เผยตัวตนลับ จับหัวใจเธอ - ตอนที่ 616 ภาคการแตูนแห่งชาติ 16 องคแกร การแพทยแ ไม่คู่ควร

“บรรณาธิการหลิ่วแค่อยากบีบคุณให้ส่งตะเกียงวิเศษให้ เขา แล้วคุณจะทํายังไงต่อไป?” ผู้ช่วยเฉาขมวดคิ้ว

บรรณาธิการเสิ่นสนิทสนมกับตะเกียงวิเศษเป็นการ ส่วนตัว

ที่เขาสามารถยืนอยู่ในเอ็กซแตรีมคอมิกสแได้อย่างมั่นคงก็ เพราะตะเกียงวิเศษ ส่วนความขัดแย้งระหว่างเขากับ บรรณาธิการหลิ่วเป็นความแค้นส่วนตัว ตอนนั้นเขาแค่ทน เห็นบรรณาธิการหลิ่วกลั่นแกล้งนักเขียนหน้าใหม่ไม่ได้ จึงพา นักเขียนหน้าใหม่มาอยู่ในการสังกัดตัวเอง ซึ่งเป็นการเซ็น สัญญานักเขียนคนที่สองนอกเหนือจากตะเกียงวิเศษ

อย่างอื่นเขามักจะดําเนินงานในแอปเอ็กซแตรีมคอมิกสแ เสียส่วนใหญ่

ตอนนี้ตะเกียงวิเศษกลับมาแล้ว แม้ระดับความดังจะสูง มากพอ แต่ในแง่ของประสบการณแและความสามารถยังมีไม่ เท่ามู่จื่อหนิงในเวลานี้

มู่จื่อหนิงมีการแตูนเรื่องหนึ่งที่กําลังเจรจาลิขสิทธิ์กับเว็บด ราม่า

“ผมไม่เป็นไร คนคนหนึ่งมีแค่ชีวิตเดียว” บรรณาธิการ เสิ่นหัวเราะ “ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ผมก็คงไม่มีวันนี้ คนคนนั้น ในฝุายบรรณาธิการหลิ่วเป็นใคร คุณก็น่าจะรู้”

ผู้ช่วยเฉารู้ดีว่าสถานะของมู่จื่อหนิงบนโลกออนไลนแไม่ใช่ ความลับ…ส่วนบรรณาธิการเสิ่นนั้น…

ผู้ช่วยเฉาก็เศร้าใจไปชั่วขณะหนึ่ง ก้มหน้าดื่มเหล้า

เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่มีทางพลิกกลับมาได้

**

ฉินหร่านไม่รู้เรื่องราวภายในเอ็กซแตรีมคอมิกสแ

ตอนนี้เธอกําลังติดต่อมู่หนานเพื่อคุยกับเขาเรื่องเจอกัน ในวันพรุ่งนี้

ผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยระดับประเทศออกมาในวันที่ 23 ทันทีที่ผลออกมา นักวิจัยเลี่ยวก็ต่อสายหาฉินหร่านเป็น อันดับแรก ข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัยปีนี้ค่อนข้างยาก

วันที่ 23 คะแนนมู่หนานขึ้นฮอตเสิรแช

ตอนนี้มู่หนานก็ได้ตกลงเป็นศิษยแของนักวิจัยเลี่ยวแล้ว ข้อมูลของเขาถูกปิดไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ สื่อบนเวยป฻อล้วนไม่กล้า ปล่อยรูปของเขาออกมา

รู้เพียงแค่ว่ามีคนผิดแผกอย่างมู่หนานที่สอบได้คะแนน 739 คะแนนเท่านั้น

ขณะนี้มู่หนานกําลังอยู่ที่คฤหาสนแตระกูลมู่ หลังจากที่ เขาเก็บของของมู่จงหยวนเสร็จ เขาก็ใช้เวลาทั้งวันในการตาม หาคนงานตอนนั้นที่อยู่ในเซี่ยงไฮ้

สิบวันที่ผ่านมา เขาสืบพบข้อมูลที่เป็นประโยชนแมาได้ บางส่วน

เดิมทีเขาคิดจะกลับไปที่ห้องเช่าของตัวเองในตอนเย็น เพื่อทํางานแปลและตรวจสอบข้อมูลให้นักวิจัยเลี่ยว…ตอนที่ อยู่บ้านตระกูลมู่มีคนคอยจับตามองอยู่ตลอดเวลา เขาจึงเช่า ห้องอยู่ละแวกข้างๆเพื่อตรวจสอบข้อมูลได้อย่างสะดวก

คืนนี้พ่อบ้านมู่กลับบอกว่าร่างกายนายท่านมู่ทรุดลง กะทันหัน มู่หนานไม่ได้มีความผูกพันกับตระกูลมู่มากนัก แต่ ก็เหมือนกับฉินหร่านที่ชอบไม้อ่อนไม่ชอบไม้แข็ง

นายท่านมู่ดูแล้วน่าสงสารจริงๆ คนทั้งตระกูลมู่ล้วน พะว้าพะวังอยู่กับเรื่องทรัพยแสินของเขา

เมื่อคิดๆ ดูแล้วมู่หนานจึงอยู่ต่อ

ตอนที่คุยโทรศัพทแกับฉินหร่านเขายังอยู่ในห้องของนาย ท่านมู่ หมอประจําตระกูลยังมาไม่ถึง

“ลูกพี่ลูกน้องคนนั้น?” ร่างกายนายท่านมู่อ่อนแอมาก แล้ว เมื่อเห็นอารมณแทางสีหน้าของมู่หนานดูอ่อนโยนอย่างที่ ไม่เคยเป็นมาก่อน นายท่านมู่ก็เดาได้ว่าปลายสายนั้นคือ ลูกพี่ลูกน้องของมู่หนาน

“ครับ” มู่หนานวางสาย เขาตอบอย่างเงียบๆ

นายท่านมู่รู้ดีว่ามู่หนานเป็นคนเงียบขรึม เขาไอและพูด ต่อ “เธอเชิญลูกพี่ลูกน้องเธอมาทานข้าวที่บ้านสิ ถ้าไม่เชิญ มา พรุ่งนี้ให้ฉันเชิญพวกเธอไปทานข้าวข้างนอกดีไหม?”

เขามองมู่หนาน ดวงตาขุ่นมัวมองด้วยความคาดหวัง มือ ที่เต็มไปด้วยริ้วรอยสั่นอยู่ตลอดเวลา

มู่หนานมองเขาสักพัก นายท่านมู่เป็นเสียแบบนี้แล้วยัง จะออกไปข้างนอกได้อีกหรือ?

แต่เขาก็ไม่ได้รับปากในทันที แค่เม้มปาก “ผมจะลอง ถามเธอดู”

“คนใหญ่คนโตอะไร ปูุแกเชิญเธอมาทานข้าวยังต้องถาม อีก…” ไม่ไกลออกไป คุณชายรองมู่จงซีเอ่ยขึ้นมา

ยังไม่ทันพูดจบ นายท่านมู่ก็ไอขัดจังหวะ “แค่ก แค่ก แค่ก…แก หุบปาก!”

เขาไอจนหน้าแดง แทบจะหายใจไม่ออก

มู่จงซีไม่พูดต่อ “พ่อ พ่ออย่าโมโหไปเลย จื่อหนิงติดต่อ ผู้อํานวยการเห่าไว้แล้ว เธอมีเส้นสายกว้างขวาง จะต้องเชิญ ผู้อํานวยการเห่ากลับมาได้แน่!”

มู่หนานขมวดคิ้ว เขาเหลือบมองมู่จงซีโดยไม่ได้พูดอะไร ต่อ

ในเวลาเดียวกัน คนรับใช้ก็พามู่จื่อหนิงและหมอท่าน หนึ่งเดินเข้ามา “นายท่าน คุณหนูจื่อหนิงเชิญผู้อํานวยการ เห่ามาแล้วค่ะ!”

“ดีเหลือเกิน พ่อครับ จื่อหนิงถึงขนาดพาผู้อํานวยการ เห่ามาแล้ว! ให้เขาดูอาการพ่อก่อนดีกว่า! ผู้อํานวยการเห่าไป แลกเปลี่ยนกลับมาจากองคแกรการแพทยแเลยนะ!” มู่จงซีตา เป็นประกาย รีบพูดขึ้นมาทันที

ด้านนอกห้อง มู่จื่อหนิงเดินเข้ามาโดยไม่สนใจใคร ข้างๆ เธอยังมีชายแก่ผมดอกเลาคนหนึ่ง

บริเวณทางเดินยังมีลูกหลานตระกูลมู่อีกหลายคนที่กําลัง มองมู่จื่อหนิงด้วยความตื่นเต้น

“องคแกรการแพทยแ?” มู่หนานพูดซ้ําอีกรอบ พอเขาได้ ยินคําว่า “องคแกรการแพทยแ”สี่คํานี้ก็รู้สึกคุ้นหู

มู่จงซีปรายตามองมู่หนานด้วยสายตาดูแคลน

พ่อบ้านมู่นึกขึ้นได้ว่าด้วยสถานะทางสังคมของมู่หนาน เขาคงไม่รู้จักองคแกรการแพทยแ เขาเหลือบมองมู่หนานพร้อม อธิบาย “เป็นสถานที่ที่หนึ่งในรัฐM คนที่สามารถเข้าไป แลกเปลี่ยนในองคแกรการแพทยแได้ล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง ชั้นนําของวงการแพทยแ คุณหนูจื่อหนิงเก่งเสียจริงที่สามารถ เชิญผู้อํานวยการเห่ามาได้”

มู่หนานผงกหัวเล็กน้อย เขาก็จําได้ว่าตอนที่เฉินซูหลาน ปุวยหนัก ฉินหร่านก็เชิญคนขององคแกรการแพทยแมาด้วย เหมือนกัน

ภายในห้องกําลังยุ่งอยู่ มู่หนานจึงไม่อยู่ต่อ เขาบอกลา พ่อบ้านมู่ก่อนกลับไป

หลังจากกลับไปแล้วก็คุยเรื่องที่นายท่านมู่จะเชิญฉินห ร่านมาทานข้าวให้ฉินหร่านฟใง

แม้ฉินหร่านจะบอกว่าไม่สนใจมู่หนาน แต่เธอก็สืบเรื่อง ตระกูลมู่มาได้เกือบหมดแล้ว แม้ว่านายท่านมู่คนนี้จะเป็นนัก ธุรกิจ แต่ก็ไม่ยอมแพ้ในการตามหาครอบครัวมู่หนานตลอด สิบกว่าปีที่ผ่านมา

เฉิงเจวี้ยนยังเคยให้ฉินหร่านดูพินัยกรรมของนายท่านมู่

เมื่อเห็นเนื้อหาในพินัยกรรม ฉินหร่านก็ไม่ได้มีความรู้สึก ต่อต้านนายท่านมู่อีก เธอเองก็อยากจะดูว่านายท่านมู่เป็นคน ยังไง

พอได้ยินมู่หนานบอกว่านายท่านมู่อยากพบเธอ เธอจึง ตอบตกลง

**

วันรุ่งขึ้น หลังจากฉินหร่านตื่นนอนเสร็จ เฉิงเจวี้ยนก็ กลับมาจากการวิ่งยามเช้า เขากําลังอาบน้ําอยู่

ในห้องอุณหภูมิ 25 องศา เธอสวมชุดนอนยืนอยู่ริม หน้าต่าง ใช้รีโมตเปิดม่านอัตโนมัติแล้วมองลงไปข้างล่าง ตอนนี้สายแล้ว เธอรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิด้านนอก

“พวกเธอนัดทานข้าวกันกี่โมง?” เฉิงเจวี้ยนออกมาจาก ห้องน้ํา สวมเสื้อแขนสั้นสีขาวบริสุทธิ์และกางเกงสแล็กสีดํา

เขากอดเอวฉินหร่านจากด้านหลัง กุมมือเธอด้านหน้า ก่อนจะจูบเธอ จากนั้นก็เกยคางไว้บนไหล่เธอเบาๆ ดวงตาคู่ สวยหรี่ลงเล็กน้อย ดูเกียจคร้านอยู่หน่อยๆ

“เที่ยง” ฉินหร่านตอบ

เธอกับมู่หนานนัดกันทานข้าวตอนเที่ยง นายท่านมู่เลือก ร้านหนานเซี่ยงไจที่มีชื่อเสียงที่สุดในเซี่ยงไฮ้

เฉิงเจวี้ยนผงกหัว เขาใช้นิ้วเล่นนิ้วฉินหร่านอย่างสบาย อารมณแ สอดนิ้วตัวเองประสานกับนิ้วฉินหร่านกระชับแน่น นิ้วสอดประสานกันอย่างไร้ช่องว่าง แน่นสนิท “วันนี้ไม่เร่ง วาดรูปก็ไปบ้านตระกูลหลิ่วเป็นเพื่อนฉันดีไหม? บ้านตระกูล หลิ่วเป็นสถานที่โบราณ หรือจะไปหาเหยียนซี?”

“ไปตระกูลหลิ่วก่อนดีกว่า พี่ใหญ่กู้จะกลับมาวันนี้ไม่ใช่ เหรอ?” ฉินหร่านนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ตอนที่เธอง่วงจน ทนไม่ไหว เฉิงเจวี้ยนพูดอยู่ข้างหูเธอ

“อืม คงถึงตอนบ่าย” เฉิงเจวี้ยนพูดส่งๆ

ช่วงนี้ห้องปฏิบัติการมีภารกิจมากมาย กู้ซีฉือจึงเจียด เวลาว่างกลับเซี่ยงไฮ้ หนึ่งคือกลับฐานตัวเองมาเอาของ สอง คือทางโรงพยาบาลเซี่ยงไฮ้มีธุระบางอย่างที่เขาต้องจัดการ

ช่วงเช้าเฉิงเจวี้ยนกับฉินหร่านไปบ้านตระกูลหลิ่วก่อน

บ้านตระกูลหลิ่วเป็นสถานที่โบราณจริงๆ มีหลายที่ที่ ยังคงรูปแบบเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน แต่สถานที่ส่วนใหญ่ล้วน ผ่านการบูรณะ

พอถึงเวลา 11.00 น. เฉิงมู่ก็มาเรียกฉินหร่าน

“ขับรถนิ่งๆ หน่อย ไม่ต้องเร็วมาก” เฉิงเจวี้ยน กําชับเฉิงมู่

ตลอดช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา เฉิงมู่ได้ยินคําพูดพวกนี้มา จากปากเฉิงเวินหรู เฉิงจิน เฉิงสุ่ย ฉินซิวเฉินและคนอื่นๆ จน ชินแล้ว แต่ก็ไม่ได้ประหลาดใจแต่อย่างใด เขาแค่พยักหน้า “ไม่ต้องเป็นห่วง คุณชายเจวี้ยน”

หลังจากที่สองคนนั้นไป เถ้าแก่หลิ่วก็ละสายตาจากฉินห ร่านเหมือนกําลังครุ่นคิด “คุณชายเฉิงกับคุณผู้หญิงรักกันดี จริงๆ”

เขาพูดคุยเรื่องธุรกิจใหญ่กับเฉิงเจวี้ยนแบบนี้ เฉิงเจวี้ยน ยังไม่เลี่ยงฉินหร่านแม้แต่น้อย

**

ทางด้านมู่หนาน เขามาถึงที่บ้านตระกูลมู่ในเวลาสิบโมง

วันนี้ดูเหมือนนายท่านมู่จะกระปรี้กระเปร่ากว่าเมื่อวาน เขายังสวมชุดมงคลอีกด้วย

มู่จงซีกําลังถือเอกสาร ขณะที่คุยกับเลขาก็มองมาทาง นายท่านมู่ ผงะเล็กน้อย “พ่อ วันนี้สดชื่นขึ้นมากเลยนะ ผู้อํานวยการเห่าฝีมือดีจริงๆ…วันนี้พ่อจะออกไปข้างนอก เหรอ?”

“เสี่ยวหนานนัดทานข้าวกับลูกพี่ลูกน้องของเขานี่” นาย ท่านมู่ดูเหมือนจะตื่นตัวมาก เขารู้ว่ามู่หนานสนิทกับ ลูกพี่ลูกน้องของเขา ตราบใดที่ได้ใจลูกพี่ลูกน้องเขา ก็ย่อม ผ่านมู่หนานไปได้ “จงซี ถ้าแกกับจื่อหนิงว่างตอนเที่ยงก็มา ทานข้าวด้วยกันสิ”

ตอนนี้มู่จื่อหนิงเป็นคนสําคัญของตระกูลมู่ นายท่านมู่ได้ ยินคนรับใช้บอกว่าเธอโด่งดังมากในโลกออนไลนแ ได้รับความ

นิยมในหมู่วัยรุ่น ให้มู่จื่อหนิงไปด้วย คนวัยหนุ่มสาวจะได้คุย กันง่าย

“พ่อ พ่อพูดอะไรน่ะ? จื่อหนิงยุ่งซะขนาดนั้น วันนี้ยัง ต้องคุยต้นฉบับกับคุณชายมั่วอีก อีกสองวันเธอยังต้องไปดู สถานที่ถ่ายทําของซุปตารแฉินที่เมืองหลวงอีกด้วย จะมีเวลาที่ ไหนกัน” มู่จงซีหัวเราะ

“ก็ถูก” นายท่านมู่ผงกหัว เขาไม่ได้พูดต่อ แค่มองไป ทางมู่หนาน “เราไปกันเถอะ”

มู่หนานไม่ได้แสดงอารมณแผ่านทางสีหน้าตั้งแต่ต้นจนจบ เขาออกไปพร้อมกับนายท่านมู่ด้วยความสุขุม

มู่จงซียืนมองด้านหลังทั้งสองอยู่ไม่ไกลพร้อมกับหัวเราะ เยาะ

“ไม่รู้จริงๆ ว่านายท่านกําลังคิดอะไรอยู่” ผู้ช่วยของเขา ที่อยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้นมา

มู่จงซีพูดประชด “เขาคงแก่เลอะเลือนไปแล้วจริงๆ”

พวกมู่หนานนับว่าเป็นตัวอะไรถึงได้คู่ควรที่จะให้มู่จื่อห นิงอยู่เป็นเพื่อน?