เหนียงจื่อของคุณชายขี้โรค - ตอนที่ 210 ลอบท ำร้ำย สังหำรอย่ำงเด็ดขำด (3)

นำยท่ำนตัดสินใจแล้ว เขำก็ท ำได้เพียงปฏิบัติตำมค ำสั่ง ในเมื่อมี
เพียงทำงเลือกเดียว เช่นนั้นเขำก็ได้แต่จัดกำรเรื่องทุกอย่ำงให้
เรียบร้อยอย่ำงสุดควำมสำมำรถ
ท่ำนผู้เฒ่ำถงก้มหน้ำลงไม่พูดสิ่งใด พ่อบ้ำนถงพูดต่อ “บ่ำวได้
ยินว่ำซ่งจงคนนี้ไม่เพียงแต่สังหำรคนได้รวดเร็วและไม่ทิ้งหลักฐำน ทั้ง
ยังไม่เคยท ำพลำดมำก่อน นอกจำกนี้กำรเคลื่อนไหวของเขำก็มีสง่ำ
อย่ำงมำก ลงมือรวดเร็วมำกเช่นเดียวกัน เพียงหนึ่งกระบวนท่ำก็จบ
ชีวิตอีกฝ่ำยโดยไร้ซึ่งควำมเจ็บปวด เป็นตัวเลือกที่ดีในกำรปลิดชีพ”
“ปลิดชีพ? ไม่เลว กำรปลิดชีพคุณชำยใหญ่ผู้เป็นลูกหลำนขุน
นำงใหญ่นั้นต้องเลือกผู้ที่สง่ำผ่ำเผย” เวลำนี้ท่ำนผู้เฒ่ำถงเพิ่งเงย
หน้ำขึ้น “พ่อบ้ำน มำดูภำพวำดใหม่ที่ข้ำเพิ่งวำดหน่อยเร็ว ว่ำเป็น
เช่นไรบ้ำง”
หยิบกระดำษคัดลอกขึ้นมำ เผยให้เห็นภำพวำดด้ำนหลัง สิ่งที่
ปรำกฏแก่สำยตำคือภำพลูกเต็มบ้ำนหลำนเต็มเมือง
……
ผ่ำนไปอีกหนึ่งวัน แม้ว่ำตลอดทำงจะมีโจรกระจอกมำลอบท ำ
ร้ำย แค่อิ่งซำยกมือขึ้นก็จัดกำรอย่ำงง่ำยดำย
นั่งรถม้ำมำนำนสำมสี่วัน มั่วเชียนเสวี่ยปวดเมื่อยไปทั่วตัว เปิด
ผ้ำม่ำน มองเห็นท้องฟ้ำสดใส นำงจึงขอลงจำกรถม้ำ

https://novel-lk.blogspot.com/
หนิงเซ่ำชิงเห็นว่ำตลอดกำรเดินทำงนั้นรำบรื่น นั่งอยู่ในรถม้ำจน
หงุดหงิดแล้ว จึงยิ้มแล้วอนุญำตให้นำงลงจำกรถม้ำ
เดินลงมำจำกรถม้ำ ให้คนจูงม้ำของอิ่งซำและของตนมำ จำกนั้น
สั่งอำซำนไปเตรียมม้ำให้กับมั่วเชียนเสวี่ย หมัวมัวเดินไปบอกด้วย
ควำมฉงน “คุณชำย คุณหนู…ขี่ม้ำไม่เป็นเจ้ำค่ะ”
หมัวมัวเห็นสีหน้ำของหนิงเซ่ำชิงที่เคล้ำไปด้วยควำมตกตะลึง จึง
รีบอธิบำยว่ำคุณหนูร่ำงกำยอ่อนแอและป่วยง่ำยตั้งแต่เล็ก ฮูหยินจึง
ไม่อยำกให้นำงต้องเหน็ดเหนื่อย แน่นอนว่ำนำงย่อมไม่พูดว่ำ
เมื่อก่อนคุณหนูเป็นคนขวัญอ่อน ไม่กล้ำกระโดดขึ้นหลังม้ำ
“เอ่อ…” บุตรีของภรรยำเอกท่ำนแม่ทัพขี่ม้ำไม่เป็นเนี่ยนะ หนิง
เซ่ำชิงคิดไม่ถึง ทว่ำยำกที่จะกลับค ำพูด ท ำสีหน้ำเคร่งขรึมแล้ว
กระโดดขึ้นหลังม้ำ จำกนั้นยื่นมือไปคว้ำตัวมั่วเชียนเสวี่ยขึ้นมำบน
หลังม้ำของตน
มั่วเชียนเสวี่ยขึ้นไปบนหลังม้ำอย่ำงรวดเร็ว หลังจำกทุกคนมอง
นำงครู่หนึ่งก็ถอนสำยตำกลับ แล้วกระโดดขึ้นหลังม้ำตำมๆ กัน พวก
เขำขี่ม้ำแล้วออกเดินทำงช้ำๆ
วัฒนธรรมพื้นบ้ำนของเทียนฉีนั้นไม่เปิดกว้ำง คนสองคนขี่ม้ำ
ตัวเดียวกันเป็นเรื่องที่พบเจอได้ยำก แม้จะเป็นสำมีภรรยำกัน แต่เมื่อ
อยู่ต่อหน้ำคนนอกล้วนหลีกเลี่ยง

https://novel-lk.blogspot.com/
แม้ปกตินำงจะเล่นกับหนิงเซ่ำชิงต่อหน้ำคนเหล่ำนี้โดยไม่รู้สึก
อะไร แต่เมื่อกอดกันต่อหน้ำทุกคนแบบนี้เข้ำจริงๆ มั่วเชียนเสวี่ยรู้สึก
เขินอำยเล็กน้อย
แต่ว่ำ ม้ำเคลื่อนไหวแล้ว หำกไม่จับหนิงเซ่ำชิงที่อยู่ด้ำนหน้ำ
นำงจะนั่งอยู่บนหลังม้ำได้อย่ำงมั่นคงได้อย่ำงไร ด้วยเหตุนี้จึงยื่นมือ
ออกไป จับเสื้อของหนิงเซ่ำชิง
ทว่ำหนิงเซ่ำชิงกลับไม่พูดสิ่งใด จู่ๆ เขำก็คว้ำแขนของมั่วเชียน
เสวี่ย วำงมือของนำงไว้ที่เอวของเขำ นำงไม่คุ้นเคยกับม้ำ ไม่กล้ำดีด
ดิ้น เมื่อถูกหนิงเซ่ำชิงดึงตัว ร่ำงของนำงจึงพุ่งไปด้ำนหน้ำ แนบชิด
กับแผ่นหลังของเขำ ส่วนแขนของนำงก็กอดเอวของเขำอย่ำงเป็น
ธรรมชำติ
จำกกำรกระโดกของม้ำ ร่ำงกำยเสียดสีกันไปมำ ท่ำทำงของทั้ง
คู่เย้ำยวนอย่ำงมำก
หนิงเซ่ำชิงยกแส้ม้ำขึ้นตี ม้ำวิ่งอย่ำงรวดเร็ว
มั่วเชียนเสวี่ยไม่เคยนั่งม้ำเร็วมำก่อน แน่นอนว่ำไม่อำจคุ้นชินใน
เวลำสั้นๆ ได้ ด้วยเหตุนี้จึงกรีดร้องด้วยควำมตกใจ
เสียงกรีดร้องของนำงคล้ำยเสียงออดอ้อน ใบหูของคนทั้งสอง
ข้ำงแดงระเรื่อเล็กน้อย ทว่ำไม่กล้ำหันไปมอง ทุกคนล้วนขี่ม้ำไป
ด้ำนหน้ำ

https://novel-lk.blogspot.com/
หลังจำกมั่วเชียนเสวี่ยร้องด้วยควำมตกใจ นำงก็ได้ยินเสียง
หัวเรำะเบำๆ ของหนิงเซ่ำชิง นำงย่อมรู้ดีว่ำเขำจงใจแกล้งตน ด้วย
เหตุนี้นำงจึงอดไม่ได้ที่จะโต้กลับ หยิกเอวของเขำอย่ำงแรง ทว่ำหนิง
เซ่ำชิงกลับคล้ำยไม่รู้สึก เขำเอำแต่จดจ่อกับกำรตีม้ำ
มั่วเชียนเสวี่ยหยิกเขำสองที จนนำงรู้สึกกระอักกระอ่วน จึงค่อยๆ
ผ่อนแรง กอดหนิงเซ่ำชิงจำกด้ำนหลังด้วยควำมอ่อนโยน ศีรษะของ
นำงแนบชิดแผ่นหลังของเขำอย่ำงเป็นธรรมชำติ
มุมปำกของหนิงเซ่ำชิงยกขึ้น แส้ส ำหรับตีไม้ไม่ได้ฟำดลงไป
ควำมเร็วของม้ำย่อมลดลงเล็กน้อย
ลมแผ่วเบำพัดผ่ำนแผงอกของหนิงเซ่ำชิง ไม่กระทบดวงหน้ำ
ของมั่วเชียนเสวี่ยแม้แต่น้อย นำงได้ยินเพียงเสียงลมพัดผ่ำน มอง
ต้นไม้ด้ำนข้ำงที่ถอยหลังไม่หยุด นำงรู้สึกอิ่มเอมใจอย่ำงมำก
นำงรู้สึกว่ำควำมตึงเครียดในกำรหนีตำยได้หำยไปกับสำยลม
เวลำนี้คล้ำยก ำลังท่องเที่ยวอย่ำงไรอย่ำงนั้น
ได้แต่ภำวนำให้เส้นทำงนี้ไม่มีวันสิ้นสุด
มั่วเชียนเสวี่ยค่อยๆ หลับตำลง ทว่ำหนิงเซ่ำชิงกลับขมวดคิ้วเป็น
ปม
“มีคนมำ” มือของหนิงเซ่ำชิงที่จับบังเหียนม้ำคลำยลงเบำๆ มือที่
จับแส้ม้ำกุมมือของมั่วเชียนเสวี่ยที่อยู่ตรงเอวเอำไว้ แล้วพูดเสียง
อ่อนโยน “เชียนเสวี่ยจับข้ำให้แน่นๆ”

https://novel-lk.blogspot.com/
มั่วเชียนเสวี่ยได้ยินเช่นนี้จึงเงยหน้ำขึ้น มองซ้ำยมองขวำ
นอกจำกเห็นอิ่งซ่ำขี่ม้ำมำใกล้ม้ำของพวกเขำแล้วนั้น ไม่พบ
ควำมเคลื่อนไหวอื่นๆ
แต่ว่ำนำงไม่กล้ำประมำท บริเวณโดยรอบนอกจำกเสียงเกือกม้ำ
ของพวกนำงแล้ว เงียบจนผิดปกติ นี่มันไม่ถูกหลักวิทยำศำสตร์
ตั้งสติอยู่นำน มั่วเชียนเสวี่ยก็ได้ยินเสียงที่ซ่อนอยู่ในป่ำ
เสียงนั้นใกล้เข้ำมำเรื่อยๆ คล้ำยม้ำนับพันตัวก ำลังวิ่ง
ป่ำที่เงียบสงบดังกระหึ่มขึ้นมำทันที
หมัวมัว ชูอีและสืออู่ต่ำงขี่ม้ำเข้ำมำใกล้ มั่วเชียนเสวี่ยตึงเครียด
ไปครู่หนึ่ง นี่มันเกิดอะไรขึ้น จู่ๆ ก็เสียงดังเช่นนี้ คล้ำยทหำรนับพันม้ำ
นับหมื่นตัวก ำลังวิ่ง ด้ำนหน้ำไม่ใช่หมู่บ้ำน ด้ำนหลังไม่มีร้ำนค้ำ นี่คือ
สนำมรบเช่นนั้นหรือ
คล้ำยอ่ำนใจของนำงออก หนิงเซ่ำชิงตบมือของนำงเบำๆ เป็น
กำรปลอบโยน “ไม่ได้มีคนมำกขนำดนั้น”
คนพวกนี้เพียงแค่อำศัยเสียงที่ดังกระหึ่ม สร้ำงบรรยำกำศที่น่ำ
สะพรึงกลัวก็เท่ำนั้น อยำกจะให้พวกเขำตกใจจนขวัญหนีตั้งแต่ยัง
ไม่ได้สู้
หนิงเซ่ำชิงหรี่ตำลง กลอุบำยเด็กๆ เช่นนั้น ประเมินเขำต ่ำเกินไป
แล้วกระมัง หลังจำกผ่ำนไปครู่หนึ่ง มั่วเชียนเสวี่ยค่อยๆ เห็นชัดขึ้น

https://novel-lk.blogspot.com/
เป็นจริงตำมที่หนิงเซ่ำชิงบอก ภำยใต้ควำมมืดยำมค ่ำคืนมีคน
ประมำณร้อยกว่ำคน
ลมแรงจนฝุ่นตลบ เสียงเกือกม้ำดังกึกก้อง ไอสังหำรแผ่ซ่ำน แสง
จันทร์ก็ถูกชะล้ำงจนมืดสลัวไปมำก
แค่ว่ำ คนเหล่ำนั้นยังไม่ทันได้เข้ำใกล้พวกเขำ ชำยชุดด ำกลุ่ม
หนึ่งก็โผล่ออกมำจำกทั่วทุกสำรทิศ
หนิงเซ่ำชิงหันหลังแล้วช้อนตัวมั่วเชียนเสวี่ยขึ้น สูดลมหำยใจ
เข้ำแล้วแตะเท้ำเบำๆ พำมั่วเชียนเสวี่ยเหำะเหินขึ้นไปบนซำกก ำแพง
ที่อยู่ไม่ไกล
หลังจำกวำงมั่วเชียนเสวี่ยลง หนิงเซ่ำชิงก็หมุนตัวหันหลังยืนอยู่
ด้ำนหน้ำซำกก ำแพง เขำยืนตัวตรงรำวกับต้นใน ท่ำทีแข็งแกร่งดั่ง
แสงแดด นัยน์ตำทอประกำยภำยใต้คิ้วทรงมีดดำบดั่งดวงดำวเยือก
เย็น แววตำคู่นั้นก ำลังจับจ้องกำรต่อสู้ด้ำนล่ำง
ไม่ช้ำก็เร็วคนเหล่ำนี้ต้องมำ มำเร็วเช่นนี้ ก็ดีเหมือนกัน! เมื่อถึง
เวลำจะได้ไม่ต้องมำพร้อมกัน มิเช่นนั้นในทำงกลับกันจะท ำให้เขำ
รับมือไม่ทัน
หนิงเซ่ำชิงมองกำรต่อสู้ที่ชุลมุนวุ่นวำยด้ำนล่ำงด้วยควำมทระนง
แสงอำทิตย์อัสดงทอประกำยแสงสีทองลงบนตัวเขำ คล้ำยเคลือบร่ำง
ของเขำด้วยแสงสีทอง ทรงพลังยิ่งนัก

https://novel-lk.blogspot.com/
มั่วเชียนเสวี่ยมองหนิงเซ่ำชิงจำกด้ำนหลัง นำงสัมผัสได้ว่ำ
ลมปรำณของเขำก ำลังค่อยๆ เปลี่ยนทีละเล็กทีละน้อย
ตอนแรกที่พบเจอเขำ ตัวของเขำแผ่ซ่ำนไปด้วยควำมผ่ำเผย
หลังจำกถอดเสื้อคลุมหรูหรำ ละทิ้งฐำนันดรศักดิ์อันสูงส่ง นำงคิดว่ำ
เขำเป็นเพียงปัญญำชนอ่อนแอคนหนึ่งเท่ำนั้น
แต่หลังจำกได้ใกล้ชิดกับเขำหลำยวัน นำงก็คิดว่ำเขำเป็นเพียง
บุรุษอ่อนโยนที่ท ำตัวน่ำขัดใจ ถึงขั้นคิดว่ำเขำมีควำมขี้ขลำดที่ตนไม่
ค่อยชื่นชอบ
หลังจำกนั้น ทันทีที่เขำปรำกฏตัวก็ขับไล่คู่สำมีภรรยำตระกูล
จ้ำวออกจำกหมู่บ้ำน ให้พ่อลูกหวังอวี๋ซำนชดใช้บ้ำนและยังชดใช้เงิน
ให้ค ำแนะน ำกับนำง…ท ำให้นำงรู้สึกว่ำบุรุษคนนี้นอกจำกชอบกิน
น ้ำส้มสำยชูแล้ว ยังมีควำมร้ำยลึก
หลังจำกนั้น นำงเปิดโรงงำน เขำคอยปกป้องนำงเงียบๆ…
นอกจำกด้ำนที่อ่อนโยนแล้ว เขำยังมีด้ำนที่เจ้ำเล่ห์ และยังมีด้ำน
ที่ตัดสินใจเด็ดขำด…
เช่นเดียวกับสิ่งที่เขำท ำในตอนนี้ คนด้ำนล่ำงเข่นฆ่ำกันเยี่ยงผัก
ปลำ แต่เขำกลับนิ่งเฉย ยืนอยู่บนที่สูงเพื่อวิเครำะห์ควำมสัมพันธ์ทั้ง
ในที่แจ้งและที่ลับอย่ำงละเอียด แล้วสังหำรศัตรูในช่วงคับขัน ควบคุม
สถำนกำรณ์ทั้งหมด

https://novel-lk.blogspot.com/
เขำคือต้นไม้ที่สูงใหญ่ ภำยใต้พำยุฝนที่โหมกระหน ่ำ หำก
อยำกจะยืนอยู่ด้ำนหลังเขำ ตนก็ต้องกลำยเป็นต้นไม้ใหญ่ให้ได้

https://novel-lk.blogspot.com/