เทพยุทธ์เจ้าโลกา - บทที่ 424 การสกัดกั้นของหอต่อสู้

“น่าเบื่อที่สุด ถ้าองครักษ์วังในมีแค่พวกเจ้าพวกนี้ ยุคราชวงศ์เหลียงก็สมควรล่มสลายแล้ว”

หลี่ลี่แค่นเสียงเย็นชา นางไม่คิดจะวุ่นวายกับนักรบขอบเขตสัจธรรมทั้งสามคนนี้อีกต่อไป “นิ้วเย็นยะเยือกแห่งยมทูต นิ้วเดียวทำลายฟ้า!”

ทันใดนั้น กำปั้นใหญ่ก็หยุดชะงัก นิ้วชี้ค่อย ๆ ยื่นออกมา

แม้จะใช้เพียงนิ้วเดียว แต่ทุกคนรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การดูถูกของหลี่ลี่แต่เป็นเพราะนางเบื่อหน่ายกับการต่อสู้กับพวกเขา แรงกดดันที่ปล่อยออกมาจากนิ้วเดียวนี้เทียบเท่ากับการโจมตีเต็มกำลังของชายร่างใหญ่เมื่อครู่ และนี่เป็นเพียงแรงกดดัน หากถูกโจมตีที่ร่างกายจริง ๆ พลังที่ระเบิดออกมาจะเป็นเหมือนการทำลายล้างสวรรค์และแผ่นดิน ไม่มีทางต้านทานได้

นิ้วยื่นออกมาแล้วค่อย ๆ ชี้ลงไป ภายใต้แรงกดดันอันทรงพลัง เข็มพลังลมปราณที่ลอบโจมตีหลี่ลี่ก็ร่วงลงสู่พื้นทันที ปักลงไปในพื้นดินโดยตรง จากนั้นก็แตกกระจายราวกับถูกเครื่องบดทับผ่าน

หัวหน้าองครักษ์วังในทั้งสามคนยืนตะลึงอยู่กับที่ด้วยความตกใจ ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากหนี แต่แรงกดดันอันทรงพลังบังคับให้พวกเขาต้องใช้พลังทั้งหมดเพื่อต้านทาน ตอนนี้พวกเขาแม้แต่ก้าวเดียวก็เคลื่อนไหวไม่ได้

ทั้งสามคนที่แม้แต่องครักษ์วังในยังเกรงกลัว บัดนี้ในดวงตาของพวกเขามีเพียงประกายแห่งความตกตะลึง ราวกับรอความตายโดยไม่มีหนทางใด ๆ

โครม!

นิ้วเดียวชี้ออกไป สามารถทำลายฟ้าได้ ไม่ต้องพูดถึงห้องในวังใน เสียงดังสนั่นราวกับเทพเจ้าลงโทษ แรงกดดันอันทรงพลังทำให้แผ่นหินโดยรอบแตกร้าว กำแพงพังทลาย แม้แต่บ้านเรือนก็ไม่รอดพ้น เพียงการโจมตีครั้งเดียวทำลายบ้านเรือนไปหลายสิบหลัง รัศมีหลายร้อยจั้งกลายเป็นซากปรักหักพัง บนพื้นดินเห็นเพียงซากกำแพงและเศษซาก

ด้วยพลังลมปราณป้องกันร่าง หัวหน้าทั้งสามคนไม่ถึงกับเสียชีวิต นี่ก็เพราะหลี่ลี่ไม่ต้องการฆ่าคนจึงตั้งใจไว้ชีวิตพวกเขา แต่เมื่อหลี่ลี่ค่อย ๆ เดินผ่านไป ทั้งสามคนมีเพียงแรงเล็กน้อยที่จะมองเท้าของหลี่ลี่เดินผ่านหน้าตนเอง แน่นอนว่าในดวงตาของพวกเขามีเพียงความหวาดกลัว และความหวาดกลัวเท่านั้น

การป้องกันของวังในไม่อาจเรียกได้ว่าไม่แน่นหนา ชั้นแรกบุกผ่านไป ชั้นที่สองบุกผ่านไป หลี่ลี่เพิ่งจะเดินออกจากซากปรักหักพังนี้ ก็เผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งมากขึ้น

ที่นี่ไม่มีผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตพลังที่เป็นเพียงเนื้อหนังมาปะทะ จริง ๆ แล้ว ผู้ที่สามารถเดินมาถึงที่นี่ได้ ล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งทั้งสิ้น

“ไอ้หนุ่ม เจ้าสามารถบุกเข้ามาในวังในได้ลึกถึงหลายร้อยจั้ง สร้างความวุ่นวายไม่น้อย พลังของเจ้าก็ใช้ได้ น่าเสียดายที่เจ้าเจอข้าเข้า ต่อหน้าข้า เจ้าก็เป็นเพียงมด มดที่ต่ำต้อย ข้าให้โอกาสเจ้าฆ่าตัวตาย ด้วยวิธีนี้ข้าจะเก็บศพเจ้าไว้ทั้งร่าง มิฉะนั้น ข้าจะหลอมวิญญาณเจ้า แขวนศพเจ้าไว้บนกำแพงเมือง ให้นกกินจนหมด”

ชายแคระชราสูงสามฉื่อ สูงเพียงเอวของหลี่ลี่มองเขาด้วยหางตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน

เมื่อถึงขอบเขตพลังผู้ฝึกฝนที่อยู่เหนือกว่าหนึ่งขั้นสามารถมองออกถึงวรยุทธ์ของผู้ฝึกฝนที่ต่ำกว่าหนึ่งขั้น หลี่ลี่ไม่ได้ตั้งใจซ่อนเร้น จึงถูกมองออกในทันที

“เพียงแค่วรยุทธ์ขอบเขตวิหารขั้นเพ่งจิต ก็กล้าหยิ่งผยองเช่นนี้ เจ้าคิดว่าเจ้าจะสกัดข้าได้หรือ?”

หลี่ลี่เบ้ปากแล้วหัวเราะ

“เด็กไม่รู้ประสา ข้าหยิ่งผยอง ข้ามีทุนที่จะหยิ่งผยอง เจ้าวรยุทธ์แค่นี้ กล้าบุกเข้าวังใน ละเมิดกฎหมายของยุคราชวงศ์เหลียงบาปหนักไม่อาจให้อภัย วันนี้เจ้าตกอยู่ในมือข้า ข้าจะเฉือนเนื้อเจ้าทีละชิ้น ให้เจ้าได้ลิ้มรสความเจ็บปวด”

เสียงหัวเราะก้องพร้อมใบหน้าของคนแคระที่ยิ่งดูน่ากลัว ราวกับปีศาจร้ายสิงร่าง

“ยังไม่สูงเท่าดาบเล่มหนึ่งเลย! ฆ่าเจ้าก็แค่เฉือนร้อยครั้ง ไม่ต้องถึงพันครั้งหรอก”

หลี่ลี่หัวเราะเบา ๆ พูด

“ไอ้หนุ่ม ไปตายซะ” คนแคระโกรธจัดเมื่อถูกแตะต้องจุดอ่อน

คนแคระประกบมือทั้งสองข้างที่หน้าอกอย่างรุนแรง ปราณมหาศาลพุ่งออกมา ก่อตัวเป็นประตูบานหนึ่งเหนือศีรษะเขา เมื่อประตูนั้นเปิดออก ทันใดนั้นก็พ่นง้าวด้ามยาวออกมา ง้าวนี้ยาวถึงร้อยจั้ง ราวกับแม่น้ำสายหนึ่ง ซัดพลังอันแหลมคมของอวกาศ ฟันลงมาที่ศีรษะของหลี่ลี่

นี่คืออาวุธต่อสู้ชั้นเลิศที่รวมพลังธาตุ

ต่างจากขอบเขตรูปลักษณ์เมื่อถึงขอบเขตวิหารอาวุธต่อสู้ที่สร้างจากพลังธาตุไม่เพียงเหมือนของจริง แต่ยังแข็งแกร่งเหลือเกิน อาวุธที่สร้างจากขอบเขตรูปลักษณ์ถ้าเป็นใบมีด อาวุธที่สร้างจากพลังธาตุนี้เรียกได้ว่าเป็นใบมีดสวรรค์ เมื่อใบมีดสวรรค์ปรากฏ ใบมีดทั้งหมดก็ถูกปกคลุม ไม่มีสิ่งใดเทียบได้ อาวุธต่อสู้ที่สอดคล้องกับวิถีสวรรค์นี้ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะควบคุมได้ พลังของมันเห็นได้ชัด

พลังฟันเพียงครั้งเดียวสามารถตัดแม่น้ำ แยกฟ้าแยกดิน

“ตัดแม่น้ำ…”

หลี่ลี่ตาเป็นประกายทันที

“พลังธาตุซัดสาด รวมตัวเป็นอาวุธ ทำลายทุกสิ่ง วิธีการก็ใช้ได้ แล้วต่อไปจะมีวิธีการอะไรอีก?”

ดาบตัดแม่น้ำฟันลงมาอย่างรวดเร็ว นิ้วมือที่อยู่เหนือศีรษะของหลี่ลี่ชี้ขึ้นไปด้านบน แตะลงบนคมดาบอย่างแม่นยำ ทันใดนั้นก็สกัดการโจมตีอันรุนแรงของคมดาบขนาดใหญ่ไว้ได้ รอยแตกปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน จากนั้นรอยร้าวเล็ก ๆ ก็แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็วจากรอยแตกนั้น

หลังจากนั้น คมดาบก็แตกกระจาย ถูกหลี่ลี่ดูดซับเข้าไป

“ฮึ มีฝีมืออยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่อาจต่อกรกับข้าได้ ไอ้หนู เจ้าก็รอความตายไปเถอะ!”

คนแคระรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่คมดาบแตกกระจาย แต่รอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลับปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง