เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีต...ไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 3 ขุมทรัพย์น้อยๆ ของข้า

หากถามว่าทำไมข้าถึงบอกท่านพ่อท่านแม่ ให้
ออกนอกเส้นทางนะหรือ หึหึ ข้ามาจากยุคสองพันสอง
ราตรีเลยหนา
ชีวิตของข้าในโลกก่อนนอกจากไปทำงาน กลับห้อง
ใช้ชีวิตไปวันๆ นึง แบบไร้จุดหมายใด ก็มีนิยายนี่แหละ
ที่ข้ากล้าพูดได้เต็มปากว่าเป็นนักอ่านตัวยง ข้านะอ่าน
มาเป็นพัน ๆ เรื่อง ไม่ว่าจะแอปเขียว แอปแดง แอปส้ม
แอปเหลือง ไม่รอดสายตาข้าหรอก
ยิ่งเป็นพวกนิยายจีนโบราณต่างๆ ยิ่งได้เงินจากข้า
ไปเยอะเชียวล่ะฮ่า ๆ ส่วนในนิยายเกือบทุกเรื่องที่ข้า
อ่านมานะ นางเอกนิยายมักจะมาพร้อมกับดวงที่ดีแบบ
สุดๆ ไปเลย
แล้วนางเอกพวกนี้จะให้ออกนอกเส้นทางเสมอ พอ
ออกไปแล้วก็จะเจอกับของมีค่ามากมาย มิว่าจะเป็น
สมุนไพรเอย ผักปั่า สัตว์ปั่าต่างๆ เพราะฉะนั้นข้าไม่
พลาดแน่นอน ที่จะขอยืมวิธีของเหล่านางเอกในนิยาย
มาใช้ อิอิ
หลังจากเข้ามาในปั่าแล้ว ตามที่ท่านพ่อบอกมาปั่า
แห่งนี้ จะมีการแบ่งออกเป็นสามชั้น นั้นคือปั่าชั้นนอก
ปั่าชั้นกลาง และปั่าชั้นในสุดที่จะอยู่ใจกลางปั่าทุกด้าน
เริ่มต้นที่ปั่าชั้นนอก จะเป็นพื้นที่ทั่วไปที่ชาวบ้าน
มักจะใช้เป็นเส้นทางในการเก็บเกี่ยวพืชจำพวกสมุนไพร
เพื่อนำไปรักษาตนเองเวลาปั่วยไข้ เพราะไม่มีเงิน
เพียงพอจะไปหาหมอ ผักปั่าชนิดต่างๆ เพื่อนำไปเป็น
อาหาร และหากเป็นของหายาก หรือมีราคาก็จะนำไป
ขาย อีกทั้งนายพรานปั่าที่มีฝีมือน้อยนิดในหมู่บ้านนี้ ก็
จะมีการดักสัตว์ จำพวกไก่ฟั้า หมูปั่า กวางปั่า เพื่อ
นำไปขายเช่นเดียวกัน
ชาวบ้านที่นี้เลือกที่จะขายออกไปมากกว่าจะนำ
กลับไปเป็นเสบียง เนื่องจากความยากจนที่มี และเมื่อ
ได้เงินมาก็ต้องนำไปซื้อข้าวสารที่แทบจะเรียกว่าเป็นรำ
ข้าว ส่วนอาหารอื่นๆ ก็แล้วแต่เงินที่ได้ในแต่ละวันไป
แต่จะมีผักปั่าเป็นอาหารขึ้นโต๊ะแทบจะทุกมื้อไป อีกทั้ง
ยังมีการเก็บเงินไว้เพื่อซื้อเครื่องนุ่งห่มเพื่อกันหนาวเสีย
มากกว่า
ถัดมาที่ปั่าชั้นกลาง โดยส่วนมาก มักจะเป็นพวก
นายพรานที่มีฝีมือเก่งกาจในระดับหนึ่งเข้ามาได้
เนื่องจากความอันตรายของปั่า ที่ชาวบ้านร่ำลือกันว่า มี
สัตว์ดุร้ายหลายชนิดอาศัยอยู่
จึงไม่มีชาวบ้านคนไหนกล้าเข้ามา แต่ก็ไม่เคยมี
นายพรานคนใดที่พบเจอ จะมีก็เพียงเสียงเล่าลือกันว่า
จะได้ยินเสียงคำรามหรืออาละวาดของสัตว์ปั่า ออกมา
เป็นครั้งคราว เมื่อพวกมันได้กลิ่นเลือดของสัตว์ที่โดน
กับดักเข้าไป หากเข้าไปมิทันก็ต้องปล่อยให้เป็นอาหาร
ของสัตว์เหล่านั้นไป
ส่วนชั้นในสุด ยังมิมีใครสามารถเข้าไปได้ ข้าจึงถาม
ท่านพ่อออกไป ว่าเหตุใดถึงไม่ลองเข้าไป ท่านพ่อเพียง
บอกว่า
สมัยก่อนเมื่อนานมาแล้ว มีนายพรานคนหนึ่งเห็น
เสือขาวบริเวณปั่าชั้นกลางที่กำลังบาดเจ็บจึงได้ไล่ล่า
จนเผลอเข้าไปถึงปั่าชั้นใน
ด้วยความที่มัวแต่วิ่งตามเสือขาวตัวนั้น เลยไม่ได้
สังเกตความผิดปกติใดๆ คนอื่นๆ จึงวิ่งตามเข้าไป แต่
คนที่หนีรอดเล่าออกมาว่าตนเองนั้นไม่ได้วิ่งตามเข้าไป
เนื่องจากสะดุดรากไม้เสียก่อน พอเงยหน้าขึ้นมาทุกคน
ก็หายไปหมดแล้ว
หลังจากที่เสือขาวตัวนั้น ได้เข้าไปในปั่าชั้นใน ปั่า
ชั้นในก็เกิดม่านหมอกมากั้นไว้ระหว่างปั่าชั้นในกับปั่า
ชั้นกลางทำให้คนเข้าไป ไม่มีใครรอดออกมาแม้แต่คน
เดียว
“ท่านพ่อเจ้าคะ เราจะไปทางซ้ายหรือทางขวากันดี
เจ้าคะ จินเออร์เลือกไม่ถูกเลยเจ้าค่ะ”เมื่อถึงทางแยกจิน
เออร์จึงเอ่ยถามบิดาออกไป
หลังจากที่ข้าเอ่ยออกไป พุ่มไม้บริเวณด้านซ้ายมือก็
ได้มีการสั่นไหว ปรากฏว่าเป็นกระต่ายตัวน้อยกระโดด
ออกมาจากพุ่มไม้ และพยายามหันมามองทางพวกข้า
จากที่ข้ามองแล้วมันพยายามจะโดดไปมา เพื่อให้ข้า
ตามมันไป
“พ่อว่าเราลองไปทางซ้ายมั้ยจินเออร์ คล้ายว่า
กระต่ายตัวนั้นมันพยายามให้เราตามมันไปนะ”ซานหลง
เอ่ยออกมา พร้อมกับสายตาที่จับจ้องไปทางด้านพุ่มไม้
นั่นอย่างไม่วางตา
“ลูกก็ว่าดีเจ้าค่ะ ท่านแม่ว่าอย่างไร เจ้าคะ”
“สองพ่อลูกตกลงกันแล้ว แม่จะขัดได้อย่างไรเล่า”
“ฮิฮิ เจ้าค่ะ ไปกันเจ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่”
หลังจากที่เดินตามกระต่ายตัวนั้นมาได้สักพัก ข้าก็
สังเกตว่า พวกเราได้เข้ามาพ้นบริเวณที่คนอื่นๆ
สามารถมองเห็นได้แล้วและกระต่ายตัวเมื่อกี้ ก็ได้
หายไปแล้วเช่นกัน
“ท่านพี่เจ้าคะ ข้าว่าเราเริ่มเดินออกมาไกลแล้ว
หรือไม่”
“ก็ไกลพอสมควรฮูหยิน แต่ยังไม่ลึกมากเพียงถึงปั่า
ชั้นกลางเท่านั้น”
ระหว่างที่ท่านพ่อกับท่านแม่คุยกัน หางตาของข้า
ก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง ข้าจึงลองเดินเอาไม้ไป
เขี่ยๆ ดู ก็พบว่ามันคือ ซานซี กรี๊ดดดดด ข้าเจอซานซี
“ท่านพ่อออออ” จินเออร์ตะโกนออกไป
“เป็นอะไรหรือเปล่าจินเออร์” เจียซานหันมาหา
บุตรสาวของตนเองทันที ที่ได้ยินเสียงเรียกออกมา
“นั้น ทางนั้นเจ้าค่ะ” ข้าชี้นิ้วไปทางพุ่มไม้ที่เห็น
“ท่านเทพ ท่านเทพเมตตาแล้ววว หลินเออร์ โสม
ซานซี โสมจริงๆ ด้วย”เจียซานเมื่อหันไปเห็นว่ามันคือ
อันใด เอ่ยออกมาอย่างดีใจ
“จริงๆ ด้วยเจ้าค่ะท่านพี่ ท่านเทพเมตตาพวกเรา
แล้ว”
ท่านพ่อท่านแม่เจ้าขา ข้าเอง ข้าเองงง แต่ก็เออ
ครั้นจะพูดออกมาว่า ข้าหาเจอนะท่านพ่อท่านต้อง
ขอบคุณข้าสิ ก็ไม่ได้ แต่ไม่เป็นไรข้าจะยกความดี
ความชอบให้ท่านเทพสักครั้งก็ได้
“เจ้ารู้จักโสมด้วยหรือจินเออร์ ทำไมถึงเรียกพ่อให้
มองต้นโสมได้ละลูก” เจียซานหลังจากที่สติกลับมา
ความดีใจคงที่ จึงได้เอะใจออกมาและถามบุตรสาว
ออกไป
“ปั่าวววเจ้าค่ะ ข้าอยากได้ดอกไม้ มันสวย ย ยย”
พร้อมชี้ไปทางพุ่มไม้เดิมที่ปรากฏดอกไม้ปั่าดอกเล็กๆ สี
ขาวออกมาให้เห็น
‘อือออจะให้ข้าบอกออกไปได้เยี่ยงไรรว่าข้ารู้จัก ถ้า
ท่านพ่อท่านแม่ถามถึงที่มา จะตอบว่าอ่านหนังสือก็
ไม่ได้ เพราะบ้านข้าไม่มีแม้กระทั่งเงินที่จะซื้อข้าวด้วย
ซ้ำไป นับประสาอันใดกับเงินที่แม้แต่ซื้อกระดาษขาว
หยาบๆ สักแผ่นกันเล่า’
หรือจะให้ตอบว่าแอบเข้าไปในห้องหนังสือของลุง
ใหญ่ก็ไม่ได้ เพราะท่านย่ากลัวว่าจะมีใครแอบเข้าไป
ยุ่มย่ามกับห้องทำงานของท่านลุง เลยให้ท่านลุงคล้อง
แม่กุญแจไว้
ข้าก็ทำได้เพียงแกล้งโง่ไปก่อนเท่านั้น ข้ายังไม่
อยากให้ท่านพ่อและท่านแม่มองว่าข้าเป็นตัวประหลาด
ไปซะก่อน ข้านะ…ยังต้องการความรัก ความเอาใจใส่
จากท่านพ่อท่านแม่อยู่นะ ข้าคงติดความรู้สึกของความ
เป็นเด็กอีกครั้งละมั้ง
“ฮ่า ๆ ลูกรัก เจ้านี้มันจริงเชียวจินเออร์”ท่านพ่อ
เอ่ยออกมาพร้อมด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเบาๆ
“ท่านพี่ข้าว่าเรารีบเก็บกันเถอะเจ้าค่ะ”ท่านแม่ของ
ข้าที่มิได้เอะใจอันใด ก็เพียงแค่แสดงสีหน้าดีใจออกมา
“ได้ๆ รอพี่สักครู่ พี่พอจะมีความรู้เรื่องนี้อยู่
เล็กน้อย”
“ท่านพ่อเก่งจังเลยเจ้าค่ะ”
“เพราะพ่อของเจ้า ก่อนหน้าที่เจ้าจะเกิด ได้ไป
ทำงานรับจ้างไปทั่ว แม้แต่ในร้านขายสมุนไพรก็ตาม จึง
พอจะได้ครูพักลักจำมาบ้าง จากคนที่มาขายสมุนไพร
บ้าง เถ้าแก่ร้านบ้างนะลูก” หลินฮูหยินอดจะเอ่ยอย่าง
ภูมิใจในตัวสามีเสียมิได้ จึงรีบเอ่ยออกมาทันที