แค่รับศิษย์ ข้าก็เหนือฟ้า - บทที่ 215 เย่หนานกู้สถานการณ์ การบดขยี้ที่ไร้ปรานี
เจ้าว่ากระไรนะ ยอดเขาทักษิณหายไปทั้งลูก เย่หนานเลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจเมื่อได้ยินคำบอกเล่าของมู่เป่ยเฉิน
ขอรับอาจารย์ หายไปราบคาบเลย เหลือแต่พื้นที่โล่งเตียน ข้านึกว่าท่านถูกใครถล่มสำนักไปแล้วเสียอีก แต่พอเห็นท่านสบายดีข้าก็โล่งใจ มู่เป่ยเฉินพยักหน้าหงึกๆ ยืนยันคำพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
เย่หนานมุมปากกระตุกเล็กน้อย พลางนึกย้อนกลับไปตอนที่ระบบอัปเกรดเรือนสี่ประสาน ดูเหมือนระบบจะยกเอาพื้นที่รอบๆ มาด้วยทั้งหมดโดยที่เขาไม่ทันสังเกต
อะแฮ่ม… ก็แค่ย้ายบ้านน่ะ พอดีข้าเบื่อบรรยากาศเดิมๆ ก็เลยย้ายมันออกมาทั้งยอดเขาเลย สะดวกดี เย่หนานแถไปข้างๆ คูๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับว่าการย้ายภูเขาทั้งลูกเป็นเรื่องปกติเหมือนย้ายกระถางต้นไม้
ย้าย… ย้ายภูเขาทั้งลูก
คำตอบของเย่หนานทำเอาทุกคนในที่นั้นอ้าปากค้าง
มู่เป่ยเฉินมองอาจารย์ด้วยสายตาเทิดทูนบูชาจนแทบจะมีแสงพุ่งออกมาจากตา สมแล้วที่เป็นท่านอาจารย์ ช่างเหนือล้ำจินตนาการยิ่งนัก!
ส่วนหญิงชราและหยุนเตี๋ยต่างลอบมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก การย้ายภูเขาถมทะเลนั้น แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูงก็ยังทำได้ยาก ยิ่งเป็นการย้ายหายไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้ ยิ่งแสดงให้เห็นถึงตบะบารมีที่ลึกล้ำสุดหยั่งคาด
นี่… นี่คือพี่ชายหนานที่เจ้าพูดถึงหรือ จินต้าเป่าสะกิดถามหลิงหลงเสียงเบา สายตาจับจ้องไปที่เย่หนานด้วยความยำเกรงระคนตื่นเต้น
ใช่แล้ว! พี่ชายหนานของข้าเก่งที่สุดในโลกเลยเห็นไหมล่ะ! หลิงหลงยืดอกตอบด้วยความภาคภูมิใจ
เมื่อได้รับการยืนยัน สองพ่อลูกตระกูลจินไม่รอช้า รีบพุ่งตัวเข้ามาคุกเข่าเบื้องหน้าเย่หนานทันที
ข้าน้อยจินต้าฝู และนี่บุตรชายจินต้าเป่า ขอคารวะท่านผู้อาวุโส! ขอบพระคุณท่านที่ช่วยชีวิตพวกเราไว้ขอรับ! จินต้าฝูโขกศีรษะลงกับพื้นดังโป๊ก
หากไม่ได้งานแกะสลักไม้ของท่านผู้อาวุโสช่วยไว้ก่อนหน้านี้ พวกข้าน้อยคงกลายเป็นปุ๋ยในทะเลทรายไปแล้ว บุญคุณครั้งนี้ตระกูลจินจะไม่มีวันลืม! จินต้าเป่ารีบเสริม พลางควักเอาตุ๊กตาไม้แกะสลักที่แตกร้าวออกมาถวายคืนให้เย่หนานดู
เย่หนานก้มมองตุ๊กตาไม้กวนอูในมือจินต้าเป่า แววตาฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย
อ้อ… ที่แท้ก็เป็นพวกเจ้านี่เอง ที่ได้ของเล่นชิ้นนี้ไป เย่หนานจำได้ว่าเขาเคยแกะสลักมันเล่นๆ แล้วโยนทิ้งไป หรือไม่ก็ระบบสุ่มแจกไปทางใดทางหนึ่ง
มันแตกเสียแล้ว แสดงว่าได้ทำหน้าที่ของมันจนสมบูรณ์แล้ว ถือว่าพวกเจ้ามีวาสนากับข้า ลุกขึ้นเถอะ เย่หนานสะบัดมือเบาๆ พลังปราณสายหนึ่งก็ช่วยพยุงสองพ่อลูกให้ลุกขึ้น
ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโส! สองพ่อลูกน้ำตาไหลพรากด้วยความปิติ ในใจกู่ร้องก้องว่า กอดขาทองคำได้สำเร็จแล้ว!
ลูกพี่! รอข้าด้วย!
ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่น เสียงตะโกนหอบแฮกๆ ก็ดังขึ้น เสวี่ยขวงวิ่งกระหืดกระหอบตามมาถึงที่เกิดเหตุ
ทันทีที่มาถึง เสวี่ยขวงก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นสภาพพื้นที่โดยรอบที่พังพินาศ และศพของยอดฝีมือตระกูลหวงที่นอนเกลื่อนกลาด โดยเฉพาะศพของชายชราชุดเหลืองที่มีรูโหว่กลางอก และสภาพศพไร้หัวของหวงจง
นี่มัน… เสวี่ยขวงกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่
เขารู้จักคนพวกนี้ดี นี่คือคนของตระกูลหวง หนึ่งในสี่ขุมอำนาจใหญ่แห่งแดนทักษิณ ชายชราผู้นั้นเป็นถึงผู้อาวุโสระดับสูงที่มีตบะแก่กล้า แต่กลับถูกสังหารราวกับมดปลวก
มาแล้วรึ ช้าจริงนะเจ้า เย่หนานหันไปมองเสวี่ยขวง
ขออภัยขอรับลูกพี่ ข้า… ข้าตามความเร็วท่านไม่ทันจริงๆ เสวี่ยขวงยิ้มแห้งๆ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างหลังเย่หนาน
คนนี้ใครเหรอพี่ชายหนาน หลิงหลงถามด้วยความสงสัย
อ๋อ… คนรับใช้ชั่วคราวน่ะ เอาไว้คอยใช้งานจิปาถะ เย่หนานตอบอย่างไม่ใส่ใจ
เสวี่ยขวงรีบโค้งคำนับหลิงหลงทันที คารวะนายน้อยหลิงหลง! ข้าชื่อเสวี่ยขวง ยินดีรับใช้ขอรับ!
เขาจำรูปวาดได้แม่นยำ เด็กคนนี้แหละคือเป้าหมายภารกิจ แถมยังเป็นน้องสาวสุดที่รักของลูกพี่เย่หนาน เขาต้องประจบเอาใจนางให้ดีที่สุด
อืม… ดีมาก ดูท่าทางหน่วยก้านใช้ได้ หลิงหลงพยักหน้าทำท่าทางวางมาดผู้ใหญ่
เอาล่ะ หมดเรื่องแล้วก็จัดการเก็บกวาดสนามรบซะ ของพวกนี้ทิ้งไว้ก็เสียของ เย่หนานชี้ไปที่ศพของคนตระกูลหวง
คำพูดของเย่หนานเหมือนเสียงสวรรค์สำหรับเสวี่ยขวง จินต้าเป่า และมู่เป่ยเฉิน
รับทราบขอรับ!
ทั้งสามคนตอบรับพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ก่อนจะพุ่งเข้าไปรูดทรัพย์จากศพอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่วว่องไวราวกับมืออาชีพ แหวนมิติ ศาสตราวุธ หรือแม้แต่เสื้อเกราะ ล้วนถูกปลดออกจนเกลี้ยงภายในพริบตา
อวี้เซียนและหญิงชราตระกูลหยุนได้แต่มองภาพนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า
ไปกันเถอะ ไปดูซิว่าไอ้แสงสีทองนั่นมันมีอะไรดีนักหนา
เย่หนานเงยหน้ามองลำแสงสีทองที่ยังคงพุ่งเสียดฟ้าอยู่ใจกลางป่า ภารกิจระบบยังรอเขาอยู่ เวลาเหลือไม่มากแล้วที่จะไปเอา บัตรทดลองบิน
ไปกันเลย! มีพี่ชายหนานอยู่ด้วย ที่ไหนข้าก็ไม่กลัว! หลิงหลงกระโดดเกาะแขนเย่หนานอย่างอารมณ์ดี
ขบวนเดินทางกลุ่มใหญ่จึงมุ่งหน้าสู่ใจกลางป่าหมอกปีศาจ โดยมีเย่หนานเดินนำหน้าด้วยท่าทีผ่อนคลาย ราวกับกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้าน ผิดกับบรรยากาศตึงเครียดของสถานการณ์โดยรอบอย่างสิ้นเชิง
นายน้อยหยุนเตี๋ย อาการของท่านเป็นเช่นไรบ้าง ระหว่างทาง เย่หนานหันไปถามไถ่หยุนเตี๋ยที่เดินเงียบมาตลอด
ขอบคุณคุณชายเย่ที่ห่วงใย ข้าดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่… หยุนเตี๋ยอึกอักเล็กน้อย พลางมองไปที่มือของตนที่มีไอสีดำจางๆ ลอยออกมา
เย่หนานมองปราดเดียวก็รู้ทันที
อ้อ… พิษไฟทมิฬสินะ เย่หนานกล่าวเรียบๆ
คุณชายรู้จักมันหรือเจ้าคะ หญิงชราแม่นมรีบถามด้วยความตื่นเต้น ตระกูลหยุนพยายามหาทางรักษามานานปีแต่ก็ไร้ผล
ก็แค่ของเด็กเล่น เย่หนานยักไหล่ เดี๋ยวว่างๆ ข้าจะดูให้ ตอนนี้รีบไปทำธุระก่อน
คำว่า ของเด็กเล่น ทำเอาหญิงชราและหยุนเตี๋ยใจชื้นขึ้นมาทันที หากเป็นคนอื่นพูดพวกนางคงคิดว่าโม้ แต่เมื่อออกจากปากเย่หนาน มันกลับดูน่าเชื่อถืออย่างประหลาด
ยิ่งเข้าใกล้ใจกลางป่าหมอกปีศาจ ผู้คนก็ยิ่งหนาตาขึ้น
เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรจากทั่วสารทิศต่างมารวมตัวกันรอบๆ วงแหวนศิลาจารึก แต่ไม่มีใครกล้าบุ่มบ่ามฝ่าเข้าไป เพราะบทเรียนเลือดจากผู้ที่ลองดีก่อนหน้านี้ยังคงกองเกลื่อนอยู่บนพื้น
เมื่อกลุ่มของเย่หนานมาถึง สายตาหลายคู่ก็จับจ้องมาที่พวกเขา
โดยเฉพาะกลุ่มคนที่สวมชุดคลุมสีแดงเลือด
นั่นมัน… นังเด็กตระกูลหยุนนี่นา ชายชราบนหลังอินทรียักษ์หรี่ตามองลงมา ก่อนจะแสยะยิ้มเหี้ยม ช่างเป็นกงเกวียนกำเกวียนจริงๆ หนีเสือปะจระเข้แท้ๆ
ข้างกายชายชรา ปิงเสวียนที่ตอนนี้สีหน้าดีขึ้นบ้างแล้ว เมื่อเห็นเย่หนาน นางก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนเคียดแค้น
เป็นมัน! ท่านผู้อาวุโส… ชายชุดขาวผู้นั้น… คือคนที่ทำลายอาณาจักรเทียนฉีของข้า! ปิงเสวียนชี้นิ้วไปที่เย่หนาน มือไม้สั่นเทาด้วยแรงโทสะ
หืม เจ้าหนุ่มหน้าขาวนั่นน่ะรึ ที่เจ้าบอกว่าเป็นคนทำลายอาณาจักรของเจ้า ชายชราพรรคโลหิตเลิกคิ้วมองเย่หนานอย่างพิจารณา ดูแล้วก็แค่ขยะขั้นกลั่นลมปราณคนหนึ่ง เจ้าตาฝาดหรือเปล่า
ไม่ผิดแน่เจ้าค่ะ! ต่อให้มันกลายเป็นเถ้าถ่านข้าก็จำมันได้! ปิงเสวียนกัดฟันกรอด มันอำพรางพลังตบะไว้ ท่านอย่าได้ประมาท
ฮ่าๆๆ! น่าสนใจ… ถ้าอย่างนั้นวันนี้ข้าจะช่วยล้างแค้นให้เจ้าเอง ถือเป็นของขวัญต้อนรับเข้าสู่พรรคโลหิต ชายชราหัวเราะร่า
ทางด้านเย่หนาน สัมผัสได้ถึงสายตาอาฆาตที่พุ่งตรงมา เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางของอินทรียักษ์
เมื่อสบตากับปิงเสวียน เย่หนานก็ทำหน้างุนงงเล็กน้อย
ยัยป้าหน้าขาวนั่นใครกัน ทำไมมองข้าเหมือนไปฆ่าพ่อแม่นางมาอย่างนั้นแหละ เย่หนานหันไปถามหลิงหลง
เอ๋ นั่นมันยัยป้าจากเมืองหลวงเก่านี่นา ยังไม่ตายอีกเหรอเนี่ย หลิงหลงจำได้แม่น
อ้อ… นึกออกละ ที่แท้ก็ปลาที่หลุดจากอวนนี่เอง เย่หนานพยักหน้าเข้าใจ โลกมันกลมจริงๆ เดินไปเดินมาก็เจอกันจนได้
คนของพรรคโลหิต… หญิงชราแม่นมตระกูลหยุนกระซิบเตือน คุณชายเย่ระวังตัวด้วย พวกมันขึ้นชื่อเรื่องวิชามารที่ชั่วร้ายและกัดไม่ปล่อย
พรรคโลหิต เย่หนานแค่นเสียงในลำคอ ชื่อฟังดูลิเกชะมัด
ในขณะนั้นเอง ขบวนรถม้าหรูหราของตระกูลหยุนก็ร่อนลงจอดไม่ไกลนัก หยุนซางผู้นำตระกูลหยุนก้าวออกมาจากรถม้า สายตากวาดมองไปรอบๆ จนมาสะดุดที่หยุนเตี๋ย
เตี๋ยเอ๋อร์! เจ้าอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย! หยุนซางรีบพุ่งตัวเข้ามาหาบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง โดยไม่สนใจสายตาคนรอบข้าง
ท่านพ่อ! หยุนเตี๋ยร้องเรียกบิดาด้วยความดีใจ
เมื่อหยุนซางเข้ามาใกล้ เขาก็ชะงักเมื่อเห็นเย่หนานยืนอยู่ข้างบุตรสาว กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวเย่หนานดูธรรมดาสามัญ แต่สัญชาตญาณของยอดฝีมือกลับร้องเตือนว่าชายหนุ่มผู้นี้อันตราย
ท่านนี้คือ… หยุนซางเอ่ยถาม
ท่านพ่อ นี่คือคุณชายเย่ ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตลูกและแม่นมเอาไว้เจ้าค่ะ หยุนเตี๋ยรีบแนะนำ
หยุนซางพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะประสานมือคารวะตามมารยาท ขอบคุณคุณชายที่ดูแลบุตรสาวข้า ตระกูลหยุนย่อมมีของตอบแทนให้อย่างงาม
แม้ปากจะกล่าวขอบคุณ แต่สายตาของหยุนซางยังคงมีความเคลือบแคลงสงสัยในตัวเย่หนานอยู่บ้าง
เรื่องเล็กน้อย เย่หนานตอบรับสั้นๆ
ทว่าความสงบสุขอยู่ได้ไม่นาน
หยุนซาง! วันนี้ตระกูลหยุนของเจ้าคงต้องจบสิ้นอยู่ที่นี่กระมัง!
เสียงตวาดดังลั่นมาจากทางด้านพรรคโลหิต ชายชรานำกลุ่มคนชุดแดงกระโดดลงจากหลังอินทรี เดินอาดๆ เข้ามาหาเรื่องอย่างเปิดเผย
พรรคโลหิต… หยุนซางหรี่ตาลง แผ่จิตสังหารออกมาต้านทาน คิดจะเปิดศึกที่นี่งั้นรึ
ฮ่าๆๆ! ไม่ใช่แค่กับเจ้า แต่รวมถึงไอ้หนุ่มนั่นด้วย! ชายชราชี้หน้าเย่หนาน ส่งตัวมันมาให้ข้า แล้วข้าอาจจะพิจารณาไว้ชีวิตลูกสาวเจ้า!
เย่หนานถอนหายใจยาว ยกนิ้วก้อยขึ้นมาแคะหู
ทำไมวันนี้มีแต่แมลงหวี่แมลงวันบินมาตอมหูอยู่เรื่อย น่ารำคาญจริงๆ
คำพูดของเย่หนานทำเอาทุกคนเงียบกริบ
ชายชราพรรคโลหิตหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ไอ้เด็กปากดี! วันนี้ข้าจะฉีกปากเจ้า!
เสวี่ยขวง! เย่หนานเรียกชื่อลูกน้องคนใหม่
ขะ… ขอรับลูกพี่! เสวี่ยขวงสะดุ้งโหยง
ไปตบปากมันทีซิ สอนมารยาทให้มันหน่อยว่าเวลาคุยกับผู้ใหญ่ต้องทำยังไง เย่หนานสั่งเสียงเรียบ
หา เสวี่ยขวงหน้าซีดเผือด ตะ… ตบปากผู้อาวุโสพรรคโลหิตเนี่ยนะขอรับ ข้า… ข้าจะไหวเหรอ
ถ้าเจ้าไม่ไป ข้าจะตบเจ้าแทน เลือกเอา เย่หนานยื่นคำขาด
เสวี่ยขวงกลืนน้ำลายเอือก มองดูชายชราที่กำลังโกรธจัด แล้วหันมามองเย่หนานที่ทำหน้านิ่ง
เอาวะ! ตายเป็นตาย! เชื่อมั่นในขาทองคำ!
ไอ้แก่หนังเหี่ยว! บังอาจมาตะคอกใส่ลูกพี่ข้า วันนี้บิดาจะตบสั่งสอนเจ้าเอง! เสวี่ยขวงหลับหูหลับตาตะโกนด่า แล้วพุ่งตัวออกไปอย่างบ้าบิ่น ทั้งที่ขาสั่นพั่บๆ
YOU MAY ALSO LIKE
