เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 989 ใส่ร้าย (1)/ตอนที่ 990 ใส่ร้าย (2)
ตอนที่ 989 ใส่ร้าย (1)
“อื้อ” คิ้วเวินอวี่ขมวดแน่น “ว่าตามเหตุผลแล้ว หลังจากมีตัวนำยาร่างกายของเฟยเอ๋อร์ควรจะค่อยๆ ฟื้นคืน วันนี้เหตุใดนางยังหมดสติตอนอยู่ข้างนอก? นางไม่เคยเป็นลมหมดสติมาหลายปีมากแล้ว นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”
“ฮูหยิน เรื่องนี้บ่าวก็ไม่แน่ชัด ตัวนำยาข้าก็ดูที่คุณชายฉินเฉินส่งมอบไม่มีทางผิดพลาด”
สีหน้าเวินอวี่มืดลง “เช่นนั้นก็ปริมาณของตัวนำยาไม่พอ ให้ฉินเฉินส่งมอบเยอะอีกหน่อย ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องทำให้ร่างกายของเฟยเอ๋อร์ดีขึ้น นางเป็นลูกสาวคนเดียวของข้า เป็นความหวังของตระกูฉิน”
“ขอรับฮูหยิน!” ชายชราทำความเคารพรับคำสั่งแล้วถอยออกไป
ไม่มีใครเห็นว่าหลังจากชายชราจากไปนกตัวหนึ่งที่เกาะอยู่บนต้นไม้ก็บินออกไป
ต่อให้เห็นก็ไม่มีใครสนใจนกตัวนั้น
...
สวนดอกไม้ด้านหลัง
เฟิงหรูชิงหยุดฝีเท้าลง นางหันหน้าไปมองนกสีเขียวมรกตโบยบินแล้วขมวดคิ้วบางๆ “ชิงหาน มันกำลังพูดว่าอย่างไร?”
ชิงหานไม่ได้ออกจากมิติว่างแต่ส่งเสียงผ่านกระแสจิต
“ท่านแม่ มันบอกว่าตระกูลฉินรับเลี้ยงท่านน้าก็เพื่อให้ท่านน้าส่งมอบตัวนำยา”
ตัวนำยา?
ใจเฟิงหรูชิงเต้นแรง “ตัวนำยาอะไร?”
“อันนี้ก็ไม่แน่ชัด มันก็ไม่รู้”
ชิงหานส่ายหน้า
สีหน้าเฟิงหรูชิงเย็นลงทันที ไม่ว่าตระกูลฉินให้ฉินเฉินส่งมอบตัวนำยาอะไรในใจนางก็ล้วนรู้สึกไม่ดี
“ข้าจะไปพบเฉินเอ๋อร์!”
เมื่อก่อนนางไม่ถามอะไรทั้งนั้นเพราะเชื่อว่าเฉินเอ๋อร์สามารถดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดี ตอนนี้นางไม่อาจไม่ถามเรื่องราวกับเขาได้อีก!
...
ห้องปีกตระกูลฉิน ฉินเฟยเอ๋อร์ลืมตาขึ้นด้วยความเหนื่อยล้า นางนวดขมับที่ปวดและสายตาที่งุนงง
จู่ๆ เสียงดีใจก็ดังขึ้นที่ข้างกายนาง “เฟยเอ๋อร์ เจ้าตื่นแล้ว?”
“อื้อ” ใบหน้าของฉินเฟยเอ๋อร์ยกยิ้มอ่อนแรง “ท่านแม่ ข้าอยู่ที่ตระกูลมู่ไม่ใช่หรือ? ข้ากลับมาได้อย่างไร? คนของตระกูลมู่ส่งข้ากลับมาหรือ? หลิวสยาเล่า?”
หน้าเวินอวี่แข็งทื่อสักพักนางจึงคลายสีหน้าลง “เฟยเอ๋อร์ เมื่อครู่ข้าได้ยินหลิวสยาพูดว่าเจ้าถูกคนตระกูลมู่โยนออกมา”
ฉินเฟยเอ๋อร์ตกตะลึง นางก้มหน้าลงในใจเกิดความรู้สึกขื่นขม
นางถูกโยนออกมา…
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าจะต้องเป็นการกระทำของเฟิงหรูชิง
ทว่าหนานเสียนไม่ได้ขัดขวางเฟิงหรูชิง นี่หมายความว่าอย่างไรนางไม่มีทางไม่รู้…
“แล้วก็หลิวสยา…” เวินอวี่หลับตาลง ผ่านไปสักพักนางจึงจะลืมตาขึ้น “นางพูดจาไร้มารยาทกับเฟิงหรูชิง หลังจากกลับมาข้าก็สั่งสอนนางไปยกหนึ่งนางจึงหนีออกไป สุดท้าย…ถูกคนของเฟิงหรูชิงลอบฆ่าไปแล้ว ข้าเพิ่งจะหาศพนางพบแล้วฝังนาง”
ฉินเฟยเอ๋อร์กำหมัดแน่นแม้แต่หายใจยังยากลำบาก
“ท่านแม่ เมื่อครู่ท่านพูดอะไร หลิวสยาถูกเฟิงหรูชิงฆ่าไปแล้ว?”
หลิวสยาเป็นสาวใช้ข้างกายนาง เป็นคนตระกูลฉินของนาง เฟิงหรูชิงมีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายคนตระกูลฉินของนาง?
“หลิวสยาตายแล้ว เฟยเอ๋อร์ถึงเวลาข้าค่อยส่งสาวใช้มาดูแลเจ้า” น้ำเสียงของเวินอวี่แฝงด้วยความอ่อนโยน “ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ใส่ใจเกินไป หลิวสยาคนนี้…ไม่เหมาะที่จะดูแลเจ้า”
ฉินเฟยเอ๋อร์หน้าซีด นางไม่อาจเชื่อได้ว่าคนร่าเริงที่ก่อนหน้านี้ยังอยู่ข้างกายนางเพียงชั่วพริบตาเดียวก็ตายเสียแล้ว
แล้วยังถูกศัตรูหัวใจของนางฆ่า!
“ท่านแม่!” บนใบหน้าฉินเฟยเอ๋อร์ปกคลุมไปด้วยน้ำตา “บนโลกใบนี้เหตุใดจึงมีคนโหดร้ายเช่นนี้? นางเกลียดข้า ตำหนิข้าก็เป็นเรื่องสมควร หลิวสยาพูดจาเรื่อยเปื่อยอยู่บ่อยครั้งจริง แต่โทษของนางก็ไม่ถึงตายนี่! เหตุใดเฟิงหรูชิงต้องฆ่านาง เพราะเหตุใดกัน!” (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
……………
ตอนที่ 990 ใส่ร้าย (2)
เวินอวี่ลูบผมของฉินเฟยเอ๋อร์อย่างอ่อนโยน “เฟยเอ๋อร์ ไม่ใช่ทุกคนจะมีมโนธรรมเช่นเจ้าเห็นชีวิตของสาวใช้เป็นชีวิต คนเช่นนางไม่มีวันสนใจชีวิตคนอื่น ที่นางสนใจมีแต่ตัวนางเอง!”
ฉินเฟยเอ๋อร์หลับตาลงด้วยความเสียใจ
นางไม่เข้าใจ เหตุใดหนานเสียนจึงชอบผู้หญิงที่โหดร้ายเห็นแก่ตัวเช่นนี้ได้? เพราะว่านางรูปโฉมงดงามงั้นหรือ?
หาก...นางก็สามารถงดงามเช่นเฟิงหรูชิง หนานเสียนก็จะชอบนางใช่หรือไม่?
“เฟยเอ๋อร์ ข้าถามเจ้า เจ้าชอบคุณชายหนานเสียนหรือไม่?” เสียงของเวินอวี่อ่อนโยนแฝงด้วยความรัก
ฉินเฟยเอ๋อร์ลืมตาขึ้นนัยน์ตาเจ็บปวด
นางคิดถึงภาพก่อนหน้านี้อีกแล้ว ราวกับเข็มเล่มแล้วเล่มเล่าทิ่มแทงใจนาง
“ข้าชอบแล้วอย่างไร? สุดท้ายคนที่เขาชอบก็ไม่ใช่ข้า”
“เฟยเอ๋อร์ ข้าเอาหนานเสียนมาให้เจ้า” มุมปากเวินอวี่ยกยิ้ม “ขอเพียงตัวเจ้าเองไม่ยอมแพ้ข้าก็จะเอาเขามาให้เจ้าให้ได้ ไม่มีผู้หญิงคนใดสามารถแย่งชิงกับเจ้าได้”
“แต่ว่า…”
“เฟยเอ๋อร์ เจ้ารู้สึกว่าผู้หญิงที่โหดร้ายเช่นเฟิงหรูชิงมีค่าคู่ควรอะไรแต่งงานกับหนานเสียน? การมีอยู่ของนางจะนำพาภัยพิบัติมาให้หนานเสียน แต่เจ้าคือผู้กอบกู้ของหนานเสียน การปรากฏตัวของเจ้าจะช่วยเขาเอาไว้!”
ร่างเพรียวงามของฉินเฟยเอ๋อร์แข็งทื่อ นางเงยหน้าขึ้นมองไปยังใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรักของเวินอวี่
วันนี้หลังจากได้เห็นภาพบาดตาในใจนางก็คิดอยากยอมแพ้แล้ว ต่อให้นางได้รับการยอมรับจากมู่หลิงแต่ก็ต้องรักอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว
ทว่าเพื่อความหึงหวงเฟิงหรูชิงสามารถไม่สนใจมิตรภาพของตระกูลฉินกับตระกูลมู่ โยนนางออกมานอกประตู และยิ่งเพราะประโยคประโยคหนึ่ง…ก็ฆ่าหลิวสยาอย่างโหดเหี้ยม!
คนเช่นนี้สามารถให้ความสุขหนานเสียนได้จริงหรือ?
“ท่านแม่ ข้าเข้าใจ…” สีหน้าฉินเฟยเอ๋อร์ซีดขาวทว่าสายตากับแน่วแน่ “ข้าไม่มีทางละทิ้งหนานเสียน ข้าจะไม่ยอมลามืออีก!” ท่านแม่พูดไม่ผิด
การมีอยู่ของเฟิงหรูชิงเป็นภัยพิบัติของหนานเสียน นิสัยของนางโหดเหี้ยมอำมหิต ก่อเรื่องโดยไร้เหตุผล อิจฉาริษยาจนเป็นนิสัย วันหน้าตระกูลจะต้องไม่สงบสุข แล้วยังนำพาศัตรูนับไม่ถ้วนมาสู่ตระกูลมู่และนาง…ไม่อาจทนมองหนานเสียนจมลงไปเช่นนี้ นางจะต้องดึงเขาออกจากหลุมไฟนี้!
“ลูกสาวคนดีของแม่” เวินอวี่ยิ้มแล้วกอดฉินเฟยเอ๋อร์ไว้ในอ้อมแขน ตอนที่ก้มหน้าลงแววตาของนางฉายแสงเย็น
เฟยเอ๋อร์ อย่าโทษว่าแม่หลอกลวงเจ้าเลย
ไม่ว่าแม่ทำอะไรล้วนหวังดีกับเจ้า…อนาคตของเจ้าจะต้องเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความหวัง
ไม่มีใครสามารถขัดขวางความสุขของเจ้าได้!
ปึ้ง!
ฉับพลันก็มีเสียงดังปึ้งมาจากนอกประตู เวินอวี่ตกใจคลายกอดจากฉินเฟยเอ๋อร์ทันที นางบังคับให้ตัวเองสงบลงแล้วปลอบลูกสาวที่ตกใจ
“เฟยเอ๋อร์ เจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าจะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น”
ฉินลี่หลังจากร่วมงานเลี้ยงของนายผู้เฒ่าก็เริ่มเก็บตัวฝึกตบะ ตอนนี้เรื่องน้อยใหญ่ในตระกูลฉินล้วนต้องให้นางเป็นผู้จัดการ!
...
ในจวน
ฝีเท้าเวินอวี่เพิ่งจะหยุดลงก็มีร่างคนคนหนึ่งหล่นลงมาบนศีรษะ โชคดีที่นางหลบทันจึงได้ไม่เป็นอันตราย
สายตาของนางหยุดอยู่ที่ทหารอารักขาที่หล่นลงมาตรงหน้าด้วยสีหน้าถมึงทึง เงยหย้าขึ้นสายตาเย็นยะเยือกจับจ้องไปยังหญิงสาวที่เดินเข้ามาจากนอกประตู
มือของหญิงสาวจูงเด็กหญิงตัวเล็กที่ราวกับหยกแกะสลักก้าวเดินเข้ามาช้าๆ
“เฟิงหรูชิง!” ความโกรธของเวินอวี่พวยพุ่งออกมาจากหัวใจ “นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
เฟิงหรูชิงเลิกคิ้วขึ้น “ไม่ได้หมายความว่าอย่างไร พวกเจ้าคนตระกูฉินไม่ให้ข้าเข้ามา ข้าก็ได้แต่ต้องใช้วิธีนี้เข้ามา”
……………
YOU MAY ALSO LIKE
