แค้นรักสามีตัวร้าย - บทที่ 622 ถึงอย่างไรฉันก็ไม่ชอบเธอ
บทที่ 622 ถึงอย่างไรฉันก็ไม่ชอบเธอ
ลูกน้องไม่กล้าขัดคำสั่งของคุณนายตระกูลโตเล็ก ตอนที่อยากจะอุ้มนรมนขึ้นมานั้น จู่ๆ กิจจาก็ทำตากลมโต พลางมองคนพวกนั้น แววตานั้นทำให้คนรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย แต่มันเหมือนแววตาของบุริศร์เป็นอย่างมาก
ลูกน้องอึ้งไปเล็กน้อย พลางมองไปที่คุณนายตระกูลโตเล็กอย่างลำบากใจ
คุณนายตระกูลโตเล็กยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่
“ทำไมเหรอ？ไม่อยากไปหรือไง？งั้นก็หลบ ให้คนพวกนี้แบกนรมนออกไป！”
กิจจามองคุณนายตระกูลโตเล็ก โดยที่ไม่ขยับสายตาเลย
ในจิตใจที่อ่อนต่อโลกของเขานั้นไม่มีทางเข้าใจได้ เลยรักคุณย่าของตัวเองเป็นอย่างมาก และคิดว่าครอบครัวที่สมบูรณ์แบบนั้นจู่ๆ ทำไมถึงเปลี่ยนเป็นแบบนี้ได้อย่างไร
เขาไม่เข้าใจ เลยทำได้เพียงมองคุณนายตระกูลโตเล็กอย่างไร้ความช่วยเหลือ และหวังว่าคุณนายตระกูลโตเล็กจะแนะนำอะไรให้เขาได้บ้าง
คุณนายตระกูลโตเล็กสบตาของกิจจาไม่ได้เป็นครั้งแรก
“ฉันเป็นคุณย่าของคุณ ฉันเป็นหัวหน้าของครอบครัวนี้ ฉันพูดอะไรก็หมายถึงแบบนั้น คุณเป็นเด็กจะไปเข้าใจอะไร？ไม่อยากออกจากตระกูลโตเล็กก็แค่หลบไป ถึงอย่างไรนรมนก็อยู่ที่นี่ต่อไม่ได้”
เมื่อเห็นท่าทีของคุณนายตระกูลโตเล็กแน่วแน่ขนาดนี้ แววตาอันสดใสของกิจจานั้นค่อยๆ หายไป
ความหวังที่มีต่อคุณนายตระกูลโตเล็ก ความพึ่งพาของเธอนั้นค่อยๆ หายไป
เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่จับมือของนรมน จับเอาไว้อย่างแน่นหนา ท่าทีนี้ไม่ต้องพูดอะไรก็รู้
“ดี ดีมาก！กิจจา คุณยังจะเลือกผู้หญิงคนนี้อีกใช่ไหม？ได้！ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณไม่ใช่ลูกของพวกเราตระกูลโตเล็กอีกต่อไปแล้ว”
คำพูดของคุณนายตระกูลโตเล็กทำให้แววตาของกิจจานั้นมืดมนลงไปอีกที
ครั้งนี้ตอนที่ลูกน้องเดินเข้ามาแบกนรมน กิจจาไม่ได้วางเอาไว้แล้ว แต่ลุกขึ้นแล้วเดินไปพร้อมกับนรมนเพื่อออกจากตระกูลโตเล็ก
ในตอนนั้น กิจจามองนรมน มองเลือดที่อยู่บนตัวของเธอ เหมือนกับว่าเห็นรามิลล้มอยู่บนกองเลือด
เขาตัวสั่น และพยายามหลบหลีก กลับไม่พูดอะไรเลยสักอย่าง จนอดไม่ได้ที่จะทำให้คนอื่นรู้สึกปวดใจ
คุณนายตระกูลโตเล็กมองพวกเขาออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลโตเล็กแบบนี้ แล้วก็โกรธจนโยนข้าวของทุกสิ่ง ทำให้กมลตกใจแทบแย่
เธอรีบวิ่งลงมา แต่ไม่เห็นกิจจา เห็นเพียงคุณนายตระกูลโตเล็กที่โกรธอยู่อย่างนั้น
นี่เป็นครั้งแรกที่กมลเห็นคุณนายตระกูลโตเล็กโกรธขนาดนี้ เลยอดไม่ได้ที่จะหลบอยู่ด้านหลังของเสา ก่อนจะเรียกออกมาอย่างเกรงกลัว “คุณย่า คุณเป็นอะไรเหรอ？”
คุณนายตระกูลโตเล็กหันกลับไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นท่าทีที่กมลกลัวเธอแบบนั้น ก็คิดถึงลูกที่นรมนคลอดออกมา เลยอดไม่ได้ที่จะโกรธขึ้นมา
“ใครให้คุณลงมาเหรอ？”
กมลกอดเสาเอาไว้แน่นหลางพูดขึ้น “ฉันมาหาพี่กิจจา”
“ไม่มีพี่กิจจาอะไรอีกแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณมีพี่ชายเพียงคนเดียว ก็คือกานต์ ไม่สิ กานต์ โตเล็ก ตั้งแต่วันนี้เขาชื่อกานต์ โตเล็ก คุณชื่อกมล โตเล็กแล้วเข้าใจไหม？”
“อ๋อ”
กมล อ๋อ ไม่สิ กมล โตเล็กมองไปทางคุณนายตระกูลโตเล็ก โดยที่ไม่กล้าถามอะไร
ตอนนี้เธอแค่อยากหานรมนเพื่อให้มาปลอบใจเท่านั้นเอง
วันนี้คุณย่าน่ากลัวจริงๆ ！
“คุณย่า หม่ามี้ล่ะ？ฉันจะหาหม่ามี้！”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณเองก็ไม่มีหม่ามี้แล้ว！หลังจากนี้ไม่ให้พูดถึงชื่อเธออีก！”
คำพูดของคุณนายตระกูลโตเล็กนี้ทำให้กมลอึ้งไปเลยล่ะ
เธอเงียบไปสักพัก จากนั้นก็มีเสียงร้องไห้ดังออกมา
“ฉันจะหาหม่ามี้！ฉันจะหาหม่ามี้！หม่ามี้ไปไหนแล้ว？ฉันจะหาหม่ามี้！”
“หุบปาก ！อย่าร้องไห้！เอาแต่ร้องไห้！นอกจากกินก็ร้องไห้ คุณทำอะไรได้บ้างเนี่ย？คุณเหมือนกับหม่ามี้ไร้ประโยชน์นั่นเลย ถ้าไม่ได้เห็นว่าคุณมีเลือดเนื้อเชื้อไขของบุริศร์ล่ะก็ ฉันจะให้คุณกับหม่ามี้ออกไปจากตระกูลโตเล็กด้วยกันเลย！”
คุณนายตระกูลโตเล็กถูกเสียงร้องไห้ของกมลทำให้หัวแทบระเบิด
กมลไม่เข้าใจว่าเธอกำลังพูดอะไร แต่ว่ารู้ว่ากำลังพูดไม่ดีกับเธอกับหม่ามี้
ตั้งแต่เกิดมาจนตอนนี้ เธอเคยถูกคนมาตะโกนใส่เมื่อไหร่กัน？และเคยถูกเลี้ยงแบบไม่ใช่ไข่ในหินเมื่อไหร่กัน？
หน้าตาที่อ่อนโยนของคุณย่านั้นเปลี่ยนไปกะทันหัน กมลยังไม่ทันตอบสนองอะไร เลยทำได้แค่ร้องไห้ออกมา
“ฉันจะหาหม่ามี้！ฉันจะหาหม่ามี้！”
แม่บ้านข้างๆ กลัวว่าคุณนายตระกูลโตเล็กจะถูกกมลทำให้โกรธอีก เลยรีบมาอุ้มกมลไป และพูดขึ้นเสียงเบาว่า “คุณหนูกมลอย่าร้องไห้เลย หม่ามี้เพียงแค่ออกไปทำธุระข้างนอก คุณย่าอารมณ์ไม่ดี ฉันจะหาคุณหนูกมลออกไปพักผ่อนดีไหม？”
“ฉันจะหาหม่ามี้！”
กมลไม่ฟังอะไรแล้ว รู้เพียงแค่ร้องไห้หานรมนเท่านั้นเอง
คุณนายตระกูลโตเล็กคิดว่าหัวของตัวเองนั้นจะระเบิดเพราะเสียงร้องไห้เข้าจริงๆ
“ขังเธอเอาไว้ที่ห้องใต้ดิน！เงียบเมื่อไหร่ เชื่อฟังเมื่อไหร่ ค่อยปล่อยออกมา”
คำพูดของคุณนายตระกูลโตเล็กทำให้แม่บ้านเริ่มทนไม่ได้
“คุณนาย คุณหนูกมลร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง กลัวความมืด ขังเธอเอาไว้ที่ห้องใต้ดินจะมีผลต่อสภาพจิตใจนะ”
“มีผลต่อสภาพจิตใจ？เด็กของตระกูลโตเล็กอ่อนแอขนาดนั้นเลยเหรอ？กิจจาคนเดียวก็พอแล้ว เธอเป็นลูกสาวของบุริศร์เลยนะ！ถ้าเกิดจะมีผลต่อจิตใจ ก็ให้เขาทำร้ายตัวเองต่อไปเถอะ ถึงอย่างไรฉันก็ไม่ชอบเธอ”
คำพูดคำสุดท้ายนั้นทำให้กมลหยุดร้องไห้
เธอได้ยินคำที่คุณนายตระกูลโตเล็กบอกว่าไม่ชอบเธอ
กมลเลยอึ้งไป
ทำไมคุณย่าถึงไม่ชอบเธอล่ะ？
คุณย่าให้เธอกินของดีๆ แถมยังเล่นกับเธอ นอนกับเธอไม่ใช่เหรอ？
ทำไมตอนนี้ถึงเปลี่ยนเป็นแบบนี้ล่ะ？
“คุณไม่ใช่คุณย่าของฉัน！คุณเป็นแม่มดใจร้าย！คุณเป็นคนเลว！คุณเอาคุณย่าของฉันไปไว้ที่ไหน？เอาคุณย่าฉันคืนมา！”
จู่ๆ กมลก็สะบัดออกจากอ้อมกอดของแม่บ้าน แล้ววิ่งไปกอดขาของคุณนายตระกูลโตเล็ก
“สารเลว แม่มดใจร้าย คุณเอาคุณย่าของฉันคืนมา คุณกินคุณย่าของฉันเข้าไปใช่ไหม？คุณคืนคุณย่าฉันมานะ！”
คุณนายตระกูลโตเล็กคิดว่ากมลนั้นน่ารำคาญสุดๆ ไปเลย เธอเลยยกขาขึ้นเพื่อจะเตะกมล แม่บ้านที่หูไวตาไวรีบขึ้นมา ก่อนจะอุ้มกมลขึ้นมา
“คุณหนูคนดีของฉัน คุณไม่ต้องพูดแล้ว ไป ฉันจะพาคุณไปหาอะไรอร่อยๆ กิน”
แม่บ้านรีบกอดกมลพลางพาเดินออกไป
กมลดิ้นอย่างไม่กลัวตาย ก่อนจะตะโกนออกไป “ยัยแม่มด คุณเอาคุณย่าคืนมา แล้วก็คืนหม่ามี้ฉันมาด้วย！เอาพี่กิจจาคืนมาด้วย！”
คุณนายตระกูลโตเล็กคิดว่าหัวแทบจะระเบิดแล้ว
“ติดต่อสถานรับเลี้ยงเด็ก แล้วส่งกมลไปที่โรงเรียนประจำ ล็อกเอาไว้ให้ได้แบบนั้นน่ะ”
“ได้”
ลูกน้องไม่กล้าขัดคำสั่ง เลยรีบไปทำ
กมลถูกแม่บ้านอุ้มออกไปทั้งๆ ที่ยังร้องไม่หยุด
“ฉันจะเอาหม่ามี้！ฉันจะหาแด๊ดดี้ฉันจะให้แด๊ดดี้ฆ่าแม่มดใจร้าย！”
แม่บ้านตกใจจนปิดปากของกมล แล้วพูดเสียงเบา “คุณหนู คุณอย่าพูดเลย ตอนนี้คุณนายอารมณ์ไม่ดีเลย คุณอย่ายั่วโหเลย ไม่รู้ว่าจะพาคุณไปไว้ที่ไหน คุณอย่าตะโกนเลย”
เธอมองเด็กที่ขาดแม่ไป ก็อดไม่ได้ที่จะสงสารจับใจ
กมลเห็นแม่บ้านตาแดง ก็อดไม่ได้ที่จะเงียบลง
“หม่ามี้กับพี่กิจจาของฉันอยู่ที่ไหน？คุณย่าของฉันไปไหนแล้ว？”
เธอยังไม่เชื่อว่าเป็นคุณย่าที่แสนดีของเธอ
แม่บ้านไม่รู้ว่าจะบอกกมลอย่างไรดี เลยพูดขึ้น “คุณหนูคนดี คุณอย่าถามเลย รอคุณโตขึ้นเดี๋ยวก็รู้เอง”
“พวกคุณชอบหลอกเด็ก บอกว่าเดี๋ยวโตก็รู้เอง เพราะว่าพวกคุณเองก็ไม่รู้ใช่ไหม？”
คำพูดขอกมลทำให้แม่บ้านอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะหันหัวไป
เธอจะทนบอกกมลได้อย่างไร ว่าแม่ของเธอถูกคุณนายตระกูลโตเล็กไล่ออกจากตระกูลโตเล็กแล้ว แถมยังเป็นใบ้อีก บาดเจ็บไปทั้งตัวเลย
กมลมองแม่บ้านอย่างเงียบๆ แล้วจู่ๆ ก็พูดขึ้น “คุณเอาเรื่องของฉันไปบอกแด๊ดดี้ให้หน่อยได้ไหม？”
บุริศร์เป็นความหวังของกมล
ในใจของเธอ แด๊ดดี้ทำได้ทุกอย่าง
แม่บ้านอึ้งไป ก่อนจะปิดปากของเธอ แล้วก็รีบวิ่งไปดูที่ประตูห้อง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครแอบฟัง เลยวางใจ
เธอกลับไปอยู่ตรงหน้ากมล พลางพูดเสียงเบา “ฉันช่วยได้ แต่ว่าคุณห้ามก่อเรื่องอีกได้ไหม？”
“ได้ ฉันรอแด๊ดดี้กลับมาช่วยพวกเรา”
ในที่สุดกมลก็เงียบลง
แม่บ้านออกไปบอกคุณนายตระกูลโตเล็ก
“คุณนาย คุณหนูกมลเงียบแล้ว ส่งเธอออกไปข้างนอกได้หรือยัง？เดี๋ยวฉันจะจับตามองเธอ รับปรักันว่าจะไม่ให้เธอร้องงอแงอีก？”
คุณนายตระกูลโตเล็กมองแม่บ้านที่อยู่ตรงหน้า พลางพูดขึ้น “ป้าหวานใช่ไหม？ฉันจำได้ว่าคุณมีหลานสาวใช่ไหม？เอาอย่างไรดี หลานสาวของตัวเองยังรักและดูแลไม่ได้เลย ยังอยากจะมาช่วยคนแก่อย่างฉันดูแลหลานของฉันอีกเหรอ？”
ร่างกายของป้าหวานสั่นไหว
คำพูดนี้มันทำให้เธอรู้สึกมากขึ้นไปอีก
ป้าหวานรีบพูดขึ้น “ไม่ๆ ฉันไม่กล้าหรอก คุณนายคุณบอกให้ทำอย่างไรก็อย่างนั้นแหละ”
“ลงไปทำธุระเถอะ”
คุณนายตระกูลโตเล็กเห็นว่าเธอรู้จักหน้าที่ตนเอง เลยไม่ได้พูดอะไรต่อ
เธอนวดขมับด้วยความเหนื่อยล้า พลางพูดขึ้น “ฉันเหนื่อยแล้ว ไม่มีเรื่องที่ต้องรีบร้อนอะไร ไม่ต้องมาหาฉันแล้วนะ ฉันอยากพักผ่อน”
“ได้”
ป้าหวานถอดออกไปด้านข้างๆ
เมื่อคุณนายตระกูลโตเล็กเข้าไปในห้องแล้ว ป้าหวานถึงจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ พลางหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาบุริศร์ น่าเสียดายที่โทรศัพท์ของบุริศร์นั้นปิดอยู่
“ทำไมถึงปิดเครื่องล่ะ？คุณชาย ถ้าคุณยังไม่รับโทรศัพท์ ครอบครัวของคุณจะต้องแตกแยกแน่นอน”
ป้าหวานโทรต่อไปเรื่อยๆ ติดๆ กัน แต่น่าเสียดายที่ไม่ว่าจะโทรอย่างไรก็โทรไม่ติด
ทำอะไรไม่ได้แล้วจริงๆ ป้าหวานเลยส่งข้อความไปหาบุริศร์
“คุณนายไล่คุณนายนรมนกับคุณชายกิจจาออกไปจากตระกูลโตเล็กแล้ว คุณนายบาดเจ็บไปทั้งตัว ตอนนี้เป็นใบ้ไปแล้วด้วย ถูกคนไล่ออกไปตั้งแต่ยังไม่ได้สติ คุณนายยังจะเอาคุณหนูกมลไปส่งที่โรงเรียนประจำด้วย เป็นแบบกักขังเลยล่ะ คุณชาย คุณรีบกลับมาเถอะ”
หลังจากส่งข้อความเสร็จ ป้าหวานก็รีบลง ก่อนจะออกมาจากห้องน้ำ
ถึงแม้ว่าเธอจะแป็นห่วงกมล แต่ว่าครอบครัวของเธอเองนั้นก็สำคัญกว่า
ป้าหวานทำได้เพียงหักใจ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับกมล ตัวเองก็ต้องไปทำงานของตัวเองแล้ว
กมลไม่ทันรอให้ป้าหวานเข้ามา แต่สุดท้ายกลับเป็นคนอีกคนหนึ่งมาพาเธอออกไป
เธอกอดหัวเตียงเอาไว้แน่น
“ฉันไม่ไป！ฉันอยากจะอยู่รอหม่ามี้กับแด๊ดดี้ ฉันไม่ไป！”
เธอนั่งอยู่บนพื้น พลางจ้องอย่างจะเป็นจะตาย
ลูกน้องเองก็ไม่กล้ายึดยื้อกับเธอ แต่ว่าก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของคุณนายตระกูลโตเล็ก จึงลำบากใจขึ้นมา
“คุณหนูกมล คุณนายเป็นคนตัดสินใจนะ คุณอย่าทำให้พวกเราลำบากใจเลย？”
กมลกลับร้องพลางพูด “เธอไม่ใช่คุณย่าฉัน เธอเป็นปีศาจ พวกคุณดูไม่ออกเหรอ？พวกคุณช่วยยัยปีศาจนั่นมาทำอะไรฉันงั้นเหรอ เดี๋ยวแด๊ดดี้กลับมาจะไม่ปล่อยพวกคุณเอาไว้แน่！”
พูดจนทุกคนนั้นหดตัวลงและหน้าถอดสี
บุริศร์กับคุณนายตระกูลโตเล็ก พวกเขาหาเรื่องไม่ได้ แต่ว่าตอนนี้เขาไม่ได้ต้องรบกับคนคนเดียว แล้วจะทำอย่างไรได้ล่ะ？
YOU MAY ALSO LIKE
