เส้นทางเศรษฐีของ(ว่าที่)เชฟเหรียญทอง - ตอนที่ 448 ข้ารับไว้เอง
ตอนที่ 448 ข้ารับไว้เอง
………………..
หลังจากที่ซ่งจื่อเซวียนพูดจบ ตู้หมิงก็ตกใจ
แม้ว่าพวกเขาจะก้าวร้าวในวิทยาเขตตะวันออกมาตลอด แต่ตั้งแต่เข้าวิทยาลัย…ก็ไม่เคยไปวิทยาเขตตะวันตกเลย
นอกจากนี้วิทยาเขตตะวันออกและตะวันตกก็ขัดแย้งกันอย่างต่อเนื่อง ปฏิกิริยาของอาจารย์ซ่ง…มากไปหน่อยจริงๆ
“อาจารย์ ไป…วิทยาเขตตะวันตกเหรอ”
“ทำไม ไม่กล้าเหรอ” ซ่งจื่อเซวียนถามอย่างเย็นชา
ท่านเป้ยเล่อที่อยู่ด้านข้างกล่าว “จื่อเซวียน นายคงไม่ได้ไปสู้กลับใช่ไหม วังเหว่ยบอกว่าวิทยาลัยตะวันออกและตะวันตกขัดแย้งกันเป็นเรื่องปกติ อาจารย์ไม่สะดวกที่จะยื่นมือเข้าไปยุ่ง”
ซ่งจื่อเซวียนหันหน้ามองท่านเป้ยเล่อทันที “นั่นมันพวกเขา แต่แตะต้องคนของผม…ไม่ได้หรอก!”
เมื่อได้ยินคำพูดที่หนักแน่นขนาดนี้ ตู้หมิงและข่งเซ่าหลงที่เพิ่งได้สติต่างก็ฮึกเหิมกันขึ้นมา
แม้ว่าพวกเขาจะคอยสร้างเรื่องเดือดร้อนจนอาจารย์คร้านจะยุ่งด้วย แต่จากใจของพวกเขาไม่เคยเจออาจารย์ที่เชื่อมั่นในตัวพวกเขาเลย
และซ่งจื่อเซวียน…ดูเหมือนจะทำให้พวกเขายกย่องในขณะนี้
อย่างน้อยเมื่อมองไปที่วิทยาเขตตะวันออกก็ยังไม่มีอาจารย์แบบนี้ รวมถึงหงเทียนเหว่ยด้วยเช่นกัน
“อาจารย์ ผมจะไปด้วย!”
ข่งเซ่าหลงยืนขึ้น
มองไปที่ข่งเซ่าหลง ซ่งจื่อเซวียนก็ถามว่า “นายไม่เป็นไรใช่ไหม”
“ไม่เป็นไรครับ วันนี้ไอ้หมาหมู่พวกนั้นมาแหย่เรา แล้วยังใช้คนที่มากกว่ามารุม!”
“อาจารย์ ผมก็จะไปด้วย!” ตู้หมิงกล่าว
ซ่งจื่อเซวียนพยักหน้า “ตามฉันมา!”
เมื่อพูดจบ ซ่งจื่อเซวียนก็เดินออกจากโรงอาหารตามมาด้วยตู้หมิงและข่งเซ่าหลง
ในสองปีนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเคยติดตามแค่เฉิงฮ่าวเท่านั้น ติดตามอาจารย์…ถือว่าเป็นครั้งแรก
“นายท่าน เราจะทำยังไงต่อ” ต้าเหมาถาม
ท่านเป้ยเล่อเหลือบมองต้าเหมา “จะทำอะไรได้อีกล่ะ รุ่ยจื่อไม่อยู่ด้วย ทำตามที่นายท่านรองของนายบอกเถอะ”
“เข้าใจแล้วครับนายท่าน!”
พูดจบ ต้าเหมาก็สาวเท้าวิ่งออกไป
ท่านเป้ยเล่อคลี่ยิ้มพร้อมกับบิดขี้เกียจแล้วกลับห้องไปนอน
เมื่อมีต้าเหมาตามไปด้วย เขาก็ไม่ต้องกังวล
ประตูของวิทยาเขตตะวันตกออกแบบเหมือนกับวิทยาเขตตะวันออกทุกอย่าง
การก่อสร้างในช่วงแรกไม่ได้คำนึงว่าจะมีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างวิทยาเขตตะวันออกและตะวันตกอย่างทุกวันนี้
ดังนั้นทุกคนจึงได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน
แต่มีการตกแต่งไฟหลากสีประดับอยู่ที่ประตู ซึ่งเป็นการตกแต่งขึ้นในภายหลัง
นอกจากนี้ซุ้มขนาดใหญ่เหนือประตูก็สะอาดเอี่ยมอ่อง เห็นได้ว่ามีการทำความสะอาดบ่อยครั้ง
เมื่อเทียบกับวิทยาเขตตะวันตก ประตูของวิทยาเขตตะวันออกนั้นเก่ากว่าเล็กน้อย
“อาจารย์ มียามอยู่ด้วย เราเข้าไปไม่ได้ใช่ไหม”
ซ่งจื่อเซวียนเหลือบมองข่งเซ่าหลงโดยไม่ได้ใส่ใจ และเดินตรงไปข้างหน้า
“สวัสดีครับ ผมชื่อซ่งจื่อเซวียน เป็นอาจารย์จากวิทยาเขตตะวันออก มาเพื่อพูดคุยกับอาจารย์หยางจวิ้นเย่”
เมื่อยามได้ยินเช่นนี้ก็รีบเดินออกจากป้อมยามทันทีและมองซ่งจื่อเซวียน
“คุณเป็น…อาจารย์เหรอ ไม่เคยเห็นมาก่อนนะ”
“อาจารย์ใหม่ รีบเปิดประตูเถอะ” ซ่งจื่อเซวียนพูดด้วยสีหน้าเรื่อยเฉื่อย
“รอสักครู่นะครับ ผมขอโทรยืนยันกับอาจารย์หยางหน่อย”
ยามกำลังจะเดินกลับไปโทรศัพท์ที่ป้อมยาม แต่ซ่งจื่อเซวียนเดินตามไปข้างหน้าแล้วคว้าคอเสื้อของเขาไว้
โดยเฉพาะฟางรุ่ยที่สอนเขาเกี่ยวกับวิธียับยั้งคู่ต่อสู้อย่างรวดเร็ว
บวกกับช่วงนี้ที่ร่างกายแข็งแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาจึงนำวิธีเหล่านี้มาใช้อย่างเต็มที่
เป็นการลงมือซึ่งไร้ที่ติ และไม่ต้องเคลื่อนไหวโดยไม่จำเป็น
เมื่อต้าเหมาเห็นก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง “นายท่านรอง ใช้ได้เลย ฝีมือว่องไวมาก!”
“ไปกันเถอะ”
พูดจบ ซ่งจื่อเซวียนก็กดปุ่มสีแดงในป้อมยาม จากนั้นประตูก็ค่อยๆ เปิดออก
เมื่อตู้หมิงและข่งเซ่าหลงเห็นฉากนี้ ในใจก็ยิ่งนับถือมากขึ้น แม้แต่เฉิงฮ่าวซึ่งเป็นหัวหน้าห้องของพวกเขา…ก็คงจะไม่กล้าขนาดนี้
นี่เป็นความปั่นป่วนครั้งใหญ่ของวิทยาเขตตะวันตก…
อาจารย์ซ่งเจ๋งเป้ง!
เมื่อเข้าไปในวิทยาเขตตะวันตก ซ่งจื่อเซวียนก็มองดูสภาพแวดล้อม โดยรวมแล้วดูเหมือนจะไม่ต่างกับวิทยาเขตตะวันออก
อย่างมากก็เพราะเหตุผลด้านพื้นที่ เส้นทางบางสายแตกต่างจากวิทยาเขตตะวันออก แต่ทิศทางทั่วไปก็คล้ายกัน
จากนั้นเขาก็เลือกเส้นทางที่อาจจะนำทางไปยังหอพักวิทยาเขตตะวันตก
ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ไฟถนนทั้งสองทางก็เริ่มเปิด นักเรียนที่ผ่านไปมาบางคนกำลังมองไปที่พวกซ่งจื่อเซวียน
อย่างไรพวกเขาก็คือคนแปลกหน้าในวิทยาเขตตะวันตก
แน่นอนว่าใช้เวลาไม่นานทุกคนก็มาถึงหอพักนักเรียน
เมื่อเห็นว่าคนดูแลหอพักกำลังดูโทรทัศน์อย่างเพลิดเพลิน ซ่งจื่อเซวียนก็เดินเข้าไปโดยไม่พูดอะไร
เขาสุ่มถามคนเกี่ยวกับห้องพักของห้องสามวิทยาเขตตะวันตก และได้รู้ว่าอยู่ชั้นสอง ซ่งจื่อเซวียนจึงนำทุกคนไปจัดการพวกเขา
“เซ่าหลง ตู้หมิง นี่คือห้องพักของห้องสาม พวกนายเปิดประตูทีละคน ถ้าเจอไอ้เด็กเปรตที่ทำร้ายพวกนายก็ลงมือเลย!”
ตอนนี้ตู้หมิงและข่งเซ่าหลงมีท่าทางฮึกเหิม พวกเขาพยักหน้าทันทีและเริ่มผลักประตูห้องพัก
ไม่นานซ่งจื่อเซวียนก็ได้ยินเสียงพวกเขาจึงเดินเข้าไป
“ไอ้เชี่ย มาถึงที่นี่จริงๆ ด้วย แม่งเอ๊ย พวกแกไม่อยากกลับไปแล้วสินะ”
เจ้าจัวถลึงตาใส่
“เย็*แม่ ถ้าอาจารย์พวกแกไม่เข้ามา พวกแกจะกล้าหนีไหม”
ข่งเซ่าหลงพูดแล้วส่ายหน้า จากนั้นก็ยกกำปั้นขึ้นต่อยเจ้าจัว
แต่วินาทีต่อมา ข่งเซ่าหลงและตู้หมิงต่างก็ตกตะลึง
เจ้าจัวดึงท่อเหล็กขนาดห้าสิบถึงหกสิบเซนติเมตรออกมาจากหลังเตียง
ผิวของท่อเหล็กนับว่าเปราะบาง หากถูกกระแทกแรงๆ อาจจะเสียรูปทรงได้
ซ่งจื่อเซวียนแสยะยิ้ม สิ่งที่เขาเคยเผชิญมาแต่ก่อนคือปืนเชียวนะ ท่อเหล็กประเภทนี้…จิ๊บจ๊อย!
เขาก้าวไปข้างหน้า “ข่งเซ่าหลง ตู้หมิง เป็นอะไรไป กลัวเหรอ”
ทั้งสองหันไปมองซ่งจื่อเซวียน และรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเล็กน้อย ลูกพี่ เขามีอาวุธนะ
“ถ้ากลัวก็กลับไป อย่าให้ขายหน้าที่นี่ ถ้าไม่กลัวก็ลุยกับฉัน!”
ได้ยินเช่นนี้ เจ้าจัวก็ตกตะลึง “แม่งเอ๊ย แกเป็นใครวะ”
“ฉันเป็นใครน่ะเหรอ ไม่สำคัญ ฉันแค่อยากรู้ว่าปกติหยางจวิ้นเย่สอนพวกนายยังไงถึงหยิ่งผยองแบบนี้!”
“บ้าเอ๊ย ไม่ใช่เรื่องของแก!”
ซ่งจื่อเซวียนหัวเราะเยาะ “ถ้ามีฝีมือสู้ก็ต้องกล้ารับ นี่หนีเหรอ ลูกผู้ชายประสาอะไร!”
“ฮ่าๆ ไม่หนีแล้วรอให้อาจารย์มารวบตัวหรือไง โง่หรือเปล่า”
ซ่งจื่อเซวียนยักไหล่แล้วยิ้ม “นี่คือสิ่งที่หยางจวิ้นเย่สอนพวกนายใช่ไหม โอเค งั้นวันนี้ฉันคงต้องสอนบทเรียนให้เขา!”
ซ่งจื่อเซวียนพูดจบ เขาก็เดินตรงเข้าไป
ต้าเหมาจึงรีบตามเขาไปทันทีเพราะกลัวว่านายท่านรองจะเสียเปรียบ
เห็นซ่งจื่อเซวียนเดินเข้ามาใกล้ด้วยแรงกดดันที่แข็งแกร่งเช่นนี้ เจ้าจัวก็ตะลึงงันไปพักหนึ่ง ไอ้หมอนี่…ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วมั้ง
ก่อนที่เขาจะตอบสนอง ซ่งจื่อเซวียนก็คว้าท่อเหล็ก จากนั้นกระชากกลับอย่างเต็มที่และยึดมันไปได้
“เด็กห้องหกของฉัน ห้ามกลัว!”
ขณะที่พูด ซ่งจื่อเซวียนไม่แสดงอารมณ์ใดๆ บนสีหน้า เย็นชาจนชวนให้ขนลุก
ข่งเซ่าหลงหายใจเข้าลึกๆ และมองเจ้าจัวที่อยู่ตรงข้าม จากนั้นยกมือขึ้นแล้วเหวี่ยงท่อเหล็ก
เจ้าจัวโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ท่อเหล็กก็งอทันที
แน่นอนว่าซ่งจื่อเซวียนก็เห็นว่าท่อเหล็กค่อนข้างเปราะบางจึงให้ข่งเซ่าหลงทำ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีทางทำขนาดนี้
หลังจากนั้นข่งเซ่าหลงและตู้หมิงก็เริ่มลงมือ
เมื่อท่อเหล็กงอจนสุดแล้วก็เพิ่มหมัดและลูกถีบเข้าไป ต่อยตีกันอย่างสนุกสนาน
ส่วนสามคนที่อยู่ข้างหลังเจ้าจัวไม่กล้าแม้แต่จะเคลื่อนไหว เมื่อเห็นแรงกดดันนี้ ใครจะกล้าสู้
จนกระทั่งเจ้าจัวเกือบจะถูกตีจนกลายเป็นหัวหมู ซ่งจื่อเซวียนจึงบอกให้หยุด
เขามองไปที่เจ้าจัวและพูดว่า “บอกหยางจวิ้นเย่ว่าจากนี้ไปเรื่องของนักเรียนก็ให้นักเรียนจัดการ ถ้าอาจารย์เข้ามายุ่งอีก…ผลลัพธ์จะเป็นเหมือนเดิม!”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกไปตามมาด้วยข่งเซ่าหลงและตู้หมิง
ออกจากหอพักได้ไม่นาน ซ่งจื่อเซวียนก็เห็นหยางจวิ้นเย่รีบมาหลังจากได้ยินข่าว
เมื่อเห็นซ่งจื่อเซวียน หยางจวิ้นเย่ก็หยุดฝีเท้า
เขามองซ่งจื่อเซวียนอย่างเย็นชา และดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้
“อาจารย์ซ่ง คาดไม่ถึงจริงๆ ว่าเราจะพบกันอีกในหอพักวิทยาเขตตะวันตก”
ซ่งจื่อเซวียนมองเขาโดยไม่ได้เอ่ยปากพูด คร้านจะเอ่ยปาก
“นายทำอะไรนักเรียนของฉัน”
ซ่งจื่อเซวียนยักไหล่ “ไม่ได้ทำอะไร”
“หึ พวกนายจากวิทยาเขตตะวันออกไม่รู้เหรอว่าไม่ควรเข้ามาที่วิทยาเขตตะวันตก”
ซ่งจื่อเซวียนยักไหล่และเดินไปข้างหน้าต่อ ขณะที่ทั้งสองเฉียดไหล่กัน ซ่งจื่อเซวียนก็เหลือบมองเขา
ในสนามครั้งที่แล้ว หยางจวิ้นเย่ได้แสดงความแข็งแกร่งของเขาออกมา
แต่ทันทีที่ต้าเหมาสัมผัสหน้าอกของเขา เขาก็รับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของต้าเหมา นั่น…ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะแตะต้องได้
“โอเค นายนี่เก่งจริงๆ ที่นี่คือวิทยาลัยอาหาร มามีเรื่องชกต่อยกัน นายควรดูแลนักเรียนของนายให้ดีหน่อยนะ”
“อ๋อ…ฉันจำได้แล้ว คนที่นายพามาคือห้องขยะนี่นา เหอะๆ นายก็เร่ร่อนไปวันๆ เหมือนพวกเขานั่นแหละ
ก็แค่ว่าพวกเขาเร่ร่อนสี่ปี แต่นายต้องเร่ร่อนไปตลอดชีวิต!”
หยางจวิ้นเย่ก็โมโห จึงพูดเสียงดัง
ซ่งจื่อเซวียนชะงักฝีเท้าเมื่อได้ยินและค่อยๆ หันหลังกลับไป
“หยางจวิ้นเย่ ฉันไม่รู้ว่าเมื่อก่อนห้องหกวิทยาเขตตะวันออกเป็นยังไง แต่ตอนนี้ฉัน ซ่งจื่อเซวียนอยู่ที่นี่แล้ว ไม่ว่าใครก็ไม่อนุญาตให้แตะต้องเด็กห้องหก!”
ได้ยินคำพูดนี้ ข่งเซ่าหลงและตู้หมิงที่อยู่ด้านหลังก็เบิกตาโต
เมื่อก่อนไม่ว่าพวกเขาจะสร้างเรื่องเดือดร้อนหรือบ้าบอแค่ไหน ความจริงพวกเขาก็รู้อยู่แก่ใจว่าในสายตาของใครหลายคน พวกเขาคือขยะที่ไร้ค่าที่สุด
แต่คำพูดของซ่งจื่อเซวียนดูเหมือนจะจุดประกายเป้าหมายที่พวกเขาเคยมีมาก่อน
ใครจะอยากออกไปเที่ยวเล่นในวันที่เข้าวิทยาลัยบ้าง ใครจะไม่อยากจากไปพร้อมสถานะที่เป็นเชฟชื่อดังบ้าง
เมื่อหยางจวิ้นเย่ได้ยินก็ยิ้ม “เหอะๆ ไม่มีปัญหา ฉันเข้าใจแล้ว นายคิดจะปกป้องขยะพวกนั้น”
“บางที…ห้องสามอย่างพวกนายอาจจะเป็นขยะต่างหาก เพียงแค่นายไม่รู้ตัว!” ซ่งจื่อเซวียนเชิดหน้าพูด
เมื่อหยางจวิ้นเย่ได้ยินก็ขมวดคิ้ว “หึ ดูเหมือนว่านายยังเป็นคนที่ชอบต่อปากต่อคำ แน่นอน ถ้านายอยากที่จะเชื่อ
ซ่งจื่อเซวียน ถ้านายมีฝีมือก็มาแข่งกันแบบส่วนตัวดีกว่า เลือกเด็กหนึ่งคนจากห้องของนายมาดวลทำอาหาร กับใครก็ได้ในห้องสาม รับรองว่านายจะได้ตาสว่าง!”
ซ่งจื่อเซวียนพยักหน้าช้าๆ “ฉันก็คิดแบบนั้นพอดี การแข่งขันครั้งนี้…”
ขณะที่พูด ซ่งจื่อเซวียนก็ก้าวไปข้างหน้าและจ้องหยางจวิ้นเย่ “ข้าจะรับไว้เอง!”
…………………………………………………………..
YOU MAY ALSO LIKE
