เหนียงจื่อของคุณชายขี้โรค - ตอนที่ 135 ค ำนับปีใหม่ เปลี่ยนสถำนกำรณ์ (1)

หลังจำกส่งพวกคนที่ก่อควำมวุ่นวำยกลับไปแล้ว มั่วเชียนเสวี่ยก็
กลับเข้ำเรือน ทว่ำเห็นชำยหนุ่มทั้งสองยังคงนั่งเดินหมำกด้วยกันอยู่
ตรงนั้นไม่อำจแยกผู้แพ้ผู้ชนะได้
นำงต ำหนิซูชีในใจเล็กน้อย อำกำศหนำวเย็นเช่นนี้ มำเดิน
หมำกอะไรที่ลำนหน้ำเรือน ด้วยเหตุนี้จึงเดินเข้ำไป พูดด้วยน ้ำเสียง
ประชดประชัน “อำกำศหนำวเย็น ท่ำนทั้งสองช่ำงอำรมณ์สุนทรีย์เสีย
จริง”
ซูชีเงยหน้ำขึ้น ยิ้มแล้วพูด “หนิงเหนียงจื่อเข้ำใจกำรเดินหมำก
ด้วยหรือ”
มั่วเชียนเสวี่ยเบ้ปำก “ไม่เข้ำใจ แต่ข้ำรู้เรื่องส ำคัญมำกๆ อย่ำง
หนึ่ง” หำกนำงเข้ำใจกำรเดินหมำก นำงคงจะคอยบอกอยู่ข้ำงๆ ให้ซู
ชีแพ้จนขี้หดตดหำย
หนิงเซ่ำชิงได้ยินนำงพูดเช่นนี้ กลับรู้สึกสนใจยิ่งนัก ถำมด้วย
รอยยิ้ม “เรื่องใดส ำคัญถึงเพียงนี้”
“ข้ำรู้ว่ำขืนพวกท่ำนทั้งสองยังนั่งเดินหมำกต่อไปเช่นนี้ สุขภำพ
ร่ำงกำยของสำมีข้ำคงไม่อำจต้ำนทำนได้ ร่ำงกำยของเขำหนำวเย็น
อยู่แล้ว ยังจะเดินหมำกเป็นเพื่อนคุณชำยเจ็ดโดยไม่สนกำรใดอีก…”
เดิมทีนี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่ควรจะพูด แต่มั่วเชียนเสวี่ยกลับพูดด้วย
ควำมจริงจัง คล้ำยเป็นเรื่องที่ส ำคัญมำก มุมปำกของหนิงเซ่ำชิง

https://novel-lk.blogspot.com/
ยกขึ้นเล็กน้อย ควำมเป็นห่วงในถ้อยค ำของมั่วเชียนเสวี่ย เขำจะฟัง
ไม่ออกได้อย่ำงไร เพียงแต่อย่ำงไรก็ควรจะพูดตำมมำรยำท “ฮูหยินก
ล่ำวเช่นนี้ไม่ถูก ผู้มำเยือนคือแขก แล้วจะไม่ให้กำรต้อนรับได้
อย่ำงไร”
ซูชีเห็นว่ำทั้งสองต่ำงก็แสดงควำมรักกันอย่ำงชัดเจน ด้วยเหตุนี้
จึงวำงหมำกในมือ ยิ้มแล้วเอ่ยพูด “ข้ำแพ้แล้ว”
ควำมหมำยของเขำคือ เขำไม่เพียงแต่แพ้กำรเดินมำก แต่ยัง
พ่ำยแพ้ในกำรเส้นทำงรัก
หนิงเซ่ำชิงเงียบอยู่ครู่หนึ่ง คลำยยิ้มบำงๆ พูด “เจ้ำชนะแล้ว”
เพรำะมีหัวใจที่เปิดกว้ำง เพรำะจะมีอนำคตที่สดใส
หนิงเซ่ำชิงกินน ้ำส้มสำยชูต่อถงจื่อจิ้ง นั่นเป็นเพรำะมั่วเชียน
เสวี่ยเอำแต่เป็นห่วงถงจื่อจิ้ง แม้เขำจะไม่รู้ว่ำนั่นเป็นควำมรักรูปแบบ
ใด แต่เขำสัมผัสได้ ในใจของมั่วเชียนเสวี่ยมีถงจื่อจิ้ง
หนิงเซ่ำชิงกินน ้ำส้มสำยชูต่อเจี่ยนชิงโยว เป็นเพรำะในตอนนั้น
เขำยังไม่ได้ลิ้มรสริมฝีปำกมั่วเชียนเสวี่ย แต่กลับเห็นมั่วเชียนเสวี่ยจูบ
สตรีอื่นด้วยตำตนเอง ชั่วขณะหนึ่งภำยในใจของเขำจึงมีปมที่ไม่อำจ
แก้ได้
แต่ว่ำ หนิงเซ่ำชิงกลับไม่ได้กินน ้ำส้มสำยชูซูชีที่มีท่ำทีและ
ควำมคิดชัดเจน นั่นเป็นเพรำะในใจของมั่วเชียนเสวี่ย ไม่มีซูชีอยู่เลย
เขำเป็นเพียงผู้ร่วมกำรค้ำเท่ำนั้น

https://novel-lk.blogspot.com/
ซูชีเองก็เป็นผู้ที่มีศีลธรรม ไม่ได้กระท ำกำรไม่เหมำะสม แม้เขำ
จะพึงพอใจในตัวมั่วเชียนเสวี่ย แต่ก็เพียงชอบพอในใจ ไม่ได้
แสดงออกจนเกินขอบเขต แม้แต่มั่วเชียนเสวี่ยก็ยังไม่รู้ตัว
อีกทั้ง ซูชียังเป็นน้องชำยแท้ๆ ของคุณซูจิ่นอวี้ คุณชำยใหญ่
แห่งตระกูลซูสหำยของหนิงเซ่ำชิงเองด้วย
มั่วเชียนเสวี่ยเห็นคนหนึ่งกล่ำวว่ำแพ้แล้ว อีกคนกล่ำวว่ำชนะ
แล้ว ครุ่นคิดถึงบทสนทนำอ้อมค้อมของพวกเขำเมื่อตอนทำนอำหำร
รู้สึกร ำคำญเล็กน้อย “ข้ำไม่เข้ำใจว่ำพวกท่ำนพูดอะไรกัน”
นำงกล่ำวจบก็พยุงตัวหนิงเซ่ำชิงขึ้น พูดด้วยควำมปวดใจระคน
ต ำหนิ “ในเมื่อไม่เดินหมำกแล้ว เช่นนั้นกลับเข้ำไปดื่มชำร้อนๆ ใน
เรือนเถอะ จะได้อบอุ่นร่ำงกำย”
ทว่ำซูชีกลับยกมือขึ้น กลับมำมีรอยยิ้มทะเล้นอีกครั้ง พูด “ไม่ล่ะ
สำยมำกแล้ว ตัวข้ำซูชียังมีกำรต้องท ำ ไม่เข้ำไปดื่มชำในเรือนแล้ว
ขอลำตรงนี้”
จำกแววตำของนำงที่มองหนิงเซ่ำชิงก่อนหน้ำนี้…ซูชีก็เข้ำใจ
ควำมรู้สึกของนำง
ในเมื่อรู้ควำมรู้สึกของนำงแล้ว เช่นนี้เขำก็ไม่จ ำเป็นต้องดื้อดึงไม่
ยอมรับควำมจริงอีก จะไม่ตำมเซ้ำซี้นำงให้ล ำบำก
เขำคือซูชีผู้รักอิสระ แผ่นดินนี้เขำท ำทุกอย่ำงได้ตำมใจ

https://novel-lk.blogspot.com/
เมื่อกลับไป๋อวิ๋นจวี ก็บอกกับพี่ใหญ่ว่ำหลังปีใหม่ พอจัดกำรเรื่อง
ทุกอย่ำงทำงนี้จนเรียบร้อย เขำก็จะกลับไปและท ำตำมที่พวกเขำ
จัดเตรียม พวกเขำให้เขำแต่งงำนกับสตรีใดเขำก็จะแต่งกับสตรีคน
นั้น
สตรีคนนั้น เมื่อไม่ใช่มั่วเชียนเสวี่ย เป็นผู้ใดแล้วจะเป็นเช่นไร
เป็นเพียงภรรยำในนำมและต ำแหน่งก็เท่ำนั้น
บำงควำมรัก นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เก็บเอำไว้ในใจก็พอแล้ว
……
เช้ำตรู่วันที่สี่ ถงจื่อจิ้งสั่งให้ถงจั่นขับรถม้ำไปยังหมู่บ้ำนหวังจยำ
รถม้ำเคลื่อนออกมำจำกเรือนตระกูลถง ออกเดินทำงบนหุบเขำ
กว้ำงใหญ่ ถงจื่อจิ้งมองงำนแกะสลักในมือเม้มปำกแล้วยิ้ม หำกไม่ใช่
เพรำะมีรูปปั้นแกะสลักนี้อยู่ในมือ มีมีดแกะสลักเล่มนี้อยู่ในมือ เขำไม่
อำจอยู่เรือนตระกูลถงได้แม้แต่วันเดียว
ที่นี่ คือที่ที่เขำไม่อยำกอยู่ ที่นี่ มีคนที่เขำไม่อยำกเจอที่สุด แม้ว่ำ
เมื่อก่อนเขำจะมีอำกำรจื้อปี้เจิ้ง แต่เขำไม่ได้โง่ รอยยิ้มโง่ๆ นั้นเป็น
เพียงสิ่งที่เขำจ ำต้องแสดงออกมำเพื่อพรำงตำพวกบ่ำวรับใช้ชั่วร้ำยก็
เท่ำนั้น
จิตใจของเขำเคียดแค้น

https://novel-lk.blogspot.com/
แม้เวลำนี้คนคนนั้น…ท ำดีกับเขำแล้ว ทว่ำ ยำมที่เขำต้องกำร
ควำมใส่ใจที่สุด คนคนนั้นเขำอยู่ที่ใด
ครั้งหนึ่งเขำเคยปรำรถนำที่จะได้อ้อมกอดอบอุ่นนั้นมำกเพียงแต่
แต่ผู้นั้นกลับผลักทิ้งอย่ำงรุนแรง เขย่ำตัวเขำด้วยควำมรุนแรง ‘เจ้ำ
พูดสิ! เจ้ำเป็นใบ้หรือ พูด! เจ้ำหูหนวกหรือ พูดออกมำสิ…’
หลังจำกนั้น…
หลังจำกนั้น เขำก็ถูกขังเอำไว้
ควำมรู้สึกที่สัมผัสได้จำกคนผู้นั้นมีเพียงควำมรังเกียจเสมอ
ค ำพูดที่ได้ยินบ่อยที่สุดจำกคนผู้นั้นมีเพียงค ำพูดเดียว เสียงนั้นดัง
ก้อง ดังสนั่นหวั่นไหว ‘ดูแลคุณชำยของพวกเจ้ำให้ดี หำกคุณชำย
เป็นอะไรขึ้นมำ ข้ำจะเด็ดหัวพวกเจ้ำ…’
ด้วยเหตุนี้ เขำจึงกลำยเป็นนักโทษที่น่ำสงสำรที่สุดในใต้หล้ำ ใน
ทุกวันไม่ว่ำจะกินหรือขับถ่ำยล้วนมีสำยตำมำกมำยจับจ้อง
คนที่รักเขำที่สุดในโลกใบนี้ถูกฆ่ำตำยแล้ว ภำพที่น่ำหวำดกลัว
นั่น คนสำรเลวพวกนั้น ชีวิตนี้เขำไม่มีวันลืม ด้วยเหตุนี้ เขำจึงไม่
อยำกเสวนำกับผู้ใด ไม่อยำกพูดกับผู้ใด
คนผู้นั้นจะมำเยี่ยมเขำบ้ำงเป็นบำงครั้งยำมที่นึกขึ้นได้ คนผู้นั้น
ไม่เคยรู้เลยว่ำแววตำของบ่ำวรับใช้ทุกคนที่มองเขำเปี่ยมไปด้วย
ควำมดูถูกเดียดฉันท์และรังเกียจ คนผู้นั้นกลับร้องไห้น ้ำตำไหลอย่ำง
น่ำขันเป็นครั้งครำว ร้องเรียกเขำด้วยควำมสนิทสนมว่ำจิ้งเอ๋อร์

https://novel-lk.blogspot.com/
เขำไม่อยำกได้ยินเสียงของผู้เป็นบิดำ ด้วยเหตุนี้จึงท ำเสียงดัง
ต่ำงๆ เช่นนั้นจะได้ไม่ต้องได้ยินเสียงของผู้เป็นบิดำอีก
เขำเคยคิดว่ำ ชีวิตนี้จะด ำเนินต่อไปเช่นนี้แล้ว เขำเคยคิดว่ำ เขำ
ไม่มีวันจะได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีก
วันนั้น นำงมำพร้อมกับควำมปรำรถนำดี ดวงหน้ำของนำงเคล้ำ
ไปด้วยควำมอ่อนโยน ริมฝีปำกบำงยิ้มแล้วอ่ำนนิทำนให้ฟัง สีหน้ำ
นั้น คล้ำยกับตอนที่ท่ำนแม่อุ้มเขำและเล่ำนิทำนให้ฟังอย่ำงไรอย่ำง
นั้น ด้วยเหตุนี้ เขำจึงห้ำมใจไม่ได้ที่จะเคลื่อนตัวไปนั่งด้วยใกล้ๆ…
บนที่สูงของเรือนตระกูลถง มีร่ำงแก่ชรำสองร่ำงยืนอยู่
มองรถม้ำที่ค่อยๆ กลำยเป็นจุดด ำขนำดเล็ก ถงเหล่ำทอดถอน
หำยใจ “จิ้งเอ๋อร์ เขำไปแล้ว”
ตั้งแต่เหตุกำรณ์ระทึกขวัญคืนวันส่งท้ำยปี เขำก็ไม่ได้ปรำกฏตัว
ต่อหน้ำถงจื่อจิ้งอีก
ถงจื่อจ้งชมหิมะในสวน เขำแอบมองอยู่ในที่ลับ
ถงจื่อจื้งแกะสลักในศำลำที่เคยนั่งกับมั่วเชียนเสวี่ยในวันนั้น เขำ
มองถงจื่อจิ้งจำกที่ไกลๆ
พ่อบ้ำนถงฟังน ้ำเสียงเศร้ำหมองของนำยตนเอง จึงพูดปลอบ
“คุณชำยไปเรือนตระกูลหนิงตำมประสำเด็กที่ห่วงเล่นเท่ำนั้นขอรับ
ถึงอย่ำงไรนี่คือเรือนของคุณชำย คุณชำยต้องกลับมำ”

https://novel-lk.blogspot.com/
“ถงจื่อจิ้งเกลียดข้ำ เจ้ำไม่ต้องปลอบข้ำหรอก” ท่ำนผู้เฒ่ำ
เปลี่ยนบทสนทนำ “แต่แม้เขำจะเกลียดข้ำ ข้ำก็ยังคงเป็นบิดำของเขำ
ต่อให้เขำจะเกลียดข้ำ ข้ำก็ยังต้องคิดเผื่อเขำ”
พ่อบ้ำนถงย่อมรู้ดีสิ่งที่นำยท่ำนบอกว่ำคิดเผื่อคุณชำยคืออะไร
เพียงแค่ถอนหำยใจเบำๆ ไม่ได้พูดสิ่งใดอีก
เขำติดตำมนำยท่ำนตั้งแต่เล็ก นำยท่ำนคิดสิ่งใดเขำย่อมรู้
นำยท่ำนเป็นคนที่ประสบควำมส ำเร็จตั้งแต่อำยุยังน้อย ทั้งบุ๋น
และบู๊ ทุกหนแห่งที่ไป เป็นผู้ที่บุรุษอิจฉำ สตรีรักใคร่ ชีวิตนี้ ควำม
เจ็บปวดที่สุดของเขำ ก็คือบุตรชำยและบุตรี คุณหนูใหญ่เป็นใบ้
คุณชำยก็เป็นเช่นนี้อีก

https://novel-lk.blogspot.com/