แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 29 หนิงหนิงที่เปลี่ยนไป

บทที่ 29 หนิงหนิงที่เปลี่ยนไป

ระยะทางยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

จากระยะไกล เห็นสวนที่เต็มไปด้วยดอกกุหลาบกำลังบานสะพรั่งราวกับเปลวไฟ

รถจอดลงที่หน้าคฤหาสน์ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน

ความคิดเห็นบนหน้าจอว่างเปล่าไปชั่วขณะ

ก่อนที่ข้อความขนาดใหญ่สีรุ้งจะไหลผ่านมา

[ฮ่าๆๆๆๆ ฉันบอกแล้วไงว่ายังมีคฤหาสน์กุหลาบอีก!]

ผู้ชมราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน

หลี่หลุนและเจียงเจ๋อยี่ลงจากรถ และกำลังยืนอยู่หน้าประตูรั้วเหล็ก

ดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า คฤหาสน์ทั้งหลังจมอยู่ในเงามืด

บนประตูเหล็กและรั้วเหล็กรอบ ๆ คฤหาสน์ มีเถากุหลาบเลื้อยพันอยู่กลายเป็นกำแพงดอกกุหลาบ

กลิ่นหอมของดอกกุหลาบลอยอบอวลอยู่ในอากาศ

หลี่หลุนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ช่างหอมจริง ๆ

เจียงเจ๋อยี่กดกริ่งประตู

เสียงของหนิงหนิงดังแผ่วเบาลอดออกมา

“เปิดประตูเข้ามาได้เลย”

หลี่หลุนผลักประตูเข้าไป เสียงเอี๊ยดดังขึ้นประตูเหล็กก็เปิดออก

กลิ่นหอมของดอกกุหลาบโชยมาแรงกว่าเดิม

เมื่อไม่มีประตูเหล็กบังอีกต่อไป กุหลาบในสวนแห่งนี้ก็ยิ่งดูแดงสดและเร่าร้อนขึ้น

หลี่หลุนและเจียงเจ๋อยี่กลั้นหายใจ ถือกล้องถ่ายวิดีโอเพื่อบันทึกภาพคฤหาสน์กุหลาบ

เลนส์กล้องส่องผ่านสวนทั้งสวนขึ้นไปด้านบน

หลังคาทรงหอคอยหลายหลังรวมกัน บนหลังคาตรงกลางของคฤหาสน์มีนาฬิกาสีเทาติดตั้งอยู่

ดูไม่เหมือนคฤหาสน์ แต่เหมือนโบสถ์มากกว่า

เสากลมขนาดใหญ่สองต้นที่สองข้างของประตูหน้าทำหน้าที่รับน้ำหนักของคฤหาสน์ไว้ บนเสามีภาพนูนต่ำที่ซับซ้อนสลักไว้อยู่เป็นจำนวนมาก

บนผนังสีเทาดำมีเถาวัลย์กุหลาบไต่เลื้อยขึ้นไป จากโคนผนังไปจนถึงนาฬิกาที่อยู่บนยอดคฤหาสน์เต็มไปด้วยดอกกุหลาบสีแดงสด

ดูเหมือนดอกกุหลาบกำลังโอบกอดสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาสีดำนี้ไว้แน่น

หน้าต่างบานใหญ่ที่ทอดยาวจากเพดานจรดพื้น ประดับด้วยกระจกสีสันสดใส ส่องประกายระยิบระยับ

ช่างเงียบสงัดเหลือเกิน แม้แต่เสียงนกร้องก็ยังไม่ได้ยินแม้แต่น้อย

มีเพียงดอกกุหลาบที่กำลังเบ่งบานอย่างเงียบงัน

คฤหาสน์หลังนี้ดูลึกลับและน่าขนลุก แต่กลับแฝงไปด้วยความงดงามอย่างที่สุด

ราวกับปราสาทโบราณอันลึกลับที่มีแวมไพร์อาศัยอยู่เหมือนในภาพยนตร์

จินซุ่ยรีบแคปหน้าจออย่างบ้าคลั่ง

โอ้พระเจ้า

ดอกกุหลาบพวกนี้ขึ้นไปถึงบนหลังคาบ้านได้ด้วยเหรอเนี่ย

[ในที่สุดฉันก็รู้แล้วว่า ทำไมที่นี่ถึงได้ชื่อว่าคฤหาสน์กุหลาบ]

[น่ากลัวจังแต่ก็สวยมาก ใครเข้าใจความรู้สึกนี้บ้าง!]

[ฉันเข้าใจแล้ว นี่มันปราสาทเจ้าหญิงนิทรานี่นา!]

[อย่าบอกนะว่า ของปลอมอาศัยอยู่ที่นี่!]

[กระแสในโซเชียลนั่นกำลังฉันล้อเล่นแน่ ๆ ใครบอกว่าของปลอมอยู่ในศาลเจ้า

เก่าๆ กันล่ะ? ฉันเฝ้าดูไลฟ์สดจนนั่งรถไฟฟ้าเลยป้ายเลยเนี่ย!]

[นี่มันคฤหาสน์ของคุณหนูตัวปลอมเหรอ? ไม่นะ ฉันไม่เชื่อ]

[เป็นไปไม่ได้หรอก ตอนที่เธอพังครั้งล่าสุดเงินค่าผิดสัญญายังไม่พอจ่ายเลย แบรนด์ต่าง ๆ ก็ตามทวงอยู่ แต่หลังจากนั้นไม่รู้ทำยังไง จู่ ๆ ก็จ่ายได้ครบ คงขายทุกอย่างที่ขายได้ไปหมดแล้วล่ะ]

[คฤหาสน์หลังใหญ่ขนาดนี้ ต้องมีคนรับใช้สักคนสิ]

[เฮ้ย พอเธอพูดแบบนี้…]

[อย่าเพิ่งคิดเกินจริงไปหน่อยเลย จะเป็นการเช่าไม่ได้หรือไง]

[แค่เช่าวันเดียวก็แพงแล้วนะ ของปลอมนี่ยอมทุ่มสุดตัวเพื่อรักษาหน้าเลยนะ]

เจียงเจ๋อยี่ผลักประตูทางเข้าแล้วเดินเข้าไป มันมืดเกินไปเขาจึงเปิดประตูทิ้งไว้

กลางวันแสก ๆ แต่ในคฤหาสน์กลับไม่ได้เปิดม่าน ไฟก็ไม่เปิดแปลกประหลาดจริงๆ

“ดูสิ ฉันบอกแล้วว่าเช่าอยู่ รู้จักประหยัดไฟขนาดนี้”

เดินเข้าไปข้างใน ท่ามกลางความมืดสลัวมีดวงตาสีเขียวคู่หนึ่ง

หลี่หลุนตกใจจนกล้องถ่ายรูปเกือบหลุดมือ

เมี๊ยว

ไฟในห้องนั่งเล่นสว่างขึ้น

ทั้งสองคนกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับสายตาให้ชินกับความสว่างที่ผุดขึ้นอย่างฉับพลัน

“เฮ้ย!”

เจียงเจ๋อยี่อุทานออกมาอย่างอดไม่ได้

ตรงหน้าพวกเขาคือความหรูหราและงดงามอย่างที่สุด

คฤหาสน์กุหลาบสมกับชื่อเสียงที่ลือเลื่อง ภายในบ้านเต็มไปด้วยดอกกุหลาบ

[อ๊าาาา สวยมากเลย!]

ข้อความแสดงความคิดเห็นเริ่มคลั่งไคล้

[รูปปั้นนูนต่ำที่เป็นรูปเทวดาน้อยนั่นสวยมากเลย!]

[โอ้โห โอ้โห เวลาจะใช้ความรู้ถึงได้รู้ว่าเรียนมาน้อยไป ไม่ตั้งใจเรียนตอนปกติ ตอนนี้ได้แต่พูดว่าโอ้โหอย่างเดียว!]

[ดูเป็นสาวน้อยมากเลย ชอบมาก ๆ]

[ด้านนอกดูเหมือนสุสาน แต่ข้างในกลับเหมือนสวรรค์ ช่างเป็นความแตกต่างที่สวยงามจริง ๆ]

[เช่ามาเท่าไหร่ ฉันก็อยากเช่าบ้าง!]

ตัวอักษรขนาดใหญ่สีรุ้งปรากฏขึ้น

[น่ารำคาญจริง นี่มันคฤหาสน์ของหนิงหนิงเองนะ ไม่ได้เช่าที่ไหนมา]

จินซุ่ยรู้สึกโมโหจนแทบจะตายกับพวกคนเหล่านี้

เมี๊ยว

วาเซียส่งเสียงร้องอีกครั้ง

หลี่หลุนและเจียงเจ๋อยี่ตื่นจากภวังค์

พวกเขามองเห็นว่าเซียที่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่บนตู้ติดผนัง

แมวน้อยสีดำสนิททั้งตัว ดวงตาสีเขียว นอนขี้เกียจอยู่อย่างเกียจคร้าน

แมวน้อยตัวนี้น่ารักจังหลี่หลุนชอบแมว เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้แล้วซูมกล้องเข้าไป

วาเซียเอียงคอน้อย ๆ

นี่มันคืออะไรน่ะ?

แมวน้อยเอียงคอมองด้วยความสงสัย

ผู้ชมต่างหัวใจละลายไปตาม ๆ กัน

[แมวน่ารักจังเลย!]

[อยู่ที่ไหน ฉันจะย้ายเข้าไปเดี๋ยวนี้เลย! ฉันอยากลูบแมว!]

[ฉันก็อยากเช่าด้วย ไปต่อแถวรอกันเถอะ]

จินซุ่ยขมวดคิ้วแน่น

อ๊าาาาา!

ไม่ใช่ของเช่านะ ทำไมคนพวกนี้ถึงไม่ยอมฟังกันเลย!

วาเซียดมกล้องแล้วยื่นอุ้งเท้าออกมา ผลักกล้องให้ถอยหลังไปนิดหน่อย

หลี่หลุนรู้สึกได้ถึงความรังเกียจ

ช่างน่ารักจริง ๆ

เจียงเจ๋อยี่ก้มตัวลงแล้วพูดว่า “แมวน้อย พวกเรามารับคุณหนิงหนิง รู้ไหมว่าเธออยู่ที่ไหน?”

เขาแค่แกล้งพูดเล่น ๆ เท่านั้น

วาเซียส่งเสียงร้องไปทางชั้นสองสองสามครั้ง

หนิงหนิงที่อยู่ชั้นบน รีบลงมาทันที

เจียงเจ๋อยี่กับหลี่หลุนชะงักไป

ไม่จริงใช่ไหม?

พวกเขามองขึ้นไปที่ชั้นสอง

บนบันไดชั้นสอง มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่

เธอสวมหมวกฟางทรงกลมสีดำล้วน ประดับด้วยดอกกุหลาบสีแดงดอกหนึ่ง

ปีกหมวกกว้างบังใบหน้าของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นเพียงริมฝีปากสีแดงงดงามและคางที่ขาวผ่อง

รอบคอของเธอมีริบบิ้นผ้าไหมสีดำพันอยู่ ผูกเป็นโบว์ขนาดใหญ่ ตรงกลางโบว์มีอัญมณีสีแดงรูปพระจันทร์เสี้ยว ภายใต้แสงไฟอัญมณีสีแดงส่องประกายระยิบระยับ

ท่อนบนของเธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวผ้าไหมสีดำ ที่ปลายแขนเสื้อและคอเสื้อประดับด้วยลูกไม้หลายชั้น กระดุมที่คอเสื้อไม่ได้ถูกรัดเผยให้เห็นกระดูกสะบักอันงดงามแบบพร่างพราย

ส่วนด้านล่างเป็นกางเกงขาบานเอวสูงสีดำ เสื้อถูกสอดเข้าไปในกางเกงครึ่งตัว เผยให้เห็นเอวบางอรชร

เท้าสวมรองเท้าส้นสูงสีดำ

มือของเธอสวมถุงมือลูกไม้สีดำ ถือกระเป๋าเดินทางสีดำ เธอค่อย ๆ ก้าวเดินลงมา เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดัง กึก กึก ราวกับเสียงที่เหยียบย่ำลงบนหัวใจของผู้คนที่กำลังมองอยู่

หลี่หลุนและเจียงเจ๋อยี่มองด้วยความตกตะลึง

เธอเดินมาหยุดตรงหน้าหลี่หลุนและเจียงเจ๋อยี่เงยหน้าขึ้น ใต้หมวกนั้นเป็นใบหน้าที่งดงามประณีตพร้อมดวงตารูปดอกท้อที่คุ้นเคย

ไม่ผิดแน่ นี่คือหนิงหนิง

“ไปกันเถอะ” หนิงหนิงพูด

“ค…ครับ” เจียงเจ๋อยี่พูดติดอ่าง

ห้องไลฟ์สดเต็มไปด้วยคอมเมนต์จนแทบจะท่วมแล้ว

[นี่มันของปลอมหรือเปล่า?]

ไม่ใช่แค่พวกแอนตี้แฟนที่ไม่กล้าเชื่อ แม้แต่แฟนคลับที่เฝ้ามองหนิงหนิงมาตลอดก็ยังตกตะลึง

ในความทรงจำของพวกเธอ หนิงหนิงเป็นคนอ่อนโยน ขี้อาย เมื่อเจอกับความรักของพวกเธอ เธอมักจะหน้าแดงทำตัวไม่ถูกราวกับดวงจันทร์

แต่หนิงหนิงในตอนนี้ เป็นเหมือนดวงอาทิตย์ที่เจิดจ้าและเร่าร้อน

[โอ้โห สวยจังเลย…]

[สวยจนไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว]

[ตอนที่เธอเดินลงมาจากชั้นบน ในหัวผมมีเสียงดนตรีประกอบขึ้นมาเองเลย]

[ส้นสูงที่เธอสวมกระทบพื้น ทำให้หัวใจผมเต้นตามจังหวะ]

[บุคลิกเปลี่ยนไปมากเลยนะ]

[สมกับที่เป็นของปลอม หน้าตาสวยจนหาที่ติไม่ได้เลยจริง ๆ]

[ฉันชอบใบหน้านี้มากจริง ๆ ทำไมถึงต้องพังไปด้วยนะ โมโหจะตายอยู่แล้ว]

[การเปลี่ยนแปลงบุคลิกแบบนี้ ฉันก็ชอบนะ]

[เหมือนกับว่าเธอกลายเป็นตัวร้ายไปแล้ว]

[เธอจะกลายเป็นตัวร้ายบ้าอะไร ใครไปทำอะไรเธอที่ไหน? ที่จริงเธอต่างหากที่ทำผิดต่อตระกูลเจียง ทำผิดต่อเจินเจิน แล้วตอนนี้ก็ยังไม่ได้ขอโทษเจินเจินด้วยซ้ำ]

[บางคนนี่นะ แค่อีกฝ่ายหน้าตาดีก็พร้อมจะแก้ต่างให้ทุกอย่างเลย]

[ฉันแก้ต่างให้เธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แค่เห็นว่าหน้าตาดีมันก็ไม่ได้หมายความว่า ฉันชอบเธอนี่ ทำไมหรือว่าฉันจะดูก็ไม่ได้แล้ว?]