เผยตัวตนลับ จับหัวใจเธอ - ตอนที่ 619 ภาคการแตูนแห่งชาติ 19 ของขวัญ ตอบแทน ยาทดลองขององคแกรการแพทยแ

“มิน่าล่ะช่วงนี้ตระกูลหลิ่วไม่สู้กับตระกูลมั่วเพื่อชิงพื้นที่ ฝใ่งตะวันตก…อีกอย่างเถ้าแก่หลิ่วก็แทบจะไม่ปรากฏตัวเลย ช่วงนี้” นักวางแผนบริษัทตระกูลมู่สูดหายใจเข้าลึกๆ “ที่แท้ก็ เพราะเหตุผลนี้นี่เอง ต้องขอบคุณคุณหนูจื่อหนิงแล้ว ไม่อย่าง งั้นก็ไม่รู้ว่าพวกเราจะมีจุดจบยังไง”

เดิมทีตระกูลมู่วางแผนจะแย่งชิงการลงทุน แต่ตอนนี้ เห็นแล้วว่าตระกูลหลิ่วกับตระกูลมั่วยอมแพ้ด้วยเหตุผลอื่น

ทุกคนในห้องโถงพากันซุบซิบด้วยความตื่นตระหนก คาดว่าคงมีแค่มู่หนานที่ยังมีท่าทีสุขุมดังเดิม เขาเพียงบอกลา นายท่านมู่ก่อนจะออกจากบ้านตระกูลมู่ไป

ขณะที่เดินออกไปก็ตรวจดูของขวัญที่เฉิงเจวี้ยนมอบให้

ค้นหาในอินเทอรแเน็ตไม่เจอ

เขาคิดๆ ดูแล้วจึงถามเฉิงมู่

ภายในเวลาไม่กี่วินาที เฉิงมู่ก็ส่งรูปรถสปอรแตสุดหรูมาให้ เขาพร้อมกับแนบรูปราคามาด้วย

พอมู่หนานเห็นก็คิดว่าถ้าตัวเองต้องขับรถแบบนี้จริงๆ มันก็ไม่ต่างไปจากการขี่ทองคํา เขาสอบถามเฉิงมู่ว่าตอนนี้ พวกเขาอยู่ที่ไหนเพื่อเตรียมจะคืนรถคันนี้ให้เฉิงเจวี้ยน

เขามองโทรศัพทแในระหว่างที่เดินออกจากประตูไป

ตอนนี้คนตระกูลมู่กําลังอยู่ในสภาวะตื่นตระหนกและ หวาดระแวง คาดว่าคงมีเพียงมู่หนานคนเดียวที่ยังดู เอ้อระเหยลอยชาย

นักวางแผนบริษัทตระกูลมู่มองแผ่นหลังมู่หนานโดยอด ส่ายหน้าไม่ได้

ทว่าเขาก็ไม่ได้ประหลาดใจแต่อย่างใด เขาเดาว่าคุณชาย ที่เพิ่งกลับมาคนนี้ยังไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของตระกูลหลิ่วและ ตระกูลมั่วมาก่อน

“คุณชายมู่หนาน คุณจะไปไหนครับ?” พ่อบ้านมู่ตามไป

“จะไปหาลูกพี่ลูกน้องกับพี่เขยของผม” เฉิงมู่ส่งที่อยู่มา ให้แล้ว มู่หนานอ่านแวบเดียวก็จําได้

เตรียมตัวออกไปเรียกรถแท็กซี่เพื่อไปที่นั่น

พ่อบ้านมู่เอ่ยขึ้นมา “ผมจะให้คนขับรถไปส่ง”

“ไม่ต้อง” มู่หนานปฏิเสธไปตามตรง

มู่หนานปฏิบัติตัวกับคนตระกูลมู่ด้วยความห่างเหินมา ตั้งแต่ช่วงแรกๆ ที่กลับตระกูลมู่ เขาไม่ค่อยใช้รถของตระกูลมู่ เท่าไหร่ แต่อย่างไรก็ตามตอนนี้พ่อบ้านมู่ก็เข้าใจนิสัยมู่หนาน เป็นอย่างดีว่าเขาชอบไม้อ่อน ไม่ชอบไม้แข็ง

ท้ายที่สุดมู่หนานก็ยอมแพ้ให้กับพ่อบ้านมู่และยังนั่งรถที่ มีคนขับรถออกไป

เขาแจ้งที่อยู่หลังจากขึ้นรถเสร็จ

คนขับรถของตระกูลมู่เป็นคนเซี่ยงไฮ้แท้ๆ พอได้ยิน สถานที่ที่มู่หนานบอก เขาก็เหลือบมองกระจกมองหลังด้วย ความประหลาดใจ

สถานที่ที่มู่หนานบอกนั้น…

เป็นศูนยแรวมคฤหาสนแที่หรูหราโอ่อ่าของเซี่ยงไฮ้ อธิบาย ได้คําเดียวว่า——

แพง

แต่อย่างไรก็ตาม คนขับรถก็ปฏิบัติหน้าที่ตาม จรรยาบรรณของมืออาชีพ ไม่ได้ซักถามผู้เป็นนาย แค่เพียง ประหลาดใจในตัวมู่หนานเท่านั้น

**

บ้านของกู้ซีฉือ

ตอนที่ฉินหร่านกับเฉิงเจวี้ยนและเฉิงมู่มาถึง กู้ซีฉือก็เพิ่ง กลับมาได้ไม่กี่นาที

“รุ่นพี่ เสี่ยวหร่านเอเอรแ” กู้ซีฉือจิบน้ําเย็นบนถาดที่เสี่ยว เอ้อรแยกมา เขาดีดนิ้วสั่งให้เสี่ยวเอ้อรแเสิรแฟน้ําให้พวกเขาสาม คน “พวกคุณมากันพอดีเลย”

น้ําทั้งสามแก้วนั้นเป็นน้ําเย็น เฉิงเจวี้ยนถือมาสองแก้ว จากนั้นก็เทน้ําเย็นทิ้งแล้วเปลี่ยนเป็นน้ําอุ่นให้ฉินหร่านใหม่

เมื่อเห็นการกระทําของเฉิงเจวี้ยน กู้ซีฉือก็ลูบจมูกอย่าง อดไม่ได้ “ผมสะเพร่าเอง”

“รุ่นพี่ นี่คือตัวอย่างที่ผมเอามาด้วย” กู้ซีฉือพักผ่อน เสร็จก็ขึ้นไปเอาผลิตภัณฑแทดลองที่ห้องทดลองชั้นบนกลับมา

ให้เฉิงเจวี้ยนดู “พรุ่งนี้ผมจะไปโรงพยาบาลประจําเมือง รุ่นพี่ ดูหน่อยสิว่ามีปใญหาอะไรหรือเปล่า ตาแก่นั่นก็บอกไม่ถูก”

กู้ซีฉือมีความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน ขอบข่ายการวิจัย วิชาชีพของเขาต่างจากเฉิงเจวี้ยน บางอย่างที่เฉิงเจวี้ยนถนัด เขากลับไม่เข้าใจ

พวกเขาขึ้นไปยังห้องทดลองที่อยู่ชั้นบนหลังจากนั่งพัก เสร็จ

เฉิงมู่นั่งเล่นคอมพิวเตอรแของกู้ซีฉือที่ชั้นล่างเพื่อรอมู่ หนานมาที่นี่

ชั้นบน

ระหว่างที่เฉิงเจวี้ยนกําลังยุ่งอยู่ กู้ซีฉือก็หาเสื้อคลุมกัน รังสีให้ฉินหร่านสวม

ฉินหร่านไม่ได้รับไว้ “ดูวัสดุเสื้อผ้าฉันสิ”

ฉินหร่านยื่นแขนเสื้อให้เขาดูพลางเลิกคิ้วเบาๆ กู้ซีฉือไม่ได้สังเกตเสื้อผ้าฉินหร่านจริงๆ ทันทีที่ฉินหร่าน เตือน เขาก็โน้มหน้ามาดู หลังจากเห็นชัดแล้ว เขาก็พูดมาคําหนึ่ง “เยี่ยม” “พอไหว” ฉินหร่านกอดอก สายตามองเฉิงเจวี้ยนที่ กําลังยุ่งอยู่ จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “ที่คุณมียาทดลองไหม?” “จําพวกไหนล่ะ?” กู้ซีฉือมองไปทางเฉิงเจวี้ยนที่กําลังยุ่ง ด้วยความเลื่อมใสเล็กน้อย เขาไม่ได้ขาดเงิน แต่ตอนนี้ขยาดคนรวยอยู่หน่อยๆ ฉินหร่านคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเล่าสิ่งที่มู่หนานบอกให้กู้ ซีฉือฟใง

กู้ซีฉือเป็นอัจฉริยะ พอได้ยินศัพทแเฉพาะไม่กี่คําก็พอจะ เข้าใจแล้ว “เซลลแเสื่อมไปตามอายุขัย ของนี้ฉันมีแน่นอน เธอ รอแปฺบนึง”

เขาเดินไปหาที่ตู้เก็บของทางด้านซ้าย มีเสียงกองขวด กระทบกันดังขึ้นมา หลังจากนั้นไม่นานก็หาขวดยาใบหนึ่ง ออกมาได้ “รักษาไม่หายหรอก แต่เจ้านี่ เช้าเย็นหนึ่งเม็ด มัน สามารถยืดวัยชราได้ ที่ตาแก่นั่นมีแค่สองขวด ฉันขโมยมา… เอ฿ะ ฉันเอามาขวดเดียวนี่นา”

เดิมทีกู้ซีฉือคิดจะเอามาวิจัย

แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ฉลาดเท่าตาแก่กลุ่มนั้น เขาวิจัย อะไรไม่ได้เลย ดังนั้นยาขวดนี้จึงแช่อยู่ที่นี่เกือบหนึ่งปี

พอมู่หนานมาถึงก็เย็นแล้ว

กู้ซีฉือรู้ว่ามู่หนานเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉินหร่าน เขาจึง ให้มู่หนานค้างที่นี่ด้วยความยินดี

ระหว่างทานอาหารเย็น

ฉินหร่านยื่นขวดยาให้มู่หนาน นั่งไขว่ห้างพลางพูดอย่าง ส่งๆ “ของขวัญตอบแทนท่านมู่ ยาเพื่อสุขภาพ เช้าเย็นหนึ่ง เม็ด เพิ่มสมรรถภาพทางร่างกาย”

มู่หนานมองยาขวดนั้น เขาเดาว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับกู้ ซีฉือ

เขามองฉินหร่านกําลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กู้ซีฉือที่ ทานข้าวเสร็จกลับพูดตัดหน้าเขา “เด็กน้อย เอาไปเถอะ ไม่ใช่ของดีอะไรหรอก มันเกาะฝุุนอยู่กับฉันมาปีนึงแล้ว ว่า แต่ว่าท่านมู่เป็นใคร?”

“ว่ากันตามสายเลือด…คงเป็นปูุผมมั้ง” มู่หนานบอก

กู้ซีฉือถามอีกสองประโยค

วันนี้ฉินหร่านกินได้ไม่เท่าไหร่ เธอเงยหน้าเหลือบมองมู่ หนานพร้อมกับบอกว่า “เก็บไว้”

มู่หนานวางไว้ในกระเป฻าตัวเองด้วยความเร็วแสง

เขาไม่กล้ารบกวนเธออีกเพราะกลัวว่าเธอจะเคือง ตอนนี้ ฉินหร่านอยู่ในภาวะพิเศษ มู่หนานจึงไม่อยากทําให้เธอ อารมณแเสีย

คืนนี้เขาไม่เพียงแต่ไม่ได้คืนกุญแจรถที่เฉิงเจวี้ยนมอบให้ ทั้งยังรับยาเพื่อสุขภาพจากฉินหร่านมาอีกหนึ่งขวด

เฉิงมู่ยกถ้วยมานั่งข้างๆ มองมู่หนานพลางส่ายหน้า “ยัง เด็ก”

มู่หนาน “…”

ฉินหร่านพิงพนักเก้าอี้พร้อมกับหยิบโทรศัพทแมาเล่น ใบหน้าบอบบางก้มลง แต่มีกลิ่นอายความเจ้าอารมณแอย่าง บอกไม่ถูก

ในโทรศัพทแมีหนึ่งข้อความ ยังคงเป็นข้อความจาก บรรณาธิการหลิ่วท่านนั้น——

(ส่งรูป HD ของเธอมาให้ฉันหน่อย แล้วเตรียมคําแนะนํา ตัวสําหรับเดือนหน้าด้วย)

ฉินหร่านตอบไปแค่สองคํา——

(ไม่มี)

หลังจากตอบเสร็จ เธอก็ขมวดคิ้วและกดไปที่รูปโปรไฟลแ ของบรรณาธิการเสิ่น ส่งไปหนึ่งประโยค——

(คุณไม่เป็นไรนะ?)

บรรณาธิการเสิ่นยังส่งข้อความเสียงให้เธอเช่นเคย บอก ว่าไม่มีอะไรพร้อมกับหัวเราะ

ฉินหร่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็กดไปที่วีแชทของมั่วเวิ่น แห่งท้องนภาที่เพิ่มไว้ก่อนหน้านี้เพื่อสอบถามเกี่ยวกับเรื่องนี้

ปลายสาย มั่วเวิ่นแห่งท้องนภาที่ยังหาข้ออ้างติดต่อ ตะเกียงวิเศษไม่ได้ ตอนนี้กลับพบว่าตะเกียงวิเศษเป็นฝุาย ติดต่อมาหาเขาก่อน

มั่วเวิ่นแห่งท้องนภาตกใจเล็กน้อย

เขารู้ดีว่าตะเกียงวิเศษเป็นคนรักสันโดษ ทั่วทั้งเอ็กซแตรีม คอมิกสแเธอติดต่อบรรณาธิการเสิ่นแค่คนเดียว

เรื่องที่มั่วเวิ่นแห่งท้องนภาคือมั่วจือไหวไม่ใช่ความลับ ฉินหร่านสอบถามเรื่องบรรณาธิการเสิ่นกับเขา

พอได้ยินเธอพูดแบบนี้ มั่วจือไหวก็ประหลาดใจเล็กน้อย เขาเงียบไปสักพักก่อนจะตอบกลับ——

(ผมจะช่วยดูให้)

**

วันต่อมา

ช่วงเช้ามู่หนานได้สืบหาเรื่องราวต่างๆ ในเซี่ยงไฮ้ ส่วน ตอนบ่ายเขาหาโอกาสนํายาเพื่อสุขภาพไปให้นายท่านมู่

กู้ซีฉือหาถุงพลาสติกสีขาวใส่ผลไม้จากที่บ้านให้เขา

มู่หนานใส่ขวดยาไว้ข้างใน

ตอนที่เขามาถึงบ้านตระกูลมู่ ตระกูลมู่ก็ได้จัดเตรียมรถ ลีมูซีนเพื่อพานายท่านมู่ไปโรงพยาบาลเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“คุณชายมู่หนาน?” พ่อบ้านมู่เห็นมู่หนานเป็นคนแรก เขาพูดด้วยความแปลกใจ “คุณมาได้ยังไงครับ?” “ลูกพี่ลูกน้องผมมีของจะให้คุณ” มู่หนานยื่นถุงพลาสติก ธรรมดาๆ ที่อยู่ในมือมอบให้นายท่านมู่ อธิบายว่า “เธอบอก ว่านี่เป็นของขวัญตอบแทน” ของขวัญตอบแทนที่บรรจุในถุงพลาสติก มู่จงซีอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ ก็ส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว ทว่านายท่านมู่กลับไม่ได้รังเกียจแต่อย่างใด ชีวิตนี้เขา เคยรับของขวัญมาไม่น้อย ขณะนี้เขาเพียงรับด้วยใจ เขาถึงขนาดเซอรแไพรสแอยู่หน่อยๆ

อย่างนั้นก็หมายความว่าลูกพี่ลูกน้องของมู่หนานยอมรับ เขาแล้วใช่ไหม?

“ฉันชอบมาก” เขามองมู่หนาน ใบหน้าที่เคร่งขรึม ตลอดเวลาดูออกว่าดีใจ

มู่หนานจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“นี่คืออะไรหรือครับ?” เมื่อพ่อบ้านมู่เห็นถุงพลาสติกใบ นี้ เขาก็รู้สึกว่าลูกพี่ลูกน้องมู่หนานคนนี้เป็นคนสมถะ

มู่หนานลังเลอยู่สักพักก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “…ยาเพื่อ สุขภาพ”

พ่อบ้านมู่ “…”

มู่หนานจากไปในไม่ช้า พ่อบ้านมู่และมู่จงซีไป โรงพยาบาลเป็นเพื่อนนายท่านมู่

ผู้อํานวยการเห่าเพิ่งจะมีเวลาว่าง

เขาตรวจร่างกายนายท่านมู่ด้วยระบบ เครื่องมือทาง การแพทยแเหล่านี้ล้วนเป็นเครื่องมือที่ผู้อํานวยการเห่านํา กลับมาจากองคแกรการแพทยแ เป็นสิ่งของล้ําค่า

นายท่านมู่กําลังตรวจร่างกาย พ่อบ้านมู่จึงถือ ถุงพลาสติกสีขาวโดยไม่ได้ใส่ใจอะไร

เขาดูจากลักษณะภายนอกก็รู้แล้วว่าข้างในเป็นขวดยา เขาไม่ค่อยอยากรู้อะไรเกี่ยวกับยาขวดนี้เท่าไหร่

แต่ในทางกลับกัน เมื่อมู่จงซีเห็นพ่อบ้านมู่ยังถือ ถุงพลาสติกราคาถูกนั้นอยู่ ในใจก็หมดคําพูดที่จะเอ่ย

หลังจากนายท่านมู่ตรวจรายการสุดท้ายเสร็จแล้ว ออกมา เขาก็มีสีหน้าซีดเซียว ร่างโงนเงนเกือบจะล้ม

พ่อบ้านมู่รีบเข้าไปช่วยประคอง ทั้งห้องตรวจวุ่นวายกัน ไปหมด

ระหว่างที่กําลังสับสนอลหม่านกันอยู่นั้น ถุงในมือ พ่อบ้านมู่ก็ร่วงลงกับพื้น ขวดยาสีขาวกลิ้งออกมา

เมื่อผู้อํานวยการเห่าที่กําลังถือผลตรวจที่เพิ่งพิมพแเสร็จ หมุนตัวกลับ เขาก็บังเอิญหันไปเจอขวดยาสีขาวขวดนั้น สายตาเขามองผ่านๆ

สิบวินาทีต่อมา เขาก็นึกอะไรขึ้นได้

หันหน้ามาด้วยท่าทางแข็งทื่อ เขาหยิบขวดยาที่เกือบ โดนพยาบาลเหยียบขึ้นมา เมื่อแน่ใจเครื่องหมายที่อยู่บนขวด แล้ว เขาก็ตะลึงงันไปเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่นานก็กล่าว อย่างเคร่งขรึม “คุณมู่ พวกคุณเอายานี่มาจากไหน?”

“ลูกพี่ลูกน้องของหลานชายนายท่านให้นายท่านมา…” พ่อบ้านมู่นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดเบาๆ ว่า “เป็นยาเพื่อ สุขภาพน่ะครับ หลานชายนายท่านบอกว่ามันจับฝุุนอยู่กับ ลูกพี่ลูกน้องเขา”

มู่จงซีก็รู้สึกตัวขึ้นมา เขาไม่ได้สังเกตเห็นท่าที ผู้อํานวยการเห่า แค่ขมวดคิ้ว “ใครให้คุณพกของซี้ซั้วมาไว้ ตรงหน้าผู้อํานวยการเห่า…”

เขายังไม่ทันพูดจบก็ได้ยินผู้อํานวยการเห่าพูดขึ้นมา อย่างเงียบๆ “ยาทดลองของห้องปฏิบัติการอันดับหนึ่งแห่ง องคแการแพทยแ…จับฝุุน?”

เขามองมันอย่างละเอียด บนตัวขวดสีขาวจับฝุุนบางๆ อยู่จริงๆ ด้วย…