เผยตัวตนลับ จับหัวใจเธอ - ตอนที่ 607 ภาคการแตูนแห฽งชาติ 7 มาถึงเซี่ยงไฮ฾ เทพเจ฾านักเขียน

พ่อบ้านตระกูลมู่ท่านนี้สังเกตเห็นทั้งสองคนที่มากับมู่ หนาน ชายหนึ่งคน หญิงหนึ่งคน ผู้ชายตัวสูง ใบหน้าค่อนข้าง ดุ

ผู้หญิงสวมเสื้อเชิ้ตลายสก฿อตสีแดงขาว ที่บนศีรษะสวม หมวกต่ําสีดํา สวมหน้ากากผ้าที่ใบหน้า กําลังก้มหน้าดู โทรศัพทแจนเห็นใบหน้าไม่ชัด

เสื้อผ้าของทั้งสองคนนี้ค่อนข้างเรียบง่าย ไม่เห็นยี่ห้อ ชัดเจน

ก่อนหน้านี้มีมู่หยิงที่จากแม่ไปด้วยความอยากในเงินตรา พ่อบ้านตระกูลมู่มองครอบครัวของมู่หนานไม่ค่อยดีนัก

แต่มู่หนานและหนิงเวยอยู่นอกเหนือจากความ คาดหมายของเขา ไม่เหมือนมู่หยิง ตอนนี้ที่เห็นญาติทั้งสองที่มากับมู่หนาน พ่อบ้าน ตระกูลมู่จึงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัวเพราะนึกถึงมู่หยิง มู่หนานเดินมาด้วยท่าทีที่ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก เพียง ส่ายหน้าด้วยท่าทางเย็นชา “ลูกพี่ลูกน้องของฉัน เธอมีธุระ ต้องไปเซี่ยงไฮ้” แนะนําฉินหร่านเพียงสั้นๆ มู่หนานไม่ได้พูดอย่างอื่นต่อ ดูแล้วเย็นชาและนิ่งกว่าพ่อบ้านตระกูลมู่เสียอีก “คุณหนูฉิน” พ่อบ้านตระกูลมู่ทักทาย เดิมทีเขาอยาก พูดบางอย่างกับมู่หนาน แต่เมื่อเห็นฉินหร่านและเฉิงมู่จึง ไม่ได้พูดอะไรมาก ใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมงจากเมืองหลวงไปเซี่ยงไฮ้

อากาศของทั้งสองเมืองคล้ายกัน

ทุกคนลงจากเครื่องบิน

รถของตระกูลมู่จอดอยู่ที่ประตูสนามบินแล้ว ฉินหร่าน เป็นลูกพี่ลูกน้องของมู่หนาน พ่อบ้านตระกูลมู่แจ้งให้คนขับ ทราบ และขับ BMW ที่เสริมตามมา

ทุกคนเอาสัมภาระเรียบร้อย พ่อบ้านตระกูลมู่มองฉินห ร่านอย่างถ่อมตัว “คุณฉิน พวกคุณอยากไปไหน ฉันจะพา พวกคุณไป”

คําเชิญของพ่อบ้านตระกูลมู่อยู่เหนือความคาดหมาย ของฉินหร่าน เธอเงยหน้าเล็กน้อยแล้วหันไปยิ้มให้ทาง พ่อบ้านตระกูลมู่ “ขอบคุณ ไม่เป็นไร พวกเรามีรถ”

พูดจบเธอจึงหันมองมู่หนาน “คุณไปก่อนเลย มาหาฉัน ได้ตลอด”

มู่หนานรู้ว่าเฉิงเจวี้ยนมีอํานาจล้นฟูา ฉินหร่านมีเฉิงมู่อยู่ ข้างกาย เขาจึงไม่ห่วงฉินหร่าน ได้ยินดังนั้นเขาจึงพยักหน้า “โอเค ฉันดูเสร็จแล้ว…พวกเขาจะไปหาคุณ”

“ได้” ฉินหร่านโบกมือให้เขาอย่างเกียจคร้าน

มู่หนานออกไปกับพ่อบ้านตระกูลมู่ ตอนที่นั่งอยู่ในรถ พ่อบ้านตระกูลมู่อดไม่ได้ที่จะมองไปทางฉินหร่านอย่าง ประหลาดใจ เดิมทีเขาคิดว่าพวกฉินหร่านจะนั่งรถไปกับพวก เขาและอาจจะถ่ายรูปด้วยกัน “คนขับรถในสนามบินเซี่ยงไฮ้ ต้องต่อแถวยาวเหยียด ไม่ง่ายต่อการขึ้นแท็กซี่ นายน้อยมู่ หนาน พวกลูกพี่ลูกน้องของคุณ…”

“อย่ากังวลไป มีรถมารับพวกเขา” มู่หนานพูดเบา

ได้ยินมู่หนานพูดเช่นนี้ พ่อบ้านตระกูลมู่ยิ่งแปลกใจขึ้น ไปอีก “ลูกพี่ลูกน้องของคุณยังมีญาติคนอื่นอยู่เซี่ยงไฮ้ด้วย เหรอ”

ตระกูลมู่ใช่เวลาหลายปีตามหามู่หนาน จนกระทั่งเร็วๆ นี้พวกเขาเพิ่งหาสํานักงานสืบสวนเจอจึงพบข่าวที่หนิงเวยอยู่ เมืองหนิงไห่

แต่แค่พวกเขาหาเจอแค่หนิงเวยและหามู่หนานกับมู่หยิ งเจอปีที่แล้ว มู่หนานไม่ได้สนใจพวกเขา แต่มู่หยิงกลับ แยกตัวจากหนิงเวยกลับมาเซี่ยงไฮ้อย่างไม่ไยดี

“เธอมาหาเพื่อน” เมื่อวานฉินหร่านบอกมู่หนานแล้วว่า เธอมาหาเทพราชาเหยียน

“อย่างนั้นเหรอ” พ่อบ้านตระกูลมู่พยักหน้าแล้วไม่พูด อะไรต่อ ดูเหมือนญาติของมู่หนานมีรูปแบบซับซ้อนใน

ปใจจุบัน เขาจึงไม่ได้ใส่ใจฉินหร่านมากนัก “พบคุณปูุของคุณ เสร็จสักพัก พรุ่งนี้ค่อยไปพบลูกพี่ลูกน้องของคุณ”

มู่หนานไม่พูดจา

เขายังคงเย็นชา เดิมทีพ่อบ้านตระกูลมู่ยังอยากพูดถึง ลูกพี่ลูกน้องของเขา แต่เห็นว่ามู่หนานยังคงไม่พูดจาจึงเงียบ ไป

ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงที่ตระกูลมู่

ตระกูลมู่ตั้งอยู่บ้านพักที่ใจกลางของเซี่ยงไฮ้ ซึ่งมีการคุ้ม กันอย่างแน่นหนา หรูหราและค่อนข้างแปลกใหม่ เมื่อมองไป รอบๆ ที่ดินราคาแพงของเซี่ยงไฮ้ ผู้ที่มีกรรมสิทธิ์อาศัยใน คฤหาสนแขนาดนี้ได้ไม่ใช่คนธรรมดา

ทุกตระกูลมู่ในเซี่ยงไฮ้ต่างก็มีพื้นหลังเช่นกัน

พ่อบ้านตระกูลมู่แนะนําคฤหาสนแให้มู่หนาน “คุณปูุของ คุณจัดเตรียมห้องหนึ่งที่ชั้นสองไว้ให้คุณแล้ว”

เขาพูดและสังเกตดูสีหน้าของมู่หนานเล็กน้อย เมื่อเห็น คฤหาสนแหลังนี้ สีหน้าของมู่หนานไม่มีท่าทีประหลาดใจเลย สักนิด

ค่อนข้างต่างจากที่พ่อบ้านตระกูลมู่คิดเอาไว้

พ่อบ้านตระกูลมู่หารู้ไม่ว่า เขาเคยเห็นเรือนสี่ประสาน ขนาดใหญ่ของตระกูลเฉิงมาแล้ว เคยเห็นคฤหาสนแที่มีสนาม กอลแฟ สวนดอกไม้และห้องปฏิบัติการของเฉิงเจวี้ยนมาแล้ว ยากที่มู่หนานจะแสดงท่าทีประหลาดใจกับสิ่งก่อสร้างอื่นๆ

พ่อบ้านตระกูลมู่ปิดบังความประหลาดใจภายในดวงตา แล้วพามู่หนานเข้าไปพบนายท่านตระกูลมู่ซึ่งเป็นคุณปูุของ เขา

นายท่านตระกูลมู่รอมู่หนานอยู่ที่ประตู เขาค่อนข้าง อารมณแไม่ดีแต่หลังจากเห็นมู่หนาน ก็อดไม่ได้ที่จะยืนขึ้น แม้กระทั่งมุมปากยั่งสั่น

“เสี่ยวหนาน คุณ…คุณกลับมาแล้ว” ดูแล้วเขาค่อนข้าง ตื่นเต้น

ไม่ใช่ครั้งแรกที่มู่หนานมาพบเขา จึงแค่พยักหน้าเบาๆ “คุณท่านมู่”

ไม่ได้เรียกว่าคุณปูุ

แต่นายท่านมู่ไม่ค่อยสนใจนัก เพียงพยักหน้าแล้วพูดกับ คนใช้ “เอาละ เอาละ คุณพาเขาขึ้นไปหาจงหยวนก่อน”

มู่จงหยวนคือพ่อแท้ๆ ของมู่หนาน และเป็นนายน้อย ใหญ่แห่งตระกูลมู่

มู่หนานเข้าไปกับคนใช้อย่างเงียบๆ

ไม่มีใครไปรบกวนมู่หนาน

นายท่านมู่เพียงให้พ่อบ้านตามไปที่ห้องหนังสือ

“คุณบอกว่าเสี่ยวมู่ยังมีลูกพี่ลูกน้องอีกคน ทําไมเธอไม่ มาด้วย” ในห้องหนังสือ นายท่านมู่มองพ่อบ้าน

พ่อบ้านตระกูลมู่ส่ายหน้าอย่างสงสัยเล็กน้อย “ลูกพี่ลูกน้องของนายน้อยเสี่ยวมู่ไม่เหมือนคุณมู่หยิงสัก เท่าไหร่ พวกเขาจากไปด้วยตัวเอง”

ตระกูลมู่หาเจอแค่ข้อมูลของหนิงเวยและอีกไม่กี่คน ตามความเข้าใจของมู่หนาน แค่อาศัยอยู่อวิ๋นเฉิง แม้ว่า เงื่อนไขงานแต่ละอย่างของหนิงเวยจะไม่ดี แต่มู่หนานกลับ โดดเด่นเป็นอย่างยิ่ง

ลูกพี่ลูกน้องของมู่หนาน…ยังหาเจอไม่มากนัก

“งั้นก็ช่างเถอะ…ไม่ต้องสนใจมาก” นายท่านมู่เงยหน้า ดวงตาล้ําลึกแล้วถอนหายใจเล็กน้อย “ตอนนี้ควรจะคิดว่า ทํายังไงให้เสี่ยวหนานยอมรับตระกูลมู่ แล้วที่สําคัญที่สุด… ต้องโทษฉันด้วย ถ้าตรวจสอบอีกนิดหน่อยในตอนแรก ถ้ารู้ ว่าหนิงเวยมีลูกของจงหยวน บางทีอาจไม่ให้พวกเขาเร่ร่อน อยู่ข้างนอกหลายสิบปี…”

เดิมทีพ่อบ้านตระกูลอยากบอกว่าบุคลิกของพวกฉินห ร่านไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไป

แต่แรกเขาก็คิดว่าฉินหร่านเป็นญาติที่มาหลังจากได้ยิน ว่ามู่หนานเป็นคนของตระกูลมู่ แต่พฤติกรรมของฉินหร่านไม่ เหมือนสักทีเดียว

ได้ยินนายท่านมู่พูดเช่นนี้เขาจึงรีบพูดขึ้น “นายท่าน อย่าได้พูดเช่นนั้นเลย ในตอนแรกที่เกิดอุบัติเหตุที่โรงงานเคมี ใครต่างก็คิดไม่ถึง แต่…”

“อะไร”

“คุณยังจําได้ไหมว่าคุณผู้หญิงหนิงเวยมีปใญหาที่ขา ด้านซ้าย ครั้งนี้ที่ฉันไปเมืองหลวง ขาของเธอกลับหายดีแล้ว”

พ่อบ้านตระกูลมู่พูด

“ขาหายดีแล้ว” นายท่านมู่แปลกใจมาก

ขาของหนิงเวย เขารู้ว่ามีโรคที่ไม่กล้าบอกใคร ในตอน นั้นมู่จงหยวนไปหาโรงพยาบาลหลายแห่งก็ไม่มีประโยชนแ ตอนนี้กลับหายดีแล้วงั้นเหรอ

**

โรงแรม ฉินหร่านเพิ่งวางสัมภาระแล้วรับโทรศัพทแมู่หนาน รับโทรศัพทแเสร็จแล้ว ยังไม่ทันได้อาบน้ําก็รับสายวิดีโอ คอลของเฉิงเจวี้ยน “ทําไมรับสายดึกขนาดนี้” เฉิงเจวี้ยนมองเธอด้วยดวงตา อันอ่อนโยน “เพิ่งคุยโทรศัพทแกับมู่หนาน” ฉินหร่านหาที่วางโทรศัพทแ เฉิงเจวี้ยนพยักหน้า

“รอฉันสองวัน ถ้าฉันจัดการธุระที่ห้องปฏิบัติการเสร็จ จะไปเซี่ยงไฮ้” ในวิดีโอ เฉิงเจวี้ยนวางหลอดทดลองในมือ แล้วพูดย้ําเธออย่างใจเย็น “อุณหภูมิที่เซี่ยงไฮ้ต่ํานิดหน่อย ฉันใส่เสื้อคลุมลงในสัมภาระแล้ว”

“รู้แล้ว รู้แล้ว” ฉินหร่านประชดประชันนิดหน่อย

ที่ด้านหลังเฉิงเจวี้ยน กู้ซีฉือสวมเสื้อคลุมสีขาวเข้ามา “เสี่ยวหร่านเอเอรแคุณอยู่โรงแรมเหรอ ทําไมไม่ไปที่คฤหาสนแ ของฉัน”

“ห่างเกินไป” ฉินหร่านเงยหน้าเหลือบมองเขา “ไปใน เมืองรอบหนึ่งต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง”

กู้ซีฉือ “…เอาเถอะ”

เขาขยี้จมูกแล้วเดินออกไป

“เสี่ยวหนานเป็นยังไงบ้าง ต้องให้ฉันจัดการไหม” เฉิง เจวี้ยนถามเธอต่อ

ฉินหร่านนั่งลง “เมื่อวานน้าสารภาพกับฉันแล้ว คุณลุง แท้ๆ ของฉันตายเป็นเพราะคนสามคน ทั้งแม่และลูก ฉันคิด

ว่าเขากําลังตรวจสอบเรื่องราวพ่อของเขา ช่วงนี้ฉันจะช่วย เขาดูอยู่ที่เซี่ยงไฮ้”

ไม่ว่าจะฉินหร่านหรือมู่หนานหรือจะเป็นหนานฮุ่ยเหยา ฉินหร่านก็เริ่มที่จะค่อยๆ วางมือแล้ว ไม่ให้พวกเขามาหา ตัวเองเมื่อมีเรื่องอย่างไม่ทันตั้งตัว

แต่ปล่อยมือแล้วปล่อยมืออีก ฉินหร่านก็ยังตระหนักถึง ความปลอดภัยของมู่หนาน

ฉินหร่านรู้เรื่องของตระกูลมู่ไม่มากจึงไม่สามารถใช้กําลัง แทรกแซง

“ดูเหมือนว่าเขาจะอยากกลับตระกูลมู่แล้ว” เฉิงเจวี้ยน หัวเราะเบา “ฉันบอกเขาว่า ให้เขาไปสืบทอดสถาบันวิจัยกับ เธอยังจะดีกว่า”

มู่หนานกลับตระกูลมู่ โดยหลักเพื่อตรวจสอบเรื่องของ พ่อของเขา

**

วันต่อมา

มู่หนานออกไปตั้งแต่เช้า

“นายน้อยเสี่ยวหนาน คุณจะไปไหน” พ่อบ้านตระกูลมู่ เห็นเขาถือกระเป฻าเปูออกไป จึงรีบเรียกเขาไว้

“ไปหาลูกพี่ลูกน้อง” มู่หนานก้มหน้ามองตารางแจกแจง ในมือซึ่งเป็นคู่มือที่เขาพบในอินเทอรแเน็ต

ช่วงนี้ความอยากอาหารของฉินหร่านไม่มากนัก ก่อนเขา มาที่เซี่ยงไฮ้ก็ได้รับข้อมูลมาจากทั่วทุกสารทิศ

แบบฟอรแมฉบับนี้ฉินซิวเฉินให้เขา มีทั้งที่กินที่เที่ยว

“ไปหาคุณฉิน?” พ่อบ้านตระกูลมู่ชะงัก มองมู่หนานที่ ไม่ได้อยู่ต่อนานจากไปแล้วจึงรีบตามไป มู่หนานนัดสถานที่ไว้กับฉินหร่านแล้วเรียบร้อย เป็นถนน ที่มีชื่อเสียงในอินเทอรแเน็ต วันนี้เป็นวันทําการ ที่ถนนชื่อดังในอินเทอรแเน็ตจึงมีคน ไม่มาก กลิ่นขนมล่องลอยหอมหวน สถานที่ค่อนข้างเงียบสงบ สิบโมง ฉินหร่านมาถึงตรงเวลา “คุณลองอันนี้ดู น่าจะพอใช้ได้” มู่หนานสั่งขนมมาเต็ม โต฿ะ ให้ฉินหร่านลองทีละอัน หน้าตาของเขาเย็นชา รูปร่างสูงและค่อนข้างดื้อรั้น พนักงานที่ร้านแอบเอาโทรศัพทแถ่ายรูปเขา

เมื่อคืนฉินหร่านเล่นเกมกับหลินซือหรานทั้งคืน ถึงได้หรี่ ตาง่วงเล็กน้อย กินขนมอย่างเชื่องช้า

“เป็นยังไงบ้าง” มู่หนานถามเสียงเบา

“พอได้” ฉินหร่านไม่อยากอาหารเลยเสียจริง โดยเฉพาะอาหารที่เซี่ยงไฮ้ไม่เหมาะกับเธอเลย เมื่อเช้าเธอ กินไปแค่ไม่กี่คํา

แต่เห็นท่าทีนี้ของมู่หนานแล้ว เธอจึงถอดหมวกแล้วกิน อีกนิดหน่อย

ทั้งสองคนค่อยๆ กิน กินไปพลางพูดคุยไป

พ่อบ้านตระกูลมู่ที่เอาแต่ตามมู่หนานมาอยากพูดให้จบๆ แต่อารมณแของฉินหร่านเย็นชาเกินไป พ่อบ้านตระกูลมู่จึงไม่ กล้าพูดจา

เฉิงมู่ที่นั่งอยู่ข้างฉินหร่านมองดูดวงตาที่เหมือนจะเป็น ตะคริวของพ่อบ้านตระกูลมู่อดไม่ได้ที่จะถาม “คุณไม่เป็นไร นะ”

“เอเ?” พ่อบ้านตระกูลมู่ได้สติกลับมา เขามองฉินหร่าน แล้วมองมู่หนานอย่างสงสัยก่อนตอบ “นายน้อยเสี่ยวมู่ คุณ ลืมแล้วเหรอว่าบ่ายวันนี้เป็นงานเลี้ยงตระกูล อยากพบ ลูกพี่ลูกน้องของคุณ…”

เฉิงมู่มองพ่อบ้านตระกูลมู่อย่างแปลกใจเล็กน้อย

เมื่อวานที่เห็นนายท่านผู้นั้นของตระกูลมู่ พ่อบ้าน ตระกูลมู่ไม่ได้สนใจขนาดนั้น ทําไมเห็นลูกพี่ลูกน้อง ตระกูลมู่ ถึงได้ประหม่าไปหมด

เฉิงมู่มีคําถาม “ลูกพี่ลูกน้องของนายน้อยมู่หนาน?”

พ่อบ้านตระกูลมู่มองพวกฉินหร่านแล้วนิ่งไปเล็กน้อยจึง อธิบาย “คุณจื่อหนิง เธอไม่อยู่ที่ตระกูลมู่ เป็นเทพเจ้า นักเขียนการแตูนใต้บังคับบัญชาสูงสุดของตระกูลมั่ว มีส่วน เกี่ยวข้องมากมายกับตระกูลมั่ว เธอไม่กลับมาบ่อยนัก นาย น้อยมู่หนานจะกลับตระกูลมู่ ถ้าหากเธอมีกําลังใจ…”