แค้นรักสามีตัวร้าย - บทที่ 374 เรามาพยายามด้วยกันนะ

บทที่ 374 เรามาพยายามด้วยกันนะ

“เดี๋ยวผมไปเร่งให้ เพื่อจะได้เร็วๆ คิด แล้วหรือยังว่าอยากไปประเทศไหน? ”

บุรีศร์รู้อยู่แล้วว่าเรื่องของคุณนายทวี ทรัพย์ธาดาต้องทำให้เธอผิดหวังแน่ๆ ดังนั้น เธอเลยไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อ

นรมนสายหัว “ไหนก็ดีหมดนั่นแหละ

ขอแค่ไม่ใช่ที่นี่”

“ยัยโง่”

บริค โอบเอวของเธอเอาไว้อย่างรักใคร่ แล้วพูดเสียงเบาว่า “ถ้าผมบอกคุณว่า ทุก อย่างเป็นฝีมือผมเอง คุณจะโกรธผมไหม?”

“อะไรนะ?”

นรมนมองมาที่บุรีศรีอย่างคาดไม่ถึง

บริศ พูดออกมาอย่างรู้สึกผิดว่า “ผมเห็น ดุลยาเอาแต่กลั่นแกล้งคุณ และคุณก็ไม่เคย ตอบโต้เธอด้วย แต่คนอย่างเธอน่ะ ยิ่งคุณไม่ ตอบโต้ เธอก็จะยิ่งได้ใจ เพราะงั้นผมเลย บอกให้พฤกษ์หาคนไปจับตัวเธอ แล้วปล่อย ให้อดอาหารทั้งวันทั้งคืน จากนั้นก็นําตัวไป โยนลงทะเล จะเป็นจะตายก็แล้วแต่เวรแต่ กรรมของเธอ ตอนแรกผมไม่อยากให้คุณรู้ เรื่องนี้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าดุลยาจะใส่ความมา ถึงตัวคุณ ผมขอโทษจริงๆ

เมื่อฟังที่บุรีศรีพูดจบ บรมนก็รู้สึกอยาก หัวเราะออกมา

“แค่คนๆเดียวคุณถึงกับกล้าท้าทาย กฎหมายเลยเหรอ ถ้าหากเรื่องหลุดออกไป แม้แต่นิดเดียว คุณชายตระกูลโตเล็กผู้ยิ่ง ใหญ่อย่างคุณไม่ต้องชดใช้ให้เธอด้วยการฝัง ทั้งเป็นเลยหรือไง? คิดอะไรอยู่เนี่ย?”

“ที่ผมทําก็เพราะอยากเอาคืนให้คุณไง คุณเห็นแก่ที่เธอเป็นลูกสาวของหัวหน้าคิม เลยพยายามอดทนกับเธอ แล้วเธอเคยนึกถึง คุณบ้างหรือเปล่า?” บริศ เป็นห่วงนรมนด้วยใจจริง

ผู้หญิงคนนี้มีแต่ยอมโอนอ่อนและเอาแต่ นึกถึงคนใกล้ชิดของตัวเอง แต่สุดท้ายก็ ไม่มีใครห่วงใยนรมนอย่างจริงจังเลยสักคน

เขาเห็นอย่างนั้นแล้วยิ่งรู้สึกสงสาร

กระแสความอบอุ่นพวยพุ่งเข้ามาในใจ ของนรมนทันที ความรู้สึกเมื่อถูกห่วงใยและ ถูกปกป้องมันทําให้เธอทําใจปล่อยมือไปไม่ ได้จริงๆ

“คุณนี่นะ ต่อไปนี้ห้ามทำเรื่องแบบนี้อีก คนอย่างดุลยาน่ะไม่ช้าก็เร็วยังไงก็ต้องได้รับ บทลงโทษจากพระเจ้าอยู่ดี

“บางทีพระเจ้าก็อาจจะกำลังหลับอยู่ก็ได้ นี่นา คงไม่มีเวลามายุ่งเรื่องของมนุษย์หรอก ตราบใดที่เธอไม่มาสร้างปัญหาให้คุณ ผมก็จะ ไม่สนใจเธอ แต่ถ้าเธอรนหาที่ดายโดยการ สร้างปัญหาให้คุณ แบบนั้นก็คงต้องขอโทษ ด้วย ผมไม่มีทางปล่อยให้เธอมาก่อความวุ่น วายแน่ๆ เพราะคุณคือ ง าค่าในใจผม คำพูดของบริศ ยิ่งทำให้นรมนซาบซึ้ง

“งั้นเหรอ? ฉันคือสั่งสําค่าในใจคุณเลย เหรอ?”

แน่นอนอยู่แล้ว” “

นรมนรีบหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับบุรี ศร์ จ้องมองผู้ชายที่หล่อเหลาจนไม่มีใคร เทียบได้ตรงหน้า แล้วใช้มือเกี่ยวคอของเขา เอาไว้พร้อมกับพูดว่า “งั้นคืนนี้ต้องการฉัน ใหม

เธอยังจําปฏิกิริยาก่อนออกไปข้างนอก ของบุรีศร์ได้ ดูเหมือนว่ายาจีนอันนั้นจะได้ผล

คำพูดนี้ทำให้บุรีศรีประหลาดใจไม่เบา

“เมียครับ อย่าทรมานผมจะได้ไหม?”

เขาล่ะกลัวว่าตัวเองจะอายุสั้นเพราะสิ่งนี้

จริงๆ

เดิมทีก็ฟิตปังปิ้งอยู่แล้ว ยังจะมาถูก ภรรยากระตุ้นแบบนี้อีก เขาทรมานอย่างบอก ไม่ถูก ช่างเป็นอะไรที่สรรหาคํามาอธิบายไม่ ได้จริงๆ

นโมนกลับไม่รับรู้ถึงความทรมานในใจ ของบุรีศรี พูดอ้อนๆออกมาว่า “ลองดูหน่อย น่า แม่ฉันบอกว่า ยานั่นน่ะได้ผลดีมากนะ เมื่อเช้านี้ฉันก็ว่าใช้ได้เลยนะ เรามาลองกันดู หน่อยไหม?”

ตอนนี้บุรีศรีเริ่มอยากจะหนีแล้ว

จู่ๆผมก็นึกขึ้นมาได้ว่าต้องไปห้อง ทํางาน ผมมีเรื่องต้องคุยกับพฤกษ์ ผม…..

“บุริศร คุณไม่อยากทําขนาดนั้นเลยเห รอ?”

เมื่อนโมนพูดเสียงอ่อน ก็ทำให้กระดูก กระเดี๋ยวของบริศ พลันอ่อนเปรี้ยลงทันที

“ไม่ใช่ ผมก็แค่….”

“งั้นก็ลองดูหน่อยสํ! คุณก็รู้ ว่าฉันเริ่ม ก่อนไม่เก่ง คุณก็เห็นว่าตอนนี้ฉันยอมเสียหน้า ช่วยคุณถึงขนาดนี้ แล้วทําไมคุณถึงต้อง ปฏิเสธฉันด้วย?”

นรมนเอ่ยออกมาอย่างน้อยใจ

บริศแทบอยากจะตบหน้าตัวเอง เขา แก้ตัวไม่ดีตรงไหน ต้องบอกออกไปว่าตัวเอง ทําไม่ได้จริงๆเหรอ?

นรมนกำลังจะร้องไห้ ก่อนหน้านี้ยัง หงุดหงิดเรื่องของตระกูลทวีทรัพย์ธาดามาอีก ถ้าตอนนี้เขาปฏิเสธเธออีกล่ะก็ นรมนจะ เสียใจขนาดไหนก็ไม่รู้

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ บุริศร์ก็พูดอย่าง

จํายอมว่า “โอเค ลองก็ได้ แต่ว่าคุณต้องให้ผม ไปอาบน่าก่อนนะ”

เมื่อบุรีศรีตอบตกลง นรมนก็รีบปล่อยเขา ออก แล้วพูดยิ้มๆว่า “อาบด้วยกันไหม?

“อย่าเลย ผมอาบคนเดียวดีกว่า คุณไว้

หน้าผมหน่อยเถอะ”

เมื่อก่อนบริศ อยากให้นรมนเป็นฝ่ายรุก ก่อนมากๆ แต่ว่าตอนนี้เขาไม่อยากให้บรมนรุก เขามากจนเกินไปเลย

ถ้าอาบน้ำด้วยกันล่ะก็ คิดว่าเขาจะเล่น ละครต่อไปได้เหรอ?

บริศแทบจะเผ่นไปอาบน้ำในห้อง ทํางาน

เมื่อนโมนเห็นเขาเป็นแบบนี้ ก็คิดว่า ผู้ชายคนนี้มีปัญหาแน่ๆ เธอจึงไม่ได้ตามเขา ไป. จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอน พร้อมกับ ครุ่นคิดว่าต้องยั่วยวนบุรีศร์ยังไงดี

ความจริงแล้วเธอไม่ชำนาญอะไรแบบนี้ เลย แต่เพื่อเป็นการบำบัดรักษาบุริศร์ เธอจึง คิดว่าตัวเองควรทุ่มแบบสดด้ว

นรมนเปิดคอมพิวเตอร์ แล้วกดค้นหา คลิปวีดีโอพวกนั้น ใบหน้าของเธอแดงกล่ำซับ สีเลือด

ด้านบุรีศร์กลับหลบอยู่ในห้องทำงาน เขาถอนหายใจออกมายกใหญ่ เขาหยิบขวดยาทีป้องให้เขามา จากนั้นก็ มองไปรอบๆ เมื่อคิดว่ายังไงวันนี้ก็หนีไม่พ้น จึงรีมหานํามาเพื่อกินยาเข้าไปสองเม็ด

ไม่นานหลังจาก น. บุริศร์ก็อาบน้ำเสร็จ

ในตอนที่เขาเห็นนรมนในชุดนอนแสน ยั่วยวน โพรงจมูกก็รุ่มร้อน เหมือนกำเดาจะ ไหลออกมา

ของสวยๆงามๆวางอยู่ตรงหน้าขนาดนี้ แต่เขากลับไม่สามารถชมเชยได้ ช่างเป็นอะไร ที่ทรมานเหลือเกิน

ทันใดนั้นเขาก็พบว่า ถึงแม้ในใจของเขา จะต้องการมากแค่ไหน แต่ร่างกายกลับไม่ได้มี ปฏิกิริยามากเท่าไหร่ ดูเหมือนว่ายาที่ป้องให้ มาจะได้ผลอยู่บ้าง

เมื่อนโมนเห็นบริศร์กลับมา ก็รีบปิด คอมพิวเตอร์ จากนั้นก็เดินเข้าไปกอดเอวของ บริศแล้วพูดว่า “เรามาพักผ่อนกันเถอะ”

“ครับ!” บริศรีรู้สึกว่านรมนในวันนี้น่าหลงใหล เป็นพิเศษ

เขากอดนรมนเอาไว้ แล้วรีบจูบปากสี สวยของเธออย่างรวดเร็ว

ความเร่าร้อนและป่าเถื่อนของบริศร์ ทําให้นรมนเริ่มล่องลอย

เธอเลียนแบบการกระทําในคลิปพวกนั้น ด้วยการถอดเสื้อของบริศร์ออก แล้วยื่นมือไป สัมผัสความรุ่มร้อนบนตัวของเขา

บุรีศรีรู้สึก คอแห้งผาก อยากจะรังแก เธอใจแทบขาด แต่ในตอนนี้อาวุธปืนของเขา ใช้งานไม่ได้

แล้วก็อย่างที่คิดเอาไว้ นรมนเองก็รับรู้ ถึงปัญหานี้

เธอยั่วยวนต่ออย่างไม่ยอมถอดใจ แต่ไม่ ว่าเธอจะทำยังไง. ตรงนั้นของบริศร์ก็มีอาการ

ตอบสนองเลย

นรมนกระทําอยู่อย่างนั้นจนเหงื่อไหล ท่วมตัว ท้ายที่สุดก็ต้องยอมแพ้

“ขอโทษนะ อาจจะเพราะฉันทำไม่เก่ง

ฉัน….”

นรมนคิดว่าตอนนี้แหละต้องไปกระตุก ต่อมรักศักดิ์ศรีของชายหนุ่มได้แน่ๆ

ผู้ชายส่วนใหญ่ต่างก็แคร์เรื่องนี้กันทั้ง นั้น แล้วผู้ชายรักศักดิ์ศรีอย่างบุริศร์จะไม่สนใจ ได้ยังไง?

บริศ แอบถอนหายใจ แต่บนใบหน้ายัง แกล้งทําเป็นจนปัญญา “ไม่เป็นไรหรอก เรื่อง นี้จะโทษคุณก็คงไม่ได้ อาการแบบนี้มันมา อย่างกะทันหัน คราวหลังผมจะค่อยๆรักษา”

“เราไปหาหมอดีไหม”

นรมนยังคงไม่อยากถอดใจ

ทําไมจู่ๆถึงพูดขึ้นมาแบบนี้อย่างไม่มีปี่มี ขลุ่ยล่ะ?

เมื่อได้ยินว่าต้องไปโรงพยาบาล บุรีศรี รีบห้ามเอาไว้ทันที

เรื่องแบบนี้คุณไม่กลัวคนอื่นรู้เข้าเหรอ? ทําไม? แค่ผมทําให้คุณมีความสุขไม่ได้ คุณก็ ไม่ต้องการผมแล้วเหรอ?”

เขาพูดออกมาอย่างน้อยใจ ท่าทาง เหมือนเด็กกำลังจะถูกทิ้ง

“จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง?

นรมนรีบปิดปากของเขาเอาไว้แล้วพูดว่า “ไม่ว่าคุณจะเป็นยังไง ฉันก็จะไม่ทิ้งคุณไป ไหน อีกอย่างที่คุณเป็นแบบนี้อาจมีสาเหตุมา จากฉันก็ได้ เพราะงั้นเรามาพยายามด้วยกัน นะ?”

“ครับ”

เมื่อบริศ เห็นท่าทางเป็นห่วงของนรมน เขาก็อยากจะบอกทุกอย่างออกไปตรงๆ แต่ พอนึกถึงสภาพร่างกายของเธอ เขาจึงต้อง อดทนเอาไว้

“เรานอนกันเถอะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน

www แล้ว พรุ่งนี้ยังจะมีเรื่องอะไรรอเราอยู่หรือเปล่า ก็ไม่รู้”

คำพูดของบริศ ทําให้นรมนต้องพยัก

หน้า

วันนี้พาเด็กๆไปเที่ยวทั้งวัน เสียพละ กําลังไปมากจริงๆนั่นแหละ ถ้าไม่ใช่เพราะ อาการป่วยของบริศร์, เธอคงหลับไปตั้งนาน แล้ว เพราะต้องพยายามปลุกปั่นอารมณ์ของบุ รศรีอยู่ตั้งนาน นรมนจึงไม่มีแรงเหลือแล้ว

บุรีศรีโอบกอดเธอเอาไว้ เธอจึงสูดดม กลิ่นที่คุ้นเคยของบุริศร์เข้าไปเต็มปอด จาก นั้นไม่นานก็หลับไป

เมื่อเห็นเธอหลับไปแล้ว บุริศร์ถึงได้ถอน หายใจอย่างโล่งอก

ถึงจะรู้ว่ายาของป้องได้ผล แต่กระนั้นก็ ยังเครียดอยู่ดี ตอนนี้เขาทรมาน จนเหงื่อไหล เต็มตัวไปหมด

รศร้ค่อยๆดึงแขนของตัวเองออก จาก นั้นก็เข้าไปอาบนํ้า

แม้ว่าร่างกายจะไม่ค่อยมีปฏิกิริยาเท่า ไหร่ แคริมฝีปากของเขากลับแห้งผาก บางทีนี่ อาจจะเป็นผลข้างเคียงของยาก็ได้

บริศ ใส่ชุดนอน จากนั้นก็เปิดประตูออก ไปเพื่อหานําอุ่นๆดื่ม แต่กลับเห็นพฤกษ์นั่งทำ หน้าคิดหนักอยู่บนโซฟา

“กขนาดนี้ยังไม่นอนอีกเหรอ? ทําอะไร

อยู่?

“ประธานบริศร์”

พฤกษ์รีบลุกขึ้น แต่บุรี กลับโบกมือ แล้วบอกให้เขานั่งลง

“อะไรหาให้นายนอนไม่หลับ? เรื่องของ

คมทิพย์เหรอ?”

“เปล่าครับ”

พฤกษ์นั่งอยู่บนโซฟา แล้วพูดออกมา อย่างอัดอั้นว่า “ช่วงนี้ผมจนปัญญาเรื่องสืบหา รูปภาพจริงๆครับ มันไม่มีเบาะแสอะไรเลย ผม รู้สึกว่าความสงบในตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ มันกระวนกระวายใจแปลกๆ

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ สีหน้าของบุรีศร์ก็พลัน ย่ำแย่ลง

“เรื่องนี้ฉันเคยไปสอดแนมกับทางเจ ดูแล้ว ไม่ใช่ฝีมือของเขาจริงๆด้วย แต่มีคน แอบหลอกใช้เขา แต่ไม่รู้ว่าคนนั้นเป็นใครกัน แน่?”

“โชครับ เพราะงั้นผมถึงกังวล ช่วงนี้ไม่มี ข่าวคราวอะไรเลย ราวกับว่าทุกอย่างที่ทำมา ก่อนหน้านี้แค่เรื่องล้อเล่น จุดนี้ล่ะครับที่ทำให้ ผมไม่เข้าใจ ผมรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังแอบ วางแผนอะไรอยู่แน่ๆ

เมื่อพฤกษ์พูดมาแบบนี้

บริศร์ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ความ รู้สึกแบบนี้ มันก็ต้องคอยดูอยู่ดี

“ติดตามเรื่องนี้ไว้ก็แล้วกัน ไม่ต้องรีบ

www ร้อนมากก็ได้ อีกสองวันก็วันเกิดนรมนแล้ว เรื่องที่ฉันให้นายไปเตรียมเรียบร้อยแล้วหรือ ยัง?”

พฤกษ์พยักหน้า

“เตรียมเรียบร้อยแล้วครับ สบายใจได้ ถึงตอนนั้นต้องทําให้คุณนายลืมไม่ลงแน่นอน ครับ”

“ขอบใจมาก ไปนอนเถอะ”

บริศ ตบบ่าพฤกษ์ จากนั้นก็ดื่มน้ำแล้วก ลับเข้าไปในห้องนอน

นรมนยังคงหลับสนิท

บริศ กอดเธอเอาไว้ ไม่นานก็เข้าสู่ห้วง

นิทราตามเธอไป

พริบตาเดียวเวลาก็ผ่านไปแล้วสองวัน

ในตอนที่นรมน นขึ้นมา ก็พบว่าบุรีศรีไม่

อยู่แล้ว

สองวันมานี้ เธอกับคุณแม่เพิ่มยาเข้าไป ใหม่ คิดว่าเป็นเพราะบุรี ออกไปเที่ยวข้าง นอกฤทธิ์ยาเลยไม่ได้ผลเท่าที่ควร อีกอย่าง สองวันมานี้เธอก็กำลังคิดค้นวิธีบำบัดด้วย อาหารสูตรใหม่ ทุกวันเธอเอาแต่มองบุริศร์กิน แล้วก็พยายามปลุกปั่นบุรีศร์ด้วยหลากหลาย วิธี แต่กลับไม่ค่อยเห็นผลเท่าไหร

การที่บริศ หลบหน้าเธอในทุกเช้าจึง ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร

เธอลุกไปอาบนํ้า จากนั้นก็เลือกใส่ชุด กระโปรงสวยๆมาใส่ แล้วลงไปข้างล่าง

เพียงแต่ว่าในตอนที่เธอเปิดประตูออก ไป เธอก็นั่งอึ้งในทันที

นี่ใช่บ้านเธอเหรอ?

ในเวลาไม่นานเปลี่ยนไปถึงขนาดนี้เลย

เหรอ?

นรมนขยี้ตาตัวเอง กลัวว่าตัวเองจะยังไม่

ตื่น แต่พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ภาพทุกอย่าง ตรงหน้าก็ยังไม่หายไป