แค่รับศิษย์ ข้าก็เหนือฟ้า - บทที่ 150 ความตื่นตะลึงของสำนักเหมียวอิน
ณ ศูนย์กลางการปะทะ บังเกิดหลุมลึกขนาดมหึมากว้างหลายร้อยเมตร ทว่าคลื่นพลังที่อัดแน่นอยู่ภายในกลับมิได้ลดทอนความรุนแรงลงแม้แต่น้อย
เป็นไปได้อย่างไร… เหตุใดถึงแข็งแกร่งเพียงนี้เสียงอุทานของสตรีดังเล็ดลอดออกมาจากใจกลางพายุหมุนสีขาวด้วยความไม่อยากเชื่อ
เมื่อพายุหมุนค่อย ๆ สลายตัวไป เผยให้เห็นร่างของเหมียวฉางอัน เจ้าสำนักเหมียวอิน
ในมือของนางกำกระบี่ชิงเฟิงแน่น ทว่าปลายกระบี่นั้นกลับถูกมือเปล่าของเย่หนานกำเอาไว้แน่นจนขยับไม่ได้
สีหน้าของเหมียวฉางอันในยามนี้แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
แข็งแกร่ง… เย่หนานแข็งแกร่งจนน่าหวาดหวั่น นางบรรลุถึงขอบเขตเทพปฐพีขั้นที่แปดแล้วแท้ ๆ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับชายหนุ่มผู้นี้ กลับรู้สึกไร้ทางสู้ไม่ต่างจากผู้อาวุโสคนอื่น ๆ
กับแขกเหรื่อควรมีมารยาทหน่อย โดยเฉพาะสตรี เอะอะก็ใช้กำลังขู่ฆ่าแกงกันแบบนี้ มันไม่น่ารักเลยนะเย่หนานระบายยิ้มบางเบา จ้องมองเหมียวฉางอันด้วยแววตาหยอกล้อ
ครืด… ครืด…
ทันใดนั้น บนฝ่ามือที่เย่หนานใช้กำปลายกระบี่ วงแหวนแสงสีดำสลับขาวค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น มันหมุนวนรอบฝ่ามือของเขาด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เพล้ง!
กระบี่ในมือของเหมียวฉางอันระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ ในพริบตา
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันทำเอาหัวใจของเหมียวฉางอันกระตุกวาบ กระบี่เล่มนี้คือศาสตราวุธระดับนภาอันล้ำค่า แต่กลับถูกเย่หนานบดขยี้จนแหลกเหลวด้วยมือเปล่า
นางรีบตั้งสติเตรียมจะถอยฉากหนี แต่กลับพบว่าร่างกายแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว
ท่านเจ้าสำนัก… ร่างกายของท่าน!เสียงร้องทักด้วยความตกใจของเหล่าผู้อาวุโสดังขึ้น
เหมียวฉางอันก้มลงมองร่างกายตนเองตามเสียงทัก แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก
บนเรือนร่างของนาง มีปราณรูปร่างคล้ายปลาสองตัว ตัวหนึ่งสีดำ ตัวหนึ่งสีขาว กำลังแหวกว่ายวนเวียนไปมาอย่างมีชีวิตชีวา
เมื่อเพ่งมองให้ดี มันไม่ใช่ปลาจริง ๆ แต่เป็นกลุ่มก้อนพลังงานที่มีชีวิต
และเจ้าสิ่งนี้เองที่ตรึงร่างนางไว้จนขยับไม่ได้
จ… เจ้าทำอะไรกับข้าเหมียวฉางอันถามเสียงสั่น
ในขณะที่ผู้อาวุโสคนอื่นคิดจะพุ่งเข้ามาช่วย
พวกนางก็ตระหนักได้ว่า บนร่างกายของตนเองก็มีปราณปลาขาวดำว่ายวนอยู่เช่นกัน ส่งผลให้ขยับตัวไม่ได้เหมือนกัน
มิหนำซ้ำ พลังลมปราณในกายยังรั่วไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก สั่นสะเทือนพื้นที่โดยรอบจนเกิดเสียงระเบิดดังระงม
ท่านเจ้าสำนัก… พวกเราก็ขยับไม่ได้เจ้าค่ะเหมียวฉานและคนอื่น ๆ หน้าซีดเผือด พยายามดิ้นรนแต่ไร้ผล
ทีนี้จะยอมคุยกันดี ๆ ได้หรือยังเย่หนานถามหน้านิ่ง
เจ้าโจรชั่ว! คิดว่าใช้วิธีต่ำช้าแบบนี้แล้วจะทำให้พวกข้ายอมสยบงั้นรึ คนของสำนักเหมียวอินยอมหักไม่ยอมงอ!เหมียวฉางอันจ้องเย่หนานเขม็ง แววตาแข็งกร้าวไม่ยอมจำนน
โห ปากเก่งใช้ได้นี่นาเย่หนานแสยะยิ้ม
วูบ!
เย่หนานยกฝ่ามือข้างเดิมขึ้น เล็งเป้าไปที่ใบหน้าของเหมียวฉางอัน
วงแหวนสีดำขาวปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ใจกลางวงแหวนกลับมีสายฟ้าสีม่วงแลบแปลบปลาบอย่างน่าสยดสยอง
เย่หนานถ่ายเทพลังของตนเข้าไปในวงแหวนนั้นอย่างต่อเนื่อง
กลิ่นอายจากวงแหวนดำขาวทวีความบ้าคลั่งและน่าสะพรึงกลัวขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับพร้อมจะระเบิดทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง แม้แต่ห้วงมิติรอบข้างยังเริ่มบิดเบี้ยว
อึก!
เมื่อเห็นวงแหวนมรณะตรงหน้า เหมียวฉางอันลอบกลืนน้ำลายลงคอ ร่างกายสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่
สัญชาตญาณบอกนางว่า หากการโจมตีนี้ถูกปล่อยออกมา นางไม่มีทางรอดชีวิตแน่
เหล่าผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ก็มีสภาพไม่ต่างกัน ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวจับขั้วหัวใจ
ท่านเจ้าสำนัก…ผู้อาวุโสบางท่านเริ่มส่งเสียงเครือด้วยความกลัวตาย
เวลานี้ พลังของพวกนางถูกสูบออกไปจนแทบเกลี้ยงร่าง ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด หมดสิ้นหนทางต่อกร
ตูม!
เย่หนานกระแทกพลังออกจากร่าง ส่งผลให้เหล่าผู้อาวุโสที่รุมล้อมอยู่กระเด็นออกไปไกล
ด้วยความที่พลังหมดเกลี้ยง พวกนางจึงทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นมองอย่างยากลำบาก ร่างกายอ่อนปวกเปียกจนลุกไม่ขึ้น
ฟึ่บ!
เย่หนานจับร่างของเหมียวเฉิงเทียนที่ยังอยู่ในมือเหวี่ยงออกไปให้พ้นทาง
ไม่ใช่ว่าเขาใจอ่อน แต่เขาจำเป็นต้องเคลียร์พื้นที่ด่วน
เพราะตอนนี้ เขารู้สึกว่าฝ่ามือของตนเองกำลังจะหลุดการควบคุม!
พลังมหาศาลภายในกายไหลทะลักไปรวมที่ฝ่ามืออย่างบ้าคลั่ง ราวกับเขื่อนที่พังทลายจนเขาเองก็คุมไม่อยู่
บัดซบ! คุมไม่อยู่แล้ว! ไอ้ระบบเฮงซวยนี่มันสอนวิชาบ้าบออะไรให้ข้าวะเนี่ยมุมปากของเย่หนานกระตุกยิก ๆ
เขาใช้มืออีกข้างรีบมาช่วยประคองข้อมือขวาเอาไว้
แต่ก็ไร้ผล วงแหวนดำขาวที่เคยมีขนาดเท่าฝ่ามือ บัดนี้ขยายใหญ่ขึ้นเท่าฝาหม้อ และยังคงขยายตัวไม่หยุด
แรงสั่นสะเทือนรอบกายเย่หนานรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ รัศมีหลายเมตรรอบตัวเต็มไปด้วยสายฟ้าสีม่วงที่ระเบิดเปรี้ยงปร้าง
เจ้า… หมอบลงไปซะ!เย่หนานตะโกนลั่นใส่หน้าเหมียวฉางอันที่ยังยืนตะลึงงันอยู่
คนอื่น ๆ พลังหมดไปแล้ว แต่เหมียวฉางอันเพียงแค่ถูกตรึงร่างไว้เท่านั้น นางอยู่ใกล้เขาที่สุดและเสี่ยงที่สุด
เหมียวฉางอันที่กำลังหวาดกลัวจนสติกระเจิง ได้ยินเสียงตวาดก็ทำตัวไม่ถูก
ถ้าไม่อยากตายก็หมอบลงไป!เย่หนานคำรามอีกครั้ง
ไม่รอช้า เหมียวฉางอันทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมด รีบหมอบราบลงกับพื้นทันที
เพราะนางสัมผัสได้ถึงพลังทำลายล้างระดับล้างโลกที่กำลังจะระเบิดออกมาจากมือของเย่หนาน
แม่งเอ๊ย! ต้องปล่อยออกไปแล้ว!เย่หนานรู้ดีว่าขืนรั้งไว้นานกว่านี้ มันจะระเบิดคามือและควบคุมไม่ได้ยิ่งกว่าเดิม
แขนของเขาเริ่มเจ็บปวดราวกับกระดูกจะแตก
เย่หนานหันฝ่ามือไปทางทิศที่ไม่มีคน พยายามเล็งไปที่ท้องฟ้า แล้วงัดฝ่ามือที่แข็งทื่อขึ้น
จากนั้นก็ปลดปล่อยพลังออกไป
ตูมมม!!!
แรงถีบกลับมหาศาลส่งร่างของเย่หนานให้ปลิวกระเด็นถอยหลังไปไกลลิบ
ลำแสงขนาดมหึมาที่เกิดจากพลังสีดำและขาวพันเกลียวกันพุ่งทะยานออกจากฝ่ามือ แฝงด้วยสายฟ้าสีม่วงที่ฟาดฟันไปทั่วทิศทาง
เย่หนานกระแทกเข้ากับตำหนักหลังใหญ่จนพังถล่ม ก่อนจะจมหายเข้าไปในภูเขาลูกย่อม ๆ
ครืนนน!
ลำแสงนั้นไถพื้นดินจนเกิดเป็นร่องลึกยาวเหยียด ก่อนจะพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ยอดเขาไกล ๆ หลายลูกที่ขวางทางอยู่ระเบิดหายไปในพริบตา
ท้องนภาราวกับถูกผ่าแยกออกเป็นสองส่วน เมฆหมอกถูกแหวกออกจนเห็นท้องฟ้าสีครามชัดเจนเป็นทางยาว
หากเย่หนานไม่ล้มลงจนวิถีการยิงเชิดขึ้นฟ้า ไม่รู้เลยว่าความเสียหายบนพื้นดินจะวินาศสันตะโรเพียงใด
เมื่อเห็นภูเขาหลายลูกระเบิดหายไป และร่องลึกบนพื้นที่ทอดยาวจนสุดลูกหูลูกตา เหมียวฉางอันและทุกคนต่างตัวสั่นงันงกด้วยความสยดสยอง
พลังน่ากลัวอะไรเช่นนี้… ยอดคนระดับนี้มีเหตุผลอันใดถึงต้องมาที่สำนักเหมียวอินแม้จะตกตะลึง แต่เหมียวฉางอันก็ยังคงมีสติพอที่จะขบคิดถึงสาเหตุ
หากเย่หนานต้องการสังหารพวกนางจริง ๆ ไม่มีทางที่พวกนางจะรอดชีวิตมาได้
พอนึกย้อนกลับไปถึงคำเตือนของเหมียวอินที่ขอให้เย่หนานยั้งมือ ก่อนหน้านี้นางยังนึกดูแคลน แต่ตอนนี้กลับรู้สึกขอบคุณสวรรค์ที่รอดมาได้
คุณพระช่วย… หรือนี่จะเป็นพลังคลื่นเต่าในตำนานเย่หนานยกมือขึ้นมาดูด้วยความงุนงง
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้วิชานี้ ซึ่งเป็นวิชาที่ระบบยัดเยียดมาให้ในอดีต
สงสัยวันหลังต้องหาที่ซ้อมมือกับวิชาที่ระบบสอนให้คล่องกว่านี้ ไม่งั้นคงได้เกิดเรื่องงามหน้าแบบนี้อีกแน่เย่หนานบ่นพึมพำขณะแงะตัวเองออกมาจากซอกหิน
ท่านอาจารย์!
เมื่อเห็นการต่อสู้ยุติลง เหมียวอินและเหมียวชิงอีรีบวิ่งเข้าไปหาเหมียวฉางอัน
เมื่อมาถึงศูนย์กลางการต่อสู้ และเห็นสภาพผู้อาวุโสระดับสูงนอนระเนระนาดเกลื่อนพื้น ทั้งสองสาวต่างสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ
ท่านอาจารย์ เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ!เหมียวอินรีบเข้าไปประคองเหมียวฉางอันที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น
ข้า… แค่ก ๆ… ข้าไม่เป็นไรเหมียวฉางอันพยายามยันกายลุกขึ้น แต่กลับรู้สึกเลือดลมตีกลับจนกระอักเลือดสด ๆ ออกมาคำโต
YOU MAY ALSO LIKE
