แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 2 วาเซียแมวดำตัวน้อย

บทที่ 2 วาเซียแมวดำตัวน้อย

แมวดำตัวน้อยคาบหนังสือกระโดดขึ้นเตียงคนไข้อย่างคล่องแคล่ว มันเดินไปนั่งข้างหมอน วางหนังสือลงแล้วยื่นอุ้งเท้าออกมาตบหน้าหนิงหนิงเบา ๆ

แมวน้อยเอ่ยปากพูดขึ้นมา “หนิงหนิงตื่นได้แล้ว ฉันเพิ่งเห็นเรื่องน่าสนใจมา”

น้ำเสียงของแมวดำตัวน้อยฟังดูเหมือนเด็กหนุ่มวัยสิบสี่สิบห้าปี ใสกังวาน และไพเราะ

แต่ทว่า เมื่อเสียงนั้นดังออกมาจากปากของแมวตัวหนึ่ง มันช่างดูประหลาดอยู่สักหน่อย

หนิงหนิงลุกขึ้นนั่งหยิบหนังสือที่แมวดำตัวน้อยนำมาให้

“รวมบทกวีสมัยราชวงศ์ถังสามร้อยบท”

หนังสือค่อนข้างเก่า หน้าปกก็มีคราบสกปรกอยู่บ้าง

แมวดำตัวน้อยบ่นว่า “ฉันหาตั้งนาน ดูสิขนเลอะหมดแล้ว”

หนิงหนิงลูบกำไลข้อมือ หัวงูสีเงินพลันขยับและขยายใหญ่ขึ้น มันอ้าปากแลบลิ้น กลืนหนังสือเล่มนั้นเข้าไปในคำเดียว จากนั้นก็หดเล็กลงกลายเป็นกำไลเหมือนเดิม

เก็บหนังสือไว้ รอดูตอนกลางคืน

“วาเซีย”

แมวดำตัวน้อยตบเบา ๆ ที่ตัวเธอ พูดอย่างจริงจัง “อย่าเรียกฉันว่าวาเซีย เรียกฉันว่าเซียเซียสิ ชื่อนี้ฟังดูเหมือนชื่อแมวตัวน้อยมากกว่า”

หนิงหนิงตอบเรียบ ๆ “นายไม่ใช่แมว นายคือปีศาจ”

วาเซียเอาอุ้งเท้าทั้งสี่ข้างย่ำบนผ้าห่มนุ่ม ๆ “ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ฉันเจอเรื่องน่าสนใจระหว่างทางกลับมา

ข่าวดีคือมีอุบัติเหตุรถชน ข่าวร้ายคือมันเกิดใกล้โรงพยาบาลนี่แหละ คนขับที่ประสบอุบัติเหตุถูกส่งมารักษาทันที ไม่มีใครตาย น่าเสียดายจริง ๆ”

หนิงหนิงพยักหน้าอย่างเย็นชา “น่าเสียดายจริง ๆ นั่นแหละ”

วาเซียนอนลงบนหมอน กลิ้งตัวอย่างสบายใจ “เธอไม่ได้ฆ่าเขาทันทีเลยเหรอ”

หนิงหนิงยกมือลูบขนมันเบา ๆ ขนนุ่มและให้ความรู้สึกสบายมาก “โลกนี้มีกฎหมายห้ามฆ่าคนตามใจชอบ”

วาเซียเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพึมพำ “…เธอปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้ดีนี่”

หนิงหนิงหันมายิ้มบาง “ภาษาจีนของนายก็ใช้ได้นะ ใช้สำนวนสุภาษิตได้ดีด้วย”

“แน่นอนอยู่แล้ว ฉันออกไปเรียนรู้ทุกวัน ถึงจะสู้เธอไม่ได้แต่ฉันก็เป็นปีศาจนะ”

แมวดำตัวน้อยพูดอย่างภาคภูมิใจ มันกลิ้งตัวไปมาแล้วลุกขึ้นนั่งทันที

“วันนี้ฉันเห็นน้องชายของเธอด้วยนะ”

หนิงหนิงตอบทันควัน “เขาไม่ใช่น้องชายของฉัน”

ร่างเดิมยังมีน้องชายฝาแฝดชื่อ หนิงเหนียน

หนิงเหนียนไม่ได้เจอเรื่องไม่คาดฝันอะไร เขาเติบโตมากับพ่อแม่แท้ ๆ ตั้งแต่เด็ก ตอนอายุสามขวบพ่อของเขาเสียชีวิต แม่แต่งงานใหม่ตอนเขาอายุแปดขวบ หลังจากแต่งงานได้สองปีแม่ก็เสียชีวิต หลังจากนั้นพ่อเลี้ยงก็แต่งงานใหม่

พ่อเลี้ยงและแม่เลี้ยงคู่นี้ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับร่างเดิมเลย ทั้งสองได้ประกาศว่าจะไม่ยอมรับหนิงหนิง และตัดความสัมพันธ์กับเธอตั้งแต่ตอนที่ร่างเดิมผลักลูกสาวแท้ ๆ ของเขาลงน้ำแล้ว

ตอนนี้ เธอมีเพียงน้องชายคนเดียวเท่านั้นที่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดโดยตรง

หนิงเหนียนเป็นไอดอล เป็นสมาชิกวงไอดอลชื่อดัง i.z.t

ร่างเดิมกับหนิงเหนียนหน้าตาเหมือนกันมาก ทั้งคู่ต่างหน้าตาดีและเข้าวงการในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน จึงมักถูกพูดถึงพร้อมกันบ่อย ๆ

และก็เพราะหน้าตาทั้งสองคล้ายกันเกินไป คนบางกลุ่มจึงเริ่มสงสัยและด้วยความบังเอิญ จึงทำให้ความลับเรื่องการสลับตัวลูกสาวถูกเปิดเผยออกมา

เรื่องทั้งหมดนี้ เธอได้ยินมาจากปากของวาเซีย

วาเซียในฐานะปีศาจ มันมีความสนใจในเรื่องซุบซิบนินทา

มันไม่เหมือนกับเธอ แม้จะเกิดมาจากความมืดเหมือนกันแต่วาเซียไม่ได้รังเกียจแสงอาทิตย์

ทุกวันมันจะออกไปเดินเที่ยว เมื่อได้ยินเรื่องน่าสนใจก็จะกลับมาเล่าให้เธอฟัง

ด้วยความช่วยเหลือของมัน หนิงหนิงจึงเข้าใจข้อมูลเกี่ยวกับร่างกายนี้อย่างรวดเร็วและได้รู้จักสิ่งใหม่ ๆ มากมาย

อย่างเช่น ดารา โทรทัศน์ โทรศัพท์มือถือ รายการประกวดร้องเพลง แฟนคลับ…

ตอนนี้วาเซียกลายเป็นแฟนคลับอาวุโสในวงการไปแล้ว

“สิ่งที่พูดกันในอินเทอร์เน็ตเป็นเรื่องจริง เขาดูเหมือนจะไม่เป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ ฉันเห็นแฟนคลับขว้างปาของใส่เขาต่อหน้า แล้วเรียกร้องให้เขาออกจากวง”

หนิงเหนียนเดบิวต์ด้วยการแทรกเข้ามาในวง i.z.t แทนที่นักร้องที่มาจากรายการประกวดที่มีแฟนคลับมากมาย ประกอบกับความสามารถที่เห็นได้ชัดว่าไม่ดีพอ ทำให้โดนด่าตั้งแต่เดบิวต์ คำว่า ‘ลูกคนรวย’ ถูกใช้ด่าเขามาจนถึงทุกวันนี้

ต่อมาความสามารถของเขาก็พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงวิจารณ์ในแง่ลบจึงลดน้อยลงบ้าง

ในช่วงหลังมานี้ มีข่าวออกมาว่าเขาอารมณ์ร้าย วางมาด กลายเป็นศิลปินระดับท็อปที่มีทั้งคนรักและคนเกลียด มีประเด็นและกระแสวิพากษ์วิจารณ์ไม่ขาดสาย

ในแง่นี้ ร่างเดิมกับหนิงเหนียนดูเหมือนพี่น้องแท้ ๆ กันจริง ๆ

เธอเผชิญเรื่องวุ่นวายมาตลอดตั้งแต่เริ่มเข้าวงการ

ไม่ก็โดนนักแสดงหญิงในกองถ่ายเดียวกันข่มให้หมองไป หรือไม่ก็โดนแฟนคลับของนักแสดงชายด่า

มีข้อถกเถียงมาตลอดว่าเธออาศัยฐานะทางบ้านซื้อบทบาท ใช้อำนาจรังแกคนอื่นและแย่งบท

วาเซียกระโดดขึ้นมาบนขาของเธอนอนหงายท้องแล้วพูดว่า “ฉันเห็นหน้าผากของเขาโดนหินทำให้เลือดออก น่าสงสารจัง จะช่วยเขาดีไหม? เหมือนกับที่เคยช่วยยูริน้องชายสุดที่รักของเธอไงล่ะ เจ้าหญิง?”

สีหน้าที่งงงวยของหนิงหนิงทำให้วาเซียรู้สึกสนุก มันหัวเราะชอบใจ

ปีศาจก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่รู้สึกผิดเลยสักนิดที่แกะแผลเก่าของคนอื่น

‘ยูริ’

ความทรงจำที่ถูกซ่อนเอาไว้อย่างตั้งใจ ถูกวาเซียจงใจพูดถึงขึ้นมา

โลกใบนี้ช่างงดงามเกินไปเมื่อเทียบกับจักรวรรดิโนซามาน

เธอลืมไปหมดแล้ว เธอไม่ใช่หนิงหนิง เธอคือไอย์หนิง

สาเหตุที่เธอมาอยู่ในโลกใบนี้

เพราะน้องชายที่เธอรักและทะนุถนอม เป็นคนมัดเธอไว้กับไม้กางเขนด้วยมือของเขาเอง

ตะปูสิบสามอันก็เป็นเขาที่ค่อย ๆ ตอกมันเข้าไปในร่างกายของเธอทีละอัน ความเจ็บปวดราวกับหัวใจจะแตกสลาย เลือดสีแดงสดย้อมใบหญ้าสีเขียวจนกลายเป็นสีแดง

ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นก่อนจะหลับตาลง

เป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและสะใจของยูริ

เธอไม่อยากนึกถึงมันเลย ทุกครั้งที่นึกถึงความเจ็บปวดราวกับหัวใจจะแตกสลายก็กลับมาอีกครั้ง

“ไปช่วยเขาเองสิ” หนิงหนิงรู้สึกโมโหนิด ๆ จึงโยนวาเซียลงจากเตียง

“ใจร้าย”

วาเซียสะบัดหางแล้วเดินจากไปอย่างหงุดหงิด

มันเพิ่งจะออกไป พยาบาลที่มาตรวจเวรวันนี้ก็มาถึงพอดี

พยาบาลชื่อหลินเค่อ

หนิงหนิงนอนโรงพยาบาลโดยไม่มีใครดูแล ไม่มีใครซื้อข้าวให้เธอ

เธอไม่มีเงินจ้างพยาบาลพิเศษ และจ้าวเฉิงหยวนก็ไม่สนใจดูแลเธอ

เธออยู่คนเดียวมาตลอด หลินเค่อพยาบาลเวรสังเกตเห็นว่าเธอไม่ได้กินข้าวมาทั้งวัน เห็นแล้วทนไม่ได้จึงคอยช่วยดูแลเธอ ซื้อข้าวมาให้และคอยเตือนให้เธอกินข้าว

หลินเค่ออายุยังน้อย เพิ่งทำงานได้ไม่นาน

เมื่อเธอเดินเข้ามา หนิงหนิงยังไม่ได้นอนเธอนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย

เธอสวมชุดผู้ป่วยสีขาวปล่อยผมยาวสยาย ห้องผู้ป่วยก็ค่อนข้างมืด

หลินเค่อกุมหน้าอกตัวเอง “คุณทำฉันตกใจหมดเลย”

หลังจากตรวจร่างกายให้หนิงหนิงตามปกติแล้ว หลินเค่อพูดว่า “คุณอาการดีขึ้นมากเลยนะคะ”

หนิงหนิงจ้องมองเธอ ที่บริเวณหัวใจของเธอมีเงาดำก้อนหนึ่ง

เงาแห่งความตาย

เมื่อเทียบกับเมื่อไม่กี่วันก่อน เงานั้นดำขึ้นและหนาแน่นขึ้น

พยาบาลคนนี้ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด วันนี้ก็คงต้องตาย

หลินเค่อก้มลงมองเสื้อผ้าของตัวเอง

วันนี้ก็ไม่ได้เปื้อนอะไรนี่นา

ไม่กี่วันมานี้ ทุกครั้งที่เธอเข้ามาหนิงหนิงมักจะจ้องมองที่หน้าอกของเธอ

หลินเค่อทนไม่ไหวจึงถามขึ้น “มีอะไรเหรอคะ?”

หนิงหนิง “ไม่มีอะไร”

หลินเค่อตกใจ “คุณพูดได้ด้วยเหรอ”

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งเดือนแล้ว เธอไม่เคยพูดอะไรสักคำ

เธอตั้งใจว่าจะพาเด็กคนนี้ไปเอกซเรย์ดูว่าเส้นเสียงมีปัญหาหรือเปล่า

ตอนนี้ปัญหาได้รับการแก้ไขแล้ว

“รอฉันแป๊บนึงนะ ฉันจะไปตักข้าวให้” หลินเค่อพูด

เธอเดินออกไป สักพักก็กลับมาพร้อมซาลาเปาหลายลูกและโจ๊กหนึ่งชาม

เธอวางอาหารลงบนโต๊ะ

ซาลาเปาเพิ่งออกจากหม้อได้ไม่นาน ยังมีไอร้อนลอยขึ้นมา กลิ่นหอมของโจ๊กลอยเข้าจมูก

หนิงหนิงไม่ขยับตัว

“จะกินทีหลังเหรอ?” หลินเค่อถาม

หนิงหนิงพยักหน้า

เดี๋ยวทุกอย่างจะเข้าไปอยู่ในท้องของวาเซีย

เธอไม่จำเป็นต้องกินอาหาร

วาเซียชอบอาหารในโลกนี้มาก ทุกครั้งจะกินจนหมดเกลี้ยง

และชอบแสดงท่าทีดูถูกต่อพฤติกรรมที่ไม่รู้จักของดีของเธอ

หลินเค่อตรวจห้องผู้ป่วยอีกรอบ

ก่อนจะจากไป เธอยิ้มและกำชับหนิงหนิง “ถ้ามีอะไร ก็เรียกฉันนะคะ”

หนิงหนิงเรียกเธอไว้ “ขอบคุณที่คอยดูแลฉันมาหลายวันนี้ เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ คุณส่งลูกแก้วคริสตัลมาให้ฉันได้ไหม?”

หลินเค่อทำหน้าสงสัย

เธอครุ่นคิดถึงประโยคของหนิงหนิง แต่ก็ไม่เข้าใจว่ามันมีเหตุผลตรงไหน

เธอรู้สึกโมโหเล็กน้อย “ทำไมฉันต้องให้ลูกแก้วคริสตัลกับคุณด้วย?”

หนิงหนิงพูดอย่างช้า ๆ ว่า “นี่คือค่าตอบแทน”

หลินเค่ออึ้งจนพูดไม่ออก