แค้นรักสามีตัวร้าย - บทที่ 684 หลับสนิทเป็นการรักษาที่ดีที่สุดสำหรับเขา

บทที่ 684 หลับสนิทเป็นการรักษาที่ดีที่สุดสำหรับเขา

กริชของนรมนขยับเข้าไปใกล้อีก

จู่ๆ เก็ตะโกนขึ้น

“อย่าฆ่าผม! ผมบอกว่าจะพูด!”

เขาตกใจมากจนตัวสั่น กลิ่นปัสสาวะอบอวลไปทั่วรถตู้

นรมนขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ยอมปล่อย

เฮียรู้สึกอับอายเล็กน้อย แต่เพื่อให้มีชีวิตรอดเขารีบพูดว่า “ชยนต์และพยาบาลในโรงพยาบาลสนิทกันเขาได้ยินมาว่าบุริศร์สามีของคุณอาจไม่สามารถตื่นมาได้และการผ่าตัดมีความเสี่ยงมาก ดังนั้นจึงฉวยโอกาสตอนนี้ที่คุณจิตใจกำลังอ่อนแอลงมือ นอกจากนี้ยังสร้างภาพลวงตาว่าคุณประสบอุบัติเหตุเพราะคุณกังวลเกี่ยวกับอาการของสามี เขาบอกว่าคุณเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอ ถ้าคุณเสียผู้ชายของคุณไป ก็เหมือนสูญเสียท้องฟ้า แม้ว่าบุริศร์จะทรงพลัง แต่ตอนนี้เขาอยู่ในอาการโคม่าและคุณก็เป็นใบ้อีกครั้ง คุณจึงไม่สามารถสร้างพายุใหญ่ได้ เวลานี้เท่านั้นที่เป็นเวลาที่ดีที่สุด”

นรมนยิ้มเย็น

โดยไม่คาดคิดว่าชยนต์คนนี้จะวางแผนเต็มที่แล้ว คิดได้ค่อนข้างงดงาม

นรมนปิดโทรศัพท์

ดวงตาของเฮียเบิกกว้างขึ้นทันที

“คุณ… …”

นรมนไม่อธิบายอะไร และทำให้เฮียตกตะลึงด้วยด้ามมีด

ด้านนอกมีเสียงของเครื่องยนต์ดังแว่วมา

ไอ้ผมทองถึงกับผงะไปชั่วขณะ ก่อนถามว่า “พวกแกได้ยินเสียงรถไหม”

“ฟังผิดแล้ว? เวลานี้ใครจะมาสบายอกสบายใจที่นี่ได้เล่า?”

คนอื่นๆ คิดว่าไอ้ผมทองระมัดระวังตัวเกินไป

ไอ้ผมทองกลับส่ายหัว ก่อนพูดออกมา “ไม่ใช่ รถมันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พวกแกฟังสิ”

คนอื่นเมื่อได้ยินไอ้ผมทองบอกอย่างนี้ พวกเขาจึงนิ่งลงและตั้งใจเงี่ยหูฟัง เป็นไปตามคาด พวกเขาได้ยินเสียงของเครื่องยนต์ และขับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

“รีบไปรายงานเฮีย”

ไอ้ผมทองรีบวิ่งไปที่รถตู้

“เฮีย เฮีย มีคนมา!”

เขาไม่สนใจว่าเขาจะรบกวนความสุขของเฮียหรือไม่ ตรงไปเปิดประตูรถตู้ แต่กลับรู้สึกได้ถึงลมที่มีกลิ่นหอม จากนั้นหมัดลุ่นๆ ก็ฟาดเข้าที่ดั้งจมูกของเขา ทันใดนั้นของเหลวอุ่นๆ ก็พวยพุ่งออกมา

“หยา!”

ก่อนที่ไอ้ผมทองจะตะโกน ก็ถูกนรมนดึงเส้นผมกระชากกลับเข้าไปในรถ หลังจากนั้นใช้ข้อศอกน็อคเอ้าท์ ก่อนจะโยนเข้าไปข้างๆกายเฮีย

นรมนไม่รอให้คนอื่นเข้ามา เธอรีบกระโดดออกจากรถ

ในตอนนั้นเอง ที่ปัญญ์และคนอื่นๆ มาถึง

นรมนและพวกเขานำพวกคนที่เหลือมาไว้รวมกัน

เวทัสมองฝีมือของนรมนแล้ว พูดอย่างนับถือเป็นพิเศษ “คุณนายบุริศร์ ฝีมือคุณยอดเยี่ยมไปเลย ถ้าหากไม่เห็นด้วยตาตัวเอง ผมไม่กล้าที่จะเชื่อแน่”

ความสามารถของเธอนรมนคิดถึงบุริศร์ที่เป็นคนสอนให้ เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

ปัญญ์รีบพูดขัดเวทัสอย่างเร็ว “อย่าคิดว่าชมเชยพี่นรมนของฉัน แล้วฉันจะสามารถพูดถึงความดีแกนะ ตอนนี้ฉวยโอกาสตีเหล็กตอนที่ร้อนไปจับชยนต์ไหม? ตอนนี้หลักฐานของคนพวกนี้อยู่ในโทรศัพท์หมดแล้ว ตอนนี้ถ้าเขาคิดจะปัดคำพูดก็ไม่พ้นตัวแล้ว”

“ใช่ใช่ใช่ ตอนนี้เขาคงจะนอนหลับอยู่ นี่เป็นเวลาที่ดีที่สุดสำหรับการจับกุม ฉันต้องกลับไปรับคำสั่งการจับกุมจากทางเบื้องบน อันนี้ฉันเองก็พูดให้ไม่ได้”

ปัญญ์ถอนหายใจ พลางพูด “น่ารำคาญจริงๆ”

“ไม่มีวิธีแล้ว ระบบภายในมันเป็นแบบนี้”

นรมนมองไปที่ปัญญ์ ก่อนทำภาษามือพูดกับเขา “พวกเรารีบไปหาชยนต์กันก่อน ขังเขาไว้ในบ้าน ให้เวทัสไปขอคำสั่ง จะได้ไม่ช้าเสียเวลา”

“ใช่ใช่ใช่ แต่พวกคุณต้องระวังความปลอดภัย ได้ยินมาว่าชยนต์ และคนในองค์กรคนนี้มีส่วนเกี่ยวพันกับคนฝั่งชายแดนจีน-เมียนมาร์ฝั่งนู้น ถ้าหากเขาจะหนี คงหนีไปทางฝั่งนู้น และเขามีปืนติดตัวแน่นอน”

เวทัสเตือนพวกเขา

“พวกเรารับทราบ ขอบคุณ”

หลังจากที่นรมนตอบรับ เธอก็ส่งเฮียและคนพวกนั้นให้กับเวทัส ตัวเองมานั่งบนรถของปัญญ์ มุ่งหน้าไปทางบ้านของชยนต์

หลังจากขึ้นรถแล้วปัญญ์มองไปที่นรมนด้วยความกังวล และถามว่า “พี่นรมน ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ดื่มเหล้าไปเสียเยอะ ตอนนี้ท้องใส้ไม่สบายหรือเปล่า? ผมมียาสำหรับกระเพาะอาหาร แล้วก็น้ำร้อน พี่รีบดื่มหน่อยเถอะ ผมรู้ว่าถ้าไม่ให้พี่ไปพี่จะไม่ยินยอมแน่นอน ถ้าอย่างนั้นอย่าให้ผมกับพี่ของผมเป็นห่วงเลยนะ ได้ไหมครับ?”

นรมนรู้ว่าปัญญ์หวังดีกับเธอ และพูดตามตรง ท้องของเธอตอนนี้ก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยจริงนั้นแหละ

เธอรู้สึกดีขึ้นมาหน่อยเมื่อรับยาและน้ำมากิน

ปัญญ์รู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นเธอเป็นแบบนี้

เมื่อพวกเขามาถึงหน้าประตูบ้านของชยนต์ คมทิพย์ที่จับตาดูอยู่ที่นี่ก็ปรากฏตัวออกมาอย่างรวดเร็ว

“ชยนต์ยังไม่กลับมา”

คำพูดของคมทิพย์ทำให้นรมนตกใจเล็กน้อย

“วันนี้ทั้งวันไม่เห็นหน้าเขาเลยหรือ?”

“ไม่เลย ฉันให้คนมาดูที่นี่มาแล้วหนึ่งวันชยนต์ก็ยังไม่กลับมาเลยสักวัน ภรรยาของเขาซื้อผักมาทำอาหารตามปกติ ไปรับลูกๆ ดูแล้วไม่มีที่ไหนที่พิเศษ”

“ถ้าอย่างนั้นเขาจะสามารถไปไหนได้ละ?”

นรมนรู้สึกจิตใจหดหู่เล็กน้อย

ถ้าหากว่าวันนี้ไม่สามารถจัดการกับชยนต์ได้ เกรงว่าในภายหลังจะมีเรื่องลำบาก เธอตอนนี้ไม่มีพละกำลังล้นเหลือมากจะรับมือกับชยนต์

“เวทัสส่งข่าวมาแล้ว”

โทรศัพท์มือถือของปัญญ์ดังขึ้น

เขามองก่อนจะพูด “ชยนต์มีเมียน้อย อยู่ในเมือง พวกเราสามารถไปหาเขาที่นั่นได้เวทัสบอกว่าเขาคงจะอยู่ที่เดียวกับที่เมียน้อยอยู่”

“ไอ้ผู้ชายขี้เรื้อนนี่ ไม่นึกเลยว่าจะมีเมียน้อย”

คมทิพย์กัดฟันกรอดด้วยความโกรธ

“โอเค พวกเรารีบไปเถอะ ฉวยโอกาสตอนที่มันยังไม่รู้ ล้อมมันไว้ในบ้าน”

นรมนทำภาษามือบอก พวกเขารีบเร่งมุ่งไปหาชยนต์ที่อยู่กับชู้รักที่นั่น

หญิงชู้ของเขาเอะอะโวยวายกลิ้งไปมาอยู่ตรงหน้าของนรมน แต่โดนนรมนตบเข้าหน้าไปทีหนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่คมทิพย์เห็นนรมนปฏิบัติต่อคนหนึ่งอย่างตรงไปตรงมาและเปิดเผยเช่นนี้

ไม่มีข่าวจากเวทัสส่งมาอีก นรมนไม่มีวิธีที่จะสามารถติดตามเบาะแสของชยนต์ได้ต่อไป ว่ากันว่าเขามีคนอยู่ที่ชายแดนจีน-เมียนมาร์ บางทีเขาอาจจะไปที่นั่น

นรมนคำนวณระยะทางจากที่นี่ไปยังชายแดนจีน – เมียนมาร์ เธอส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และพูดว่า “ฉันไปไม่ได้ บุริศร์ยังต้องการคนดูแล ฉันไปจากที่นี่ไม่ได้”

“พวกเราไปเอง”

คมทิพย์และปัญญ์อาสาไปขึ้นมา

นรมนลังเลเล็กน้อย

“ชายแดนจีน – เมียนมาร์ค่อนข้างวุ่นวาย ไม่ต้องไปแล้วคมทิพย์”

“ไม่เป็นไรน่า ฉันยังมีปัญญ์ มีเขาอยู่ จะเกิดเรื่องก็ไม่เป็นไรหรอก สบายใจเถอะ ค่อยว่ากันใหม่ ไอ้ชยนต์นั่นจะไปอยู่ทุกหนแห่งไม่ได้?”

คมทิพย์อธิบายด้วยรอยยิ้ม

“ใช่แล้ว พี่นรมน ยังมีผม ถึงผมจะสู้ประธานบุริศร์ และก็ไม่เสมอไปที่ผมจะเอาชนะพี่ วางใจได้แล้ว ผมไม่ได้สู้เพียงลำพัง ขอเพียงแค่หาที่อยู่ของชยนต์เจอ ผมกับพี่สาวจะแจ้งพี่ให้ทราบ ผมรับปาก แค่บอกมาว่าพี่ไม่รู้จัก พวกเราจะไม่ลงมือ โอเคไหม?”

เมื่อได้ยินสิ่งที่ปัญญ์พูด นรมนก็พยักหน้า

“พวกเธอต้องดูแลตัวเองด้วยนะ”

“ไม่ต้องห่วง”

ปัญญ์และคมทิพย์กลับไปที่โรงแรมเพื่อเก็บของ ก่อนจะขับรถไปที่ชายแดนจีน – เมียนมาร์

ในตอนนั้น ภายในโรงแรมเหลือเพียงแค่นรมนแค่คนเดียว

เธอมองไปยังห้องที่มันว่างเปล่า ทันใดรู้สึกเศร้าเล็กน้อย

แต่นรมนก็ไม่ได้นั่งใจลอยอยู่ในโรงแรม ตรงไปยังโรงพยาบาล

บุริศร์ยังคงหลับอยู่ แต่ได้ย้ายจากหอผู้ป่วยหนักมายังห้องICU

นรมนนั่งลงที่ข้างเตียงของเขา กลิ่นแอลกอฮอล์จากกายยังคงคละคลุ้ง

เธอยิ้มให้บุริศร์ และลุกขึ้นไปหยิบผ้าขนหนู ก่อนจะล้างด้วยน้ำร้อน หลังจากนั้นเช็ดไปยังใบหน้าของบุริศร์

บุริศร์ดูเหมือนแค่นอนหลับไป

เป็นเวลานานแล้วที่นรมนไม่ได้มองไปยังบุริศร์แบบนี้

เธอนั่งข้างบุริศร์ เฝ้ามองเขาอย่างเงียบๆ หลังจากนั้นจึงผล่อยหลับไป

เธอฝันถึงบุริศร์ ในฝันพวกเขาพาลูกน้อยไปเที่ยวกันอย่างมีความสุข เด็กๆต่างก็มีความสุขกันมาก

ในฝันนั้น นรมนหัวเราะอย่างมีความสุข บุริศร์เองก็มีความสุขมากเป็นพิเศษ

เมื่อเธอลืมตาขึ้น นรมนมองเห็นห้องพยาบาลสีขาว และมองบุริศร์ที่ยังคงนอนอยู่บนเตียงคนป่วย หัวใจของเธอปวดร้าว

เธอเช็ดใบหน้าของบุริศร์ ทำความสะอาดสักนิด ก่อนจะเดินออกจากวอร์ดไป

นรมนดูเวลา เป็นเวลากว่าแปดโมงแล้ว ป้องกับโพนี่น่าจะตื่นกันแล้ว

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา นำสถานการณ์ของบุริศร์บอกเล่าให้ป้อง หวังว่าป้องจะเห็น และสามารถให้คำแนะนำที่ดีแก่บุริศร์ได้ ผ่าตัดหรือไม่ผ่าตัด

ป้องเห็นข่าวคราวที่นรมนส่งมาแล้ว ไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนจะตรงดิ่งไปจองตั๋วเครื่องบิน

เมื่อนรมนมารับป้อง เธอก็มองไปข้างหลัง

ป้องรู้ว่านรมนกำลังมองหาอะไร เขาพูดเสียงทุ้ม “โพนี่ไม่มา ที่โรงพยาบาลมีประชุม เธอเป็นผู้อำนวยการ มาไม่ได้”

“กรุณามากแล้ว”

นรมนทำภาษามือส่งผ่านไปยังป้อง

“ไม่เป็นไรน่า เขาเป็นเพื่อนร่วมรบของฉัน ฉันต้องไปดูเขาให้ดี”

ทั้งสองกลับไปที่โรงพยาบาลด้วยกัน

ป้องกับแพทย์ของที่นี่พาบุริศร์เข้าไปในห้องผ่าตัด นรมนกำลังรอคอยอยู่ด้านนอก การรอคอยคือหนึ่งวัน

ใจของนรมนกังวล แต่เธอทำได้เพียงรอ

เธอหวังว่าป้องจะสามารถรักษาบุริศร์ด้วยความมั่นใจ

เมื่อฟ้ามืดลง ในที่สุดป้องกับทีมแพทย์ก็ออกมา

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

นรมนรีบเข้าหาอย่างรวดเร็ว

ทุกคนมีท่าทางเหนื่อยล้า สีหน้าไม่ค่อยดี

ป้องมองไปยังนรมน และส่ายหน้าด้วยความลำบากใจ

“ขอโทษนะ พวกเราปรึกษาหารือกันหนึ่งวัน กำหนดแผนการหลายแผน สุดท้ายไม่มีการผ่าตัดที่มั่นใจได้ นรมน บางทีตอนนี้การหลับสนิทอาจจะเป็นการรักษาที่ดีที่สุดของเขานะ”

ยากมากที่ป้องจะพูดออกมา

เขารู้ความรักความผูกพันธ์ระหว่างนรมนและบุริศร์ดีกว่าใครๆ พวกเขาผ่านอะไรมามากมาย และคิดว่าพวกเขาจะมีชีวิตที่ดีได้ แต่ไม่คาดคิดว่าคุณนายโตเล็กจะทำแบบนี้

ถ้าหากไม่ใช่เพราะคุณนายโตเล็กบังคับขู่เข็ญให้ตาย ตอนนี้นรมนแบกรับภาระหลายอย่างมากมาย บางทีตอนนี้พวกเขาคงเป็นคู่ที่ใครๆต่างก็พากันอิจฉา

แต่ตอนนี้ เขากลับต้องบอกเรื่องที่โหดร้ายขนาดนี้กับนรมน ป้องไม่สบายใจเลยจริงๆ

นรมนตกตะลึง เธอมองไปที่ป้อง ถามอย่างไม่เชื่อว่า “เธอพูดอะไร? ฉันไม่เข้าใจ”

“เธอเข้าใจ นรมน ที่ฉันพูดไปเมื่อตะกี้ ตอนนี้บุริศร์รับไม่ไหวกับการผ่าตัดอะไรก็ตาม บางทีอาจจะมีคนที่มีฝีมือมากกว่าฉัน แต่ฉันทำไม่ได้ ดังนั้นตอนนี้เขากำลังหลับใหล บางทีมันอาจเป็นวิธีเดียวที่จะรักษาชีวิตของเขา”

หัวใจของนรมนแตกสลายเมื่อป้องพูดแบบนี้

บุริศร์ผู้ซึ่งหยิ่งทรนง บุริศร์ที่ยโสโอหังอย่างยิ่งนั้น จะต้องนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลเช่นนี้ทุกวันนับจากนี้ไป นรมนไม่แม้แต่จะกล้าคิด

ไม่!

นี่ไม่ใช่ทางของบุริศร์!

ไม่แม้แต่จะเป็นชีวิตที่เหลือของบุริศร์!