แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 18 เมล็ดพันธุ์งอกแล้ว

บทที่ 18 เมล็ดพันธุ์งอกแล้ว

จินซุ่ยตกใจไม่น้อย เธอหันตัวกลับและพูดว่า “เบา ๆ สิตูตู อย่าส่งเสียงดัง”

ตูตูนอนราบอยู่ที่ขอบกระถางต้นไม้ ย่อตัวต่ำลงแยกเขี้ยวทำท่าเตรียมจู่โจม

ในกระถางที่เคยว่างเปล่า มีหน่อสีทองเล็ก ๆ งอกขึ้นมา

จินซุ่ยขยี้ตาของเธอแรง ๆ หนึ่งที

เธอวิ่งกลับไปอย่างรวดเร็ว แล้วรีบอุ้มตูตูเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน

ภายใต้แสงจันทร์หน่อต้นไม้สีทองสั่นไหวเล็กน้อย แล้วเติบโตสูงขึ้นในทันที

จินซุ่ยตะลึงงัน

เธอเห็นมันแล้ว!

หน่อต้นไม้ที่ดูดซับแสงจันทร์ได้อย่างเพียงพอ ทำให้มันเติบโตอย่างรวดเร็ว ในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีมันก็เติบโตกลายเป็นต้นไม้สูงประมาณห้าสิบเซนติเมตร เปล่งประกายสีทองระยิบระยับใต้แสงจันทร์ ช่างงดงามเหลือเกิน

กิ่งไม้เริ่มแตกยอดอ่อน ต้นไม้เล็ก ๆ กำลังจะเริ่มแตกกิ่งก้านสาขา

จินซุ่ยหยิกตัวเองเบา ๆ แล้วตะโกนเสียงดัง “พ่อคะ! แม่คะ! รีบออกมาดูเร็ว!”

ตูตูที่อยู่ในอ้อมกอดของจินซุ่ยก็ส่งเสียงเห่าไม่หยุด

จินเฉียนตัวและเซี่ยลี่เฟินรีบวิ่งออกมาจากในห้อง

“เกิดอะไรขึ้นลูก!”

จินซุ่ยโบกมือให้พวกเขาจากชั้นล่าง พลางชี้ไปที่ต้นไม้ในกระถาง

ทั้งห้องนั่งเล่น มีเพียงบริเวณหน้าหน้าต่างบานใหญ่ที่สว่างเป็นพิเศษราวกับแสงจันทร์ทั้งดวงสาดส่องลงมาที่นี่

แม้ไม่เปิดไฟก็สามารถมองเห็นต้นไม้สีทองที่ถูกแสงจันทร์โอบล้อม มีกิ่งก้านใหม่ค่อย ๆ งอกออกมาจากลำต้น

จินเฉียนตัวและเซี่ยลี่เฟิน พวกเขาทั้งสองตกตะลึงไปเลย

ต้นไม้สีทองแตกกิ่งก้านและเติบโตไม่หยุด

ลำต้นค่อย ๆ แข็งแรงขึ้น กิ่งก้านผลิใบ ใบไม้สีทองเปล่งประกาย

แกร๊ก!

รากต้นไม้บีบกระถางแตกละเอียด

ต้นไม้ยังคงเติบโตต่อไป ค่อย ๆ กลายเป็นต้นไม้ใหญ่ที่มีกิ่งก้านใบดกสูงเสียดฟ้า

เสียงดังตุ้บเมื่อยอดไม้กระแทกเข้ากับหลังคา

ใบไม้สีทองทั้งต้นกระทบกันดังซู่ซ่า

จินซุ่ยรีบอุ้มสุนัขวิ่งขึ้นบันได ไปยืนรวมกับจินเฉียนตัวและเซียลี่เฟินที่กำลังงุนงง

ต้นไม้หยุดนิ่งแล้ว

จินซุ่ยคิดว่ามันจบแล้ว

เซี่ยลี่เฟินมีสายตาที่เฉียบแหลมจึงตะโกนออกมา “จะออกดอกแล้ว!”

ดอกตูมดอกหนึ่งผุดขึ้นมาจากกิ่งไม้

ในวินาทีที่ดอกไม้บาน มีเสียง ‘ติ๊ง’ ดังกังวานใสกระจ่างราวกับเสียงระฆัง

ดอกไม้บานแล้ว

มีกิ่งไม้กิ่งหนึ่งยื่นมาทางบันได ใกล้กับพวกเขามาก

จินซุ่ยมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเป็นดอกไม้เล็ก ๆ ที่มีกลีบดอกสีทอง

เสียงกระดิ่งนับไม่ถ้วนดังประสานกัน กริ๊ง ๆ ๆ ช่างไพเราะเสนาะหู

เสียงกระดิ่งดังอยู่เป็นเวลานาน จนกระทั่งดอกไม้ทั้งต้นบานสะพรั่ง

จินซุ่ยพลันนึกถึงบทกวีท่อนหนึ่งขึ้นมา

‘ดุจดั่งต้นท้อนับพันนับหมื่นต้นที่พลันเบ่งบาน’

ผ่านไปสักพัก เสียงดอกไม้บานก็หยุดลง

สมาชิกทั้งสามคนในตระกูลจินและสุนัขหนึ่งตัว ยืนอยู่บนบันไดตกตะลึงจนไม่สามารถเรียกสติกลับคืนมาได้เป็นเวลานาน

ท่ามกลางแสงจันทร์ ดอกไม้เต็มต้นส่องประกายระยิบระยับรากของมันเผยให้เห็นอยู่ภายนอก แต่กลับตั้งตรงตระหง่านครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหน้าต่างกระจกบานใหญ่ งดงามจนน่าตกตะลึง

จินเฉียนตัวกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ ก็ใช้เวลาพักใหญ่ “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”

จินซุ่ยกลืนน้ำลาย “ก็เมล็ดพันธุ์ที่หนูบอกพ่อกับแม่ไงคะ ที่หนิงหนิงให้หนูมา”

จินเฉียนตัวใจกล้าขึ้นมาหน่อย จึงแตะกิ่งไม้ที่อยู่ใกล้ตัวเขาที่สุด

“ดูเหมือนจะเป็นดอกท้อนะ”

เขาออกแรงเล็กน้อย ดอกไม้ก็หลุดติดมือมา

ต้นไม้ส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง

เซี่ยลี่เฟินรู้สึกเสียดายจนแทบขาดใจจึงตีเขาทีหนึ่ง “คุณทำอะไรของคุณ อย่าทำอะไรลวก ๆ แบบนี้สิ”

จินเฉียนตัวถือดอกไม้ขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด แล้วก็ถึงกับงงงัน “นี่มัน ดูเหมือนจะเป็นทองคำนะ”

เซี่ยลี่เฟินหันไปมอง “อย่าพูดเรื่อยเปื่อยนะ”

จินเฉียนตัว “ไม่เชื่อก็ลองดูเองสิ”

เซี่ยลี่เฟินรับมาแล้วลองกัดดู ถึงกับอึ้ง “ดูเหมือนจะเป็นทองคำจริง ๆ ด้วย”

“ต้นไม้ต้นนี้คงไม่ได้เป็นทองคำทั้งต้นหรอกนะ?” จินซุ่ยถามพลางเดินไปที่ต้นไม้

สมาชิกทั้งสามคนในตระกูลจินยืนล้อมรอบต้นไม้มองดูรอบ ๆ แล้วค่อย ๆ หักกิ่งไม้ออกมาอย่างระมัดระวัง

ตอนที่หักออกมาก็เหมือนต้นไม้ทั่วไป ไม่มีแรงต้านใด ๆ

พอถือไว้ในมือมันกลับกลายเป็นทองคำที่หนักอึ้ง

ต้นไม้ทั้งต้นนี้ ล้วนเป็นทองคำทั้งหมด

ตระกูลจินยังคงงงงวยอยู่

จินซุ่ยรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง

ถ้าปลูกไว้ในสวน คงจะโตได้สูงกว่านี้

เซี่ยลี่เฟินเคาะหัวเธอเบา ๆ “เด็กน้อยคนนี้ ช่างโลภจริง ๆ”

“ต้นไม้ทองคำต้นนี้” จินเฉียนตัวแสดงท่าทางกางมือออก “อย่างน้อยก็ราคาประมาณนี้”

จินซุ่ยถาม “ห้าสิบล้าน?”

เซี่ยลี่เฟินยิ้มพร้อมพูดออกมา “ห้าร้อยล้านต่างหาก!”

ลูกสาวของเธอช่างโง่จริง ๆ

จินซุ่ยตกใจจนตาโต

ขาของจินซุ่ยอ่อนยวบลงไปทันที

จินเฉียนตัวพูดอย่างมีนัยยะลึกซึ้ง “เรื่องพวกนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ” เขามองไปที่จินซุ่ย “จินซุ่ย พ่อว่าที่หนิงหนิงพูดมานั้นถูกต้องนะ เธอไม่กลัวผีจริง ๆ”

คนที่มีความสามารถขนาดนี้ จะไปกลัวผีพวกนั้นทำไม?

เซี่ยลี่เฟินอดที่จะถามออกมาไม่ได้ “แปลกนะ ถ้าหนิงหนิงมีความสามารถขนาดนี้ ทำไมตระกูลเจียงถึงได้ไล่เธอออกมาล่ะ?”

จินเฉียนตัวก็คิดไม่ออกเหมือนกัน

จินซุ่ยทำหน้าครุ่นคิด “จะเป็นไปได้ไหมว่านี่ไม่ใช่ฝีมือของหนิงหนิง แต่เธอได้พบกับผู้วิเศษเข้า?”

จินเฉียนตัวพูดว่า “ถึงจะไม่ใช่หนิงหนิง แต่เธอก็ต้องมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับผู้วิเศษคนนั้นแน่ ๆ นี่ไม่ใช่เงินน้อย ๆ เลยนะ”

ตอนนี้ยังเช้าอยู่ จินซุ่ยรีบส่งข้อความหาหนิงหนิง

[จินซุ่ย: คฤหาสน์กุหลาบหลังนั้น คุณยังต้องการอยู่ไหม เรานัดคุยกันสักหน่อยดีไหม]

[หนิงหนิง: อีกสองสามวันรอฉันออกจากโรงพยาบาลก่อนแล้วจะติดต่อไป]

[จินซุ่ย: ได้]

สมาชิกทั้งสามคนในตระกูลจินถอนหายใจด้วยความโล่งอกพร้อมกัน

….

เช้าวันรุ่งขึ้น หมอตรวจร่างกายหนิงหนิงเสร็จแล้วยืนยันว่าไม่มีปัญหาอะไรมาก อีกสองวันก็สามารถออกจากโรงพยาบาลได้

คราวนี้หนิงหนิงว่าง่ายและอยู่นิ่ง ๆ ไม่กล้าสร้างความวุ่นวายอีก

สองวันต่อมาซึ่งพอดีเป็นวันเสาร์ หนิงหนิงได้ออกจากโรงพยาบาล

หนิงหนิงยืนอยู่ที่หน้าต่าง ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว

สองสามวันมานี้ ในโรงพยาบาลมีพวกวิญญาณเพิ่มขึ้นมานิดหน่อย

ถังถังถือกระเป๋าเดินทางพลางพูดว่า “ไปกันเถอะ”

เธอคิดเรื่องที่พักของหนิงหนิงจนปวดหัวไปหมดในช่วงสองสามวันนี้

สุดท้ายเธอตัดสินใจพาหนิงหนิงกลับไปที่บ้านของเธอก่อน

หนิงหนิง “รอแป๊บนึง”

ผ่านไปสักพักเธอก็พูดขึ้นมาอีกว่า

“มาแล้ว”

จินซุ่ยพาจินเฉียนตัวและเซี่ยลี่เฟินมาด้วย ทั้งสองคนถือถุงใหญ่น้อยมามากมาย

จินเฉียนตัวเป็นคนที่เป็นกันเองง่าย ๆ พอมาถึงก็รีบเข้าไปจับมือถังถังทันที

“สวัสดีครับ สวัสดีครับ”

ถังถังรู้สึกสงสัย เธอไม่รู้จักคนคนนี้เลย

วันนี้หนิงหนิงสวมชุดกระโปรงยาวสีดำ ชายกระโปรงปิดถึงข้อเท้า ผมยาวสยายบนไหล่แสงจันทร์พร่างพรายทอดลงบนร่างของเธอ ทำให้เธอดูราวกับเป็นเทพธิดาที่ไม่ใช่คนธรรมดา

จินเฉียนตัวก้าวเข้าไปจะจับมือทักทายแต่ก็ชะงักฝีเท้าไว้

เขายิ้มตาหยีพลางกล่าวว่า “คุณหนิงหนิงใช่ไหมครับ ผมชื่อจินเฉียนตัวเป็นพ่อของจินซุ่ย คุณเรียกผมว่าลุงจินก็ได้”

เซี่ยลี่เฟินชกเขาเบา ๆ “ลุงจินอะไรกัน อย่ามาทำเป็นสนิทสนมนักเลย เรียกเขาว่าคุณจินก็พอแล้วค่ะ”

เธอยื่นของที่ถือมาในมือให้ “คุณหนิงหนิงคะ นี่ของขวัญสำหรับคุณค่ะ ยินดีด้วยที่ได้ออกจากโรงพยาบาลนะคะ!”

วาเซียดมกลิ่นในถุง มันได้กลิ่นของอร่อย

“นี่คงเป็นวาเซียสินะ น่ารักจังเลย!” เซี่ยลี่เฟินพูด

“มา ๆ ให้ฉันถือเองค่ะ ขอบคุณนะคะ” ถังถังกล่าว

เธอไม่รู้จักพวกเขา แต่เมื่อรู้ว่ามาเยี่ยมหนิงหนิงเธอก็รู้สึกดีใจ

หนิงหนิงกอดลูกแก้วคริสตัลไว้แล้วพูดว่า “ขอบคุณนะ งั้นพวกเราไปคฤหาสน์กุหลาบกันเลยเถอะ”

จินเฉียนตัวและเซี่ยลี่เฟินสบตากันแล้วตอบพร้อมกันว่า “ได้ ได้ งั้นไปกันเลยครับ”

หนิงหนิงเดินออกจากห้องผู้ป่วยก็เจอกับหลินเค่อพอดี

เธอยัดช่อกุหลาบใส่อ้อมอกของหนิงหนิง “ยินดีด้วยนะ ที่ได้ออกจากโรงพยาบาล”

หนิงหนิงสูดกลิ่นดอกกุหลาบ กลิ่นหอมสดชื่นเธอชอบดอกกุหลาบ

“ลาก่อน” หลินเค่อพูด

“ลาก่อน” หนิงหนิงตอบ

เมื่อยืนมองหนิงหนิงที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไป หลินเค่อรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาทันที

เธอก้มหน้าลงมีแมวน้อยสีดำตัวหนึ่งอยู่ข้างเท้า มันถูไถขาของหลินเค่ออยู่

หัวใจของหลินเค่อกำลังจะละลาย

เธอจำได้ว่านี่คือแมวของหนิงหนิง

มันเป็นแมวดำที่เย็นชามาก ไม่ยอมให้ใครแตะต้องตัวเลย

แมวดำตัวนั้นส่งเสียงร้องใส่เธอสองสามครั้ง ก่อนจะหันหลังวิ่งจากไป

ลาก่อนนะ พยาบาลสาวน้อย