เหนียงจื่อของคุณชายขี้โรค - ตอนที่ 134 เผชิญหน้า เสียงนี้ช่างไพเราะยิ่งนัก (3)

ถงผิง ถงอันเห็นสายตาของคุณชายเบนจากถงจั่นมาที่พวกเขา
หลังจากทั้งสองมองตากัน ก็คุกเข่าลง “ชีวิตของข้าน้อยเป็นของ
คุณชาย คุณชายให้ไปทางซ้าย ข้าน้อยไม่มีวันกล้าไปทางขวา…”
ผู้ใดจะกล้าคาดคิดว่าเมื่อหนึ่งเดือนก่อน คนที่หัวเราะโง่เขลาเอา
แต่โยนถ้วย เวลานี้รู้จักใช้เล่ห์เหลี่ยมแล้ว
เห็นได้ชัด ผู้ที่ถูกทรมานด้วยเสียงถ้วยแตกไม่ใช่เขา เขาเองก็
ไม่ได้โยนถ้วยให้ตนเองฟัง โยนให้คนผู้นั้นฟัง หากถงเหล่ายังชักสี
หน้าใส่เขา ยุ่งเรื่องของเขา เขาก็จะหยิบผ้าออกมาฉีกให้ถงเหล่าฟัง
ให้เขาได้ฟังเสียงผ้าอีกครั้ง
……
ห้องหนังสือ ณ เรือนตระกูลถง
“ในที่สุดก็หยุดลงแล้ว” เสียงทางฟากนู้นหยุดลง ถงเหล่ากุม
หน้าอกแล้วลุกขึ้น แค่เพียงเสียงถ้วยแตกดังขึ้น หัวใจของเขาก็เต้น
“พ่อบ้าน ในที่สุดก็หยุดแล้ว ในที่สุดจิ้งเอ๋อร์ก็สงบลงแล้ว”
“ขอรับ นายท่าน” พ่อบ้านยืนอยู่ข้างๆ คอยพยุงถงเหล่า แม้จะ
ปลอบนายท่าน แต่ภายในใจของเขารู้ดี เกรงว่า คุณชายไม่ได้
ต้องการจะหยุด เพียงแต่ถ้วยในจวนถูกโยนทิ้งจนหมดแล้วก็เท่านั้น

https://novel-lk.blogspot.com/
“ยามจื่อ[1]แล้ว นายท่านพักผ่อนเถอะขอรับ” พ่อบ้านถงสีหน้า
เศร้าหมอง ประเดี๋ยวพานายท่านเข้านอนเสร็จ เขายังมีงานต้องทำ
พรุ่งนี้เป็นวันปีใหม่ เขาจะไปหาถ้วยจากไหนมาใส่ข้าวและ
อาหาร
ได้แต่หวังว่าสองสามวันนี้นายท่านจะข่มอารมณ์ของตนเอง
หน่อย หลังจากผ่านค ่าคืนนี้ไปพรุ่งนี้คุณชายยังคงเป็นปกติ ร่วม
ฉลองวันปีใหม่ด้วยความสงบสุข…
……
กลับมาที่เรือนตระกูลหนิงในหมู่บ้านหวังจยา
คุณหนูเจ็ดเจี่ยนชิงเจินยกจานขนมหวาน เดินออกไปด้านนอก
นางเดินเข้าไปหาซูชีช้าๆ “น้อมทักทายคุณชายซูชี เชิญ
คุณชายซูชีเชิญทานขนมหวานเจ้าค่ะ”
ซูชีที่ถือหมากเอาไว้หยุดชะงัก เขาย่อมรู้ว่ามีคนเดินมา เพียงแต่
เขาคิดไม่ถึงว่าสตรีคนนี้จะมาหาเขา
แมลงวัน! ซูชีมองเหยียดในใจ เงยหน้าขึ้นช้าๆ เผชิญหน้ากับ
ใบหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มของหนิงเซ่าชิง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
ใบหน้ายิ้มกะล่อนในยามปกติ กลับมาฉายบนใบหน้าของเขาอีก
ครั้ง หยิบขนมหวานบนจานมาอย่างไม่ใส่ใจ หยิบขนมหวานเข้าปาก

https://novel-lk.blogspot.com/
ขนมหวานนี้คือขนมเถาซูฝีมือมั่วเชียนเสวี่ย ละลายในปาก ซูชีเลิก
คิ้วขึ้นเล็กน้อย กล่าวชม “รสชาติไม่เลว”
คุณหนูเจ็ดเจี่ยนชิงเจินดวงหน้าฉายความเขินอาย “หาก
คุณชายชอบ ก็ทานให้มากๆ นะเจ้าคะ ประเดี๋ยวข้าให้คนไปเอามาให้
คุณชายอีก” ใบหน้ารื่นรมย์ของเจี่ยนซิงเจินหวานถึงขั้วหัวใจ ใน
ที่สุดคุณชายเจ็ดก็สังเกตเห็นนางแล้ว กินขนมหวานของนาง ทั้งยัง
ชื่นชมนาง
ซูชีไม่ได้มองนาง มองเพียงกระดานหมากรุกแล้วพูด “หนิงเซ่า
ชิง สาวใช้ในเรือนของเจ้าหน้าตางดงาม เพียงแต่ไม่ค่อยมีมารยาท
เท่าใดนัก”
รอยยิ้มบนดวงหน้าเจี่ยนชิงเจิน นิ่งค้างในทันที มือถือจานเอาไว้
จะวางก็ไม่ใช่ จะถือต่อไปก็ไม่ถูก
นางเป็นถึงบุตรีเอกจากตระกูลขุนนาง แต่กลับถูกคนเข้าใจผิด
คิดว่าเป็นสาวใช้? นางก้มลงมองตนเอง เรียบง่ายจนเกินทน ยังคิด
อยากจะไปเพ้อฝันถึงคุณชายที่เป็นบุตรเอกจากตระกูลซูอีก
แม้ภายในใจของนางจะเดียดฉันท์ ทว่าดวงหน้าของนางยังคงมี
รอยยิ้ม นี่คือโอกาสดีในการแสดงตนของนาง ทำให้คนเห็นถึงความ
เป็นกุลสตรีของนาง
“ทำตัวอับอายให้คุณชายทั้งสองเห็นแล้ว ข้าและน้องสาวเป็น
บุตรีตระกูลเจี่ยนจากเมืองเทียนเซียง ข้าเป็นบุตรลำดับที่ห้า นี่คือ

https://novel-lk.blogspot.com/
น้องสาวลำดับที่เจ็ดของข้า อายุยังน้อยจึงไม่รู้ความ น้องเจ็ดเพียง
หวังดี เมื่อครู่ยกขนมหวานมาให้คุณชายทั้งสอง เป็นเพราะสาวใช้ใน
ตระกูลหนิงไร้มารยาทเกินไปแล้ว วันที่อากาศเหน็บหนาวเช่นนี้ พวก
คุณชายเดินหมากที่นี่ พวกนางกลับไม่รู้ว่าต้องอยู่รับใช้ข้างกาย ทั้ง
ยังไม่เห็นแม้แต่เงา…”
ไม่รอให้เจี่ยนชิงเจินพูดจบ สีหน้าของหนิงเซ่าชิงหน้าดำคร ่า
เครียด “อวิ๋นอิ๋น…”
อวิ๋นอิ๋นได้ยินเสียงของหนิงเซ่าชิง เดินออกมาจากในห้องทันที
เห็นคุณหนูทั้งสองยืนอยู่นอกเรือน ภายในใจรู้สึกดูถูกขึ้นมาทันที
เมื่อเผชิญหน้ากับหนิงเซ่าชิงดวงหน้าของนางกลับเจียมเนื้อเจียมตัว
นางเคยเป็นสาวใช้ในตระกูลใหญ่ การอ้อมค้อมเช่นนี้ นางจะไม่
เข้าใจได้อย่างไร
“อวิ๋นอิ๋น คุณหนูทั้งสองฐานันดรศักดิ์สูงส่ง เหตุใดเจ้าจึงไม่อยู่รับ
ใช้ในห้องโถง ทำเอาคุณหนูทั้งสองหลงทางเดินมาที่ลานหน้าเรือน
ชายหญิงไม่ควรอยู่ด้วยกันตามลำพัง หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป
เจ้าจะให้คุณหนูทั้งสองทำเช่นไร เจ้าพาคุณหนูทั้งสองกลับเข้าไป
หาฮูหยินที่เรือนเถอะ”
“เจ้าค่ะ” อวิ๋นอิ๋นรับคำสั่ง ผายมือให้กับคุณหนูทั้งสอง น ้าเสียง
ไม่ได้กระตือรือร้นเท่าใดนัก “คุณหนูทั้งสองเชิญทางนี้เจ้าค่ะ”
คำพูดของหนิงเซ่าชิงไม่เหลือที่ว่างให้แทรกแม้แต่น้อย

https://novel-lk.blogspot.com/
ระหว่างห้องโถงและลานหน้าเรือนห่างกันเพียงเล็กน้อย หนิงเซ่า
ชิงกลับบอกว่าพวกนางหลงทาง เห็นชัดว่าอยากผลักไสพวกนาง คำ
กล่าวอ้อมๆ ที่ว่าชายหญิงไม่ควรอยู่ด้วยกันตามลำพัง เป็นการดู
แคลนพวกนาง
เจี่ยนชิงเจินเห็นหนิงเซ่าชิงไม่แม้แต่จะชายตามองพวกนาง อีก
ทั้งคล้ายว่าวาจาที่กล่าวออกไปจะมีความรังเกียจ ไม่มีความเสียดาย
ในทางกลับกันเปี่ยมไปด้วยความรื่นรมย์
คนผู้นี้ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความชอบธรรม เคารพมารยาทและ
ธรรมเนียมปฏิบัติ นั่งนิ่งไม่ตื่นตระหนก คือสามีคุณสมบัติดีอันดับ
ต้นๆ ที่นางตามหา
ดูจากกิริยาท่าทางที่สง่าผ่าเผย ต้องเกิดในตระกูลใหญ่เป็นแน่
เพียงแต่เวลานี้ทุกข์ยาก หากเวลานี้นางช่วยเขา เขาต้องรู้สึกซาบซึ้ง
เป็นแน่… ขอเพียงแต่งงานกับนาง มีตระกูลเจี่ยนของพวกนางคอย
สนับสนุน ผู้ที่มีความสามารถเช่นเขา ยังจะกลัวว่าจะไม่มีชีวิตที่ดีอีก
หรือ ไม่แน่อนาคตข้างหน้าอาจจะมีตำแหน่งสูงโดยมิต้องเปลืองแรง
ไม่แน่ว่าอาจจะได้เป็นเศรษฐีใหม่ก็ได้
การได้เป็นภรรยาเอกของเศรษฐีใหม่ ย่อมดีกว่าถูกมารดาเอกส่ง
ให้ไปเป็นภรรยาเอกของบุตรชายอนุภรรยาที่ไร้ความสามารถ และ
ดีกว่าถูกส่งไปเป็นอนุภรรยาที่ต้องตบแต่งไปพร้อมกับพี่สาวที่เป็น
บุตรีเอกหรือน้องสาวที่เป็นบุตรีเอก

https://novel-lk.blogspot.com/
หนิงเหนียงจื่อคนนั้น เป็นเพียงเจ้าสาวไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่
ตบแต่งแก้เคล็ดเท่านั้น ย่อมสามารถเพิกเฉยไม่ถือสาได้ วันหน้าหาก
นางตบแต่งเข้าตระกูลหนิง หนิงเหนียงจื่อเชื่อฟังก็ไม่เช่นไร แต่หาก
ไม่เชื่อฟัง เช่นนี้หนิงเหนียงจื่อก็จะได้รู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของนาง
อวิ๋นอิ๋นกำลังจะพาคุณหนูทั้งสองกลับเข้าไปในห้องโถงใหม่อีก
ครั้ง คุณหนูเจ็ดกลับอ้างว่าในเรือนอากาศอบอ้าว โวยวายจะกลับขึ้น
รถม้า ความเป็นจริงคืออยากจะเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่แล้วค่อยกลับเข้า
เรือนก็เท่านั้น
อวิ๋นอิ๋นร้องเรียกซีซีออกมา พาคุณหนูห้าเดินออกไปจากเรือน
หลัง ไปหาสาวใช้และผอจื่อของนาง
คุณหนูห้าเจียนชิงหวามีเจตนาร้ายแอบแฝง ย่อมไม่ออกไป
พร้อมกับคุณหนูเจ็ดเจี่ยนชิงเจิน นางอยากจะไปสืบเรื่องของหนิง
เหนียงจื่อให้แน่ชัด แม้ตอนนี้อาจารย์หนิงจะไม่ยอมรับนาง แต่นางก็
ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องเจ้าสาวแก้เคล็ดที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าเช่นนี้
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ด้วยเหตุนี้จึงบอกว่าหนิงเหนียงจื่อให้คุณหนู
ใหญ่ไปดูงานเย็บปัก ตัวนางเองก็มีความชอบด้านนี้จึงอยากจะไป
เช่นกันจึงให้อวิ๋นอิ๋นพานางเข้าไปที่เรือนใน
อวิ๋นอิ๋นกล่าวไปตามความจริง ใบหน้ามั่วเชียนเสวี่ยฉายความไม่
พอใจ ส่วนเจี่ยนชิงโยวเองก็ฉายความเยือกเย็น จึงบอกลามั่วเชียน

https://novel-lk.blogspot.com/
เสวี่ย หลังจากนั้นก็ลากเจี่ยนชิงหวาออกไปจากเรือน ไม่ให้เจี่ยนชิง
หวามีโอกาสได้พูดแม้แต่น้อย
มั่วเชียนเสวี่ยเหยียดกายลุกขึ้นส่งพวกนาง ก่อนที่เจี่ยนชิงโยวจะ
ขึ้นรถม้าได้นัดแนะกับนางแล้ว วันที่ห้านางจะไปคำนับปีใหม่ที่จวน
เจี่ยน เมื่อถึงเวลาค่อยหารือกันต่อ
เจี่ยนชิงโยวพยักหน้าด้วยความเศร้าหมอง ขึ้นรถม้าภายใต้การ
ช่วยพยุงของหยวนหมัวมัว
แม้ว่าคุณหนูห้าเจี่ยนชิงหวาและคุณหนูเจ็ดเจี่ยนชิงเจินจะเจ็บใจ
ยิ่งนัก แต่ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่กลับ
โดยเฉพาะคุณหนูเจ็ดเจี่ยนชิงเจิน นางไม่อยากกลับยิ่งนัก นาง
ยังมีอาภรณ์อีกชุดที่ไม่ได้เปลี่ยน จะกลับเช่นนี้แล้วหรือ! รอให้รถม้า
เคลื่อนออกจากเรือนตระกูลหนิงไม่นาน นางก็เริ่มตำหนิเซียงฉีสาว
ใช้ที่เปลี่ยนอาภรณ์ให้นางในวันนี้บนรถม้า
[1] ยามจื่อ หมายถึง เวลาประมาณ 23.00 – 24.59

https://novel-lk.blogspot.com/