แค่รับศิษย์ ข้าก็เหนือฟ้า - บทที่ 227 ปลอกแขนทองคำผู้ทรงพลัง
เสียงปะทะกึกก้องกัมปนาทสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งป่าหมอกปีศาจ ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่กำลังเข้ารับบททดสอบในมิติต่างๆ หรือผู้ที่อยู่ภายนอก ต่างก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้แผ่นดินไหวสะเทือนเลื่อนลั่น
แรงระเบิดจากการต่อสู้เริ่มส่งผลกระทบเป็นวงกว้าง ผู้เข้ารับการทดสอบหลายคนเริ่มได้รับลูกหลง
เอ๊ะ! ทำไมล้มลงไปหมดเลยล่ะ หลิงหลงชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นกองทัพโครงกระดูกที่ไล่กวดมาจู่ๆ ก็พากันร่วงกราวลงกับพื้น แตกกระจายเป็นชิ้นๆ
นางหารู้ไม่ว่า พลังงานที่หล่อเลี้ยงโครงกระดูกพวกนี้ แท้จริงแล้วมาจากสามขุนพลโครงกระดูกที่เย่หนานเพิ่งซัดจนแหลกไปเมื่อครู่
เมื่อต้นตอพลังงานถูกทำลาย สมุนปลายแถวพวกนี้ก็ย่อมสิ้นฤทธิ์ตามไปด้วย
ช่างมันเถอะลูกพี่ รีบไปกันดีกว่า ข้ารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลย หยุนเตี๋ยหน้าซีดเผือด เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ นางรีบคว้ามือหลิงหลงแล้วพากันวิ่งหนีไปตามทางเดินอุโมงค์
ณ อีกด้านหนึ่ง อวี้เซียนยืนนิ่งอยู่หน้าเรือนร้างเก่าแก่
ในมือของนางประคองม้วนคัมภีร์เคล็ดวิชาเล่มหนึ่งเอาไว้อย่างทะนุถนอม แม้จะยังไม่ได้เปิดดูเนื้อหาข้างใน แต่เพียงแค่แสงเรืองรองที่แผ่ออกมา ก็บ่งบอกถึงความล้ำค่าที่ไม่ธรรมดา
ส่วนหญิงชราสติฟั่นเฟือนที่เคยพร่ำบ่นอยู่ที่หน้าประตู บัดนี้ได้อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงกาน้ำใบเก่าที่ตกอยู่บนพื้น
อวี้เซียนค่อยๆ ก้มลงเก็บกาน้ำใบนั้นขึ้นมา พิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเก็บเข้าแหวนมิติ แล้วหันหลังเดินจากไป
ไม่มีใครล่วงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างอวี้เซียนกับหญิงชราผู้นั้น
โฮก!
แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้สัตว์อสูรทั่วทั้งป่าหมอกปีศาจแตกตื่น พวกมันพากันวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่น มุ่งหน้าหนีออกจากป่าอย่างบ้าคลั่ง
เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เมี่ยวฉางอันกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความวิตกกังวล
คงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว พวกเรารีบออกไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ ชางหยวนรีบเสนอความเห็น
ตกลง เมี่ยวฉางอันพยักหน้าเห็นด้วย รีบนำขบวนชาวบ้านมุ่งหน้าออกจากป่าทันที
แย่แล้ว… หาทางออกไม่เจอ ทำไงดีล่ะทีนี้
หลิงหลงและหยุนเตี๋ยวิ่งวนอยู่ในถ้ำอุโมงค์มาพักใหญ่แล้ว แต่ก็ยังหาทางออกไม่พบ
ถ้ำแห่งนี้เปรียบเสมือนกรงขังเหล็กกล้าที่ไร้ทางออก ที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือ ผนังถ้ำนั้นแข็งแกร่งทนทานและยังสามารถซ่อมแซมตัวเองได้ ทำให้พวกนางจนปัญญาที่จะเจาะทะลวงออกไป
ลูกพี่… พวกเราต้องตายที่นี่จริงๆ เหรอ หยุนเตี๋ยถามเสียงสั่น หน้าซีดเผือดด้วยความกลัว
รอดูก่อน ถ้าจวนตัวจริงๆ ข้าจะเรียกพี่ชายหนานมาช่วย หลิงหลงขมวดคิ้วเล็กน้อย ล้วงเอานกหวีดอันเล็กๆ ที่ห้อยคออยู่ออกมา
นี่คือของรางวัลที่เย่หนานได้จากการเช็คอินระบบ เห็นหลิงหลงชอบ เขาจึงมอบให้นางพกติดตัวไว้
ลูกพี่! จะรออะไรอยู่ล่ะ เป่าเลยสิ! เป่าเดี๋ยวนี้เลย! หยุนเตี๋ยตาลุกวาว รีบเร่งเร้า
จะรีบไปไหนเล่า ตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นคอขาดบาดตายซะหน่อย อีกอย่าง… ข้ามีแค่อันเดียว ใช้แล้วไม่รู้ว่าจะใช้ได้อีกไหม พี่ชายหนานบอกให้เก็บไว้ใช้ยามคับขันจริงๆ หลิงหลงอธิบายอย่างมีเหตุผลราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย
อ้อ… หยุนเตี๋ยพยักหน้าหงอยๆ ยอมรับว่าตัวเองตื่นตูมเกินไป
ความจริงหลิงหลงอยากจะงัด ไข่ดำหมายเลขห้า หรือรุ่นที่แรงกว่าออกมาบึ้มเปิดทาง แต่กลัวว่าแรงระเบิดจะรุนแรงเกินไปจนเตาหลอมรับไม่ไหว
ขืนระเบิดตูมตามขึ้นมา แล้วเตาหลอมกันไม่อยู่ นางกับหยุนเตี๋ยคงได้กลายเป็นโกโก้ครั้นช์ไปพร้อมกัน
เอาไว้รอดออกไปได้ ต้องหาโอกาสทดสอบความทนทานของหม้อใบนี้ดูซะหน่อยแล้ว หลิงหลงหมายมั่นปั้นมือในใจ
ช่างเถอะ เข้าไปหลบในหม้อก่อนดีกว่า หลิงหลงหันไปบอกหยุนเตี๋ย แล้วปีนกลับเข้าไปในเตาหลอม
หยุนเตี๋ยไม่มีทางเลือกอื่น จึงรีบมุดตามเข้าไป
ท่านผู้อาวุโส ข้ายังอยากตามหาลูกสาว นางยังติดอยู่ในนี้
บนท้องฟ้าเหนือป่า อวิ๋นซางหันไปกล่าวกับชิงมู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
จะไปหาเจอได้อย่างไร คนเยอะแยะ สัตว์อสูรก็เพ่นพ่านไปหมด ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร ชิงมู่ขมวดคิ้ว ปฏิเสธที่จะช่วย
บ้าเอ๊ย! ลูกข้าไปอยู่ที่ไหนกันแน่ อวิ๋นซางแผ่จิตสัมผัสออกไปค้นหาอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ไร้วี่แวว
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด จิตสัมผัสของทุกคนในตอนนี้กลับมาใช้งานได้ตามปกติ ไร้ซึ่งการปิดกั้น
แต่ถึงกระนั้น ยอดฝีมือระดับอวิ๋นซางก็ยังหาบุตรสาวไม่พบ
เตี๋ยเอ๋อร์… เจ้าอย่าเป็นอะไรไปนะ ถ้าเจ้าเป็นอะไรไป พ่อจะอยู่ยังไง… อวิ๋นซางเริ่มสติแตก พึมพำกับตัวเองเหมือนคนเสียสติ
ป่าหมอกปีศาจกว้างใหญ่ไพศาล แม้แต่ข้ายังไม่อาจครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดได้ หากหาไม่เจอ เป็นไปได้ว่าพวกนางอาจยังติดอยู่ในเขตทดสอบ หรือไม่ก็… ตายไปแล้ว ชิงมู่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์
ไม่ๆๆ! ต้องยังไม่ออกมาแน่ๆ มีน้องสาวของท่านผู้อาวุโสเย่อยู่ด้วย ไม่มีทางเป็นอะไรไปได้เด็ดขาด อวิ๋นซางรีบปลอบใจตัวเอง
เจ้าว่าอะไรนะ ชิงมู่ที่กำลังจะหันหลังจากไป ชะงักกึกทันที
ใช่ๆๆ… ท่านผู้อาวุโส น้องสาวของท่านผู้อาวุโสเย่ก็อยู่กับลูกสาวข้าด้วยขอรับ อวิ๋นซางรีบย้ำ เขารู้ดีว่าชิงมู่คงไม่สนลูกสาวเขา แต่ถ้ายกชื่อน้องสาวเย่หนานขึ้นมา สถานการณ์ย่อมเปลี่ยนไป
ในป่าแห่งนี้ นอกจากเย่หนานแล้ว ชิงมู่คือผู้แข็งแกร่งที่สุด หากเขาช่วยตามหา โอกาสเจอก็มีสูง
นางหน้าตาเป็นอย่างไร ชิงมู่เปลี่ยนใจทันที
น้องสาวของท่านอาจารย์ เขาจะปล่อยให้เป็นอันตรายไม่ได้เด็ดขาด
หน้าตาแบบนี้ขอรับ อวิ๋นซางไม่รอช้า รีบใช้นิ้ววาดภาพเหมือนของหลิงหลงและหยุนเตี๋ยขึ้นกลางอากาศด้วยพลังปราณ
เพื่อความชัวร์ เขายังวาดภาพอวี้เซียนและคนอื่นๆ ในกลุ่มเพิ่มเข้าไปด้วย พร้อมบอกเล่าฐานะของแต่ละคนให้ฟัง
หลังจากเห็นภาพวาด ชิงมู่ก็ระเบิดจิตสัมผัสอันมหาศาลออกไปรอบทิศทาง
สมกับที่เป็นยอดฝีมือระดับไร้ความเท็จ จิตสัมผัสแผ่ขยายครอบคลุมรัศมีนับพันลี้ในพริบตา
ฟุ่บ!
ร่างของชิงมู่พุ่งทะยานออกไปทางทิศหนึ่งด้วยความเร็วสูง
อวิ๋นซางเห็นดังนั้นก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบเหาะตามไปติดๆ
เวรเอ๊ย! สถานการณ์อันตรายขนาดนี้ พวกแกยังจะมีอารมณ์มาไล่ฆ่าข้าอีกเหรอวะ ประสาทหรือเปล่าเนี่ย
มู่เป่ยเฉินกำลังวิ่งหนีตายหน้าตั้ง ปากก็ตะโกนด่าทอกลุ่มคนที่ไล่กวดมาด้านหลังอย่างไม่ลดละ
ตูม!
ทันใดนั้น ฝ่ามือที่มองไม่เห็นก็ตบลงมาจากฟากฟ้า
กลุ่มคนที่ไล่ล่ามู่เป่ยเฉินถูกบดขยี้จมดินกลายเป็นเศษเนื้อในพริบตา ไร้ซึ่งโอกาสรอดชีวิต
ชิงมู่ค่อยๆ ลดมือลง แล้วร่อนลงมายืนเบื้องหน้ามู่เป่ยเฉินที่กำลังยืนอ้าปากค้าง
คารวะศิษย์พี่สี่ ชิงมู่ประสานมือทักทายอย่างนอบน้อม
มู่เป่ยเฉินที่กำลังตกตะลึงในความเทพของชิงมู่ ถึงกับไปไม่เป็นเมื่อได้ยินคำเรียกขาน
เจ้าคือ มู่เป่ยเฉินถามอย่างลังเล
ข้าคือศิษย์คนที่ห้าที่ท่านอาจารย์เย่เพิ่งรับเมื่อไม่นานมานี้ นามว่าชิงมู่ ชิงมู่อธิบาย
ก่อนหน้านี้หยุนเตี๋ยได้เล่าเรื่องราวต่างๆ ให้อวิ๋นซางฟังหมดแล้ว อวิ๋นซางจึงถ่ายทอดข้อมูลให้ชิงมู่ทราบอีกที ทำให้เขารู้ว่ามู่เป่ยเฉินก็เป็นศิษย์ของเย่หนานเช่นกัน
อ้อ! อย่างนี้นี่เอง สวัสดีศิษย์น้องห้า! มู่เป่ยเฉินโล่งอกเมื่อรู้ว่าเป็นพวกเดียวกัน
เจ้าเห็นลูกสาวข้าบ้างไหม อวิ๋นซางรีบแทรกเข้ามาถามด้วยความร้อนรน
ข้าไม่เห็นเลย แต่… วางใจเถอะ คนอื่นอาจจะเป็นอะไรไปได้ แต่ลูกสาวท่านปลอดภัยหายห่วงแน่นอน เพราะนางอยู่กับศิษย์พี่หญิงหลิงหลง
มู่เป่ยเฉินตอบอย่างมั่นใจ
ตลกน่า หลิงหลงคือใคร คือแก้วตาดวงใจของเย่หนาน ใครจะเป็นอะไรไปก็ได้ แต่หลิงหลงไม่มีทางเป็นอะไรเด็ดขาด
ได้ยินมู่เป่ยเฉินยืนยัน อวิ๋นซางก็ใจชื้นขึ้นมาเปราะหนึ่ง
สถานการณ์ตอนนี้ไม่สู้ดี ท่านอาจารย์กำลังต่อสู้กับ… ตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวบางอย่าง พลังทำลายล้างอาจจะถล่มป่าหมอกปีศาจแห่งนี้จนราบคาบ ทางที่ดีเรารีบออกไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ ชิงมู่กล่าวเตือน
หา ฝีมือท่านอาจารย์จริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย มู่เป่ยเฉินถอนหายใจยาว
เขาสังหรณ์ใจตะหงิดๆ อยู่แล้วเชียว เพราะรู้ดีว่าท่านอาจารย์ของเขานั้นเป็นจอมสร้างเรื่องตัวพ่อ!
YOU MAY ALSO LIKE
