี่เป็นคนเป็นกันเอง ยิ้มและพูดคุยกับบ่าวรับใช้เหล่านี้สักครู่ แล้วจึงให้พวกเขารีบไปซื้อของ ส่วนหลี่ลี่รีบกลับไปที่สำนักยาลูกกลอน
ตลอดทางไม่ว่าจะเป็นบ่าวรับใช้หรือเจ้าหน้าที่เล็ก ๆ หรือแม้แต่เจ้าหน้าที่ของแผนกที่ไม่ค่อยสำคัญต่างก็สุภาพกับหลี่ลี่มาก เมื่อเห็นหลี่ลี่มา ส่วนใหญ่ก็หลบทางให้ทันทีและทักทาย
หลี่ลี่ยังไม่ค่อยชินกับสถานการณ์นี้
เมื่อกลับมาถึงสำนักยาลูกกลอน เจ้าหน้าที่เล็ก ๆ และบ่าวรับใช้ทั้งหมดที่เห็นเขาก็โห่ร้องด้วยความยินดี ราวกับวีรบุรุษกลับมาอย่างมีชัย
หลี่ลี่ยิ้มและทักทายทุกคน รอยยิ้มของเขาแข็งค้างบนใบหน้าอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาไม่รู้สึกเหนื่อยล้าเลย เพราะเขาเห็นได้ว่าเจ้าหน้าที่เล็ก ๆ และบ่าวรับใช้เหล่านี้ยิ้มให้เขาด้วยความจริงใจ และรอยยิ้มของเขาก็แผ่ออกมาจากใจจริงเช่นกัน
เมื่อกลับมาถึงลานบ้านของตัวเอง หลี่ลี่เพิ่งเข้ามาในลาน ก็เห็นจางตงผิงยืนอยู่ในลานด้วยสีหน้าลังเล
“ตงผิง เป็นอะไรหรือ?”
หลี่ลี่ถามอย่างสงสัย
“ไม่…ไม่มีอะไร”
จางตงผิงก้มหน้าพูดอย่างลังเล
หลี่ลี่รู้สึกสงสัย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ผลักประตูเข้าไปในห้อง
เพิ่งเข้าไปในห้อง ทันใดนั้นกลิ่นหอมที่ทำให้เลือดพลุ่งพล่านก็โชยมาปะทะใบหน้า กลิ่นหอมนี้มีกลิ่นยั่วยุอารมณ์อ่อน ๆ
หลี่ลี่เพิ่งเห็นชัดว่า ที่หัวเตียงของเขา มีเตาธูปรูปนกกระเรียนทองเหลืองปล่อยควันสีฟ้าอ่อน ๆ ปกคลุมทั่วทั้งห้อง และม่านเตียงของหลี่ลี่ก็ถูกปล่อยลงมาแล้ว
“กลางวันแสก ๆ ตงผิงกำลังทำอะไรของเขา?”
เหลือบมองจางตงผิง แล้วเดินเข้าไป
กลิ่นยั่วยุอารมณ์นั้นไม่มีผลกระทบต่อหลี่ลี่เลยแม้แต่น้อย
เมื่อได้ยินหลี่ลี่พูดเช่นนั้น เสี่ยวไป๋ก็จะเข้าไปหยิบเตาธูปออกมาทันที แต่ถูกจางตงผิงดึงไว้ จากนั้นก็ก้มหน้าเดินไปปิดประตูห้อง
“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมลึกลับจัง?”
หลี่ลี่มองประตูที่ปิดลงอย่างสงสัย ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงครางเบา ๆ ดังมาจากเตียง
“หนิงเสวี่ยเอ๋อร์? ไม่น่าจะเร็วขนาดนี้นะ! มาแกล้งข้าหรือ?” เมื่อได้ยินเสียงเล็ก ๆ หลี่ลี่ส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วรีบเดินเข้าไป
“เจ้าแกล้งข้าแบบนี้ ไม่กลัวว่าข้าจะกินเจ้าจริง ๆ หรือ?” หลี่ลี่หัวเราะคิกคัก ก้าวไปข้างหน้าเปิดม่านออก ทันใดนั้น หลี่ลี่ก็ชะงักค้าง
บนเตียงของหลี่ลี่มีหญิงสาวผมเผ้ายุ่งเหยิง สวมเสื้อผ้าที่แทบจะปกปิดร่างกายไม่มิด หดตัวอยู่ที่มุมเตียง ดวงตาของนางแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าได้รับผลกระทบจากกลิ่นหอมนี้ แต่นางกลับแข็งแกร่งมาก สองมือกำหมัดแน่น หลี่ลี่ถึงกับเห็นเลือดไหลออกมาจากมือของหญิงสาว
หลี่ลี่แน่นอนว่าไม่รู้จักสาวใช้ตัวน้อยคนนี้ แต่ในความทรงจำของหลินอวี่กลับจำได้อย่างชัดเจน
สาวใช้คนนี้เป็นสาวใช้จากฝ่ายกิจการภายนอกของสำนักใน แม้จะไม่ใช่สาวใช้ที่สวยที่สุด แต่รูปร่างหน้าตาก็งดงามมาก ที่สำคัญกว่านั้นคือ สาวใช้คนนี้มีความสัมพันธ์กับจางตงผิงมานาน หลินอวี่กับจางตงผิงสนิทกันมาตลอด ดังนั้นจึงเคยพบกันสองสามครั้ง
“ไอ้ชั่ว!”
ในทันใด หลี่ลี่ก็เข้าใจทุกอย่าง และยิ่งเข้าใจถึงความอึดอัดบนใบหน้าของจางตงผิง
ยกมือโยนผ้าห่มบนเตียงให้หญิงสาว แล้วหมุนตัวเดินออกไปอย่างโกรธเกรี้ยว
โครม!
หลี่ลี่เปิดประตูห้องอย่างแรง เห็นจางตงผิงยืนอยู่ข้างนอก หลี่ลี่ไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้าวไปข้างหน้าและเตะทันที
ปัง!
เท้าของหลี่ลี่เตะออกไปด้วยความโกรธ แต่ควบคุมแรงได้พอดี เตะจางตงผิงกระเด็นไป แต่ไม่ทำให้เขาบาดเจ็บ
“ผู้ดูแลหลิน ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยจริง ๆ นี่เป็นสาวใช้อุ่นเตียงที่ผู้ดูแลสือจากฝ่ายกิจการภายนอกส่งมาให้ท่าน ข้าเพียงแค่เข้ามาพบเจอ แล้วก็ถอยออกมาเท่านั้น”
จางตงผิงคุกเข่าลงบนพื้นด้วยความหวาดกลัว
“ผู้ดูแลหลิน ข้าเชื่อว่าจางตงผิงไม่ใช่คนแบบนั้นแน่นอน”
เสี่ยวไป๋มองผ่านประตูที่เปิดกว้าง เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จึงรีบเข้ามาปกป้องจางตงผิง
“เจ้าไปให้พ้น!”
หลี่ลี่โกรธจริง ๆ มือหนึ่งดึงเสี่ยวไป๋ออก จากนั้นก็เตะจางตงผิงกระเด็นอีกครั้ง
“ไอ้ชั่ว เจ้ามันไอ้ชั่วชัด ๆ แม้แต่หญิงของตัวเองก็ปกป้องไม่ได้ เจ้ายังเป็นผู้ชายอยู่หรือ?”
หลี่ลี่เตะออกไปพร้อมกับตะโกนด่าด้วยความโกรธ
ความวุ่นวายของหลี่ลี่ทำให้สำนักยาเกิดความปั่นป่วนทันที ไม่นานผู้ดูแลน้อยและคนรับใช้ทั้งหมดก็พากันมารวมตัวกัน
ตอนนี้จางตงผิงนั่งอยู่บนพื้น ตาจ้องมองหลี่ลี่ตรง ๆ แต่กลับงงงัน เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าสิ่งที่หลี่ลี่พูดเมื่อครู่หมายความว่าอย่างไร แม้แต่เสี่ยวไป๋ก็ยังตะลึง
“ฝ่ายกิจการภายนอกส่งสาวใช้มาอุ่นเตียงให้ผู้ดูแลหลิน คงเป็นเพราะไอ้หนูจางตงผิงคิดไม่ดี”
“สาวใช้คนนี้แต่เดิมก็เป็นคนรักของจางตงผิง บัดนี้ถูกส่งมาเป็นของขวัญ ใจเขาคงรู้สึกไม่ดีแน่”
“ผู้ดูแลหลินโกรธขนาดนี้ คงเป็นเพราะไอ้หนูจางตงผิงทำมือไม่บริสุทธิ์แน่ ๆ ”
“เฮ้อ! ใครถูก ใครผิดกันแน่?”
“สาวใช้ โดยเฉพาะสาวใช้ที่เซ็นสัญญาขายตัว จะมีเรื่องอะไรที่ตัวเองตัดสินใจได้เล่า!”
เมื่อเห็นหลี่ลี่โกรธ ผู้ดูแลน้อยและคนรับใช้โดยรอบก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันทันที
หลี่ลี่แค่นเสียงเย็นชา ยังไม่หายแค้น ก้าวไปข้างหน้าเตะจางตงผิงกระเด็นอีกครั้ง เตะเขากระเด็นออกไปนอกประตูลานเลย
YOU MAY ALSO LIKE
