แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 16 ฉันอยากซื้อคฤหาสน์หลังใหญ่

บทที่ 16 ฉันอยากซื้อคฤหาสน์หลังใหญ่

หนิงหนิงเปิดแอปวีแชทดู

ในส่วนของร่างเดิมนั้นว่างเปล่า ไม่มีเนื้อหาอะไรเลย

ส่วนคนอื่น ๆ นั้น มีทั้งเซลฟี่ ท่องเที่ยว และการทำงาน

ช่างมีเนื้อหามากมายและเต็มไปด้วยสีสัน

หลังจากดูไปรอบหนึ่ง หนิงหนิงไม่เห็นคนธรรมดาเลย มีแต่คนรวยหรือไม่ก็ผู้ดีมีตระกูล

ทุกคนต่างโพสต์รูปรถ รูปอาหาร และอวดความรักกัน

แต่ละคนล้วนประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานและมีชีวิตที่มีความสุขสมบูรณ์แบบ

โลกสมัยใหม่ช่างมีสีสันหลากหลายจริง ๆ

ไม่แปลกใจเลยที่ร่างเดิมไม่ชอบโพสต์อะไรในโซเชียล

นิ้วของเธอหยุดชะงัก

[จินซุ่ย: ขายคฤหาสน์กุหลาบ สอบถามรายละเอียดทางแชทส่วนตัว]

มีรูปภาพประกอบหลายภาพ

คฤหาสน์หรูหราสไตล์วินเทจ

ในสวนมีกุหลาบปลูกเป็นแปลงใหญ่

ด้านล่างเป็นส่วนความคิดเห็น

[ซูเยว่: สวยจังเลย! หัวใจฉันเต้นแรงมาก น่าเสียดายที่พ่อเพิ่งระงับบัตรเครดิตของฉันไป]

[ทาเลีย: นี่มันคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เขาหลานซานไม่ใช่เหรอ ราคาไม่ถูกนะ~]

[รีเบคก้า: ไม่จริงน่า เพิ่งซื้อเมื่อเดือนที่แล้วเองไม่ใช่หรอทำไมรีบขายล่ะ?]

[จ้าวตัวตัว: เพราะคฤหาสน์หลังนี้มีผีสิงน่ะ ตระกูลจินของพวกคุณทำแบบนี้ไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่นะ]

เพราะความคิดเห็นนี้ ทำให้มีคนแห่กันเข้ามาร่วมวงสนทนา ส่วนความคิดเห็นจึงคึกคักเป็นพิเศษ

และไม่มีการตอบกลับจากคนที่โพสต์ข้อความนี้เลย

วาเซียมองเห็นคฤหาสน์หลังนี้แล้วสนใจ “หนิงหนิง พวกเราซื้อคฤหาสน์กุหลาบหลังนี้กันเถอะ”

ก่อนหน้านี้เขาเคยอาศัยอยู่ในปราสาท ปราสาทหลังนั้นใหญ่มาก ทั้งปราสาทมีแค่เขากับหนิงหนิงที่อยู่ด้วยกันเท่านั้น

อ๋อ ลืมไปยังมีงูยักษ์ตัวนั้นด้วย

แต่ในโลกนี้ ไม่สามารถอาศัยอยู่ในปราสาทได้ เพราะส่วนใหญ่ถูกเปลี่ยนให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวไปหมดแล้ว

วาเซียยอมรับได้ง่าย ถึงไม่ใช่ปราสาทแต่แบบนี้ก็ใช้ได้

หนิงหนิงคลิกที่รูปโปรไฟล์ของจินซุ่ย

[สวัสดี ฉันอยากซื้อคฤหาสน์กุหลาบ]

จินซุ่ยตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

[จินซุ่ย: เจียงหนิง?]

[หนิงหนิง: ฉันชื่อหนิงหนิง]

[จินซุ่ย: คุณเห็นคอมเมนต์ในวีแชทหรือยัง เรื่องผีสิงนั่นเป็นเรื่องจริงนะ]

[หนิงหนิง: ฉันไม่กลัวผีหรอก]

[จินซุ่ย: (สติกเกอร์กระต่ายเหงื่อตก) มันไม่เกี่ยวกับว่าคุณกลัวหรือไม่กลัวหรอก ฉันก็ไม่กลัวเหมือนกัน!]

[จินซุ่ย: ล้อเล่นน่ะ จริง ๆ แล้วฉันก็กลัวผีเหมือนกัน]

[จินซุ่ย: ทำไมถึงไม่พูดอะไรเลย ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน]

หนิงหนิงเลือกสติกเกอร์แล้วส่งไป

[หนิงหนิง: (สติกเกอร์แมวดื่มชา)]

[หนิงหนิง: ฉันอยู่ที่โรงพยาบาล]

[จินซุ่ย: คุณไปทำอะไรที่โรงพยาบาล]

[หนิงหนิง: ฉันป่วย]

[หนิงหนิง: (สติกเกอร์แมวนอนล้ม)]

[จินซุ่ย: ???]

ยี่สิบนาทีต่อมา หญิงสาวในชุดโลลิต้าน่ารักประดับด้วยโบว์มากมายบนกระโปรง ใบหน้าหวานละมุน เดินมายืนอยู่ข้างเตียงของหนิงหนิง

จินซุ่ยถาม “นี่คุณเรียกว่าป่วยเหรอ?”

หนิงหนิงตอบ “โดดลงมาจากตึก”

จินซุ่ยนิ่งเงียบไป

หนิงหนิงหายตัวไปเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม เธอดูเหมือนจะเดาอะไรบางอย่างได้

จินซุ่ยรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที

เธอตั้งใจมาหาเรื่องซุบซิบ มากกว่ามาเพราะเป็นห่วงจริง ๆ

หนึ่งเดือนที่หนิงหนิงหายตัวไป การพูดคุยเกี่ยวกับเธอในแวดวงก็ไม่เคยหยุดลง

แม้ว่าจินซุ่ยจะไม่ค่อยได้มีปฏิสัมพันธ์กับกลุ่มลูกคนรวยในแวดวงนั้นมากนัก แต่เธอก็ยังได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับหนิงหนิงอยู่เสมอ ส่วนใหญ่เป็นการเยาะเย้ยถากถางล้วนแต่ไม่น่าฟังทั้งนั้น

“คฤหาสน์หลังนี้ ขายให้ฉันเท่าไหร่?” หนิงหนิงถาม

“หา?” จินซุ่ยอุทาน

“คุณไม่ได้มาคุยเรื่องขายคฤหาสน์หรอกเหรอ?” หนิงหนิงถาม

จินซุ่ยรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย “…ฉันมาดูว่าคุณเป็นยังไงบ้าง”

หนิงหนิงถาม “คุณเป็นเพื่อนฉันเหรอ?”

จินซุ่ยสะดุ้งเล็กน้อย

เธอพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดจาแรงแบบนี้

หนิงหนิงรีบอธิบาย “อย่าเข้าใจผิดไป ฉันความจำเสื่อมน่ะ”

จินซุ่ย: “อ๊ะ!”

ความจำเสื่อม?

นี่มันเหมือนบทละครทีวีชัด ๆ

จินซุ่ยงงงวยอยู่พักใหญ่ก่อนจะได้สติ

เธอรู้สึกสับสนอย่างมาก “ไม่ใช่”

พูดให้นุ่มนวลหน่อยก็คือ อย่าว่าแต่จะเป็นเพื่อนเลยแทบจะไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ

เคยเจอกันแค่ครั้งเดียว

ตอนที่จินซุ่ยยังเป็นเด็กอยู่ พ่อของเธอก็แค่เป็นเจ้าของร้านอาหารธรรมดา ๆ

ตอนที่จินซุ่ยอายุสิบขวบบ้านของตระกูลถูกเวนคืน พ่อของเธอจึงนำเงินค่าชดเชยมาลงทุนในธุรกิจต่าง ๆ ทั่วไป

ตอนจินซุ่ยอายุสิบห้า พ่อของเธอก็กลายเป็นเศรษฐีในเมืองและเธอก็กลายเป็นลูกเศรษฐีทันที

พ่อของเธอเป็นเศรษฐีใหม่ในสายตาของตระกูลเก่าแก่ในเมือง อย่างตระกูลเจียงและตระกูลหัวที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน

ตอนนั้น จินซุ่ยยังเป็นสาวใสซื่อ เต็มไปด้วยความคาดหวังที่จะได้เป็นเพื่อนกับลูกหลานตระกูลดังที่มักเห็นตามข่าว

แต่ไม่นานเธอก็พบว่า พวกทายาทเศรษฐีเหล่านั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกเหนือกว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ แถมสายตาที่มองมายังเจือไปด้วยความสงสาร

จินซุ่ยรู้สึกว่าคนพวกนี้ช่างไร้สาระเหลือเกิน

จินซุ่ยเคยเจอหนิงหนิงมาก่อนเหมือนกัน

น้องชายของเธอเจียงฉือซิง เคยจัดงานวันเกิดที่สโมสรแห่งหนึ่งจินซุ่ยก็ไปร่วมสนุกด้วย

และหนิงหนิงก็อยู่ที่นั่นด้วย เธอสวยมาก แม้จะนั่งอยู่ตรงมุมห้องแต่ทุกคนก็สามารถเห็นเธอได้อย่างชัดเจน

อาจเป็นเพราะสวยเกินไป พวกลูกคนรวยรุ่นที่สองต่างก็แซวเธอ ให้เธอร้องเพลง ให้เธอเต้นและรินเหล้าให้เธอดื่ม

หนิงหนิงทำตามทุกอย่างที่พวกเขาขอ บนใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มตลอดเวลา แต่เป็นรอยยิ้มที่ดูเสแสร้งมาก

จินซุ่ยมองแล้วรู้สึกอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว

เจียงฉือซิงทำเป็นไม่เห็น

ระหว่างงานเลี้ยงสังสรรค์ จินซุ่ยทนดูต่อไปไม่ไหวเลยวิ่งหนีออกมา

เธอเข้าใจเรื่องหนึ่งว่า การมีเงินไม่ได้หมายความว่าจะมีความประพฤติที่ดี

ตั้งแต่นั้นมาเธอก็ตัดความคิดที่จะเข้าไปอยู่ในวงการลูกคนรวยออกไป การได้เล่นกับเพื่อนที่มีอุดมการณ์เดียวกัน ถึงจะมีความสุขที่สุด

การที่หนิงหนิงสูญเสียความทรงจำไปจริง ๆ ก็ถือว่าดีเหมือนกัน เรื่องที่ทำให้หงุดหงิดใจทั้งหมดก็ถูกลืมไป

ที่จริงเธอก็ขอบคุณหนิงหนิงที่ทำให้เธอรู้ตัวทัน ไม่ต้องเสียใจมากไปกว่านี้

เธอไม่ควรหลอกหนิงหนิง

“ถึงจะอยากขายให้คุณมากแค่ไหนแต่ก็ขายไม่ได้จริง ๆ มันมีผีสิงอยู่จริง ๆ นะ”

หนิงหนิงถามอย่างสงสัย “ก็แค่ให้นักพรตมาจับผีออกไปก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ถ้ามันง่ายขนาดนั้นก็ดีสิ ที่มีผีหลอกก็เพราะมีนักพรตนั่นแหละ

เมื่อจินซุ่ยนึกถึงเรื่องนี้ ก็รู้สึกโมโหขึ้นมาทันที

คฤหาสน์กุหลาบตั้งอยู่ที่เขาหลานซาน นอกเขตชานเมือง โดยรอบล้อมรอบด้วยภูเขาและแหล่งน้ำสภาพแวดล้อมสวยงามมาก

ตัวคฤหาสน์ออกแบบโดยสถาปนิกชื่อดังระดับโลกจากต่างประเทศ

ตอนนั้นครอบครัวของจินซุ่ยกำลังมองหาบ้านใหม่ เธอเห็นคฤหาสน์หลังนี้เพียงแวบเดียวก็ถูกใจทันที เธอชอบสวนกุหลาบในบริเวณคฤหาสน์ที่ตัดกับผนังสีเทาของคฤหาสน์สไตล์โกธิคด้านหลัง ดูลึกลับและโรแมนติก

เธออยากอยู่ที่นี่

แต่แม่ของเธอไม่เห็นด้วย พอมองคฤหาสน์หลังนี้แค่แวบเดียวเธอก็บอกว่ารู้สึกว่าน่าขนลุกไม่เหมือนบ้านที่มนุษย์จะอยู่อาศัยได้เลย

จินซุ่ยโต้แย้งว่า “นี่มันสไตล์โกธิค เป็นการออกแบบแนวนี้”

ตอนที่เข้าไปดูภายในคฤหาสน์ การตกแต่งภายในกลับแตกต่างจากบรรยากาศอ้างว้างภายนอกโดยสิ้นเชิง เพราะเป็นการตกแต่งสไตล์โรโคโคที่หรูหราอลังการ

แม่ของเธอค่อนข้างพอใจและที่สำคัญกว่านั้นคือ ตั้งแต่เด็กจนโตแม่ก็รักและตามใจเธอมาตลอด จึงยอมประนีประนอมอย่างฝืนใจ

ตอนนี้ จินซุ่ยนึกย้อนกลับไปอยากจะตบหน้าตัวเองสักที

จริง ๆ แล้วการไม่เชื่อฟังคำสอนของผู้ใหญ่ ทำให้ต้องมาเจอกับความเดือดร้อนในภายหลัง

พวกเธอใช้เงินถึงสามร้อยล้านซื้อคฤหาสน์หลังนี้มา

อยู่ได้แค่หนึ่งสัปดาห์ เรื่องผีก็เริ่มขึ้น

กลางวันน้ำในอ่างล้างมือกลายเป็นเลือด ตอนกลางคืนก็โดนผีทับ

พ่อของเธอรีบติดต่อหาสำนักเซียนทันที ทางตระกูลจ้าวก็ส่งคนมาจัดการปราบผีให้

ผ่านไปสองวัน เลือดก็เริ่มไหลซึมออกมาอีก

พ่อของเธอต้องไปตามหาคนมาช่วยอีกครั้ง

ผีตนหนึ่งหายไป อีกตนก็มาแทน

วุ่นวายไปมาอย่างนี้ พอขับไล่ผีครั้งที่ห้าเสร็จทั้งครอบครัวก็เหนื่อยล้า ทั้งร่างกาย และจิตใจ

จินซุ่ยสงสัยว่า บางทีครอบครัวของพวกเขาอาจจะธาตุขัดกับคฤหาสน์หลังนี้

ไม่ว่าจะอย่างไร พวกเขาก็ไม่อยากอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้แล้วและเตรียมที่จะขายมันทิ้ง

ตระกูลจ้าวมาติดต่อถึงที่ด้วยตัวเอง บอกว่าพวกเขาจะรับซื้อแต่ราคาต้องลดลงครึ่งหนึ่ง

นี่มันฉวยโอกาสในยามคับขันชัด ๆ ทางครอบครัวของเธอจึงไม่ยอมตกลง

อีกฝ่ายพูดประโยคนี้ออกมา

“ถ้าพวกคุณไม่ขาย คฤหาสน์หลังนี้ก็จะกลายเป็นที่พักผ่อนของวิญญาณไปตลอดกาล”

น้ำเสียงนั้นฟังดูมีนัยยะ พูดจบเขาก็เดินจากไป

ถึงจะโง่แค่ไหน จินซุ่ยและครอบครัวก็เริ่มรู้ตัวแล้ว

พวกตระกูลจ้าวกับผีพวกนี้ เป็นพวกเดียวกันสินะ?

นอกจากจะหลอกเอาเงินค่าไล่ผีจากครอบครับเธอแล้ว ยังจะแย่งคฤหาสน์ไปอีก

เงินค่าไล่ผีหลายครั้งที่ผ่านมาก็ไม่ใช่น้อย ๆ เลย

พวกนั้นคิดจะเอาคฤหาสน์หลังใหญ่นี้ไปฟรี ๆ เลยสินะ

พ่อของจินซุ่ยแทบจะโมโหตายอยู่แล้ว