แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 4 คำทำนายเป็นจริง

บทที่ 4 คำทำนายเป็นจริง

เพื่อนร่วมงานของหลินเค่อถือชามข้าวเดินออกมา แล้วยืนเรียงข้างกันพร้อมถอนหายใจ

หลินเค่อถาม “เกิดอะไรขึ้นข้างล่างเหรอ?”

“จะเกิดอะไรได้ คนไข้เป็นคุณยายที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว เมื่อวานถูกส่งมาที่นี่ตอนอาการหนักแล้วเลยช่วยไว้ไม่ได้ ญาติคนไข้ก็เลยมานั่งประท้วงที่โรงพยาบาลโทษว่าหมอรักษาไม่ดี ทั้ง ๆ ที่พวกเขานั่นแหละที่พามาส่งช้าเกินไป”

“ถ้าเป็นปัญหาเรื่องหัวใจแล้วทำไมหัวหน้าแผนกหวังถึงอยู่ที่นั่นล่ะ?”

เพื่อนร่วมงานชะโงกหน้าไปดู “คงออกไปรับอาหารมั้ง ภรรยาเขาต้องเอาอาหารมาส่งให้แน่ ๆ นั่นไงในมือยังถือกล่องข้าวอยู่เลย”

“น่าอิจฉาจังเลย แต่งงานมานานขนาดนี้ ลูก ๆ ก็โตกันหมดแล้วแต่ความสัมพันธ์ยังดีขนาดนี้”

“อย่าดูเลย คงมีคนแจ้งตำรวจไปแล้วล่ะ รีบกินให้เสร็จเร็วพวกเราต้องไปทำงานต่อนะ” เพื่อนร่วมงานตบไหล่หลินเค่อแล้วสะดุ้งตกใจ “ทำไมหน้าเธอซีดขนาดนี้ล่ะ?”

เลือดสีแดงสดกระจายอยู่ทั่ว มันย้อมข้าวร้อน ๆ ที่ยังกินไม่ทันหมด

หลินเค่อกัดฟันแน่นทั้งที่เป็นหน้าร้อน แต่ร่างกายของเธอกลับเย็นเฉียบไปทั้งตัว

ร่างทั้งร่างของเขาดำสนิท ผมยาวปิดบังดวงตา แต่มันไม่อาจปิดบังจิตวิญญาณที่เต็มไปด้วยความแค้นของเขาได้

สายตาของหลินเค่อกวาดมองไปในฝูงชน

ห่างออกไปสองคนจากด้านหลังของชายที่กำลังทะเลาะกับหัวหน้าแผนกหวัง มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่

เขาสวมชุดสีดำทั้งตัวไว้ผมยาว ปลายผมปิดบังดวงตาของเขาไว้

ขาของหลินเค่ออ่อนแรง เพื่อนร่วมงานรีบเข้ามาประคองเธอไว้ “เธอเป็นอะไรไปเนี่ย?”

หลินเค่อส่ายหน้าจับเสื้อเพื่อนร่วมงานแล้วถามอย่างร้อนรน “เด็กหนุ่มผมยาว ที่ใส่ชุดดำคนนั้นเป็นใครเหรอ?”

เพื่อนร่วมงานมองแล้วพูดว่า “ดูเหมือนจะเป็นหลานชายของคุณยายคนนั้นนะ ได้ยินมาจากครอบครัวนั้นว่าหลานชายคนนี้เติบโตมากับคุณยายตั้งแต่เด็ก แต่ดูเหมือนเด็กคนนี้จะไม่ค่อยกตัญญู ตอนคุณยายเสียชีวิตเขาก็ไม่พูดอะไรสักคำ”

หลินเค่อล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยมือที่สั่นเทา

ตอนที่หนิงหนิงทำนายดวงให้เธอนั้นเป็นช่วงก่อนอาหาร ตอนนั้นคนกลุ่มนี้ยังไม่มา

หนิงหนิงอยู่ในโรงพยาบาลตลอด เธอไม่มีแม้แต่โทรศัพท์มือถือ

ห้องผู้ป่วยของหนิงหนิงอยู่ทางซ้ายสุดของระเบียง ส่วนห้องฉุกเฉินอยู่ที่ชั้นหนึ่ง เธอไม่เคยออกจากห้องผู้ป่วยเลย

หลินเค่อไม่มีเวลาอธิบายให้เพื่อนร่วมงานฟัง เธอรีบออกจากโรงอาหารอย่างเร่งรีบ เพื่อหาที่เงียบ ๆ โทรแจ้งตำรวจ

“สวัสดีค่ะ ฉันต้องการแจ้งความว่ามีคนถือมีดก่อเหตุในโรงพยาบาล…”

…

“รีบมาด่วนเลยนะคะ แต่ตอนมาอย่าเปิดไซเรนอย่าใส่เครื่องแบบตำรวจมานะคะ คนร้ายอารมณ์ไม่ค่อยปกติ”

หลินเค่อคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเสริมว่า “เขาอาจจะมีของแปลก ๆ ติดตัวอยู่ด้วย อย่างพวกที่สามารถทำให้เกิดหมอกได้ เพื่อช่วยในการเคลื่อนไหวของเขา”

ในคำทำนายของหนิงหนิงได้กล่าวถึงเรื่องหมอกลอยขึ้นมา

หมอกนั้นเธอคิดว่าน่าจะเป็นตัวช่วยที่สำคัญที่สุดของเด็กหนุ่มคนนั้น

หลังจากวางสาย หลินเค่อกุมหัวใจที่เต้นรัวแรง

จากสถานีตำรวจมาที่นี่ต้องใช้เวลาประมาณสิบนาที ในระหว่างนี้เธอไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะลงมือทำอะไรรุนแรงขึ้นมาหรือเปล่า

เธอกำหมัดแน่น เดินลงบันไดมาถึงที่ประตู

เธอรีบมองหาชายหนุ่มคนนั้นอย่างรวดเร็ว เขาสวมเสื้อฮู้ดสีดำมือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋าเสื้อ

หลินเค่อตะโกนใส่คนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ “พวกคุณยืนมุงดูอะไรกัน ที่บ้านไม่มีคนป่วยที่ต้องดูแลหรือไง”

พอเธอพูดจบ คนรอบข้างก็แยกย้ายกันไปหลายคน เหลือเพียงแค่ไม่กี่คน

หัวใจของหลินเค่อเต้นรัวเร็วเธอเบียดตัวไปข้าง ๆ หัวหน้าแผนกหวังแล้วผลักเขาออกไปด้านข้าง

“เกิดอะไรขึ้นคะ เล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?”

ชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าสำรวจเธอด้วยสายตา “คุณเป็นแค่พยาบาล จะมีประโยชน์อะไรถ้าเล่าให้คุณฟัง?”

หลินเค่อไม่ยอมแพ้ “พ่อฉันเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล จะไม่มีประโยชน์ได้ยังไง!”

ชายคนนั้นดูลังเลใจ แต่ก็เล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟังอีกครั้ง

พอเริ่มเล่าน้ำตาก็ไหลพราก เป็นเรื่องที่ทำให้ทั้งคนและสวรรค์ต้องโกรธแค้น

หลินเค่อพยักหน้าตามเพื่อถ่วงเวลา

“รอสักครู่นะคะ ฉันจะให้พวกเขาตรวจสอบดูก่อน ส่วนคุณกลับไปทำงานได้แล้ว”

หลินเค่อพูด พร้อมผลักหัวหน้าแผนกหวังเบา ๆ

หัวหน้าแผนกหวังกล่าวขอบคุณเสียงเบา แล้วเดินจากไป

หลินเค่ออดไม่ได้ที่จะมองไปทางเด็กหนุ่มชุดดำคนนั้น พอมองไปสายตาของทั้งคู่ก็สบประสานกันพอดี

เด็กหนุ่มเปิดเผยดวงตา จ้องมองเธออย่างดุดัน

หลินเค่อตกใจจนแทบหยุดหายใจ รีบก้มหน้าลงทันที

ชายคนนั้นพูดขึ้นอีกว่า “พวกคุณต้องให้คำอธิบายกับพวกเรา”

หลินเค่อรีบตอบ “ค่ะ ๆ รอให้พวกเราตรวจสอบให้ชัดเจนก่อน ถ้าเป็นความผิดของพวกเรา พวกเราจะรับผิดชอบแน่นอน หรือว่าพวกคุณกลับไปรอที่บ้านก่อนดีไหมคะการตรวจสอบต้องใช้เวลาสักหน่อย”

ชายคนนั้นยืนนิ่งไป ก่อนจะชี้หน้าหลินเค่ออย่างเกรี้ยวกราด “คุณก็เหมือนกับพวกนั้น กำลังหลอกผมอีกแล้ว คุณแค่อยากให้พวกเรากลับไปใช่ไหม!”

หลินเค่อถอยหลัง “ไม่ใช่ ๆ ใจเย็นก่อนนะคะ!”

เด็กหนุ่มคนนั้นร้องเรียกพ่อแล้วดึงแขนชายคนนั้นที่กำลังพุ่งเข้ามา

“เรากลับกันก่อนเถอะครับ!”

ชายคนนั้นสะบัดมือออก “ฉันกำลังพูดอยู่ อย่ามายุ่ง!”

เด็กหนุ่มเซถอยหลังไปหลายก้าว มีของบางอย่างร่วงออกมาจากกระเป๋าของเขา

มันคือมีดคัตเตอร์ที่ใช้กระดาษสีเหลืองห่อปลายแหลมไว้

หัวใจของหลินเค่อแทบจะหลุดออกมาจากลำคอ

ร่างกายของเธอตอบสนองได้เร็วกว่าความคิด

เธอพุ่งตัวเข้าไปตั้งใจจะคว้ามีดไว้ก่อน ทว่าเด็กหนุ่มไวกว่านั้นเขาก้มลงหยิบมีดขึ้นมาได้ก่อน

เขาสะบัดกระดาษเหลืองแผ่นนั้นออกแล้วโยนลงพื้น

หมอกขาวค่อย ๆ แผ่ขยายออกมาจากใต้เท้าของเขา

หมอกขาวนั้นแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ในพริบตาเดียวหมอกก็ปกคลุมบริเวณประตูลานจนมองเห็นได้เพียงเงาร่างของผู้คนเท่านั้น

เด็กหนุ่มคนนั้นเดินเข้ามาบีบคอของหลินเค่อไว้ทันที ปลายมีดจ่ออยู่ที่หัวใจของเธอ

เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากฝูงชน

หลินเค่อรู้สึกว่าร่างกายของเธออ่อนระทวยไปหมด แม้แต่แรงที่จะต่อต้านก็ยังไม่มี

เธอเดาว่าคงเป็นเพราะหมอกนั่นเป็นสาเหตุ

จบแล้ว

เธอกำลังจะตาย

เธอรู้สึกเสียใจมาก ถ้าฟังคำพูดของหนิงหนิงตั้งแต่แรกก็คงจะดี

มีดถูกเหวี่ยงลงมา หลินเค่อหลับตาลง

เมี๊ยว

เธอได้ยินเสียงแมวร้องดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เสียงนั้นชัดเจนมากราวกับดังอยู่ข้างหูของเธอ

หลินเค่อลืมตาขึ้นด้วยความสงสัย

ใบหน้าของเด็กหนุ่มบิดเบี้ยว ยังคงชูมีดค้างอยู่ในท่าเดิมปลายมีดแตะอยู่ที่เสื้อผ้า

เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีพลังบางอย่างกำลังขัดขวางไม่ให้เขาแทงลงไป

เขาดึงมือกลับ หลินเค่อคิดว่าเขาจะปล่อยเธอไปแล้วแต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะหวนกลับมาโจมตีอีกครั้ง ยกมีดขึ้นแล้วแทงลงมาอย่างรุนแรง

หลินเค่อตกใจกลัวจนต้องหลับตา

แต่ก็ยังไม่รู้สึกเจ็บ

เธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

ใบหน้าของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ทันใดนั้นก็มีเสียง ปัง ดังขึ้น!

มันเป็นเสียงปืน

มือของเด็กหนุ่มที่กำลังถือมีดถูกยิง มีดร่วงหล่นลงพื้นมาตามแนวลำตัวของหลินเค่อ

ตำรวจสองนายสวมหน้ากากป้องกันสารพิษวิ่งพรวดเข้ามาจากด้านหลัง

พวกเขาพุ่งเข้ามาเร็วราวกับสายฟ้า เร็วจนเด็กหนุ่มไม่ทันตั้งตัวก่อนจะถูกกดตัวลงกับพื้น

หลินเค่อล้มลงบนพื้น ตำรวจรีบเข้าไปประคองเธอขึ้นมา “คุณเป็นอะไรหรือเปล่า”

เธอส่ายหน้า

เธอมองดูเด็กหนุ่มที่ถูกกดทับอยู่ แทบไม่อยากเชื่อว่าตัวเองรอดชีวิตมาได้

ไม่มีใครตายสักคน ช่างน่าเบื่อจริง ๆ

วาเซียรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย มันยืดตัวบิดขี้เกียจแล้วกระโดดลงจากประตู เคลื่อนตัวผ่านหมอกขาวไปอย่างรวดเร็วราวกับเงาดำ

เพิ่งกลับมาถึงห้องพักมันก็ตะโกนเสียงดัง “รีบเรียกให้ฉันกลับมาทำไมกัน?”

หนิงหนิงนั่งอยู่บนเตียง กอดลูกแก้วคริสตัลของเธอไว้

“เรียกนายกลับมากินข้าว”

อาหารที่หลินเค่อเตรียมไว้ยังวางอยู่บนโต๊ะ ไม่มีใครแตะต้องแม้แต่คำเดียว

วาเซียพูด “…นาน ๆ ทีจะเรียกฉันเองสักครั้ง นึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นซะอีก แค่นี้เองเหรอ?”

หนิงหนิงพูดเสียงเรียบ ๆ “วันนี้มีเนื้อสัตว์ด้วยนะ”

ดวงตาของวาเซียเป็นประกายขึ้นมา “จริงเหรอ?”

มันกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะอาหาร เมื่อเห็นจานไก่ผัดเม็ดมะม่วงหิมพานต์หางของมันก็แทบจะม้วนเป็นดอกไม้

ท่าทางการกินของมันที่ก้มหน้าจุ่มลงในจานช่างดูไม่น่าดูเอาเสียเลย