เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 887 งานเลี้ยงวันเกิดใกล้มาถึง (1)/ตอนที่ 888 งานเลี้ยงวันเกิดใกล้มาถึง (2)
ตอนที่ 887 งานเลี้ยงวันเกิดใกล้มาถึง (1)
“…?”
ที่แท้ตอนอายุห้าขวบกั๋วซือก็เริ่มมีความคิดไม่ซื่อเสียแล้วหรือ
“ตอนห้าขวบ ข้าเคยพบเจ้าในฝัน”
หญิงสาวในความฝัน ร่างกายอาบเลือด ยามนี้เมื่อหวนคิดถึงความเจ็บปวดในแววตา เขาเจ็บจนใจกระตุก กอดเฟิงหรูชิงในอ้อมอกแน่น ก้มหน้าลงไปจูบนาง
ลมหายใจเย็นสงบของชายหนุ่ม กลับหายใจอยู่ตรงปลายจมูกหญิงสาวไม่หายไป
“เสี่ยวชิง…”
กู้อีอีวิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้นเบิกบาน
ถัดมาใบหน้านางก็แข็งค้าง…
ภาพวาดวิจิตรงดงามยังไม่อาจเทียบคนสองคนที่กำลังกอดจูบกันตรงหน้าได้
บุรุษหน้าตารูปงามดุจเซียน ทั้งเปล่งประกายราวเทพสูงส่งสง่างามเหนือโลก
สาวน้อยอาภรณ์แดงโดดเด่น ดวงหน้างดงามงามล้ำ
ภาพนี้ชวนให้คนได้แต่ถอดถอนใจ
แน่นอนว่ากู้อีอีเกือบหยุดหายใจ
นางโมโหแล้ว
เสี่ยวอิ่นพูดไม่ผิดเลย เจ้าจิ้งจอกหนานเสียนใช้รูปโฉมล่อลวงเสี่ยวชิง!
หากเจ้าจิ้งจอกนี่จริงใจกับเสี่ยวชิงคนเดียวก็แล้วไปเถิด แต่เขายังมีเรื่องของฉินเฟยเอ๋อร์อีกคนที่ยังไม่จัดการ ในตระกูลมู่ก็มีเรื่องราววุ่นวาย หากเสี่ยวชิงต้องทนรับความลำบาก จะทำอย่างไรเล่า
เสี่ยวชิงของนางอ่อนโยนเช่นนี้ ต้องไม่ใช่คู่ปรับของพวกสารเลวกลุ่มนั้นแน่!
กู้อีอียิ่งคิดยิ่งโมโห ในใจยังคิดว่าจะทำอย่างไรเฟิงหรูชิงถึงแยกจากหนานเสียนได้
ใครจะรู้ว่าสายตาราบเรียบของหนานเสียนค่อยๆ กวาดมองมา
ทั้งๆ ที่เป็นการปรายตามองแสนธรรมดา กลับทำให้กู้อีอีตัวแข็งค้างคล้ายไอเย็นวาบพุ่งจากปลายเท้าเข้าสู่หัวใจ
“ความจริง ข้าแค่มาดูเท่านั้น จริงๆ นะ พวกเจ้าเชิญต่อตามสบาย ไม่ต้องสนใจข้า”
กู้อีอีกระวีกระวาดวิ่งหนีออกจากเรือนไป
นางสัมผัสว่าหากออกมาช้าอีกสักนิดเดียว หนานเสียนจะทำให้นางแหลกเป็นผุยผง ไม่แน่อาจใช้ม้าแยกร่างนางก็เป็นได้
เมื่อหนีออกมาแล้ว กู้อีอีค่อยได้สติกลับมา…
บิดานางกู้สื่อ เป็นฝูจู่ของจวนเทียนเสิน!
เช่นนั้นนางใจเสาะไปทำไมกัน
ไม่รู้เพราะอะไร กู้อีอีไม่เคยกลัวฟ้าเกรงดิน ยามอยู่ต่อหน้าหนานเสียนกลับทำให้นางใจเสาะได้!
ครั้นตรองดู กู้อีอียังไม่มีความกล้าจะย้อนกลับไป ได้แต่ใช้สายตาขุ่นเคืองไม่พอใจมองประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท และเบะปาก
“สมกับเป็นจิ้งจอก ฝีมือก็สูงส่งเกินไป ไม่มีเสี่ยวอิ่นอยู่ด้วย ข้าคนเดียวก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าจิ้งจอกนี่!” กู้อีอีร้องหึ “อีกอย่าง เสี่ยวอิ่นพูดไม่ผิดเลย เจ้าจิ้งจอกนี่ว วันๆ ก็ใช้รูปโฉมล่อลวงเสี่ยวชิง แต่ไรมาเสี่ยวชิงก็ชอบความงาม ถูกเขาล่อลวงเสียจนไม่ได้สติ”
นางกัดนิ้วมือ คิดถึงฉินเฟยเอ๋อร์อย่างไม่ตั้งใจก็ยิ่งโมโห
“อีกประโยคหนึ่งที่เสี่ยวอิ่นพูดไม่ผิดเลย เสี่ยวชิงทอดทิ้งหนานเสียนได้ แต่หนานเสียนไม่อาจทิ้งนางไปได้! ถึงพวกเราอยากแย่งเสี่ยวชิงมา แต่หญิงอื่นก็ไม่มีสิทธิ์ดูแคลนเสี่ยวช ชิง รอข้ากลับไปก่อน ข้าจะต้องหาทางไล่นางแพศยาฉินเฟยเอ๋อร์ไปให้ได้! กันไม่ให้เสี่ยวชิงเห็นนางแล้วไม่สบายใจ”
กู้อีอีเพิ่งหันไป ก็มองเห็นเงาร่างแสนคุ้นเคย ใบหน้านางขรึมลง
อันชุ่ยยืนอยู่ไม่ไกลออกไป สีหน้าไม่น่ามอง กำหมัดแน่น แววตาอิจฉาอย่างถึงที่สุด
ระยะนี้หลังจากที่นางถูกขับออกจากจวนฝูจู่ ชีวิตความเป็นอยู่ก็ไม่ได้ดีนัก ถึงได้ออกมาเดินเล่น อาจจะเดินไปเจอคุณชายตระกูลสูงศักดิ์รับเลี้ยงนาง ใครจะคิดว่านางจะได้พบกู้อีอี
สิ่งที่ทำให้นางยิ่งรับไม่ได้ก็คือ กู้อีอีกลับผอมถึงขนาดนี้!
อันชุ่ยยิ่งอิจฉาเป็นทวีคูณ ทั้งไม่กล้าแสดงออกมา นางยิ้มจางๆ เดินเข้าหากู้อีอีอย่างเชื่องช้า เอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน
“พี่หญิง งานวันเกิดท่านคราวก่อน พวกเราไม่ได้ไปอวยพรท่าน ข้ารู้สึกเสียใจนัก ข้ายังได้ยินว่า ท่านถอนหมั้นกับหนานเสียนตระกูลมู่แล้วหรือ”
……………………
ตอนที่ 888 งานเลี้ยงวันเกิดใกล้มาถึง (2)
“ข้าจะถอนหมั้นหรือไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า”
กู้อีอีร้องหึ
ตอนนั้นอันชุ่ยยุนางไปตามหาหนานเสียนที่แคว้นหลิวอวิ๋น ต่อมาไม่เพียงผลักนางแล้ว ยิ่งกว่านั้นยังใส่ร้ายให้เสี่ยวชิงด้วย
แต่ก็เคราะห์ดีที่การกระทำของอันชุ่ย ทำให้นางได้พบเฟิงหรูชิง
อันชุ่ยหน้าเปลี่ยนสี ไม่ช้าก็กลับสู่สีหน้าปกติ
นางจับแขนกู้อีอีด้วยท่าทางอ่อนแอ
“พี่หญิง ก่อนหน้านี้หนานเสียนเป็นคู่หมั้นของท่าน ข้าย่อมไม่มีทางแย่งชิง ตอนนี้พวกท่านถอนหมั้นกันแล้ว ข้าอยากเป็นผู้หญิงของเขา ท่านช่วยให้ท่านลุงพูดกับนายท่านมู่ได้หรื อไม่ ต่อให้เป็นอนุข้าก็ยินยอม”
ตอนที่หนานเสียนเป็นคู่หมั้นกู้อีอี อันชุ่ยย่อมไม่กล้าเอ่ยเงื่อนไขออกมา
แต่ตอนนี้ กู้อีอีกับหนานเสียนถอนหมั้นแล้ว นางย่อมเสนอเงื่อนไขนี้ได้อย่างสมเหตุสมผล
“พี่หญิง โบราณว่าไว้น้ำหลากไม่ไหลสู่นาผู้อื่น ข้าเป็นญาติผู้น้องของท่าน ท่านจะรับปากข้าใช่หรือไม่” แววตาอันชุ่ยคลอไปด้วยน้ำตาเต็มไปด้วยการขอร้องอ้อนวอนน่าสงสาร
กู้อีอีไม่เคยรู้สึกเลยว่า น้ำตาคนคนหนึ่งน่าขยะแขยงได้ขนาดนี้
นางออกแรงสะบัดมืออันชุ่ยออก
อันชุ่ยไม่ทันระวัง ถอยไปสองสามก้าว มองกู้อีอีด้วยความตกใจ
กู้อีอีตีหน้าขรึม มองอันชุ่ยอย่างดูแคลน สีหน้าเย่อยิ่งยโส “เจ้ามีสิทธิ์อะไรคิดว่าท่านพ่อพูดแล้ว หนานเสียนจะรับเจ้าเป็นอนุ”
อันชุ่ยขบริมฝีปาก
แต่เดิมตอนที่นางอาศัยอยู่ใจจวนฝูจู่ ไม่ต้องการให้กู้อีอีช่วยเหลือ ตระกูลมู่ก็รับนางเข้าจวนมาเอง
ตอนนี้ทุกคนต่างรู้ว่านางถูกไล่ออกจากจวนฝูจู่แล้ว ไม่เหลืออะไรอีก ตระกูลมู่มีอำนาจมากมาย เห็นเช่นนี้ก็ไม่ต้องการนางแล้ว
“พี่หญิง ตอนนี้คนที่ช่วยข้าได้มีท่านคนเดียวเท่านั้น” อันชุ่ยร้องไห้น่าสงสาร “ขอร้องล่ะช่วยข้าด้วย ไม่อย่างนั้นข้ากับท่านแม่คงไม่อาจมีชีวิตต่อไปได้”
กู้อีอีตวัดสายตาเย็นชามองอันชุ่ย “อ้อ อยู่ต่อไปไม่ได้ก็ไปตายเสีย หากเจ้าลงมือไม่ลง ข้าช่วยเจ้าได้”
“….”
อันชุ่ยเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ อย่างไรนางกับกู้อีอีก็มีสายเลือดเดียวกัน ทำไมนางถึงพูดประโยคนี้ออกมาได้
องครักษ์ตระกูลกู้ก้าวออกมาสองก้าว ชักกระบี่ออกมา แววตาคมกริบมองอันชุ่ย
อันชุ่นถอยเท้าไปไม่กี่ก้าวตามสัญชาตญาณ “กู้อีอี เจ้าใจดำถึงเพียงนี้”
“เจ้าบอกว่าเจ้ามีชีวิตต่อไปไม่ได้แล้ว ข้าเห็นแก่ที่เจ้าเป็นน้องสาวข้าจึงช่วยเจ้าเท่านั้นเอง” กู้อีอียิ้มร่าเดินไปข้างๆ อันชุ่ย “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมข้าถอนหมั้นกับหนานเสีย ยน”
“เพราะ…เพราะอะไร”
“เพราะ…เขาแย่งผู้หญิงที่ข้าชอบที่สุดไป”
อันชุ่ยหันหน้ามาอย่างทื่อๆ ตะลึงมองใบหน้างาม
“ดังนั้น…” กู้อีอียิ้มร่าเรียวตาโค้ง “ทำไมเจ้าว่า ข้าต้องช่วยเจ้าด้วย”
ถึงบอกว่ากู้อีอีถอนหมั้นเพราะตระกูลมู่หลอกนาง
แต่นางไม่มีทางบอกเรื่องนี้กับอันชุ่ยเด็ดขาด!
นางแค่อยากให้อันชุ่ยเข้าใจความจริงว่า นางไม่มีทางช่วยใครทำให้เสี่ยวชิงไม่สบายใจทั้งนั้น
“กู้อีอี!” อันชุ่ยหน้าเปลี่ยนสี เลิกเสแสร้งทำเป็นน่าสงสารโดยไม่ทันคิดอีก “ข้าเป็นน้องสาวเจ้า สายเลือดเดียวกัน!”
กู้อีอีเบ้ปาก “ใครก็ได้ ทำให้เลือดนางออกให้หมดซะ”
อันชุ่ย “…”
“เจ้าบอกว่ามีสายเลือดเดียวกับข้าไม่ใช่หรือ รอเลือดเจ้าหมดตัวแล้ว ข้าจะช่วยถ่ายเลือดใหม่เข้าไปให้ แบบนั้นเจ้ากับข้าก็ไม่เกี่ยวข้องกันอีก”
…………………
YOU MAY ALSO LIKE
