เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 889 งานเลี้ยงวันเกิดใกล้มาถึง (3)/ตอนที่ 890 งานเลี้ยงวันเกิดใกล้มาถึง (4)
ตอนที่ 889 งานเลี้ยงวันเกิดใกล้มาถึง (3)
อันชุ่ยตัวสั่นเทา
ทำแบบนี้คนจะตายเอา!
ครั้นมองสององครักษ์ที่จับแขนนางไว้ อันชุ่ยลนลานแล้ว นางผลักองครักษ์ออก วิ่งเข้าไปกอดขากู้อีอี
“พี่หญิง ข้าผิดไปแล้ว ท่านอย่าให้พวกเขาปล่อยเลือดข้านะ ข้ากลัว…”
นางรู้ว่า ขอเพียงกู้อีอีเอ่ยออกมา ต้องทำได้แน่!
กู้อีอีตีหน้าตึง เตะอันชุ่ยออกไป
“อันชุ่ย เจ้าเป็นคนของตระกูลอัน ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลกู้ ข้าจะกลับไปบอกท่านพ่อให้เขาส่งคนไปจับพวกเจ้าสองแม่ลูกออกจากจวนไปซะ”
เดิมกู้อีอียังไว้หน้าพวกเขา ถึงได้ปล่อยพวกนางไว้ในจวนเทียนเสิน ไล่พวกนางออกจากจวนฝูจู่กลับไม่ปล่อยให้พวกนางต้องอดอยาก
ต่อให้เป็นเช่นนี้ ตระกูลกู้ก็เลี้ยงดูพวกอกตัญญูออกมาสองคน
“ไม่”
อันชุ่ยสายตาลนลาน
นางไม่กลับไป ไม่อยากกลับใปที่นั่น…
ขอเพียงกลับไป นางกับท่านแม่ไม่มีทางชีวิตที่ดีแน่
โดยเฉพาะท่านแม่ ต้องถูกตีตายอย่างแน่นอน!
กู้อีอีไม่สนใจอันชุ่ยอีก ก็พากลุ่มองครักษ์ออกไป
อันชุ่ยยืนใต้แสงอาทิตย์ นางมองร่างกู้อีอีจากไป ร่างกายเย็นวาบคล้ายอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง
กู้อีอี เจ้าเป็นคนใจดำเช่นนี้จริงหรือ ไม่มีความผูกพันของพี่น้องเลยสักนิดหรือ
น้ำตาอันชุ่ยไหลลงมาจากหางตา ใบหน้าบิดเบี้ยว
เจ้าไม่ช่วยให้ข้าเข้าตระกูลมู่ เช่นนั้นข้าไปขอร้องคนอื่น รอข้าเข้าตระกูลมู่ได้ เจ้าก็จะรู้ว่าทุกอย่างที่เจ้าทิ้งไปล้วนเป็นของข้า!
คนรักในฝันของหญิงในจวนเทียนเสินทั้งหมดก็เป็นของข้า!
…
ใกล้วันฉลองวันเกิดนายผู้เฒ่าตระกูลมู่เข้ามาทุกที คนตระกูลมู่ทั้งหมดต่างวุ่นวายอลม่าน
บางทีอาจเป็นเพราะมู่หลิงไม่ได้บอกข่าวที่ซู่อีกลับมาแล้วกับคนอื่น ระยะนี้จึงไม่มีใครไปรบกวนนางอีก
นางจึงอยู่อย่างสงบเช่นกัน
เวลานี้ในตระกูลมู่ หันเฟิงเดินกะโผกกะเผลกออกจากห้องโถง เห็นมู่หลิงในสภาพน่าอนาถอยู่ไกลๆ เกิดความรู้สึกตื่นเต้น “นายท่านกลับมาแล้วหรือ ครึ่งเดือนที่ท่านไม่อยู่นี่ คุณหนูถานดำเนินการเรื่องงานวันเกิดของนายผู้เฒ่า”
มู่หลิงหน้าขรึม สตรีที่ไม่อาจเชิดหน้าชูตาได้ มีคุณสมบัติอันใดจัดงานให้นายผู้เฒ่ากัน
“ขาเจ้ายังไม่หายหรือ” มู่หลิงมุ่นคิ้วถาม
หันเฟิงยิ้มขมขื่น
นับตั้งแต่วันที่นายท่านทำเพื่อคุณชายหนานเสียน ให้เขาส่งสินสอดไปยังจวนองค์หญิง ผลคือสินสอดยังไม่ทันส่งมอบ เขาก็ถูกเฟิงหรูชิงโยนออกมาแล้ว
ซ้ำยังโชคร้ายถูกคุณชายหนานเสียนกับฮูหยินน้อยพบเข้าอีก
เขาไม่เพียงขาพิการ ซ้ำยังบาดเจ็บสาหัส พักรักษาตัวในตระกูลมู่มาถึงยามนี้ค่อยออกมาได้
ตลอดชีวิตนี้!
ไม่สิ!
ทั้งชาตินี้ ข้าไม่อาจเยียบย่างเข้าแคว้นหลิวอวิ๋นอีกสักก้าวเดียว!
“ขอบคุณนายท่านที่ห่วงใย ข้าน้อยเสียขาไปข้างเดียวเท่านั้น ยังทำงานได้”
“อืม ฮวนเอ๋อร์กับชิงเยียนกลับมาแล้วหรือไม่”
ครั้นเอ่ยถึงเฉินชิงเยียน สีหน้ามู่หลิงอ่อนโยนขึ้นเป็นพิเศษ นี่คือสิ่งที่เขาไม่มีวันมอบให้เมื่อเผชิญหน้ากับถานซวงซวง
“เรียนนายท่าน ฮูหยินชิงเยียนให้คนส่งจดหมายกลับมาบอกว่า ของขวัญอวยพรวันเกิดนายผู้เฒ่านางได้มาแล้ว อีกไม่กี่วันก็กลับมา”
สีหน้ามู่หลิงอ่อนโยนยิ่ง มีเพียงคิดถึงความเย้ยหยันที่ซู่อีมีต่อเฉินชิงเยียนเท่านั้น สีหน้าเขาถึงเคร่งขรึมโดยไม่รู้ตัว
“จริงสิ ปรมาจารย์ไห่หรงจากไปหรือยัง”
เรื่องนี้สำหรับมู่หลิงแล้ว เป็นสิ่งที่เขาใส่ใจมากที่สุด
งานฉลองวันเกิดนายผู้เฒ่าใกล้เข้ามาแล้ว หากปรมาจารย์ไห่หรงยังไม่จากไป อาจพบกับซู่อีได้ เช่นนี้คำลวงของเขากับเฉินชิงเยียนจะถูกเปิดโปง
………………….
ตอนที่ 890 งานเลี้ยงวันเกิดใกล้มาถึง (4)
“นายท่าน ข้าน้อยได้ยินว่า คล้ายกับว่าปรมาจารย์ไห่หรงรอใครบางคนอยู่ ถึงได้ไม่จากไป”
มู่หลิงหน้าเปลี่ยนสี
ตอนนั้นเขาให้ไต้ซือไห่หรงช่วยรักษานายผู้เฒ่า เพราะอยากให้อาการป่วยนายผู้เฒ่าสงบลงก่อนจะถึงงานเลี้ยงวันเกิด
พลังของเขาถดถอยไวมาก ต่อให้ไม่อาจรักษาหายได้ อย่างน้อยในระยะนี้ก็อย่างถอยลง
อีกอย่างเขารู้ว่าไต้ซือไห่หรงจะไม่รั้งอยู่นาน เขาถึงยอมเสี่ยงทั้งๆ ที่รู้ว่าซู่อีจะกลับมา
แต่ไม่รู้ทำไม ครั้งนี้ไต้ซือไห่หรงถึงอยู่ภายนอกจากเยี่ยงนี้!
“เรื่องนี้ข้าทราบแล้ว” มู่หลิงโบกมือ สายตาล้ำลึก “คนที่ต้องเชิญ ส่งเทียบเชิญออกไปหมดหรือยัง”
“ข้าน้อยส่งไปหมดแล้ว”
“อือ”
มู่หลิงขมวดคิ้วกลัดกลุ้ม
ตอนที่นายผู้เฒ่าแข็งแรง คบสหายทั่วหล้า ตอนนั้นไม่ว่าจวนเทียนเสินเอง รวมถึงกลุ่มอิทธิพลอื่นๆ ล้วนมีสหายของเขา
ต่อมานายผู้เฒ่าอ่อนแอลงทุกปี คนที่มาร่วมงานเลี้ยงก็น้อยลงทุกๆ ปี
ในจวนเทียนเสิน มีกลุ่มอิทธิพลใหม่กำเนิดขึ้น คิดเข้าแทนที่ตระกูลมู่
ดังนั้นเขาถึงใช้หนานเสียนแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์
เขารู้ทั้งรู้ว่าด้วยพรสวรรค์ของหนานเสียน วันหน้าในจวนเทียนเสินนี้จะไม่มีสู้ลูกชายได้
แต่ต้องใช้เวลานานมาก เขาไม่อาจรอถึงวันนั้น
“รอชิงเยียนกลับมาเจ้าค่อยส่งคนมาบอกข้า ข้าจะไปดูนายผู้เฒ่าเสียหน่อย”
…
ในสวนดอกไม้
เฟิงหรูชิงนั่งกับซู่อี พูดคุยสนุกสนาน
เวลานี้เองเสียงอันคุ้นเคยดังเข้ามา ตัดบทสนทนาของทั้งสอง
“แม่นางเสี่ยวชิง ข้ามาหาท่านแล้ว”
เฟิงหรูชิงสีหน้าไม่น่าชมนัก
คนพวกนี้มีงานอดิเรกเป็นการปีนกำลังแพงหรืออย่างไร ยังไม่ได้รับอนุญาตก็ปีนเข้าบ้านนางแล้ว
ดูท่านางต้องให้หมาป่าสีขาวมาเฝ้าประตูเสียแล้ว
เฉียนคุนหรี่ตา หาได้มีความตระหนักว่าบุกรุกบ้านคนอื่นสักน้อย “ข้ารอเจ้าอยู่โรงหมอครึ่งเดือนแล้ว เจ้ายังไม่มาหาข้า ข้าให้กู้อีอีช่วยนัดเจ้า เจ้าก็ยังไม่มา จนปัญหาจริงๆ ข้าได้แต่มาหาเจ้าเองแล้ว”
“อ้อ” เฟิงหรูชิงหัวเราะ “ช่วงนี้ข้ายุ่งมาก ไม่มีเวลาออกไป”
นางไม่มีเวลาพลอดรักกับกั๋วซือเลยด้วยซ้ำ จะเอาเวลาไปสนใจตาแก่นี่ที่ไหนกัน
“ฮ่าฮ่า” เฉียนคุนรู้ว่าเฟิงหรูชิงแก้ตัว แต่เขาไม่สนใจ หัวเราะร่าสองคำ “ก่อนหน้าข้ารับปากสหายเก่าไว้ว่าจะแนะนำเจ้าให้เขารู้จัก เดิมช่วงนี้เขาจะจากไปแล้ว แต่เจ้าไม่มาเสียที ข้าถึงลงมือโดยพลการต้องพาเขามาเอง”
เฟิงหรูชิงกวาดตามองเฉียนคุน
ท่านก็รู้ว่าตัวเองทำโดยพลการด้วยหรือ
แต่ว่าไม่รอให้เฟิงหรูชิงเอ่ยอะไรอีก สหายชราของเฉียนคุนก็ก้าวออกมาข้างหน้า จับแขนซู่อีไว้
เฟิงหรูชิงบันดาลโทสะ ตวัดขาออกไป
ลูกเตะนี้ปล่อยออกอย่างรุนเกิดเป็นกระแสลมพัดผ่านหูไป
เคราะห์ดีที่คนชราหลบลูกเตะนี้ได้ทัน
กระนั้นลมสายนั้นยังพัดผมที่ไม่มัดไว้อย่างปราณีตของเขาจนยุ่งเหยิง
เฉียนคุนตะลึงงัน มองตาแก่ตรงหน้าอย่างอ้าปากตาค้าง “ปรมาจารย์ไห่หรง ทำไมถึงได้เสียมารยาทกับสตรีเช่นนี้ ต่อให้ฮูหยินท่านนี้รูปงาม แต่เจ้าก็ควรกระทำเช่นนี้ ศักดิ์ศรีข้าถูกทำเจ้าจนป่นปี้หมดแล้ว!”
ตาแก่ไต้ซือไห่หรงนี่เขาเป็นคนพามา แต่เขาคิดไม่ถึงว่าไต้ซือไห่หรงจะไร้มารยาท เห็นหญิงงามก็กระทำกิริยาเสียมารยาทออกไป
………………….
YOU MAY ALSO LIKE
