แค้นรักสามีตัวร้าย - บทที่ 608 เพราะคุณคือบุริศร์
บทที่ 608 เพราะคุณคือบุริศร์
“กิจจา！”
นรมนรีบก้าวไปข้างหน้า แต่น่าเสียดายถูกธรรศดึงเอาไว้
“คุณปล่อยฉันนะ！เขาเป็นลมไป คุณไม่เห็นหรือไง？”
นรมนไม่มีความรู้สึกดีต่อธรรศสักนิดเดียว
ทำไมคนคนนี้ต้องหน้าตาเหมือนพ่อของเธอนะ？
ทำไม？
น่าเสียดายที่ธรรศไม่สนใจความเกลียดชังของเธอสักนิดเดียว
ในวินาทีที่รามิลเห็นกิจจาล้มสลบไป เขาต้องการพุ่งไปหากิจจาด้วยแรงและกำลังทั้งหมดที่มี แต่อยู่ห่างจากเขาไม่ถึงฟุตกลับถูกคนของท่านขุนอินจับกุมเอาไว้
“ปล่อยฉันนะ！นั่นลูกชายของฉัน！ขุนอิน ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับลูกชายของฉัน ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่”
เวลานี้ ราวกับว่ารามิลเป็นตรินท์
ตั้งแต่ตอนที่นรมนพูดถึงกิจจา รามิลรู้สึกละอายใจต่อเด็กคนนี้ ถูกต้อง ทำไมต้องยัดเยียดเรื่องความรักความแค้นของผู้ใหญ่ให้กับเด็กด้วย？
เขาเพิ่งจะสี่ขวบ
ไร้เดียงสาเช่นนี้ น่ารักมีชีวิตชีวาเช่นนี้ จนแม้แต่เรียกเขาว่าแด๊ดดี้อย่างอ่อนหวานด้วยซ้ำ ไม่ว่าเขาจะปฏิบัติต่อเขาอย่างไร กิจจาก็มีแต่จะเคารพและไม่อยากจากเขาไปไหน
บุริศร์มองเห็นในแววตาของรามิลมีความเป็นห่วงเป็นใยกิจจาด้วยความจริงใจ ความโกรธในใจก็น้อยลง
“ขุนอิน ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับหลานชายของฉัน คุณรู้ผลลัพธ์ที่จะตามมานะ”
บุริศร์ไม่ได้เคลื่อนไหว แต่คำที่พูดออกมามีความสั่นสะเทือนอย่างเด็ดขาด
ขุนอินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ประธานบุริศร์ คุณวางใจเถอะ นายน้อยเป็นผู้ติดตามของยมราชและยิ่งเป็นหลานชายสุดที่รักของคุณด้วย ผมจะไม่ให้เกิดอะไรขึ้นกับเขาแน่นอน ใครก็ได้ มาพานายน้อยไปรักษาที่ยมราช จะต้องไม่มีความผิดพลาดใดๆ ”
ลูกน้องได้ยินขุนอินพูดแบบนี้ จึงรีบพากิจจาไป
สายตาของรามิลมองตามกิจจาไปตลอด ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากจะทำหน้าที่พ่อมากจริงๆ อยากจะเข้าไปอยู่เป็นเพื่อนกิจจา ดูว่าทำไมเขาถึงเป็นล้มสลบไป แต่ทว่า……
เขาหันกลับมา เมื่อมองไปทาง ธรรศ แววตาปรากฏความแค้นและจิตสังหาร
บุริศร์ไม่พลาดแววตาของรามิล
รามิลกับธรรศมีความแค้นกัน？
หรือทุกอย่างที่เขาทำเพื่อล่อธรรศออกมา？
สมองของบุริศร์คิดทบทวนอย่างรวดเร็ว แต่กลับได้ยินขุนอินพูดว่า “ประธานบุริศร์ คุณเห็นความบริสุทธิ์ใจของผมมากพอแล้วใช่ไหม？ตอนนี้สามารถส่งแบบแปลนและสัญญามอบอำนาจให้ผมได้หรือยัง？”
“ได้ หวังว่าคุณจะไม่มีลูกเล่นอะไร ผมจะให้สิ่งที่คุณต้องการ แต่คุณต้องรับรองความปลอดภัยคนของผม ไม่อย่างนั้น……”
“คุณวางใจได้ พวกเราต้องการแค่เงินทอง ไม่ได้ต้องการเอาชีวิต”
คำพูดของขุนอินทำให้บุริศร์พยักหน้าเบาๆ
เขามองไปทางธรรศ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำไมธรรศยังมีชีวิตอยู่ และไม่รู้ว่าระหว่างรามิลกับธรรศมีความแค้นอะไรกัน เพียงแต่มองในบทบาทที่เขาเป็นอาของนรมน บุริศร์พูดว่า “คุณทำให้นรมนขายขี้หน้าจริงๆ ปล่อยหลานสาวของคุณซะ！”
“ฉันไม่เคยคิดทำร้ายหลานสาวของฉัน”
ธรรศหัวเราะอย่างไม่แยแส ปล่อยนรมนออกทันที
ในชั่วพริบตาที่นรมนได้รับอิสระ เธอยกเท้าขึ้นทันที ถีบไปที่ขาท่อนล่างของธรรศ
“คุณมันไม่ใช่คน！ ฉันเกลียดคุณที่สุด ถ้าให้ฉันเลือกได้ ฉันจะไม่ยอมมีญาติแบบคุณ！”
ถีบนี้ของเธอไม่มีการแสร้งทำเป็นเกรงอกเกรงใจสักนิดเดียว
ธรรศขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความเจ็บ แทบจะร้องโอดโอยออกมา
เขามองผู้หญิงตรงหน้า ผู้หญิงคนนี้ที่ว่ากันว่าเป็นหลานสาวของเขา ทันใดนั้นก็รู้สึกน่าขำและมีความสุขเล็กน้อย
พี่ใหญ่มีทายาท！
มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ธรรมดาจริงๆ
มองเห็นธรรศยิ้ม นรมนยิ่งโมโห
“นรมน มานี่！”
บุริศร์กลัวว่าธรรศจะยังมีลูกไม้อะไรอีก จึงรีบเรียกนรมนให้มาหา
นรมนเหลือบมองรามิล สายตาของรามิลเอาแต่จ้องมองธรรศ
เธอรู้ว่า เธอไม่สามารถขัดขวางรามิลได้ บางทีการที่รามิลถูกพวกเขาจับกุมเอาไว้คือความตั้งใจ เพื่อจะได้เข้าใกล้ธรรศ？
ความคิดแบบนี้มาอย่างกะทันหันเกินไป ดังนั้นเมื่อนรมนยังไม่ได้คิดเรื่องนี้อย่างชัดเจน ก็ถูกบุริศร์ดึงไปด้านหลัง
“บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า？ ร่างกายยังโอเคไหม？”
บุริศร์ถามอย่างร้อนรน ส่วนลูกน้องก็นำแบบแปลนและสัญญามอบอำนาจมอบให้แก่ขุนอิน
นรมนดึงมือของบุริศร์ไว้แน่นและพูดว่า “รีบขัดขวางรามิลเอาไว้ อย่าให้เขาทำอะไร！”
“อะไรนะ ？ใคร？”
บุริศร์ไม่รู้ตัวตนของรามิลอย่างแน่ชัด ดังนั้นเมื่อนรมนพูดชื่อนี้ออกมา เขาจึงมึนงงไปชั่วครู่
แต่สายไปเสียแล้ว ในจังหวะที่คนของขุนอินปล่อยตัวรามิล เขาก็พุ่งไปทางธรรศโดยตรง
“ธรรศ ฉันจะให้แกชดใช้ด้วยชีวิต！”
เขาไม่สนใจทุกสิ่งทุกอย่าง แม้แต่คนตรงหน้าก็เตะลอยออกไป และขว้างกริชที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกไปทันที เล็งออกไปตรงด้านหน้าของธรรศ
“อย่านะ！ รามิล！”
นรมนไม่มีเวลาให้อธิบาย ทำได้เพียงต้องการเข้าไปห้ามโดยไม่รู้ตัว กลับถูกบุริศร์กอดเอาไว้
“คุณทำอะไร？”
“รีบขัดขวางเขาสิ！ เขาจะตายไม่ได้นะ ！คุณคิดถึงกิจจาสิ！”
บุริศร์มองเห็นความกระวนกระวายใจของนรมน
เมื่อกี้เธอเรียกเขาว่าอะไรนะ？
รามิล？
แม้แต่เขายังไม่รู้ตัวตนของคนคนนี้ ไม่คาดคิดว่านรมนจะรู้ นอกจากนี้คนคนนี้ยังลักพาตัวนรมน แต่สุดท้ายเธอกลับร้องขอความเมตตาให้คนคนนี้？
ทำไม？
มีอะไรระหว่างเธอกับเขากันแน่？
สีหน้าของบุริศร์ดูไม่ได้เล็กน้อย น่าเสียดายที่นรมนมองไม่เห็น
“เร็วสิ บุริศร์”
นรมนดิ้นไม่หลุด จึงทำได้เพียงร้องขอบุริศร์ กลับพบว่าสีหน้าของบุริศร์ดูไม่ได้สุดๆ
“รามิล？คุณรู้ว่าเขาไม่ใช่ตรินท์？”
ประโยคนี้ถามอย่างคลุมเครือ นรมนรู้สึกหนาวเย็นที่ท้ายทอย
เธอตระหนักอะไรได้ทันที รีบตอบไปว่า “ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ไว้ฉันจะอธิบายกับคุณได้ไหม ตอนนี้ต้องห้ามเขาก่อน เขาจะฆ่าธรรศ！”
“ทำไมถึงต้องอยากฆ่าธรรศ？”
คำถามนี้ของบุริศร์ทำให้นรมนชะงักทันที
ทำไม？
หรือว่าต้องบอกเขาที่นี่ ว่าเป็นเพราะธรรศฆ่าตรินท์น้องชายของเขา？
นรมนชะงักไปชั่วคราว ส่วนรามิลก็ปะทะกับธรรศไปแล้ว
คนที่เมื่อสักครู่สามารถคุมตัวรามิลเอาไว้ได้อย่างง่ายดายต่างตะลึงค้าง เพราะรามิลกับธรรศต่อสู้กันอย่างไม่มีท่าทีจะสิ้นสุด และฝีมือนั้นพวกเขาไม่สามารถห้ามได้อย่างแน่นอน
นรมนก็เข้าใจทันที เป็นอย่างที่เธอคิดเอาไว้ เมื่อสักครู่รามิลจงใจ！
ขุนอินอยู่ใกล้กับธรรศมาก ตราบใดที่ถูกจับกุมตัวไว้ รามิลถึงจะมีโอกาสฆ่าธรรศที่อยู่ใกล้ๆ
“อย่านะ！”
นรมนต้องการจะห้ามอีกครั้ง แต่น่าเสียดายบุริศร์ดึงเธอเอาไว้อย่างเอาเป็นเอาตาย
“คุณเป็นห่วงเขา？ คุณรู้ว่าเขาเป็นใครหรือไง？”
“ฉันรู้ บุริศร์ ฉันขอร้องล่ะ ขอร้องคุณจริงๆ อย่าปล่อยให้เกิดเรื่องขึ้นกับเขา”
นรมนยิ่งพูดแบบนี้ สีหน้าของบุริศร์ยิ่งดูไม่ได้
และในตอนนี้ ธรรศก็ทุ่มรามิลข้ามไหล่ตกลงไป
แตกต่างจากรามิล ฝีมือของธรรศค่อนข้างดีมาก
หลังจากรามิลล้มลงไป เขาไม่สนใจความเจ็บปวดของตนเอง ล้วงกริชออกมาอีกครั้ง แทงลงไปตรงหน้าอกของธรรศโดยตรง
“คุณธรรศ！”
ขุนอินตกใจมากเมื่อมองเห็นฉากนี้ รีบควักปืนออกมา ยิงตรงไปที่รามิล
“ไม่！”
นรมนมองเห็นรามิลล้มลงไป เลือดสดสีแดงทิ่มแทงดวงตาของผู้อื่น
เขายิ้ม
มองกริชเล่มนั้นปักลงบนหน้าอกของธรรศ ในที่สุดรามิลก็ยิ้มออกมา
เขาแก้แค้นให้ตรินท์แล้ว！
ภารกิจของเขาจบลง ภารกิจที่หนักอึ้งของเขาก็จบลงเช่นกัน
ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าเช่นนี้ มันเป็นสีฟ้าจนทำให้เขานึกถึงภาพเหตุการณ์ตอนครั้งแรกที่ได้เจอกับตรินท์
นรมนทรุดตัวในอ้อมแขนของบุริศร์ เธอใช้เสียงที่สามารถได้ยินแค่เพียงสองคนเล่าให้เขาฟังว่า “เขาชื่อว่ารามิล เป็นพี่น้องของตรินท์ เขาทำศัลยกรรมกลับมาตระกูลโตเล็ก ก็เพื่อล้างแค้นให้แก่ตรินท์ นั่นเพราะธรรศฆ่าตรินท์ ตระกูลโตเล็กตามหามาห้าปีแล้ว แต่ก็ไม่พบเงาของธรรศ จึงทำได้เพียงใช้ตัวตนของตรินท์ล่อให้เขาออกมา บุริศร์ เขาทำเพื่อน้องชายของคุณ ส่วนฉันเก็บเขาไว้ เพื่อกิจจา ถ้ากิจจาตื่นขึ้นมา คุณกับฉันจะให้อะไรเขาที่เป็นแด๊ดดี้คนหนึ่งได้บ้าง？พวกเราติดค้างเด็กคนนั้นมากมายจริงๆ ”
บุริศร์อึ้งไปทั้งตัว
“คุณพูดอะไร？”
“ตอนนี้ยังช่วยชีวิตทันไหม？”
คำพูดของนรมนทำให้บุริศร์ได้สติขึ้นมาทันที
“เร็ว！ รีบพาเขาไปส่งโรงพยาบาล！”
ประโยคนี้ของบุริศร์เรียกสติของขุนอินโดยสิ้นเชิง
“ใช่ๆๆ ！ส่งโรงพยาบาล ฝีมือทางการแพทย์ของยมราชดีมาก พาไปส่งโรงพยาบาลเพื่อช่วยชีวิตเถอะ”
คนของขุนอินหามธรรศ ส่วนคนของบุริศร์หามรามิล รีบวิ่งไปโรงพยาบาลของยมราช
เมื่อรามิลผ่านด้านข้างของบุริศร์ เขาจับมือของบุริศร์ไว้แน่น และพูดเสียงเบาว่า “ตรินท์ให้ผมบอกคุณว่า การมีพี่ชายแบบคุณ ช่างดีจริงๆ ”
ดวงตาของบุริศร์บีบเข้าหากันแน่นทันที ของเหลวอุ่น ๆ ไหลรินออกมา
“ไม่ต้องพูดแล้ว！อดทนให้ฉัน ฉันไม่สนใจว่านายจะเป็นใคร ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปนายก็คือตรินท์น้องชายของฉัน นายยังมีลูกชายรออยู่ ถ้านายกล้าตาย ฉันจะไม่สนใจไยดีกิจจาจริงๆ ”
คำพูดของบุริศร์ทำให้รามิลหัวเราะขึ้นมา
เขากล่าวว่า “คุณทำไม่ได้หรอก เพราะคุณคือบุริศร์ เพราะเขาคือลูกชายของตรินท์”
พูดจบ รามิลก็หลับตาลง
บุริศร์รู้สึกเศร้าใจฉับพลัน เจ็บปวดอย่างทรมาน
“บอกยมราช ให้ช่วยตรินท์ก่อน！”
คำพูดของบุริศร์ทำให้ขุนอินได้ยินเข้า
ตอนนี้เขาไม่สนใจสถานะของบุริศร์ และความร่วมมือกับบุริศร์ เปรียบเทียบกับบุริศร์ ธรรศสำคัญกับเขามากกว่า
ขุนอินส่งสายตา ทันใดนั้นก็มีคนออกมาขวางคนที่กำลังหามรามิลเข้าไป
ดวงตาของบุริศร์ระเบิดรังสีแห่งความเยือกเย็นออกมาทันที
“ไม่อยากตายก็หลีกไปซะ！”
หัวของเขามีเสียงหึ่งๆ จนแม้แต่รู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้างด้วยซ้ำ
เขารู้ว่า อาการเจ็บเส้นประสาทของตนเองกลับมาอีกแล้ว
น่าเสียดาย เขาไม่ได้พกยามาด้วย
และคนของขุนอินก็ไม่ฟังบุริศร์
ในขณะนั้นเอง บุริศร์ยัดนรมนลงในอ้อมแขนของลูกน้องด้านข้าง พูดเสียงเบาว่า “อยู่นิ่งๆ นะ”
พูดจบ เขาลงมือทันที ถีบไปทางคนเหล่านั้น
หลังจากนรมนถูกผลักไป มองเห็นบุริศร์กำลังต่อสู้ ทันใดนั้นเธอก็คิดถึงสิ่งที่รามิลเคยพูด
เขาบอกว่า “ในความรักและการแต่งงานครั้งนี้ เธอต่ำต้อยเกินไป ทิ้งตัวของตัวเองไป”
จริงด้วย เธอก็มีความสามารถ ไม่ได้เป็นผู้หญิงบอบบาง แต่ในเวลานี้ ปฏิกิริยาแรกของบุริศร์คือให้คนปกป้องเธอ
ดวงตาของนรมนมืดมนลงเล็กน้อย
เธอเอ่ยอย่างเย็นชา “ปล่อย！”
แน่นอนว่าลูกน้องไม่กล้าไม่ทำตามคำพูดของนรมน รีบปล่อยเธอออกทันที
นรมนมองเห็นขุนอินอยู่ไม่ไกล เธอพูดอย่างใจเย็น “โทรหายมราช บอกให้เธอเตรียมเครื่องมือผ่าตัดให้เรียบร้อย และช่วยชีวิตตรินท์เป็นอันดับแรก ไม่อย่างนั้น ฉันจะเอากิจจากลับ ทุกอย่างที่พูดไว้ก่อนหน้านี้เป็นโมฆะ พวกคุณพาตรินท์ไปอีกทางหนึ่ง ส่วนทางนี้ฉันกับประธานบุริศร์จะจัดการเอง”
พูดจบ เธอถอดเสื้อโค้ตที่รามิลให้เธอ กระโจนไปตรงหน้า ทำให้คนด้านข้างบุริศร์ล้มลงทันที ส่วนบุริศร์ก็อึ้งไปเล็กน้อย นรมนพูดอย่างเย็นชา “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่เอาแต่ยืนอยู่ข้างหลังให้คุณปกป้อง ！”
ทันใดนั้นเอง เธอร้องตกใจขึ้นมาฉับพลัน หัวใจขึ้นมาอยู่ตรงลำคอ
YOU MAY ALSO LIKE
