แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 5 ปีศาจที่อาศัยอยู่ในโรงพยาบาล

บทที่ 5 ปีศาจที่อาศัยอยู่ในโรงพยาบาล

วาเซียเรอออกมา “เธอไม่กินเหรอ? มันอร่อยจริง ๆ นะ รสชาติต่างจากที่พวกนักรบตัวใหญ่เถื่อน ๆ ของจักรวรรดิโนซามานทำมากเลย”

หนิงหนิงพูดว่า “นายน่ะชอบกินทุกอย่างแหละ แม้แต่อาหารที่พวกนักรบเถื่อนพวกนั้นทำ นายก็ยังว่าอร่อย”

เธอกินแล้วมีแต่จะคลื่นไส้

วาเซียทำเสียงฮึมฮัม “ไม่เชื่อก็ช่างเถอะ”

ไม่กินก็ไม่กิน ดีเสียอีกจะได้เหลือให้มันกินเยอะ ๆ

หนิงหนิงนี่โง่จัง

วาเซียกินเสร็จแล้วกระโดดขึ้นเตียง เชิดคางขึ้นมองหนิงหนิง

หนิงหนิงเช็ดเศษอาหารที่ติดอยู่ที่ปากมันให้สะอาด “นายเป็นแมวนะ ต้องหัดล้างหน้าเองบ้างสิ”

วาเซียตอบสวนไปทันที “ไม่ ฉันเป็นปีศาจไม่ใช่แมว”

วาเซียนอนแผ่หลาอย่างสบายอารมณ์พลางครางกรร ๆ

“อ้อใช่แล้ว ตอนที่ฉันเพิ่งกลับมาถึง ฉันเห็นพยาบาลสาวเกือบจะถูกฆ่าเพื่อที่จะได้กินข้าวต่อไป ฉันเลยช่วยเธอเอาไว้”

หนิงหนิงลูบหัวมันขนช่างลื่นมือ สัมผัสแล้วรู้สึกสบาย

มือของเธอชะงักกลางคัน

วาเซียกระโดดขึ้น ย่อตัวลงจ้องมองไปด้านหน้าอย่างเงียบ ๆ

กลุ่มแสงสีทองกลุ่มหนึ่งบินผ่านประตูห้องตรงมาทางพวกเขา

กลุ่มแสงสว่างวาบกะพริบไปมา แล้วลอยเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

วาเซียสูดดมกลิ่น “หอมจังเลย”

อยากกินจังแต่ไม่รู้ว่าคืออะไร เอาไว้ก่อนละกัน

กลุ่มแสงนั้นลอยเข้าไปใกล้หนิงหนิง หนิงหนิงยื่นมือออกไปปัดทำให้กลุ่มแสงกระเด็นออกไปและตกลงบนพื้น

มันลอยขึ้นมาอีกครั้ง แล้วบินเข้าหาหนิงหนิงอีก หนิงหนิงยื่นมือออกไปปัดอีกครั้ง มันก็ถูกปัดกระเด็นออกไปอีกแต่มันก็ลอยขึ้นมาใหม่

เหตุการณ์เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

วาเซียหรี่ตามองรู้สึกสงสารจนทนดูไม่ได้ กลุ่มแสงดวงน้อยช่างน่าสงสารเหลือเกิน

หนิงหนิงเกลียดแสงสว่างที่สุด

หนิงหนิงตีกลุ่มแสงออกไปอีกครั้ง กลุ่มแสงตกลงบนพื้นมันลุกขึ้นมาอีกครั้ง เดินไปทางหนิงหนิงได้แค่สองก้าวแล้วก็หยุด แสงกะพริบสองสามทีก่อนจะบินไปยังประตูที่อยู่ในทิศทางตรงข้าม

วาเซียกระโดดลงจากเตียง “จะไปไหนน่ะ?”

หนิงหนิงก็ตามไปด้วย

กลุ่มแสงเล็ก ๆ ออกจากห้องผู้ป่วย มุ่งหน้าไปทางซ้ายล่องลอยผ่านระเบียงทางเดินที่มืดสนิท

ชั้นนี้เงียบมาก

กลุ่มแสงเล็กๆ ล่องลอยไปจนถึงช่องบันได เลี้ยวหนึ่งครั้งแล้วล่องลอยเข้าไปในประตูบันไดสีเทาทึมที่อยู่ด้านข้าง

วาเซียเดินนำหน้า หนิงหนิงตามหลังไป

แสงไฟในบันไดสว่างไม่มากนัก

หนิงหนิงเคยนอนฟังเสียงจากเตียง ทุกวันในโรงพยาบาลมักจะมีคนเล่าเรื่องผี

ที่นี่มีบรรยากาศน่าขนลุกเหมือนในเรื่องผี

แปลกที่ว่าหนิงหนิงไม่เคยเห็นผีในโรงพยาบาลเลย ทั้งที่เป็นพื้นที่ที่น่าจะมีผีเยอะ

กลุ่มแสงเล็ก ๆ หยุดอยู่ที่ประตูบันไดชั้นสิบสาม

ประตูชั้นสิบสามปิดลง

ด้านหน้ามีป้ายติดอยู่

[กำลังก่อสร้าง ห้ามผ่าน]

กลุ่มแสงดวงเล็กลอดผ่านประตูไปโดยตรง

ร่างของวาเซียกลายเป็นหมอกสีดำแล้วลอดผ่านประตูไปเช่นกัน

หนิงหนิงลองบิดลูกบิดประตู ประตูก็เปิดออก

เธอวิ่งตามวาเซียไป

ชั้นนี้เงียบกว่าชั้นอื่นในห้องผู้ป่วยไม่มีใครอยู่เลย

บนผนังตามทางเดินมีกระดาษสีเหลืองติดอยู่ บนกระดาษมีลวดลายประหลาด ๆ ที่วาดด้วยสีแดง

หนิงหนิงรู้จักสิ่งนี้ดี

มันเรียกว่ายันต์ป้องกัน

ข้างนอกมีคนขายของพวกนี้เยอะ มันสามารถป้องกันผีได้

โลกนี้มีผีอยู่มากมาย หรือก็คือวิญญาณนั่นเอง

หนิงหนิงสามารถรู้สึกถึงพลังเวทมนตร์ที่แผ่ออกมาจากด้านบน

บนพื้นยังมีภาพวาดที่หนิงหนิงอ่านไม่ออก วงกลมดูคล้ายกับวงเวทย์

แสงสว่างดวงเล็กลอยไปจนถึงปลายทาง ที่นั่นมีห้องอยู่ห้องหนึ่ง

ประตูห้องผู้ป่วยห้องนี้ถูกแปะด้วยยันต์เต็มไปหมด ปกคลุมทั่วทั้งบาน

กลุ่มแสงดวงเล็กหยุดอยู่หน้าประตู มันดิ้นรนอยู่สองสามครั้งพยายามจะบินถอยหลัง แต่สุดท้ายก็ถูกดูดเข้าไป

วาเซียวิ่งมาที่หน้าประตู แต่รีบถอยกลับมาทันที

ขนทั่วร่างของมันลุกชัน ปากส่งเสียงคำรามต่ำ

หนิงหนิงปกป้องมันไว้ข้างหลัง

หลังประตูนั้น มีกลิ่นอายของปีศาจ

ความชั่วร้ายบริสุทธิ์ที่ไม่มีสิ่งเจือปนใด ๆ

กลุ่มแสงดวงเล็กถูกปีศาจแย่งชิงไปแล้ว

หนิงหนิงรู้สึกถึงพลังงานอีกกระแสหนึ่ง

เหมือนแสงสว่างเล็ก ๆ ที่อบอุ่น มันอ่อนแอกว่าพลังปีศาจมาก

พลังทั้งสองแบบนี้เธอไม่ชอบเลย

หนิงหนิงรู้สึกไม่พอใจ ที่มีคนมาแย่งของของเธอต่อหน้าต่อตา

แม้ว่าเธอจะไม่ต้องการมัน แต่มันก็เป็นของของเธอ

เธอผลักประตูให้เปิดออก

บนเตียงผู้ป่วย มีเด็กชายคนหนึ่งนอนอยู่

เขาอายุราวสิบกว่าปี นอนหลับสนิท

ขนตาของเขากระตุก เหงื่อทำให้ผมที่หน้าผากเปียกชื้น

เขาดูทรมานมาก

มือและเท้าของเขาถูกล่ามด้วยโซ่เหล็กติดกับหัวเตียง

หนิงหนิงหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีทอง

เธอมองดูเด็กชายตัวน้อย ในร่างของเขาวิญญาณถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน

ครึ่งหนึ่งเป็นสีดำ อีกครึ่งหนึ่งเป็นสีทอง

หนิงหนิงมองเห็นใบหน้ามากมายในวิญญาณสีดำ พวกมันบิดเบี้ยวไปมา

พลังงานสองสายที่เพิ่งปรากฏเมื่อครู่มาจากเขา แต่ดูภายนอกแล้วไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ

“ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย!”

“ไปตายซะ ทำไมต้องเป็นฉันด้วย!”

“เจ็บจัง…”

“หอมจัง อยากกินจัง…”

….

ใบหน้าเหล่านั้นอ้าปากกว้างยื่นลิ้นยาวออกมา และเลียวิญญาณสีทองอย่างละโมบ

“คืนดวงแสงของฉันมา”

ใบหน้าเหล่านั้นหยุดเลีย แล้วหันมามองหนิงหนิงอย่างพร้อมเพรียงกัน

พวกมันหัวเราะร่าอย่างน่าสะพรึงกลัว เสียงหัวเราะแหลมแสบแก้วหูเยาะเย้ยถากถางความไม่รู้จักประมาณตนของหนิงหนิง

วาเซียรีบใช้อุ้งเท้าปิดหูทันที

น่าขยะแขยงจริง ๆ!

เหล่าปีศาจใบหน้าอัปลักษณ์พากันตื่นเต้น พวกมันบิดเบี้ยวไปมาราวกับหนอน บีบเค้นวิญญาณให้ผิดรูปผิดร่างไปหมด

พวกมันแลบลิ้นออกมายาวเหยียด อยากจะฉีกทึ้งร่างตัวเองแล้วกลืนหนิงหนิงลงไปให้ได้

“เธอแข็งแกร่งดีนะ มาเข้าร่วมกับพวกเราสิ”

หนิงหนิงยื่นมือออกไปบีบอากาศเบา ๆ ใบหน้าผีที่พุ่งเข้ามาด้านหน้าก็ชะงัก เสียงหัวเราะติดอยู่ในลำคอ รอยยิ้มยังค้างอยู่บนใบหน้าก่อนจะสลายไปเหมือนหมอก

ผีตนอื่นร้องกรีดเสียงหลอน แล้วถอยกรูดกลับไป

“คืนของของฉันมา” หนิงหนิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

วาเซียขยับหูเล็กน้อย “หนิงหนิง มีเสียงฝีเท้าดูเหมือนจะเป็นคน”

สีทองในดวงตาของหนิงหนิงจางหายไป เธอหันหลังกลับ

ช่างมันเถอะ ค่อยมาใหม่ตอนกลางคืน

“หนิงหนิง นี่แม่เองนะลูก…”

“ช่วยแม่ด้วย…”

หนิงหนิงหยุดฝีเท้า

วาเซียเร่งเธอ “ไม่มีเวลาแล้ว พวกเราต้องไปหลบก่อน”

คนและแมวหลบเข้าไปในห้องผู้ป่วยที่อยู่ข้าง ๆ

ฉินเจิ้งหยางมาถึงชั้นสิบสามทันที ในฐานะนักสืบอาชญากรรมที่ทำงานมาสิบกว่าปีเขารู้สึกได้ว่าพลังน่าสะพรึงกลัวที่เคยมีอยู่นั้นจางลงไปบ้างแล้ว

จี๋ไหลเพิ่งมาทำงานที่หน่วยสืบสวนพิเศษได้เพียงปีเดียว เขาไม่ได้มีความไวต่อสัมผัสขนาดนั้นเขาขมวดคิ้วแน่น

ยิ่งเข้าใกล้ห้องผู้ป่วยห้องนั้นเท่าไหร่ ความหวาดกลัวในใจก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

ทั้งสองคนเดินเข้าใกล้ห้องผู้ป่วย จี๋ไหลกำลังจะผลักประตูเข้าไป

ฉินเจิ้งหยางรีบยกแขนกันไว้

จี๋ไหลเม้มริมฝีปากแน่น ไม่พูดอะไร

ฉินเจิ้งหยางค่อย ๆ ผลักประตูเปิดอย่างระมัดระวัง แต่แล้วสายตาก็พลันมืดมิด เห็นใบหน้าผีนับร้อยกำลังยิ้มอย่างน่าขนลุก

เสียงหึ่ง ๆ ดังอื้ออึงข้างหูจนไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น

พวกมันยิ้มอย่างน่าขนพองและพยายามจะลากเขาเข้าไปข้างใน

จี๋ไหลรีบล้วงยันต์แผ่นหนึ่งออกมาจากอก จุดไฟแล้วโยนเข้าไปในห้อง

เสียงร้องครวญครางของวิญญาณดังก้องไปทั่ว

ฉินเจิ้งหยางรีบฉวยจังหวะนั้นปิดประตูอย่างแรง

จี๋ไหลประคองฉินเจิ้งหยางไว้ พลางถามด้วยความกังวล “อาจารย์ ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?”

ฉินเจิ้งหยางหอบหายใจก่อนส่ายหน้า “พลังของปีศาจตนนี้แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ คืนนี้เราต้องจัดการมันให้ได้”

ต้องรีบจัดการในตอนที่ยังมีโอกาสลากมันตายไปด้วยกัน

ถ้าปล่อยมันไว้แบบนี้ ต่อให้ทุ่มสุดกำลังของหน่วยสืบสวนพิเศษทั้งหมด คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน

ทั้งสองคนยืนพิงกำแพง

“ทางสำนักเซียนว่ายังไงบ้าง?”

พอพูดถึงสำนักเซียน จี๋ไหลก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

“พวกเขาบอกว่ารอให้พวกเราลงมือก่อน แล้วพวกเขาจะจัดการส่วนที่เหลือเอง เป็นแบบนี้อีกแล้วพวกเขาทำแบบนี้ทุกครั้ง”

หน่วยสืบสวนพิเศษต้องลงแรง พวกเขาทำหน้าที่เก็บเกี่ยวผลประโยชน์

ก่อนที่จะเข้าหน่วยสืบสวนพิเศษ จี๋ไหลก็เหมือนคนทั่วไปที่คิดว่าสำนักเซียนเป็นผู้กอบกู้โลกยุคใหม่

หลังจากนั้น เขาถึงได้รู้ความจริงว่าพวกเขาก็แค่นายทุนที่รู้จักแต่งตัวเองให้ดูดีเท่านั้น

“ไอ้พวกนายทุนเลือดเย็น!”

“สำนักเซียนก็แค่พวกโง่เง่า!”

ฉินเจิ้งหยางแค่นหัวเราะ “พวกนั้นเรียกตัวเองว่าสำนักเซียนได้ยังไง พวกทายาทที่แท้จริงของสำนักเซียน ลูกหลานสวรรค์ทั้งหลายล้วนจบชีวิตลงในหายนะเมื่อสิบปีก่อนทั้งสิ้น”

หากไม่มีพวกเขา โลกใบนี้คงถูกความมืดปกคลุมไปแล้ว

พวกเขาสมควรได้รับการขนานนามว่าผู้กอบกู้โลก

แต่หลังจากที่พวกเขาตายไป ก็มีคนแอบขโมยมงกุฎแห่งชัยชนะของพวกเขา แล้วใส่ไว้บนหัวตัวเอง