แค้นรักสามีตัวร้าย - บทที่ 647 ทันใดนั้นก็รู้สึกแย่มาก

บทที่ 647 ทันใดนั้นก็รู้สึกแย่มาก

“บุริศร์ คุณปล่อยฉันออกไปนะ!”

ถึงแม้นรมนจะเปล่งเสียงไม่ออก แต่ก็ยังเคาะกระจกรถ เอ่ยปากร้องตะโกน

บุริศร์อ่านเข้าใจรูปปากของเธอ พูดขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำ “คุณอยู่ที่นี่ก่อน ฉันจะไปแก้ไขมันสักหน่อย”

แก้ไขอะไร?

นรมนไม่คิดว่าเรื่องเมื่อครู่นี้ต้องแก้ไข

ตอนนี้ใบหน้าที่แท้จริงของบุลินทุกคนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านก็รู้แล้ว ทุกคนกลัวบุริศร์อัปโหลดวิดีโอ ก็ไม่ได้ทำอะไร เรื่องนี้ก็ผ่านไปแบบนี้ปกติ

นรมนไม่รู้ว่าบุริศร์ยังจะไปแก้ไขอะไรอีก

เธอไม่อยากอยู่ที่นี่ ไม่อยากอยู่ภายใต้การคุ้มครองของบุริศร์ ถึงแม้เมื่อครู่นี้เธอจะรู้สึกอับอายมาก แต่เธอแจ้งตำรวจแล้ว และไม่ต้องการความช่วยเหลือจากบุริศร์

แต่บุริศร์ไม่ฟังเธอเลย หันตัวเดินออกไปทันที

หันตัวไปที่มุมลานจอดรถ บุริศร์ประคองไว้ไม่ไหวแล้ว

เขาคุกเข่าลงบนพื้นทันที อ้าปากหอบหายใจ

ศีรษะกำลังจะระเบิดแล้ว

บุริศร์กุมศีรษะแน่น ต่อยทีละหมัด ดูเหมือนมันจะเป็นวิธีเดียวที่จะบรรเทาความเจ็บปวดเขาได้

นรมนเคยให้ข้อมูลติดต่ออาจารย์สะกดจิตที่สามารถรักษาเขาด้วยการสะกดจิตกับเขาที่มิลินฝากไว้ แต่เขาไม่อยากใช้เอง

เขาให้นรมนได้รับความไม่ยุติธรรมมามากขนาดนี้ ตอนนี้จะลงโทษตัวเองแบบนี้

ทั้งรางบุริศร์ขดตัวอยู่ตรงนั้น

เขากลัวนรมนจะเป็นสภาพเขาในตอนนี้ ดังนั้นจึงล็อกเธอไว้ในรถ

เขาก็รู้ว่าตอนนี้นรมนไม่อยากได้รับการช่วยเหลือจากเขา ถึงขนาดไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับเขา แต่เมื่อได้ยินนรมนเกิดเรื่อง เขาก็อดไม่ได้ที่จะอยากปกป้องเธอ

อย่างไรแล้วนั่นก็เป็นคนที่อยู่ในหัวใจเขานะ

บุริศร์เจ็บจนจะเป็นลม

การปวดศีรษะครั้งนี้มันปวดมากกว่าทุกครั้ง มันรู้สึกแย่ยิ่งกว่าการฆ่าเขาอีก แต่ด้วยเหตุนี้มันเลยเตือนเขาอยู่เสมอว่า เขาสูญเสียภรรยาตัวเองไปอย่างไร

ตอนที่บุลินเดินมา เห็นบุริศร์นอนขดตัวบนพื้นพอดี ราวกับว่าเจ็บปวดมาก

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาฉายแววการวางแผน รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วค่อยๆ เข้าใกล้บุริศร์

กว่าจะทำความสะอาดใบหน้าตัวเองให้เรียบร้อย หลังจากบุลินเข้าไปใกล้บุริศร์แล้วก็รีบโอบคอบุริศร์ไว้ จากนั้นก็จูบใบหน้าบุริศร์ ในขณะเดียวกันมือขวาก็กดชัตเตอร์ ถ่ายฉากนี้ลงไปทันที

บุริศร์ปวดศีรษะไม่ได้สังเกตเหตุการณ์โดยรอบ เมื่อเขาพบมัน ก็โดนบุลินใส่ร้ายเสียแล้ว

เขาเงยหน้าขึ้นมาทันที ดวงตาสีแดงเข้มคู่นั้นทำให้บุลินตกใจแทบถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่อเห็นบุริศร์มีสภาพเจ็บปวดมากในตอนนี้ เธอก็เพิ่มความกล้าหาญอีกครั้ง

“ฉันมองออก คุณกับผู้หญิงคนนั้นรู้จักกัน ฉันไม่อยากเสียงานนี้ไป แค่คุณกับผู้หญิงคนนั้นพูดว่าจะไม่ไล่ฉันออก ไม่เอาเรื่องที่ฉันทำ ฉันก็จะลบรูป ไม่งั้นฉันจะส่งให้เธอ บอกเธอว่าระหว่างคุณกับฉันมีความคลุมเครือกัน ถึงตอนนั้นคุณแก้ตัวไม่ได้หรอก อย่าคิดว่าฉันดูไม่ออก พวกคุณเป็นคู่รักกันใช่ไหมล่ะ? แววตาพวกคุณไม่เหมือนกัน”

บุลินหยิบโทรศัพท์ตัวเองมาห้อยโตงเตงต่อหน้าบุริศร์อย่างภาคภูมิใจ

ชายป่วยคนหนึ่งคงไม่อยู่ในสายตาเธอแล้ว

ถึงแม้บุลินจะไม่รู้ว่าชายที่ทำตัวโหดเหี้ยมกับเธอเมื่อครู่นี้ ทำไมจู่ๆ ถึงได้ทรุดตัวอยู่บนพื้น แต่มันไม่สำคัญ การที่ได้ถ่ายรูปกับคนหล่อ แถมรักษางานตัวเองไว้ได้ เธอรู้สึกตัวเองได้กำไรแล้ว

บุริศร์เหลือบมองโทรศัพท์ จู่ๆ ก็รู้สึกรูปภาพบนนั้นมันน่าขยะแขยงมาก

เขายื่นมือออกไปเช็ดแก้มที่โดนบุลินจูบอย่างรังเกียจ พูดขึ้นอย่างเย็นชา “ลบรูปซะ”

“คุณตอบตกลงเงื่อนไขฉันก่อนฉันถึงจะลบ ไม่งั้น……อ๊ะ”

บุลินยังไม่ทันพูดจบ จู่ๆ บุริศร์ก็ยื่นมือออกไปบีบคอเธอ ออกแรงเล็กน้อย

เธอรู้สึกว่าตัวเองจะหายใจไม่ออกแล้ว

บุลินตีมือบุริศร์อย่างต่อเนื่อง น่าเสียดายที่มือบุริศร์เหมือนเหล็ก ดิ้นอย่างไรก็ไม่หลุด

บุริศร์ในตอนนี้เหมือนปีศาจที่คลานออกมาจากนรก เขาดวงตาสีแดงเข้ม พูดขึ้นอย่างเย็นชา “ไม่มีใครกล้าขู่ฉัน และถ้าฉันไม่ได้รับอนุญาต ใครให้แกมาจูบฉัน? แกเป็นใคร?”

ขณะที่พูด เขาก็แย่งโทรศัพท์ในมือบุลินทันที เขวี้ยงมันลงพื้นอย่างสมบูรณ์ เหยียบมันจนแตก อีกมือหนึ่งยังคงบีบคอบุลินอย่างรุนแรงอยู่ตลอดเวลา

เมื่อเห็นด้านโหดเหี้ยมของบุริศร์ บุลินก็หวาดกลัวแล้ว

“ก-แกจะทำอะไร? ฉันจะบอกแกให้ ฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะ”

บุลินกลัวจริงๆ แล้ว!

เธอเห็นเจตนาฆ่าในดวงตาของบุริศร์

เจตนาฆ่าอันเข้มข้นนั้นทำให้กระดูกสันหลังเธอหนาวสั่น

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

ชายคนนี้เป็นโรคจิตเหรอ?

ทำไมไม่สนใจอะไรเลยแบบนี้?

แต่บุริศร์ยิ้มเยาะแล้วพูดขึ้น “ฆ่าคน? ถ้าฉันบอกแกว่า ฉันมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน แกคิดว่าฉันจะสนใจอะไรไหม?”

“แก! อย่า! ช่วยด้วย!”

บุลินตกใจกลัวจนขาอ่อนหมดแล้ว

เขากำลังจะตายแล้วใช่ไหม?

เขาก็เลยทรุดลงกับพื้น?

บุลินเสียใจแทบตายแล้ว

บุริศร์คิดว่าตัวเองอยากฆ่าคนมากเป็นพิเศษ ความรู้สึกปวดศีรษะเหมือนแยกออกจากกันนี้มันกระตุ้นเขา ทำให้เขาหงุดหงิดเป็นพิเศษ ต้องการทำอะไรบางอย่าง

และในขณะนี้ โทรศัพท์บุริศร์ก็ดังขึ้น แต่เขาเหมือนไม่ได้ยินมัน

บุลินรู้สึกว่ามือที่คอยิ่งแน่นขึ้นเรื่อยๆ เธอจะโดนบีบคอตายแล้วจริงๆ!

ความคิดนี้ทำให้บุลินดิ้นรนอย่างมาก เธอชี้ไปที่โทรศัพท์บุริศร์ พูดขึ้นอย่างยากลำบาก “โทรศัพท์คุณดัง ไม่แน่ว่าผู้หญิงคนนั้นโทรมาหาคุณก็ได้นะ?”

การเคลื่อนไหวของบุริศร์หยุดลงทันที

นรมน?

นรมนโทรหาเขาเหรอ?

บุริศร์ชะงักเล็กน้อย บุลินรีบดิ้นหลุดจากพันธนาการเขาทันที ตกใจกลัวจนวิ่งหนี แต่เกลียดพ่อแม่ที่ให้ขาตัวเองแค่สองขา

น่ากลัวเกินไปแล้วจริงๆ!

ชายคนนั้นน่ากลัวเกินไปแล้ว!

บุริศร์เห็นบุลินวิ่งไป อยากตามไปด้วยสัญชาตญาณ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เขาหยุดฝีเท้าทันที หยิบโทรศัพท์มาดู นรมนโทรมาจริงๆ แต่แค่ดังสามทีก็วางสาย จากนั้นก็มีข้อความส่งมา

“รีบกลับมาเปิดประตู ฉันจะหายใจไม่ออกตายแล้ว!”

หัวสมองบุริศร์เหมือนได้สติขึ้นมาทันที

เมื่อครู่นี้เขาจะทำอะไร?

ถ้านรมนไม่ได้โทรมา ไม่แน่ว่าเขาอาจจะฆ่าบุลินไปแล้วจริงๆ!

เจตนาฆ่าที่เข้มข้นนั้นทำให้เขาเหงื่อแตกอย่างช่วยไม่ได้

ช่วงนี้ความรุนแรงของอาการปวดศีรษะมันมากขึ้นเรื่อยๆ เจตนาฆ่าในจิตใจก็เหมือนจะควบคุมไม่ได้มากขึ้นเรื่อยๆ

โชคดีที่นรมนโทรมา

บุริศร์หายใจเข้าลึกๆ รู้สึกว่าตัวเองต้องไปให้ป้องดูสักหน่อยแล้ว ตอนแรกแค่เพื่อลงโทษตัวเองเท่านั้น ไม่คิดอะไรมาก แต่ตอนนี้ถ้ากลายเป็นฆาตกรที่ควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ เขากลัวว่าคนแรกที่เขาทำร้ายจะเป็นนรมน

คิดถึงตรงนี้ สีหน้าเขาก็หนักอึ้งอย่างมาก

ขณะที่กลับมาที่รถ นรมนก็เคาะกระจกรถจากด้านใน

บุริศร์เปิดประตูรถ

นรมนรีบวิ่งลงมา จ้องเขม็งบุริศร์ จากนั้นก็หันตัวจะเดินไป

ทันใดนั้นบุริศร์ก็นึกถึงทุกอย่างเมื่อครู่นี้ เขาดึงนรมนมากะทันหัน ดันตัวเธอไปที่ประตูรถแล้วดันร่างขึ้น

“บุริศร์ คุณจะทำอะไร?”

นรมนดิ้น แต่บุริศร์เหมือนเป็นบ้า จูบริมฝีปากเชอร์รี่ของนรมน เรียกร้องอย่างหนัก

เขากลัว!

กลัวว่าหลังจากตัวเองสูญเสียความตั้งใจแล้วจริงๆ จะทำร้ายคนที่ตัวเองรักและใกล้ชิดมากที่สุด

เมื่อคิดว่าถ้าเมื่อครู่นี้เป็นนรมน เขาอดไม่ได้ที่จะสั่น

นรมนไม่คิดว่าจู่ๆ บุริศร์จะทำแบบนี้กับตน เมื่อดิ้นรนไม่ได้ผลก็อ้าปากทันที แล้วกัดบุริศร์อย่างแรง

ความเจ็บปวดอันรุนแรงทำให้บุริศร์ปล่อยนรมน ในทางกลับกันเลือดสดก็ผสมเข้าไปในปากนรมนทันที

กลิ่นเลือดจางๆ ทำให้นรมนตกใจเล็กน้อย ฉวยโอกาสนี้ บุริศร์ก็ยิ่งทำตัวไร้ยางอายมากขึ้น

นรมนได้สติกลับมาทันที ใช้แรงทั้งหมดในร่างกายผลักเขา ในทางตรงกันข้ามตัวเองเจ็บแขนอย่างหนัก

ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกแย่มาก

บอกว่าจะฟังเธอทุกอย่าง บอกว่าจะตกลงหย่าด้วย แต่ตอนนี้ทำไมมาทำกับเธอแบบนี้?

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกช่วงเวลานี้มันน่าหดหู่สุดขีดจริงๆ น้ำตานรมนไหลลงมาทันที

ทันใดนั้นบุริศร์ก็จูบของเหลวเค็มๆ ก็ตกใจอย่างอดช่วยไม่ได้

ฉวยโอกาสนี้ นรมนผลักเขาออกทันทีดัง เกิดเสียง “เพี้ยะ” ตบหน้าบุริศร์อย่างแรง

“ไอ้เลว+”

เธอเปล่งเสียงไม่ออก แต่เธอรู้ว่าบุริศร์เข้าใจ

ดวงตานรมนแดงก่ำ เหมือนกระต่าย ดวงตาโตสองข้างจ้องมองบุริศร์ อารมณ์ในดวงตาทำให้ไม่สามารถมองตรงๆ ได้

บุริศร์อยากขอโทษ แต่รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องขอโทษ

เขาแค่อยากจูบเธอ!

ผ่านวันนี้ไป ผ่านโอกาสนี้ไป เป็นไปได้อย่างมากว่าเขาจะไม่มีโอกาสจูบเธออีก

และตอนนี้พวกเขาก็ไม่ได้เป็นสามีภรรยากันแล้วใช่ไหม?

บุริศร์กดนรมนไว้ใต้ร่างอีกครั้งในทันที

นรมนดิ้นรน แต่ตะโกนออกมาไม่ได้ ที่นี่ยิ่งไม่มีใครเข้าออกด้วย เธอพยายามอย่างเต็มที่แล้ว ก็ยังดิ้นการกักขังบุริศร์ไม่ได้ ด้วยความกังวลใจ เธออ้าปาก กัดข้อมือบุริศร์อย่างแรง

แรงที่เธอกัดลงไป ราวกับเป็นการระบายความอยุติธรรมและความเสียใจทั้งหมดในหนึ่งเดือนกว่านี้ เธอยิ่งรู้สึกทนไม่ได้

เธอมีสภาพนี้แล้ว ทำไมบุริศร์ยังจะรังแกตนอีก?

ทำไม?

อาการเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้การกระทำบุริศร์หยุดลง

เขามองข้อมือที่นรมนกัดตัวเอง กัดจนเลือดออกก็ยังไม่ปล่อย แววตามีรอยยิ้มปรนเปรอ

เธอยังลังเลไม่อยากทำร้ายเขาจริงๆ ด้วย!

ทั้งๆ ที่เมื่อครู่นี้เธอมีโอกาสโจมตีตน แต่เธอก็ไม่ทำ และทิ้งโอกาสนี้ไป

จิตใจบุริศร์มีความรู้สึกมากมาย เขารู้ บริเวณข้อมือจะต้องทิ้งรอยแผลเป็นไว้แน่ๆ แต่เขาก็ไม่สนใจ ถึงขนาดทะนุถนอมด้วยซ้ำ

บางที นี่อาจจะเป็นร่องรอยเดียวที่นรมนทิ้งไว้บนร่างกายเขา

นรมนกัดจนเหนื่อยแล้วถึงได้ปล่อย

เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตาปรนเปรอของบุริศร์ หัวใจเต้นผิดจังหวะโดยไม่รู้ตัว

ไม่!

พวกเขากำลังจะหย่า!

พวกเขาอยู่ด้วยกันไม่ได้!

นรมนผลักบุริศร์ทันทีแล้วหันตัววิ่งออกไปด้วยสภาพจนตรอก

เมื่อครู่นี้บุริศร์จูบแรงมาก ตอนนี้หมดแรงมาก ราวกับว่าเขาโดนสูบพลังไปทั้งหมด ล้มนั่งบนเบาะรถ มองรอยฟันบนข้อมือชัดเจน เลือดสดไหลออกมา มันแดงทิ่มแทงสายตา เจ็บ เหมือนยิ่งเจ็บ

เขาควักบุหรี่และไฟแช็กออกมาเตรียมจุดไฟ แต่ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเบรกอย่างรุนแรง

แย่แล้ว!

นรมน!