เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 987 มโนธรรมถูกสุนัขกินไปแล้ว (1)/ตอนที่ 988 มโนธรรมถูกสุนัขกินไปแล้ว? (2)
ตอนที่ 987 มโนธรรมถูกสุนัขกินไปแล้ว (1)
เฟิงหรูชิงไม่ยินยอมยื่นมือเขาก็ได้แต่หาคนอื่น
เกรงว่าไม่มีใครเป็นพ่อได้ล้มเหลวเท่าเขา
หนานเสียนไม่เคยยินยอมฟังคำเขา แม้แต่…ผู้หญิงที่หนานเสียนชอบคนนั้นยังไม่ให้ความสำคัญกับคำสั่งของเขา
“ชิงเอ๋อร์”
ซู่อียิ้มน้อยๆ เดินไปทางเฟิงหรูชิง
ตั้งแต่ต้นจนจบนางไม่มองมู่หลิงแม้แต่น้อย ไม่สนใจการมีอยู่ของเขา
สายตามู่หลิงมองตามซู่อี ความเสียใจฉายชัดในนัยน์ตามู่หลิงทิ่มแทงใจเฉินชิงเยียนจนจบ
เฉินชิงเยียนตื่นตระหนก ร่างของนางพุ่งไปข้างหน้าส่งเสียงร้องตกใจ
“อ๊ะ!”
“ชิงเยียน!” สีหน้ามู่หลิงเปลี่ยนไป เขารีบก้าวไปข้างหน้ารับร่างที่กำลังจะล้มลงของเฉินชิงเยียนเอาไว้
มุมปากเฉินชิงเยียนยกยิ้มเลือนรางเหมือนกับไม่มีอยู่ราวกับได้ใจ
จากนั้นตอนที่นางพบว่าสายตาของซู่อีไม่ได้หยุดอยู่ที่พวกนางรอยยิ้มได้ใจของนางก็แข็งทื่อ โมโหแต่ทำอะไรไม่ได้เหมือนกับกำปั้นที่ต่อยลงบนดอกฝ้าย ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับใดๆ
“พวกเจ้ามีหน้าที่อะไร?” มู่หลิงโกรธหนักหันไปมองบรรดาสาวใช้ด้วยความโมโห “ตอนนี้บาดแผลของชิงเยียนยังไม่หายดี ใครอนุญาตให้พวกเจ้าให้นางออกมา? เมื่อครู่นางเกือบจะล้มแล้วพวกเจ้าไม่เห็นเลยหรือ?”
สาวใช้ตกใจจนหน้าซีดรีบคุกเข่าลงกับพื้น หวาดกลัวจนตัวสั่น
“ท่านพี่หลิง ท่านไม่ต้องโทษพวกนาง เป็นข้าที่ดึงดันจะออกมาเอง” เฉินชิงเยียนเงยหน้าขึ้นยิ้มน้อยๆ สายตาของนางค่อยๆ หันไปทางฉินเฟยเอ๋อร์ที่นอนอยู่บนพื้น “เหตุใดแม่นางฉินจึงเป็นเช่นนี้? แม่นางเฟิงฝีมือทางการแพทย์สูงส่งมิใช่หรือ แม้แต่อาการป่วยของนายผู้เฒ่ากับนายน้อยยังสามารถรักษาได้? ไม่สู้ให้แม่นางเฟิงรักษาให้นางเสียหน่อย วันหน้าแล้วจะต้องเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน”
เฟิงหรูชิงเจ้าเกลียดข้ามากมายแล้วอย่างไร? สามีของเจ้าก็ต้องรับอนุ
ในโลกใบนี้ไม่มีชายใดไม่ขโมยกินคาว ตอนนี้หนานเสียนยังไม่ได้นางนางพูดอะไรก็ย่อมต้องฟัง
รอวันหน้าได้มาอยู่ในมือแล้ว ฉินเฟยเอ๋อร์ใช้วิธีเล็กน้อยก็สามารถเป็นผู้หญิงของหนานเสียนได้
หลังจากเจ้าสูญเสียการปกป้องจากหนานเสียน ความเจ็บปวดที่เจ้านำมาให้ข้า ข้าจะคืนให้เจ้าเป็นร้อยเท่าพันเท่า!
เฉินชิงเยียนเพิ่งพูดจบสายตาเย็นชาหลายคู่ก็จับจ้องมาที่นาง
ดวงตาหนานเสียนเย็นชาสีหน้าไร้อารมณ์
“ชิงเอ๋อร์บอกให้นางไปตักมูล ตอนนี้นางสามารถเดินได้แล้วไม่สู้ไปวันนี้เลย”
เฉินชิงเยียนหน้าซีดกำชายเสื้อมู่หลิงแน่นทันที
มู่หลิงขมวดคิ้ว “หนานเสียน อี๋เหนียงของเจ้าร่างกายยังไม่แข็งแรงไม่สามารถทำงานเช่นนั้นได้”
เห็นชัดว่าวันนี้ไม่มีลม
ทว่าหลังจากมู่หลิงพูดจบก็รู้สึกว่าในจวนเกิดพายุลมขึ้น แม้แต่ใบไม้ร่วงยังถูกพัดม้วนเข้าไปในนั้น
หางคิ้วมู่หลิงกระตุกอยากจะพูดอะไรบางอย่าง สุดท้ายแล้วก็ไม่อาจเอ่ยปากอะไรได้ภายใต้ดวงตาที่เย็นชาของหนานเสียน
“โยนนางออกไป ตีแขนขาสาวใช้คนนี้ให้หักแล้วค่อยโยนออกไป”
หลิวสยาเบิกตาโตมองใบหน้าเย็นชาของหนานเสียนด้วยความไม่เชื่อสายตา
“คุณชายหนานเสียน ท่านทำเช่นนี้กับคุณหนูของข้าไม่ได้ คุณหนูของข้ารักท่านมาก!” หลิวสยาคุกเข่าลงโขกศีรษะอย่างแรง
หนานเสียนจูงมือเฟิงหรูชิงจากไปโดยไม่แยแส ทิ้งไวเพียงแผ่นหลังที่เย็นชาภายใต้สายลมแผ่วเบา
“ข้าไม่อนุญาตให้ใครใส่ร้ายนาง”
ใส่ร้ายนางก็ต้องชดใช้!
มือคู่หนึ่ง ขาคู่หนึ่ง ก็คือสิ่งที่สาวใช้คนนี้ต้องจ่ายสำหรับคำพูดของตัวเองเมื่อครู่!
ร่างของหลิวสยาล้มลงกับพื้น ความสิ้นหวังปรากฏบนใบหน้า (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
…………..
ตอนที่ 988 มโนธรรมถูกสุนัขกินไปแล้ว? (2)
ในที่สุดนางก็เข้าใจเหตุใดเมื่อครู่คุณหนูจึงไม่ให้นางพูดจามั่วซั่ว
ที่แท้คุณชายหนานเสียนก็รักทะนุถนอมผู้หญิงคนนี้เป็นอย่างยิ่ง
ความรักเช่นนี้เดิมควรเป็นของคุณหนู ตอนนี้กลับถูกคนเอาไปอย่างง่ายดาย…
...
ฉินเฟยเอ๋อร์กับหลิวสยาถูกโยนออกจากตระกูลมู่ นอนอยู่บนถนนท่ามกลางสายตาทุกคน
มือเท้าของหลิวสยาถูกตีหักหมดไม่อาจลุกขึ้นได้อีก
โชคดีที่คนตระกูลฉินผ่านมาจึงพบกับฉินเฟยเอ๋อร์และหลิวสยาที่นอนอยู่บนถนน พาพวกนางทั้งสองคนกลับไป
ตอนเวินอวี่เห็นฉินเฟยเอ๋อร์ถูกหามกลับมาก็ส่งเสียงกรีดร้อง ร้องไห้ตรงเข้าไป
“เฟยเอ๋อร์ เฟยเอ๋อร์ของข้า เหตุใดเจ้าจึงกลายเป็นเช่นนี้? ใครกัน ใครกันเป็นคนทำร้ายเฟยเอ๋อร์ ข้าจะฆ่ามัน!”
หลิวสยาตัวสั่นอยู่ที่พื้น ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด
“คุณหนูถูกกระตุ้นอาการป่วยจึงกำเริบที่ตระกูมู่ คนตระกูลมู่พวกนั้นโยนบ่าวกับคุณหนูออกมา ฮูหยิน ท่านต้องจัดการให้คุณหนู…”
ดวงตาเวินอวี่แฝงด้วยความดุร้ายน่ากลัว “ตระกูลมู่พวกคนชั่วร้ายกล้าทำกับเฟยเอ๋อร์ของข้าเช่นนี้ หากเป็นคนมีมโนธรรมล้วนไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้! วันหน้าข้าจะต้องให้ตระกูมู่ชดใช้ให้ได้!”
เฟยเอ๋อร์หมดสติที่ตระกูลมู่ ตระกูลมู่ต้องรับผิดชอบดูแลนาง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องโยนเฟยเอ๋อร์ออกมาดื้อๆ
มโนธรรมของคนพวกนี้ถูกสุนัขกินไปแล้วจริงๆ!
“ยังมีเจ้าคนไร้ประโยชน์” ดวงตาเย็นชาของเวินอวี่หยุดอยู่ที่ร่างของหิวสยา “แม้แต่เฟยเอ๋อร์ยังปกป้องไว้ไม่ดีมีสาวใช้เช่นเจ้าไว้มีประโยชน์อะไร? อีกทั้งยังชักชวนให้เฟยเอ๋อร์ออกข้างนอกเช้าจรดเย็น เข้ามา เอาสุนัขตัวนี้ลากออกไปให้ข้าแล้วตีให้ตาย!”
นัยน์ตาหลิวสยาฉายแววตื่นตระหนก นางไม่อาจคุกเข่าได้แต่ลากขาสองข้างคลานไปทางเวินอวี่
“ฮูหยิน ขอร้องท่านโปรดละเว้นบ่าวด้วย บ่าวไม่กล้าทำอีกแล้ว ได้โปรด…”
เวินอวี่ยกเท้าขึ้นถีบหลิวสยาสีหน้าดุดัน “ใจของเฟยเอ๋อร์ดีงามเกินไป หากไม่ใช่เพราะนางปกป้องเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า สาวใช้ชั้นต่ำเช่นเจ้าข้าตีตายไปนานแล้ว แต่ว่าเจ้าวางใจ ข้าจะบอกเฟยเอ๋อร์ว่าเจ้าผิดใจกับเฟิงหรูชิงที่ตระกูลมู่ ต่อมาเฟิงหรูชิงก็ส่งคนมาข้าเจ้า!”
น้ำตาของหลิวสยาไหลลงมา นางกัดฟันแน่นโขกศีรษะอย่างแรง
“ฮูหยิน ครั้งนี้บ่าวรู้ว่าผิดแล้วจริงๆ ต่อไปบ่าวจะไม่พาคุณหนูออกไปข้างนอกอีกแล้ว”
นางตัวสั่นไปทั้งตัวเลือดในกายเริ่มไหลย้อนกลับ
ทว่าไม่ว่านางจะอ้อนวอนอย่างไรก็ไม่ทำให้เวินอวี่เปลี่ยนความตั้งใจ
ทหารอารักขาสองคนลากหลิวสยาออกไป ไม่นานก็มีเสียงร้องปานจะขาดใจของหลิวสยาดังขึ้น
กระทั่งเวลาผ่านไปครึ่งก้านธูปเสี้ยงทั้งหมดก็หายไป ทั้งจวนกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ดวงตาเย็นชาของเวินอวี่กวาดมองไปยังทหารอารักขาและสาวใช้ที่อยู่ตรงนั้นแล้วเอ่ยด้วยเสียงเยือกเย็น “เรื่องวันนี้ใครก็ห้ามให้เฟยเอ๋อร์รู้ หากถูกเฟยเอ๋อร์รู้เข้าหลิวสยาก็คือจุดจบของพวกเจ้า”
ทุกคนคุกเข่าลงเป็นแถวเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ “ค่ะฮูหยิน”
“ออกไปเถอะ” เวินอวี่โบกมือเอ่ยด้วยเสียงหงุดหงิด
ทุกคนต่างพากันจากไป
สักพักชายชราในชุดผ้าลินินคนหนึ่งก็ปรากฏตัวที่ด้านหลังของเวินอวี่ เขาทำความเคารพอย่างอ่อนน้อม “ฮูหยิน”
“ช่วงนี้ฉินเฉินกำลังทำอะไร?”
“เรียนฮูหยิน คุณชายฉินเฉินสองสามวันนี้ออกไปข้างนอกน้อยครั้ง ทุกวันนอกจากอ่านหนังสือแล้วก็อยู่เฉยๆ ไม่มีเรื่องอื่นนอกจากนี้”
…………..
YOU MAY ALSO LIKE
