แค่รับศิษย์ ข้าก็เหนือฟ้า - บทที่ 257 จุดจบของคนปากดี
เมื่อเห็นอิ้งชางหมิงถูกนิ้วยักษ์ดีดกระเด็นไปมาพร้อมเสียงร้องโหยหวนกลางอากาศ สีหน้าของทุกคนต่างซีดเผือดลง
ที่แท้พวกเขาก็แค่โดนหางเลข เป้าหมายที่แท้จริงของฝ่ามือยักษ์นี้คืออิ้งชางหมิงแต่เพียงผู้เดียว
สมน้ำหน้า! ถุย! เจิ้นเทียนถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างไม่ไยดี
แม้จะรอดพ้นจากวิกฤตมาได้ แต่ทุกคนก็ยังไม่กล้าวางใจ สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ไป๋หลิงเป็นจุดเดียว
สายตาเหล่านั้นราวกับจะถามว่า นี่ยังไม่ใช่ท่านอาจารย์ของเจ้าอีกหรือ
อิ้งชางหมิงเพิ่งจะหลุดปากด่าทอไปหยกๆ กรรมก็ตามทันตาเห็นทันที
ในเวลานี้ ไป๋หลิงเองก็เต็มไปด้วยความสับสน ผู้ที่สามารถทำลายเคล็ดวิชาป้องกันตัวระดับท้าทายสวรรค์ของนางได้ ดูเหมือนจะมีเพียงท่านอาจารย์เย่หนานเท่านั้น แต่ทว่ากลิ่นอายพลังนี้ นางกล้ายืนยันนั่งยันเลยว่าไม่ใช่ท่านอาจารย์อย่างแน่นอน
และที่สำคัญที่สุด ท่านอาจารย์ไม่มีทางลงมือกับนาง
ภาพเมื่อครู่ แรงกดดันจากฝ่ามือยักษ์นั้นเป็นการโจมตีแบบหว่านแหไม่เลือกหน้า
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แล้วเจ้าของฝ่ามือนี้คือใคร ไป๋หลิงขบคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ
นางเลือกที่จะเงียบ ไม่ได้อธิบายสิ่งใดกับสายตาคาดคั้นของคนรอบข้าง เพราะตัวนางเองก็หาคำตอบไม่ได้เช่นกัน
อ๊ากกก... ไว้ชีวิตด้วย! ท่านผู้อาวุโสโปรดเมตตา! ข้าผิดไปแล้วที่บังอาจไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ข้าไม่ควรคิดแย่งศิษย์ของท่าน ไม่ควรปากพล่อยนินทาท่าน ขอโอกาสให้ข้าแก้ตัวสักครั้งเถิด!
อิ้งชางหมิงที่กำลังถูกดีดกลิ้งไปมา ร้องโอดครวญพลางตะโกนขอชีวิต เขาพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้แล้ว
เขาคิดไม่ถึงเลยว่า เพียงแค่ปากพาซวยพูดจาโอ้อวดไปชั่ววูบ จะกลายเป็นการเตะแผ่นเหล็กเข้าอย่างจัง
จุ๊ๆๆ… น่าเวทนาเสียจริง!
ณ อีกมิติหนึ่ง จอมมารเพลิงทมิฬมองดูการละเล่นของตัวตลกด้วยความตื่นตะลึง
จุ๊ๆๆ… สะใจข้ายิ่งนัก!
ทางด้านเจิ้นเทียนเองก็มองดูอิ้งชางหมิงที่กำลังกรีดร้องขอชีวิตกลางอากาศด้วยสีหน้าสะใจ
คนอื่นๆ ต่างก็แอบสมน้ำหน้าอยู่ในใจ
หากไม่ใช่อิ้งชางหมิง พวกเขาคงไม่ต้องมาเจ็บตัวฟรีเช่นนี้
ดูเหมือนตัวตลกจะไม่ได้มีเจตนาเอาให้ถึงตาย หลังจากเล่นสนุกจนพอใจ นิ้วยักษ์ก็กดร่างของอิ้งชางหมิงจมลงไปในหลุมลึก
ครืนนน...
รอยแยกมิติขนาดมหึมาบนท้องฟ้าค่อยๆ สมานตัวปิดลง ฝ่ามือยักษ์หดกลับเข้าไปในความมืดมิด
เพียงครู่เดียว แรงกดดันอันมหาศาลที่ปกคลุมทั่วฟ้าดินก็สลายหายไปจนหมดสิ้น
เมื่อพบว่าตนเองยังมีลมหายใจ อิ้งชางหมิงก็นอนร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่เมตตา! ขอบคุณท่านผู้อาวุโส!
ครั้งนี้เขาได้บทเรียนราคาแพงซึ้งถึงกระดูกดำ ว่า ปลาหมอตายเพราะปาก เป็นเช่นไร
เมื่อเห็นว่าฝ่ามือยักษ์ไม่ได้สังหารอิ้งชางหมิง ทุกคนต่างก็แปลกใจเล็กน้อย
เฮ้! พวกเจ้าสองคน รีบมาขุดข้าออกไปที อิ้งชางหมิงตะโกนเรียกเจิ้นเทียนและหมิงหัวจากก้นหลุมด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ร่างกายของเขาบอบช้ำสาหัสจนขยับไม่ได้
เจิ้นเทียนกัดฟันยกสุราขึ้นดื่มไปหลายอึกด้วยความเสียดาย บาดแผลตามร่างกายจึงฟื้นฟูกลับมา เขาไม่ลืมแบ่งให้หมิงหัวดื่มไปหนึ่งอึกด้วย
เมื่ออาการดีขึ้น ทั้งสองจึงเดินไปที่ปากหลุมของอิ้งชางหมิง
ไงล่ะ ชอบปากดีนักไม่ใช่รึ ด่าต่อสิ กรรมตามสนองทันตาเลยไหมล่ะ เจิ้นเทียนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเยาะเย้ย
ไอ้แก่หนังเหนียว! คุณหนูไป๋เปรียบดั่งดวงดารา ข้ามิบังอาจล่วงเกินนาง แต่กับเจ้า… ข้าจะด่าเจ้าไม่ได้หรือไง ไอ้เฒ่าสารพัดพิษ! อิ้งชางหมิงรีบเปลี่ยนสรรพนามเรียกขานไป๋หลิงทันที
เมื่อเห็นอิ้งชางหมิงยังคงปากแข็ง เจิ้นเทียนก็คร้านจะต่อล้อต่อเถียง เขาโบกมือวูบหนึ่ง ใช้พลังดึงร่างของอิ้งชางหมิงขึ้นมาจากหลุม
เมื่อเห็นสภาพร่างกายที่แหลกเหลว เลือดเนื้อเละเทะ ลมหายใจร่อแร่เหมือนเทียนใกล้ดับ เจิ้นเทียนก็สูดปากด้วยความสยดสยอง แค่เห็นก็เจ็บแทนแล้ว
ตาแก่ เอาสุราของเจ้ามาให้ข้าดื่มสักอึก อย่ามางก ข้าเห็นนะว่าเจ้ามี อิ้งชางหมิงจ้องมองเจิ้นเทียนด้วยสายตาโกรธเคือง (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
เรื่องอะไร นี่เป็นสุราที่ท่านผู้อาวุโสหมักเองกับมือ ให้คนอย่างเจ้าดื่มถือว่าเสียของเปล่าๆ เจิ้นเทียนส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน
วินาทีนี้ เจิ้นเทียนรู้สึกโชคดีเหลือเกิน
เหตุการณ์เมื่อครู่สร้างความตื่นตะลึงให้เขาอย่างมาก สุราที่ยอดคนระดับนั้นหมักบ่ม เขาได้ดื่มไปถึงสองไห เรื่องนี้เขาสามารถเอาไปคุยโวได้ยันชาติหน้า
ตอนนี้เขายิ่งรู้สึกว่าการตัดสินใจเกาะแข้งเกาะขาไป๋หลิงนั้นถูกต้องที่สุดแล้ว
เมื่อได้ยินคำปฏิเสธของเจิ้นเทียน หน้าของอิ้งชางหมิงก็เขียวคล้ำ
คุณหนูไป๋ ขอข้าดื่มสักอึกได้หรือไม่ อึกเดียวก็พอ ท่านผู้อาวุโสไม่ได้สังหารข้า แสดงว่าท่านคงมีเจตนาบางอย่าง ชีวิตนี้ข้ายอมถวายให้ท่านใช้สอยแล้ว เมื่อคุยกับเจิ้นเทียนไม่รู้เรื่อง อิ้งชางหมิงจึงหันไปทำหน้าตาน่าสงสารอ้อนวอนไป๋หลิงแทน
ไป๋หลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย นางไม่รู้ว่าเมื่อครู่ใช่ฝีมือเย่หนานหรือไม่ แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว อีกฝ่ายดูเหมือนจะอยู่ข้างเดียวกัน
หรืออย่างน้อยก็อยู่ข้างเดียวกับเย่หนาน การที่นางโดนลูกหลงก็น่าจะเป็นอุบัติเหตุ คิดเช่นนี้ก็สมเหตุสมผล
เมื่อเห็นอิ้งชางหมิงหน้าด้านขอความเห็นใจจากไป๋หลิง เจิ้นเทียนก็หน้าตึงด้วยความหมั่นไส้ คนระดับนี้ช่างไร้ยางอายสิ้นดี
และเป็นดังคาด ครู่ต่อมาไป๋หลิงก็เอ่ยปาก แบ่งให้เขาดื่มสักอึกเถิด พวกเรายังต้องสำรวจต่อ มีคนเพิ่มมาอีกแรงย่อมดีกว่า
รับทราบขอรับ คุณหนู เจิ้นเทียนรีบเปลี่ยนคำเรียกขานทันทีหลังจากได้เห็นอานุภาพแห่ง เบื้องหลัง ของนาง
ฮ่าๆๆ… ไอ้แก่ เลิกแกล้งทำเป็นหวงก้างได้แล้ว! เมื่อเห็นเจิ้นเทียนเดินถือไหสุราเข้ามาด้วยท่าทางไม่เต็มใจ อิ้งชางหมิงก็ดีใจจนเนื้อเต้น
หุบปาก! อ้าปากซะ ข้าจะกรอกให้แค่คำเดียว เจิ้นเทียนกระแทกเสียงอย่างหงุดหงิด
เห็นท่าทางของเจิ้นเทียน อิ้งชางหมิงก็สะใจลึกๆ เขาไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด รีบอ้าปากรอรับวาสนา
อึก!
สุรารสเลิศไหลลงคอ
อิ้งชางหมิงสัมผัสได้ทันทีว่า ร่างกายที่บอบช้ำสาหัสกำลังฟื้นฟูด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ
เพียงไม่กี่ลมหายใจ ร่างกายของเขาก็กลับมาสมบูรณ์ดังเดิม
สมแล้วที่เป็นสุราที่ท่านผู้อาวุโสหมักบ่ม สรรพคุณดั่งยาวิเศษจริงๆ อิ้งชางหมิงอุทานด้วยความทึ่ง
เพียงแค่อึกเดียว ไม่เพียงรักษาอาการบาดเจ็บจนหายสนิท แต่พลังบำเพ็ญเพียรยังฟื้นคืนมาจนถึงจุดสูงสุด แถมยังทำให้วิญญาณของเขาผสานเข้ากับร่างกายใหม่ได้อย่างสมบูรณ์ไร้รอยต่อ
ทันทีที่ลุกขึ้นยืน สิ่งแรกที่อิ้งชางหมิงทำคือจ้องมองไหสุราในอ้อมกอดเจิ้นเทียนด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
เจ้าจะทำอะไร เจิ้นเทียนกอดไหสุราแน่น ระวังตัวแจ
แฮะๆๆ… พี่เจิ้นเทียน สหายรัก พวกเรารู้จักกันมาตั้งพันปี แบ่งสุราให้ข้าอีกสักหน่อยไม่ได้รึ อิ้งชางหมิงมองไหสุราตาเป็นมัน
ฝันไปเถอะ! ให้กินอึกนึงก็บุญหัวแล้ว ยังจะมาขออีก ประสาทกลับรึไง เจิ้นเทียนรีบเก็บไหสุราเข้าแหวนมิติทันที
บัดซบ! ไอ้แก่ขี้งก! งกมาเป็นพันปี ไม่คิดจะใจกว้างบ้างหรือไงวะ เมื่อไม้อ่อนไม่ได้ผล อิ้งชางหมิงก็เปิดฉากด่ากราดทันที
พอได้แล้ว เลิกทะเลาะกันเสียที พวกเราต้องเดินทางต่อแล้ว เสียงเรียบของไป๋หลิงดังขึ้นขัดจังหวะ
ขอรับ! ขอรับ!
เมื่อไป๋หลิงออกคำสั่ง เจิ้นเทียนและอิ้งชางหมิงก็รีบรับคำ แสร้งทำเป็นสงบศึกทันที
ขอเพียงเกาะขาไป๋หลิงไว้แน่น หนทางแห่งมรรคาย่อมสดใส
ดูท่าครั้งนี้ พวกเราคงจะได้ออกไปจริงๆ เสียที เจิ้นเทียนเปรยขึ้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย
นั่นสินะ น่าเสียดายที่หกคนในวันนั้น เหลือเพียงข้ากับเจ้าในวันนี้ อิ้งชางหมิงมองดูหอคอยที่พังทลายและซากกระดูกภายในด้วยความหดหู่ใจ
นี่คือลิขิตฟ้า พวกมันตาย แต่พวกเรายังอยู่ และหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล เจิ้นเทียนสลัดความเศร้าทิ้งไป แววตากลับมามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว
ฮ่าๆๆ… ถูกของเจ้า ไอ้แก่ ดูท่าพวกเราคงต้องร่วมมือกันไปอีกนาน อิ้งชางหมิงหัวเราะร่า ตบไหล่สหายเก่าอย่างรู้ใจ
YOU MAY ALSO LIKE
