แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 30 หนิงหนิงมาถึงวิลล่า

บทที่ 30 หนิงหนิงมาถึงวิลล่า

ทั้งสามคนเดินออกจากห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์

“วาเซีย อยู่เฝ้าบ้านนะ” หนิงหนิงสั่ง

วาเซียค่อย ๆ หดอุ้งเท้าที่กำลังจะก้าวออกจากประตูกลับมา

ถูกจับได้ซะแล้ว

วาเซียเดินเข้ามาถูไถขาของหนิงหนิง แล้วนอนกลิ้งไปมาบนพื้น

หนิงหนิงพูดว่า “ว่านอนสอนง่ายหน่อยสิ”

วาเซียลุกขึ้นแล้วเดินหูตกเข้าไปข้างใน

[อาาา แมวน้อยขี้อ้อนอะไรแบบนี้ ขอป้าหอมสักทีนะ!]

[ฉันเอาให้แมวที่บ้านดู มันบอกว่าแกล้งทำอย่าไปเชื่อ]

[นี่สินะที่เรียกว่าแมวบ้านคนอื่น?]

[เดี๋ยวนะ หรือว่าแมวตัวนี้เป็นของปลอม?]

ประตูปิดลงดังปังจากด้านใน

หนิงหนิงรีบเอามือปิดหู

วาเซียโกรธแล้ว

หลี่หลุนและเจียงเจ๋อยี่ตกใจจนสะดุ้ง

“ประตูนี้ไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ?”

หนิงหนิงตอบ “ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ”

เธอหยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นมา

เจียงเจ๋อยี่รีบเดินเข้าไปข้าง ๆ “ผมช่วยถือให้นะ”

ระยะทางจากตรงนี้ไปถึงประตูยังอีกไกลพอสมควร อีกทั้งหนิงหนิงก็ใส่รองเท้าส้นสูงด้วย

เมื่อเขาเดินมาหยิบกระเป๋า สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

“หนักจัง!”

หนิงหนิงดึงกระเป๋ากลับมาจากมือของเขา

“ฉันถือเองค่ะ”

เธอถือกระเป๋าเดินนำหน้าไป

เจียงเจ๋อยี่ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

ช่างน่าอับอายจริง ๆ

หนิงหนิงขึ้นรถ แขกคนสุดท้ายได้รับการรับตัวเรียบร้อยแล้ว

พี่น้องตระกูลเจียงที่ออกเดินทางเป็นคนแรกได้มาถึงจุดนัดพบที่วิลล่าหลังใหญ่แล้ว แขกคนอื่น ๆ ก็กำลังจะทยอยมาถึงเช่นกัน

ทางรายการได้ทุ่มเงินจำนวนมากเพื่อเช่าวิลล่าหลังใหญ่แห่งหนึ่ง ที่ถนนวงแหวนเหนือเขตสี่เพื่อใช้เป็นวิลล่าสำหรับสังเกตการณ์ประจำซีซั่นนี้

ต่อจากนี้ พี่น้องทั้งสามคู่จะต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เป็นเวลาสามเดือน

วิลล่าหลังนี้มีทั้งหมดสี่ชั้น

ห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่ง เป็นพื้นที่ส่วนกลางสำหรับทำกิจกรรมร่วมกัน

ส่วนสามชั้นที่เหลือด้านบน จะแบ่งกันอีกครั้งหลังจากที่ทุกคนมาถึงครบแล้ว

พี่น้องตระกูลจี๋ก็มาถึงแล้ว

จี๋เสี่ยวเสี่ยวเป็นแฟนคลับของเจียงเจิน เมื่อได้เจอไอดอลในดวงใจเธอรู้สึกตื่นเต้นมาก

พอเจียงเจินรู้เรื่องนี้ จึงรีบเซ็นชื่อให้เธอทันที

เจียงฉือซิงกับจี้ซางอายุห่างกันไม่กี่ปี ทั้งสองคนชอบเล่นเกมเหมือนกันจึงมีเรื่องคุยกันถูกคอ

จี้ซางเป็นคนเป็นกันเอง พี่น้องตระกูลเจียงก็ไม่ได้ถือตัว

ทั้งสี่คนนั่งคุยกันที่โซฟาในห้องรับแขก พูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน แม้จะเพิ่งเจอกันครั้งแรกแต่ก็ไม่รู้สึกเขินอายแต่อย่างใด

หลังจากผ่านไปสักพัก มีเสียงดังมาจากทางเข้าทั้งสี่คนหยุดการสนทนาและหันไปมองพร้อมกัน

หนิงเหนียนเดินออกมาพร้อมกระเป๋าเดินทาง

รอยยิ้มที่มุมปากของเจียงเจินหายไป

ห้องนั่งเล่นเงียบลงทันที

เจียงฉือซิงนั่งกอดอกไขว่ห้าง

“หึ”

ห้องนั่งเล่นเงียบมาก เสียงหึเย็นชานั้นดังชัดเจน

จี๋เสี่ยวเสี่ยวที่กำลังลังเลว่าจะทักทายดีไหม เธอรีบลดมือที่กำลังจะยกขึ้นลง

บรรยากาศดูจะตึงเครียดขึ้นมาทันที

หนิงเหนียนหยุดชะงัก สายตาเลื่อนไปมองเจียงฉือซิง

เจียงฉือซิงยักไหล่ใส่เขา มาเลยเขาไม่กลัวอะไรทั้งนั้น

หนิงเหนียนมองข้ามเขาไป แล้วมองไปยังฝั่งตรงข้าม

เจียงเจินและคนอื่น ๆ นั่งอยู่บนโซฟาด้านนอก หนิงเหนียนเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงฉือซิงยิ่งชัดเจนขึ้น เขาอ้าปากพูด “นาย…”

หนิงเหนียนเดินผ่านโซฟาไป แล้วนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม

เจียงฉือซิงอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น

เขาลุกพรวดขึ้นยืนทันที

หนิงเหนียนเงยหน้าขึ้นมองสายตาเรื่อยเฉื่อยกวาดมองเขาแวบหนึ่ง แค่สายตาเบาบางนั้นก็ทำให้เจียงฉือซิงโมโหขึ้นมาในทันที

“นายหมายความว่ายังไง?”

ดูเหมือนอีกเพียงวินาทีเดียวก็จะมีการปะทะกันแล้ว

ผู้ชมต่างตื่นเต้นกันมาก รายการนี้สนุกสนานเร้าใจจริง ๆ

[ตีกันเลย ตีกันเลย!]

เจียงเจินรีบดึงเจียงฉือซิงให้นั่งลง

“ใจเย็น ๆ หน่อย”

เจียงฉือซิงโกรธจัด “เมื่อก่อนเขารังแกพี่ขนาดนั้น ตอนนี้ยังกล้ามาวนเวียนอยู่ข้าง ๆ พี่อีก มันหมายความว่ายังไง?”

เขาพูดกับเจียงเจิน แต่คำพูดกลับส่งถึงหูหนิงเหนียน

เจียงเจินก็เริ่มรำคาญหนิงเหนียนแล้วเหมือนกัน

ทำไมเขายังต้องมาร่วมรายการด้วยนะ

ไม่ใช่ว่าไม่สนใจเธอแล้วหรอกเหรอ

เธอถูกแฟนคลับของหนิงเหนียนด่ามานานขนาดนี้ เธอก็รู้สึกแย่มาก

แต่ก็ชินแล้ว เธอกับหนิงเหนียนไม่ถูกกันมาตั้งแต่เด็ก

เจียงชูเหมยรักและเอ็นดูหนิงเหนียนมาตั้งแต่เล็ก ตอนเด็ก ๆ เจียงเจินเกลียดเจียงชูเหมยมาก และยิ่งเกลียดหนิงเหนียนมากกว่า

จนกระทั่งต่อมาเจียงชูเหมยเสียชีวิต หนิงเหนียนถูกพ่อเลี้ยงและครอบครัวใหม่ทารุณเธอรู้สึกแค่ว่าสมน้ำหน้าและสะใจ

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหนิงเหนียนเป็นแบบเอาเป็นเอาตายกันขนาดนั้น

ตอนนี้เธอกลับมาอยู่ที่ตระกูลเจียงแล้วและตัดขาดจากอดีตทั้งหมด หนิงเหนียนจะคิดอะไรหรือทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับเธอ เธอไม่อยากพัวพันกับหนิงเหนียนอีกต่อไปแล้ว

จะพูดว่าโชคชะตาหมุนเวียนเปลี่ยนไปหรือไง?

แต่ก่อนเขาไม่สนใจเธอ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเขาที่พยายามเข้าหาเธอ

เจียงเจินคิดแล้วรู้สึกดีใจอยู่บ้าง เธอจึงจับมือเจียงฉือซิงพลางพูดว่า “พอเถอะ อย่าพูดอีกเลย ไม่ได้ตกลงกันแล้วเหรอว่าจะฟังฉัน?”

เจียงฉือซิงทำหน้างอง้ำ แต่ก็ยอมหุบปาก

เจียงเจินยิ้ม

เจียงฉือซิงจะเชื่อฟังและคอยปกป้องเธอ นี่แหละคือน้องชายที่แท้จริงของเธอ

ผู้ชมทนดูต่อไปไม่ไหว

[องค์ชายยังคงหยิ่งผยองเหมือนเดิมเลย นึกว่าเจินเจินจะคอยเอาอกเอาใจเขาซะอีก]

[ทำไมเจินเจินถึงได้โง่แบบนี้นะ ทำไมต้องห้ามด้วย ปล่อยให้น้องชายซัดเขาให้ตายไปเลย!]

[อย่าเลย เขามาที่นี่ก็แค่จะมาก่อเรื่องเท่านั้นแหละ ถ้าทำร้ายเขาจริง ๆ ก็เท่ากับว่าเราหลงกลเขาน่ะสิ]

[เจินเจินอย่าไปสนใจเขาเลย ปล่อยให้เขาแสดงไปคนเดียวเถอะ!]

[ตอนนี้เจินเจินของพวกเรามีน้องชายซิงซิงแล้ว องค์ชายอย่ามายุ่งเกี่ยว!]

[ถอยไป! ถอยไป! ถอยไป!]

…

เจียงเจินเป็นผู้นำในการสร้างบรรยากาศให้คึกคักขึ้นมาใหม่

ทั้งสี่คนจงใจทำเป็นไม่สนใจหนิงเหนียน

หนิงเหนียนก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถือ ไม่มองพวกเขาเช่นกัน

เพียงแต่ว่าแม้เขาจะดูเงียบ ๆ แต่รัศมีความโดดเด่นกลับแรงกล้ามาก

คนหน้าตาดีมักจะมีเสน่ห์ดึงดูดติดตัวมาแต่กำเนิด และหนิงเหนียนก็เป็นคนที่หล่อเกินไป

จี๋เสี่ยวเสี่ยวใจลอยไปแล้ว แม้กำลังคุยกับคนอื่นอยู่แต่สายตาก็มักจะเหลือบมองหนิงเหนียนโดยไม่รู้ตัว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หนิงหนิงก็มาถึง

เธอลงจากรถ แสงแดดค่อนข้างแสบตาเธอจึงกดหมวกลงเล็กน้อย ถึงค่อยรู้สึกดีขึ้น

ช่วงนี้ได้รับแสงจันทร์มากขึ้นร่างกายนี้ก็ดีขึ้นมาก

หลี่หลุนเปิดท้ายรถเพื่อหยิบกระเป๋าเดินทาง

มีแมวดำตัวหนึ่งนั่งอยู่บนกระเป๋า กำลังกะพริบตาสีเขียวมองเขา

“แมว… มันขึ้นรถมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

วาเซียกระโดดลงจากรถ เดินไปที่ข้างเท้าของหนิงหนิงแล้วยืดเส้นยืดสาย

หนิงหนิงไม่รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่ที่เธอช่วยวาเซียเอาไว้เขาก็ไม่เคยห่างจากเธอเกินหนึ่งวัน โดยเฉพาะครั้งนี้ที่ต้องห่างกันถึงสามเดือน

วาเซียอาจจะทิ้งเธอไปเที่ยวเล่นได้ แต่ทนไม่ได้ที่เธอจะทิ้งเขา แม้จะไม่ใช่การทิ้งจริง ๆ ก็ตาม

หนิงหนิงก้มตัวลงจะอุ้มวาเซีย แต่เขากลับหลบหลีก

วาเซียยังคงโกรธเธออยู่

เจียงเจ๋อยี่พูดว่า “แมวตัวน้อยนี่ อารมณ์ร้อนใช้ได้เลยนะครับ”

หนิงหนิงถามว่า “ให้เขาอยู่ที่นี่ด้วยได้ไหม?”

วาเซียเงยหน้ามองเธอ

หลี่หลุนพูดอย่างลำบากใจว่า “เรื่องนี้ต้องดูว่าแขกคนอื่น ๆ จะเห็นด้วยหรือเปล่า เพราะต่อไปต้องอยู่ด้วยกัน บางคนก็ไม่ชอบสัตว์”

หนิงหนิงพยักหน้า “ได้ ฉันจะลองถามดู”

วาเซียจะต้องทำให้พวกเขายอมรับได้แน่นอน ถึงยังไงเขาก็เป็นปีศาจไม่ใช่แมวจริง ๆ

หนิงหนิงหยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นมา วาเซียกระโดดขึ้นไปบนกระเป๋า อารมณ์ของเขาเริ่มดีขึ้นมาบ้างแล้ว

วาเซียนอนราบอยู่บนกระเป๋าเดินทาง หันก้นมาทางหนิงหนิง

หนิงหนิงยิ้มน้อย ๆ แล้วเดินเข้าไปในวิลล่า

เจียงเจ๋อยี่ที่อยู่ด้านหลังมองเธอจนตาลายไปหมดแล้ว

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ต้องออกกำลังกาย! เพิ่มความเข้มข้นในการออกกำลังกาย!

เสียงส้นรองเท้าสูงที่กระทบกับพื้นดังก้องไปทั่ว ได้ยินตั้งแต่ก้าวเข้าประตูมา

กึก กึก

ทุกคนในห้องนั่งเล่นได้ยินเสียงนั้น จึงเงียบกริบลง

มีผู้ชมในห้องไลฟ์ได้ยินเสียงและเริ่มคอมเมนต์

[เสียงรองเท้าคู่นั้น ของปลอมมาถึงแล้วล่ะมั้ง?]

[เหลือแค่เธอคนเดียวแล้ว นอกจากเธอจะมีใครอีก]

[คิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญหรือไง ถึงได้มาเป็นคนสุดท้าย]

[ตั้งใจใส่รองเท้าส้นสูงมา กลัวคนอื่นจะไม่รู้ว่าตัวเองมาหรือไง คิดว่าคนอื่นจะยินดีต้อนรับเธอมากนักเหรอ?]

[น่ารำคาญจริง ไปให้พ้นได้ไหม!]

[น้องชายซิงซิงตกอยู่ในอันตราย เจินเจินก็อันตรายด้วย!]

[เจินเจินยังนั่งอยู่ด้านนอกสุด กลัวว่าถ้าของปลอมมาแล้วจะคลั่งขึ้นมา!]

เจียงฉือซิงลุกขึ้นยืน “พี่ สลับที่นั่งกับผมไหม”

สีหน้าของเจียงเจินซีดเผือด “ได้”

เจียงฉือซิงนั่งอยู่ด้านนอก เอียงตัวบังเจียงเจินที่อยู่ด้านหลังใบหน้าหม่นหมองของเขาจ้องมองไปที่ประตู

เสียงรองเท้าส้นสูงเงียบหายไป

เงาดำ ๆ เคลื่อนผ่านมุมห้องเข้ามา

เมี๊ยว

มันร้องออกมาหนึ่งครั้ง

แมวตัวเล็กสีดำสนิททั้งตัว จ้องมองพวกเขาด้วยดวงตาสีเขียวมรกต

แมว?

ทุกคนในห้องนั่งเล่นชะงักไปครู่หนึ่ง

“วาเซีย อย่าเพิ่งเข้าไปนะ”