แค่รับศิษย์ ข้าก็เหนือฟ้า - บทที่ 207 ปล่อยข้านะ ข้าจะระเบิดนางให้ตาย!
เมื่อได้ยินคำถามของอวี้เซียน หลิงหลงก็ไม่รอช้า รีบควานมือลงไปค้นหาของในกระเป๋าสะพายใบจิ๋วสีชมพูอย่างขะมักเขม้น
ตึง!
เพียงชั่วอึดใจ นางก็งัดเอาเตาหลอมโอสถขนาดมหึมาออกมาวางตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า
เตาหลอมใบนี้มีสีดำสนิท สามขาตั้งมั่นคง ตัวเตาเปล่งประกายแสงสีทองระยิบระยับ มีลวดลายมังกรพาดผ่านดูราวกับมีชีวิต วัสดุที่ใช้สร้างดูคล้ายคลึงกับค้อนยักษ์ของนางไม่ผิดเพี้ยน
พวกเราเข้าไปหลบในหม้อต้มใบนี้กันเถอะ เมื่อก่อนพี่ชายหนานชอบเอาไว้ใช้ตุ๋นเนื้อกิน มันแข็งแรงทนทานมากเลยนะ หลิงหลงหารู้ไม่ว่านี่คือเตาหลอมโอสถระดับสูง นางเข้าใจว่าเป็นเพียงหม้อต้มแกงใบยักษ์ของเย่หนานเท่านั้น
เมื่อเห็นเตาหลอมตรงหน้า อวี้เซียนและคนอื่นๆ ต่างหน้าเปลี่ยนสี
พวกนางมองปราดเดียวก็รู้ว่าเตาหลอมใบนี้ไม่ธรรมดา แม้จะไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นสมบัติวิเศษระดับใด แต่กลิ่นอายความขลังนั้นแผ่ออกมาอย่างชัดเจน
พูดจบ หลิงหลงก็กระโดดผลุงลงไปในเตาหลอมยักษ์เป็นคนแรก
วิกฤตความตายอยู่แค่เอื้อม อวี้เซียนและพรรคพวกไม่มีเวลามาชื่นชมสมบัติวิเศษอีกต่อไป รีบกระโดดตามลงไปติดๆ
เมื่อลงมาอยู่ภายใน หญิงชรายังรู้สึกไม่วางใจ เตรียมจะโคจรพลังปราณสร้างเกราะคุ้มกันอีกชั้นหนึ่ง
ทว่านางต้องตกตะลึงเมื่อพบว่า พลังปราณในกายของนางเหือดหายไปจนหมดสิ้น… ไม่สิ ต้องเรียกว่าถูกผนึกไว้อย่างสมบูรณ์โดยอำนาจของเตาหลอมใบนี้ต่างหาก
เตาหลอมใบนี้… เป็นสมบัติระดับไหนกันแน่ หัวใจของหญิงชราเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก
หากไม่ใช่เพราะนางมีความสัมพันธ์อันดีกับกลุ่มของหลิงหลง นางมั่นใจเลยว่า หากหลิงหลงคิดร้าย เพียงแค่ขังนางไว้ในนี้ นางก็คงตกตายได้อย่างง่ายดาย
อวี้เซียนและเด็กสาวชุดดำเองก็สังเกตเห็นความผิดปกตินี้เช่นกัน ต่างพากันจ้องมองไปที่หลิงหลงด้วยสายตาเหลือเชื่อ
มองหน้าข้าทำไม หลิงหลงถามด้วยความประหม่าเมื่อถูกจ้องมองเป็นตาเดียว
ลูกพี่… หม้อใบนี้จะกันแรงระเบิดไหวแน่นะเจ้าคะ เด็กสาวชุดดำถามเสียงสั่น
หายห่วง หายห่วง หม้อใบนี้เหนียวจะตายไป ข้าเคยเอาค้อนทุบเล่นยังไม่บุบเลยสักนิด หลิงหลงตอบด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
คำยืนยันของหลิงหลงช่วยให้ทุกคนคลายความกังวลลงได้บ้าง
วิ้ง!
ทันใดนั้น ตัวเตาหลอมสั่นสะเทือนเพียงเล็กน้อย ก่อนจะนิ่งสงบลง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทุกคนตระหนักดีว่า แรงระเบิดมหาศาลจากภายนอกได้ปะทะเข้ามาแล้ว
เมื่อนึกภาพความวินาศสันตะโรดั่งนรกโลกันตร์ด้านนอก แม้พวกนางจะอยู่ในที่ปลอดภัย แต่ความหวาดกลัวก็ยังเกาะกุมจิตใจ
วินาทีนี้ หญิงชรารู้สึกว่าวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการเข้ามาในป่าหมอกปีศาจครั้งนี้ คือการได้พบกับหลิงหลงและอวี้เซียน
แน่นอนว่า… ตัวอันตรายที่สุดก็คือหลิงหลงเช่นกัน
ตอนนี้นางอยากจะพบหน้า พี่ชายหนาน ที่หลิงหลงพูดถึงอยู่ตลอดเวลาใจจะขาด
รวมถึงเด็กสาวชุดดำด้วย พวกนางแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะกลับไปรายงานเรื่องราวทั้งหมดให้หัวหน้าตระกูลรับทราบ เพื่อให้ท่านมาพบกับผู้อยู่เบื้องหลังเด็กน้อยคนนี้ด้วยตนเอง
ส่วนเรื่องการตามหาสมบัติในป่าแห่งนี้… ช่างหัวมันปะไร! หลิงหลงนี่แหละคือขุมทรัพย์เดินดินที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!
…
ตูม!
ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งของฉีซวนและผู้เฒ่าฉวนกลับไม่ได้โชคดีเช่นนั้น ผู้เฒ่าฉวนระเบิดพลังเฮือกสุดท้ายเพื่อยื้อเวลาให้ฉีซวนหนีรอดได้เพียงไม่กี่ลมหายใจ
อ๊าก!
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น เกราะพลังปราณแตกกระจาย ร่างของผู้เฒ่าฉวนถูกคลื่นกระแทกบดขยี้จนแหลกเหลวกลายเป็นฝุ่นผงในพริบตา
แรงระเบิดที่เหลือยังส่งผลให้ฉีซวนที่หนีออกไปได้ระยะหนึ่งแล้วกระเด็นปลิวละลิ่ว แต่เขากัดฟันข่มความเจ็บปวด รีบกางร่มสีขาวที่แย่งชิงมาจากหลิงหลงออกเพื่อคุ้มกันกาย
พรึ่บ!
ทันทีที่ร่มกางออก ม่านแสงไร้รูปก็คลี่ลงมาปกป้องร่างของเขาไว้
แม้คลื่นกระแทกจะลดทอนความรุนแรงลงไปบ้างแล้ว แต่ก็ยังทรงพลังมหาศาล ทว่าเมื่อปะทะกับม่านแสงของร่มวิเศษ ทุกอย่างกลับถูกสกัดกั้นไว้ภายนอกอย่างสมบูรณ์ ฉีซวนปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนภายใต้ร่มคันนั้น
นี่มัน… สมบัติระดับพระเจ้าหรืออย่างไร ฉีซวนจ้องมองร่มในมือด้วยความตกตะลึงระคนโลภโมโทสัน
เขารู้ดีว่าบนตัวของหลิงหลงยังมีสมบัติอีกมากมาย ทั้งค้อนยักษ์ แว่นตาประหลาด และลูกบอลระเบิดมรณะนั่น
และเขามั่นใจว่า นางต้องมีของวิเศษที่น่าทึ่งกว่านี้ซุกซ่อนอยู่อีกเป็นแน่
วินาทีนี้ ฉีซวนลืมเรื่องความตายของผู้เฒ่าฉวนไปจนสิ้น ในสมองมีแต่ภาพสมบัติของหลิงหลงลอยวนเวียนอยู่
ไม่ได้การ ข้าต้องรีบออกไปจากที่นี่ ต้องส่งข่าวกลับไปที่ตระกูล ให้ส่งยอดฝีมือระดับสูงมาจัดการ ฉีซวนตัดสินใจเด็ดขาด หันหลังวิ่งหนีสุดชีวิต
ผู้พิทักษ์ตายไปแล้ว ในป่ามรณะแห่งนี้ ลำพังตัวเขาที่เป็นเพียงอัจฉริยะรุ่นเยาว์ ย่อมไม่มีทางรอดหากเจออันตราย
ยิ่งไปกว่านั้น เขาได้สร้างความแค้นไว้กับกลุ่มของหลิงหลง หากยังรั้งรออยู่ แล้วพวกนางตามมาเจอ เขาคงไม่รอดแน่
หากต้องมาตายในที่แบบนี้ โดยไม่รู้ว่าเป็นฝีมือใคร ก็เท่ากับตายเปล่า ตอนนี้เขามีร่มวิเศษอยู่ในมือ การจะหนีออกจากป่าคงไม่ใช่เรื่องยาก
ในสายตาของฉีซวนตอนนี้ สมบัติทั้งหมดในป่าหมอกปีศาจ ยังเทียบไม่ได้กับสมบัติชิ้นเดียวบนตัวหลิงหลง
แค่ก!
หลังจากฉีซวนจากไปไม่นาน ท่ามกลางกองน้ำแข็งที่แตกละเอียด หลานหลิงตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาพร้อมกระอักลมหายใจออกมาอย่างยากลำบาก
พลังบ้าอะไรกันเนี่ย เจ้าลูกบอลสีดำนั่นมันคืออะไร หากข้าไม่ใช้วิชาลับผสานกับกายาพิเศษ มีหวังได้ไปทัวร์นรกแน่ หลานหลิงมองดูภาพความพินาศดั่งวันสิ้นโลกเบื้องหน้าด้วยดวงตาที่สั่นระริก
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตนี้ที่นางสัมผัสได้ถึงความตายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ถึงเพียงนี้
หลานหลิงยันกายลุกขึ้นอย่างโงนเงน นางไม่ได้เลือกที่จะหนี แต่กลับมุ่งหน้าไปทางทิศที่กลุ่มของหลิงหลงจากไป
ภายในเตาหลอมสีดำ เมื่อเสียงกัมปนาทเงียบลง ทุกคนจึงค่อยๆ ปีนออกมาข้างนอก
หลิงหลง! ต่อไปห้ามใช้ของอันตรายแบบนั้นอีกนะ รู้ไหมว่าเกือบจะพาพวกเราตายกันหมดแล้ว! อวี้เซียนตวาดหลิงหลงเสียงเขียว
วางใจเถอะน่า สบายมาก หลิงหลงฉีกยิ้มกว้าง ตบหน้าอกตัวเองปุๆ พยักหน้าหงึกๆ รับคำส่งเดช
เห็นท่าทางแบบนี้ อวี้เซียนก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความอ่อนใจ
นางรู้ดีว่าคำพูดของนางเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาหลิงหลงไปเรียบร้อยแล้ว บนโลกนี้คงมีแค่เย่หนานคนเดียวที่กำราบเด็กแสบคนนี้ได้
ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน เงาร่างสีฟ้าในสภาพสะบักสะบอมก็ค่อยๆ เดินโซซัดโซเซเข้ามาใกล้
เมื่อเห็นว่าเป็นหลานหลิง อวี้เซียนและคนอื่นๆ รีบตั้งท่าระวังตัวทันที สายตากวาดมองไปรอบๆ แต่ไม่พบร่องรอยของฉีซวนและผู้เฒ่าฉวน
หรือว่าจะโดนระเบิดตายไปแล้ว
นั่นคือสิ่งที่ทุกคนคิดในใจ
นังคนนิสัยไม่ดี! ทันทีที่เห็นหน้าหลานหลิง ไฟโทสะของหลิงหลงก็ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
ตุ้บ!
พริบตาถัดมา หลิงหลงควัก ไข่ดำหมายเลขสี่ อีกลูกออกมาวางกระแทกพื้นตรงหน้า ทำท่าจะขว้างใส่หลานหลิงซ้ำอีกรอบ
เห็นภาพนั้น อวี้เซียนและคนอื่นๆ ถึงกับหนังตากระตุกยิกๆ
วูบ!
คราวนี้หญิงชราไหวตัวทัน รีบส่งพลังปราณเข้าไปพันธนาการร่างของหลิงหลงไว้แน่น
ทำอะไรกันเนี่ย ปล่อยข้านะ! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้! ข้าจะระเบิดนางให้ตาย! หลิงหลงดิ้นพราดๆ ตะโกนลั่นด้วยความไม่พอใจ
เมื่อเห็นลูกบอลสีดำมรณะปรากฏขึ้นอีกครั้ง หลานหลิงถึงกับตัวสั่นงันงก หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด
นางไม่คิดเลยว่าหลิงหลงจะยังมีของนรกแตกแบบนี้อยู่อีก นางนึกว่าของที่มีอานุภาพระดับนั้นน่าจะมีเพียงชิ้นเดียวเสียอีก
เมื่อเห็นว่าหญิงชราคุมสถานการณ์ได้แล้ว อวี้เซียนและเด็กสาวชุดดำต่างปาดเหงื่อเย็นๆ บนหน้าผาก ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ข้าไม่ได้มีเจตนาท้าทาย และสภาพข้าตอนนี้ก็ไม่มีปัญญาทำอะไรพวกเจ้าได้หรอก หลานหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตาจดจ้องไปที่เตาหลอมสีดำและลูกบอลระเบิดด้วยความหวาดระแวง
นางสัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาของเตาหลอมนั้น แต่ที่น่ากลัวกว่าคือลูกบอลระเบิดที่พร้อมจะส่งนางไปคุยกับรากมะม่วงได้ทุกเมื่อ
ลูกพี่… ข้าขอเก็บเจ้านี่ให้ก่อนนะเจ้าคะ วางไว้ข้างนอกมันอันตรายเกินไป เด็กสาวชุดดำมองไข่ดำหมายเลขสี่ด้วยความหวาดเสียว ก่อนจะรีบคว้ามันเก็บเข้าแหวนมิติไปอย่างรวดเร็ว
YOU MAY ALSO LIKE
