เพิ่งเป็นเซียนได้ไม่นาน ลูกหลานกลับขอให้ข้าลงเขา - ตอนที่ 261

เร็วขนาดนี้เชียวหรือ

เผชิญหน้ากับกระบี่เทพจิตวิญญาณที่โจมตีมาอย่างรวดเร็ว เจ็ดจอมปีศาจต่างก็ปลดปล่อยพลังที่แข็งแกร่งที่สุดของตนออกมา ปราณปีศาจทะยานขึ้นฟ้า!

สั่นสะเทือนฟ้าดิน!

กระบี่สวรรค์พิภพสามสิบหกเล่มรวมตัวเป็นค่ายกระบี่จักรวาลตะวันจันทราสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แต่ก็ไม่ถูกพลังปีศาจของเจ็ดจอมปีศาจทำลายลงได้

ทะเลเมฆเคลื่อนตัวอย่างรุนแรงเกิดเป็นคลื่นเมฆชัดสาดไปทั่วฟ้าดิน ยังไม่ถึงสามลมหายใจ ค่ายกลกระบี่สุริยันจันทร์สวรรค์พิภพก็สงบลง

ในค่ายกลเจ็ดจอมปีศาจทั้งหมดถูกกระบี่เทพจิตวิญญาณตรึงไว้กับพื้น ร่างกายสั่นระริก กระบี่เทพจิตวิญญาณมีพลังกดทับมหาศาลจนมันลุกขึ้นไม่ได้

วิชามรรคาธรรมชาติขั้นเก้า โจมตีผู้ยิ่งใหญ่แห่งฟ้าดินแน่นอนว่าไม่ใช่ปัญหา!

ที่ไม่ได้สังหารทันทีก็เพราะว่าถ้าตายแบบนี้จะง่ายเกินไปสำหรับพวกมัน

เจียงฉางเซิงค่อยๆ เหาะลงมา คัมภีร์ภูผาสมุทรเปิดออก วิญญาณของเจ็ดจอมปีศาจลอยออกจากร่างอย่างไรซึ่งการควบคุม

พวกมันหันมามองกันและกัน ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว พวกมันกลัวแล้ว ไม่เข้าใจเลยว่าสิ่งที่ตัวเองเผชิญอยู่คืออะไร เพราะพวกมันไม่เคยเผชิญเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน ผู้ฝึกยุทธ์ธรรมดาไม่สามารถดึงวิญญาณของมันออกมาได้

“เจ้าเป็นใครกันแน่”

“ปล่อยพวกเราไปเถอะ! พวกเราจะไม่กล้าอีกแล้ว…”

“เป็นไปได้อย่างไร… นี่คือร่างวิญญาณของข้า”

“น่าชังนัก…”

เจ็ดจอมปีศาจมีปฏิกิริยาแตกต่างกัน บ้างก็ร้องขอชีวิต บ้างก็โกรธเกรี้ยว บ้างก็สอบถาม แต่ไม่ว่าพวกมันจะพูดอะไรก็ล้วนแต่สายเกินไปทั้งสิ้น

เจียงฉางเซิงแยกวิญญาณของพวกมันออกครึ่งหนึ่งแล้วเก็บเข้าสู่คัมภีร์ภูผาสมุทร

สัตว์ปีศาจที่ยังมีชีวิตอยู่ภายในค่ายกลต่างจ้องมองภาพนี้ด้วยความสิ้นหวัง พวกมันเข้าใจความรู้สึกของเผ่ามนุษย์ในเตาหลอมฟ้าดินก่อนหน้านี้แล้ว

แม้เจียงฉางเซิงจะเลี้ยงปีศาจไว้ แต่ไม่มีทางปล่อยสัตว์ปีศาจพวกนี้ไป พวกมันล้วนต้องตาย

เมื่อคัมภีร์ภูผาสมุทรมีหน้าเพิ่มขึ้นมาอีกเจ็ดหน้า เจียงฉางเซิงก็สลายครึ่งวิญญาณที่เหลือของเจ็ดจอมปีศาจทันที ไม่ให้มีโอกาสเวียนว่ายตายเกิดอีกต่อไป

ส่วนศพของเจ็ดจอมปีศาจก็ถูกเขาเก็บเข้าสู่ภายในโลกแห่งมรรคา

มนุษย์ในจักรวาลกลางฝ่ามือมองใบหน้าของเจียงฉางเซิง แม้มองเห็นไม่ชัดแต่สามารถทำให้พวกเขาเกิดความคิดต่างๆ นานาขึ้นมา

เมื่อพวกเขาเห็นหน้าผากของเทพเซียนท่านนี้เปล่งแสงสีทองออกมาแล้วเก็บเจ็ดจอมปีศาจไป พวกเขาก็ตื่นเต้นยิ่งขึ้น นี่ต้องเป็นเทพเซียนแน่นอน!

ค่ายกลกระบี่สุริยันจันทร์สวรรค์พิภพเริ่มหดตัว!

เสียงตูมดังสนั่น!

กระบี่สวรรค์พิภพสามสิบหกเล่มรวมตัวจากนอกทวีปเข้ามาชนกันกลางอากาศ เหล่าสัตว์ปีศาจทั้งหมดบนผืนทวีปถูกบดเป็นผุยผงปลิวไปกับสายลม

เจียงฉางเซิงมองไปยังที่ที่ห่างไกล กระบี่ทั้งสามสิบหกเล่มย่อขนาดลงแล้วแยกสังหารไปทั่วสารทิศ

เขาวางแผ่นดินในมือลง แผ่นดินนั้นพลันตกลงสู่พื้นอย่างรวดเร็วแล้วกลับสู่ขนาดเดิม แม้ผู้คนบนพื้นดินจะถูกแรงสั่นสะเทือนแต่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด

ผู้คนต่างตื่นเต้นสุดขีดเมื่อเห็นสัตว์ปีศาจร่วงหล่นจากขอบฟ้า

เจียงฉางเซิงลอยขึ้นอย่างช้าๆ ทุกคนต่างพากันคุกเข่าก้มกราบ เสียงโหยหวนของสัตว์ปีศาจดังก้องจากที่ไกลๆ น่าสังเวชถึงเพียงนั้น แต่ในหูของพวกเขากลับไพเราะยิ่งนัก

“จงกลับไปเถิด”

เจียงฉางเซิงกล่าวประโยคนี้ทิ้งไว้แล้วร่างของเขาก็ลับหายไปในกลุ่มเมฆ ราวกับเหินฟ้าขึ้นสู่สวรรค์ กระบี่สวรรค์พิภพสามสิบหกเล่มบินมาจากทุกสารทิศหายตามเขาไปในทะเลเมฆ

เสียงโห่ร้องแห่งความยินดีดังสนั่นไปทั่วทั้งฟ้าดิน

เจียงฉางเซิงมองสำรวจฟ้าดินอยู่บนเมฆ สัตว์ปีศาจรอบๆ แดนสมุทรต่างพากันหลบหนีด้วยความหวาดกลัว

ผู้คนเหล่านี้นับว่าปลอดภัยแล้ว เมื่อเจ็ดจอมปีศาจตายหมดแล้ว ผู้แข็งแกร่งในเผ่าปีศาจที่มีมูลค่าไม่ถึงหนึ่งพันล้านย่อมไม่กล้ามาเหยียบที่นี่อีกเป็นแน่

เจียงฉางเซิงหันหลังกลายเป็นแสงทองสายหนึ่งเลือนหายไปในฟ้าดิน

ภายในตำหนักอันมืดมิด ร่างหนึ่งกำลังนั่งสมาธิอยู่ใต้ต้นไม้โบราณ ตำหนักแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาล ด้านบนมืดสนิทจนมองไม่เห็นเพดาน

ใบไม้ของต้นไม้โบราณแผ่แสงสีเขียวจางๆ ส่องลงมายังพื้นเบื้องล่าง ร่างเงานั้นเป็นบุรุษผู้หนึ่งที่สวมชุดคลุมสีขาว บนชุดคลุมมีลวดลายเหมือนเกล็ดปลา

ผมเผ่ายุ่งเหยิงผมยาวสีเลือดสยายอยู่บนพื้น ใบหน้าของเขาแปลกประหลาดหาใดเปรียบ ผิวขาวซีด บนหน้าผากมีดวงตาแนวตั้งยาวดวงหนึ่ง

ดวงตานั้นเหมือนงู ลู่ลงมาหน่อยๆ จู่ๆ เขาก็ลืมตาขึ้น รูม่านตาทั้งสองข้างกลับเป็นม่านตาคู่ ดวงตาแต่ละข้างจะมีม่านตาเล็กใหญ่แนบติดกัน แลดูพิสดารอย่างยิ่ง

“เหตุใดโชคชะตาจึงลดลงมากขนาดนี้ หรือว่าเจ็ดจอมปีศาจเกิดเรื่องเข้าแล้ว”

บุรุษผู้นั้นพึมพำกับตนเอง คิ้วขมวดเล็กน้อย เขาคือจอมราชันแห่งเผ่าปีศาจ

เขาตรวจดูโชคชะตาของเผ่าปีศาจอย่างละเอียด โชคชะตาที่ตกต่ำลงในตอนนี้เทียบเท่ากับช่วงที่เจ็ดจอมปีศาจฟื้นคืนชีพมาไม่ผิดเพี้ยน แทบจะแน่ชัดแล้วว่าเจ็ดจอมปีศาจเกิดเรื่องขึ้น

จอมราชันแห่งเผ่าปีศาจแย้มมุมปากยิ้มอย่างเย้ยหยัน พร้อมกล่าวว่า

“ตายเร็วขนาดนี้ สมแล้วที่เป็นพวกไร้ประโยชน์ ไม่แปลกใจเลยที่ภายใต้การนำพาของพวกนั้น เผ่าปีศาจถึงถูกมนุษย์กดไว้ใต้เท้านับหมื่นปี”

“ข้าให้โอกาสพวกเจ้าไปแล้ว แต่น่าเสียดายไม่นึกเลยว่าพวกเจ้าจะตายกันเร็วปานนี้ ผู้ฝึกยุทธ์ผู้ฆ่าเจ็ดจอมปีศาจ ข้ารอคอยจะต่อสู้กับเจ้ายิ่งนัก”

คิดได้ดังนั้นเขาก็หลับตาลงอีกครั้ง เริ่มฝึกวิชาต่อไป การตายของเจ็ดจอมปีศาจเหมือนไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรสำหรับเขาเลย

เจียงฉางเซิงกลับมาในลานเรือน พวกไป๋ฉี หวงเทียน เฮยเทียน และจืออู๋จวินที่เฝ้ารออยู่ต่างพากันหันไปมองเขา

“เร็วขนาดนี้เชียว สู้แล้วหรือ”

ไป๋ฉีรีบถามขึ้นทันที จีอู๋จวินก็หันมองเจียงฉางเซิงด้วยความสงสัย

เจียงฉางเซิงกล่าวว่า “สู้แล้ว พวกมันแข็งแกร่งจริง แต่เรื่องนี้อย่าได้แพร่ออกไป”

เขาไม่ได้ทิ้งชื่อมรรคาจารย์ไว้ เพราะผู้ศรัทธาไม่จำเป็นต้องรู้ชื่อของเขา ขอแค่มีเขาอยู่ในใจก็เพียงพอแล้ว

เจียงฉางเซิงก็เดินกลับเข้าห้องของตน ไป๋ฉีและจีอู๋จวินสบตากันต่างก็ใจเต้นระรัว เพิ่งผ่านไปแค่ไหนกัน

จีอู๋จวินอยากถามนักว่าเจ็ดจอมปีศาจลงเอยอย่างไร แต่เมื่อเห็นว่าเจียงฉางเซิงกลับเข้าห้องไปแล้ว นางก็ได้แต่เก็บคำถามนั้นไว้ในใจ นางหันไปมองไป๋ฉีแล้วถามว่า

“มรรคาจารย์ฆ่าเจ็ดจอมปีศาจ หรือว่าช่วยคนเหล่านั้นแต่ปล่อยเจ็ดจอมปีศาจหนีไปกัน”

ไป๋ฉียกอุ้งเท้าขึ้นก่อนเอ่ยว่า “ศัตรูที่รอดจากเงื้อมมือนายท่านข้า ก็ล้วนอยู่ในลานบ้านหมดแล้ว”

จีอู๋จวินได้ยินดังนั้นก็แอบรู้สึกตื่นเต้น พอไป๋ฉีพูดจบก็พลันนึกขึ้นได้ว่าสมัยก่อนเคยมีคนท้าทายเจียงฉางเซิงแล้วถูกเขาปล่อยให้รอดไป

ช่างเถิด อย่างไรจีอู๋จวินก็ไม่รู้เรื่องนั้นอยู่ดี ที่ไป๋ฉีพูดเช่นนี้ก็เพราะอยากปลอบใจจีอู๋จวิน

“ร่างปีศาจของเจ็ดจอมปีศาจได้เข้าใกล้จักรพรรดิยุทธ์แล้ว ต่อให้ตายไปแล้ว ร่างกายของพวกมันก็ยังอาจให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตใหม่ได้ แต่น่าเสียดายอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ได้ล่มสลายไปแล้ว ไม่อาจผนึกพวกมันได้”

จีอู๋จวินกล่าวอย่างเสียดาย แต่พอคิดถึงคนที่ช่วยไว้จากในเตาหลอมฟ้าดิน คนจำนวนมากรอดพ้นจากภัยครั้งนี้ นางก็พลันอารมณ์ดีขึ้น ว่าแล้วเชียว มรรคาจารย์ต่างหากคือความหวังของเผ่ามนุษย์!

อย่างน้อยตำหนักก่วงเทียนของหลินหงเฉินยังไม่กล้าสู้กับเจ็ดจอมปีศาจเลย!

อีกด้านหนึ่ง เจียงฉางเซิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง รอให้รางวัลรอดชีวิตปรากฏขึ้น ในใจของเขาไม่ได้รู้สึกตึงเครียดเหมือนแต่ก่อน

การสังหารเจ็ดจอมปีศาจไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร คลื่นลูกนี้ก็ปล่อยมันผ่านไป

อย่างไรก็มีวิชามรรคาธรรมชาติ มงกุฎพญาหงส์เก๋าลัญจกร แสงเทพสุดขอบตะวัน อยู่ในโลกแห่งยุทธ์ คงไม่มีมนุษย์หรือปีศาจตนใดสืบหาตัวเขาได้

โชคดีที่ที่นี่คือโลกแห่งยุทธ์ มิใช่โลกแห่งการบำเพ็ญเซียน ผู้บำเพ็ญเซียนฝึกฝนจิตวิญญาณ ติดหนี้เวรกรรม และมีวิธีมากมายในการสังหารศัตรูจากที่ไกลเป็นหมื่นลี้โดยไร้ร่องรอย

[ ปีไทเหอที่สี่สิบแปด เจ็ดจอมปีศาจต้องการแสดงมหาค่ายกลเตาหลอมฟ้าดิน จับผู้ฝึกยุทธ์เผ่ามนุษย์ไปอย่างโอหัง เตรียมหลอมโอสถจอมราชัน เจ้าลงมือได้ทันกาล รอดชีวิตจากการล้อมโจมตีของพวกมัน พันเคราะห์ไปได้ ได้รับรางวัลรอดชีวิตเป็นสมบัติอาคมแห่งเคราะห์กรรมนามว่า ‘ตำหนักยมโลก’ ]

ตำหนักยมโลก หรือนี่คือสมบัติอาคมอย่างนั้นหรือ เจียงฉางเซิงได้เห็นสมบัติอาคมแห่งเคราะห์กรรมเป็นครั้งแรก ที่ผ่านมาเขาเคยเห็นแค่สมบัติอาคมและวัตถุอาคม

เขารับสืบทอดความทรงจำของ ‘ตำหนักยมโลก’ ทันที

‘ตำหนักยมโลก’ ที่เป็นสมบัติอาคมแห่งเคราะห์กรรม แปรสภาพมาจากกฎสังสารวัฏแห่งโลกบำเพ็ญเซียน สามารถระงับเหตุต้นผลกรรม ชักจูงดวงวิญญาณที่ตายไปแล้ว

ยิ่งดูดกลืนดวงวิญญาณมากเท่าไร ตำหนักยมโลกก็ยิ่งแข็งแกร่ง และเมื่อถึงระดับหนึ่งจะถือกำเนิดกฎสังสารวัฏขึ้นมาเอง เพื่อช่วยเหลือดวงวิญญาณภายในนั้นให้กลับชาติมาเกิด

ดวงวิญญาณใดที่เวียนว่ายผ่านตำหนักยมโลกแล้ว จะไม่สามารถหลุดพ้นจากกฎสังสารวัฏของตำหนักยมโลกได้ เว้นเสียแต่วรยุทธ์จะเหนือกว่าผู้เป็นเจ้าของ

ตำหนักยมโลกยังสามารถมองว่าตำหนักยมโลกเป็นสมบัติอาคมสายโจมตีได้ โดยอาศัยพลังแห่งเคราะห์กรรมอันมหาศาล สังหารศัตรู กดดวงวิญญาณของพวกเขา นับเป็นสมบัติอาคมประเภทเติบโตได้อีกชิ้นหนึ่ง

เจียงฉางเซิงกลับรู้สึกว่าน่าสนใจ คัมภีร์ภูผาสมุทรควบคุมสัตว์ประหลาดแห่งฟ้าดิน คันฉ่องฟ้าดินควบคุมสรรพสิ่งในพื้นพิภพ ส่วนตำหนักยมโลกควบคุมวิญญาณที่ตายไปจากโลก สร้างเป็นระบบสังสารวัฏ

หากสมบัติทั้งสามครอบคลุมทั่วทั้งโลกแห่งยุทธ์ เช่นนั้นเขาก็คงอยู่เหนือโลกทั้งปวง ทุกสรรพสิ่งมีเขาเป็นผู้ตัดสิน ความอิสระที่แท้จริงก็คือการควบคุมทุกสรรพสิ่ง!

เจียงฉางเซิงเริ่มสนใจในสังสารวัฏของโลกแห่งนี้ แม้โลกแห่งยุทธ์จะสามารถกลับชาติมาเกิดได้ แต่เมื่อคนตายแล้ว ดวงวิญญาณก็ไมอาจหาพบ ต่อให้มีรอยประทับสังสารวัฏ แต่หากอีกฝ่ายไม่กลับมาเกิด เขาก็ไม่อาจสืบหาได้ ทำได้แค่รับรู้ว่ารอยประทับสังสารวัฏยังอยู่

บางทีวิญญาณที่จากไปอาจอยู่ภายใต้กฎสังสารวัฏของโลกแห่งยุทธ์นี้ก็เป็นได้ ลักษณะกฎเกณฑ์แท้จริงแล้วเป็นอย่างไร บัดนี้เขายังไม่แน่ใจนัก

เจียงฉางเซิงเลิกคิดมากแล้วหยิบตำหนักยมโลกออกมา ชั่วพริบตาตำหนักหลังหนึ่งปรากฏตรงหน้าเขา เล็กและประณีต จะว่าเป็นตำหนักก็ใช่ จะว่าเป็นหอก็ไม่ผิด

เขาลูบคลำเล่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มทลายเขตอาคมในตำหนักยมโลก

เขตอาคมในตำหนักยมโลกซับซ้อนอย่างถึงที่สุด เกี่ยวพันกับพลังแห่งเคราะห์กรรม นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงฉางเซิงได้สัมผัสกับพลังแห่งเคราะห์กรรมอย่างจริงจัง เขาจึงตั้งจิตให้สงบและสัมผัสด้วยความอดทน

เจ็ดวันเจ็ดคืนผ่านไป เจียงฉางเซิงจึงออกจากห้อง