แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 408 ฉันเหนื่อยแล้ว

บทที่ 408 ฉันเหนื่อยแล้ว

ต่อไปก็เป็นการจับกลุ่ม แขกรับเชิญทั้งสามกลุ่มจากรายการกรีนวิลเดอร์เนส จะต้องจับฉลากเพื่อจับคู่กับพี่น้องอีกสามคู่

ทีมงานรายการนำกล่องใบหนึ่งมาวาง

เหลียงชิงฮวนบ่นอย่างเซ็ง ๆ “ต้องจับฉลากด้วยเหรอ ไปอยู่กลุ่มเดียวกับเจินเจินเลยไม่ได้หรือไง”

จี๋ซางรีบยกมือทันที “งั้นผมขอจับคู่กับพระเอกซุปเปอร์สตาร์!”

เจียงซั่วพูดอย่างไร้ความปรานี “ไม่ได้ ต้องจับฉลาก”

[ฮ่า ๆ ๆ ผู้กำกับของเรามันเป็นคนไร้น้ำใจขนาดนี้แหละ]

[พอเทียบกันแล้ว เว่ยฉือนี่เหมือนนางฟ้าเลยนะ]

[ฉันก็อยากให้ชิงฮวนอยู่กลุ่มเดียวกับเจินเจินเหมือนกัน ดูฉันร่ายคาถาเถอะ!]

[การจับฉลากครั้งนี้ ถ้าบังเอิญให้ซูเจาอยู่กับเจียงเจินมันคงจะสนุกมากเลย]

[แขกรับเชิญคนอื่น ๆ เขามีกลุ่มของเขากันหมดแล้ว ใครที่ไม่เข้าพวกมันก็ชัดเจนอยู่แล้วนี่]

การจับฉลากเริ่มขึ้น เนื่องจากว่าหวังโหย่วเป็นผู้อาวุโสที่สุด เหลียงชิงฮวนจึงพูดว่า “รุ่นพี่หวัง เชิญจับฉลากก่อนเลยค่ะ”

หวังโหย่วไม่ได้ปฏิเสธ ยื่นมือเข้าไปในกล่องจับฉลาก

พอดึงออกมาดู เป็นทีมของจี๋เสี่ยวเสี่ยวกับจี๋ซาง

จี๋ซางก็ร้องเฮดังลั่นด้วยความดีใจ

ถึงตาคนที่สองจับสลาก ซูเจาพูดกับเหลียงชิงฮวน “เธอจับเลย”

เหลียงชิงฮวนรู้สึกประหลาดใจ เธอระมัดระวังตัวมาก “เธอต้องการทำอะไร?”

ซูเจากลอกตา “ไม่ใช่เธอเองเหรอที่บอกว่าอยากอยู่กลุ่มเดียวกับเพื่อนสนิท ฉันก็เลยใจดีให้เธอจับก่อน ท่าทีของเธอนี่มันอะไรกัน ไม่มีมารยาทเลยนะ”

เหลียงชิงฮวน : …

เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนกำลังจะทะเลาะกันอีกครั้ง เจียงเจินจึงออกมาไกล่เกลี่ย

“ก็เธอให้จับก็จับเถอะ”

แล้วเธอก็ยิ้มให้ซูเจา “ขอบคุณนะ”

ซูเจาทำเสียงฮึในลำคอ

เหลียงชิงฮวนดึงการ์ดออกมาดู เป็นเจียงเจินกับเจียงฉือซิง

เธอกับเจียงเจินดีใจจนต้องกอดกันทันที

เหลือซูเจาเท่านั้น แน่นอนว่าต้องจับคู่กับหนิงหนิงหนิงเหนียน

[เยี่ยมไปเลย ชิงฮวนจับคู่กับเจินเจิน!]

[ว้าว เป็นคู่ในอุดมคติของแต่ละคนเลยนะ]

[การจับสลากนี่มันอ่านใจเป็นด้วยฮ่า ๆ ๆ]

หนิงหนิงและหนิงเหนียนไม่สนใจหรอกว่าใครจะมาจับคู่กับพวกเขา

สองทีมที่เหลือได้จับคู่กับคนที่พวกเขาต้องการ

การจับสลากครั้งนี้สมบูรณ์แบบจริง ๆ

ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความยินดี หนิงหนิงแอบมองซูเจาอย่างเงียบ ๆ

หลังจากแบ่งกลุ่มเสร็จ เสียงของเจียงซั่วก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ต่อไป เฮลิคอปเตอร์จะสุ่มพาแขกรับเชิญทั้งสามทีมไปยังจุดหมายต่าง ๆ ในภูเขา ขอให้ทุกท่านเตรียมตัวให้พร้อม ออกเดินทางได้!”

พอเสียงพูดขาดหาย ก็ได้ยินเสียงครืน ๆ ดังขึ้น เหนือศีรษะมีเฮลิคอปเตอร์สามลำบินลงมาจอดตรง ๆ

แขกรับเชิญทั้งสามกลุ่มขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไป เฮลิคอปเตอร์นำแขกรับเชิญทั้งหมดบินมุ่งหน้าเข้าไปในภูเขา

มองลงไปจากเฮลิคอปเตอร์จะเห็นแต่สีเขียวสุดลูกหูลูกตา

เฮลิคอปเตอร์ค่อย ๆ ลดระดับความสูงลงและจอดบนลานโล่งแห่งหนึ่ง

หนิงหนิงและคนอีกสองคนลงจากเฮลิคอปเตอร์

พวกเขายืนเผชิญหน้ากับป่าเขียวชอุ่มที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดโดยรอบ เมื่อมองออกไปไกล ๆ มีแต่เทือกเขาทอดยาวสุดลูกหูลูกตา

เมื่อมนุษย์อยู่ท่ามกลางธรรมชาติเช่นนี้ ช่างดูเล็กจ้อยเหลือเกิน

[ฉันมีคำถามนิดหน่อย ปกติจะมีคนมาที่นี่บ้างไหม?]

[น่าจะไม่มีนะ ปกติที่ปากทางเข้าจะมีคนเฝ้าอยู่]

[แน่นอนว่าคงไม่ให้เข้า ในป่ามีสัตว์ป่า ถ้าเข้าไปมั่ว ๆ คงอันตรายมาก]

[ฉันจำได้ว่า เมื่อไม่กี่ปีก่อน แถวนี้มีข่าวลือเรื่องคนหายในป่าบ่อย ๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าจริงหรือเปล่า]

[ใช่ เหมือนว่าเพิ่งจะเริ่มปิดพื้นที่นี้อย่างเด็ดขาดเมื่อสองปีที่แล้วนี่เอง]

[ฉันกังวลเรื่องความปลอดภัยของแขกรับเชิญพวกนั้นนิดหน่อย…]

[ไม่ต้องกังวลไปหรอก ไม่มีอะไรหรอก ทางรายการได้ทำการสำรวจมาก่อนแล้ว มีกล้องติดตั้งอยู่ทั่ว แล้วก็มีทีมงานคอยเฝ้าอยู่ข้างนอกด้วย]

[ทำไมฉันรู้สึกว่าหนิงหนิงดูไม่ค่อยมีความสุขเลยนะ]

[ฉันคิดว่ามีแค่ฉันคนเดียวที่คิดแบบนี้เสียอีก วันนี้เธอดูทำหน้าบึ้งตลอดเวลาเลยนะ]

[ใช่ ๆ ๆ จะพูดยังไงดี รู้สึกว่าเธอดูหงุดหงิดนิด ๆ]

[อ้าว ที่แท้พวกเราก็รู้สึกเหมือนกันนี่นา]

…

หนิงหนิงดูหงุดหงิดจริง ๆ โดยเฉพาะตอนนี้ที่เป็นช่วงเที่ยงวันพอดี แสงแดดร้อนแรงกว่าที่ผ่านมามาก แม้จะสวมหมวกอยู่ก็ยังรู้สึกได้ถึงแสงแดดที่แผดเผาใส่หน้า

ซูเจาไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย ยืดเส้นยืดสายพลางถาม “ทำไมไม่เดินกันล่ะ?”

หนิงเหนียนมองไปรอบ ๆ “ยังไม่ต้องรีบหรอก เราต้องตัดสินใจให้ดีก่อนว่าจะไปทิศทางไหนดี”

ก้าวแรกนี้ กลับกลายเป็นก้าวที่สำคัญที่สุด

เพียงแค่เลือกทิศทางให้ถูกต้อง ก็จะไม่หลงทางไปไหนในภายหลัง

ซูเจาชี้มือไปทางถนนด้านขวาอย่างไม่ใส่ใจ “ไปทางนั้นก็ได้นี่”

หนิงเหนียนส่ายหน้า “คุณลองคิดดูอีกทีสิ”

ตอนนั้น หนิงหนิงเอ่ยปาก “ไปทางซ้าย”

ซูเจามองไปทางหนิงหนิง

[อืมมม ฉันรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่เงียบงันในอากาศ]

[โอ้โห! ในที่สุดก็จะเกิดความขัดแย้งขึ้นแล้วสินะ?]

[หนิงเหนียน : ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!]

[แน่นอนว่าต้องเชื่อหนิงหนิงสิ ดูซูเจาแค่แวบเดียวก็รู้แล้วว่าไว้ใจไม่ได้]

[เข้าใจเหตุผลทั้งหมดนะ แต่นิสัยของซูเจาแบบนี้ จะทนได้เหรอถ้ามีคนค้าน?]

[ตีกันเลย! ตีกันเลย!]

[ขำแตก สมควรแล้วที่ซูเจาจะได้บทเรียนบ้าง คุณหนูเลิกวางมาดได้แล้ว เลิกวางมาดได้แล้ว]

ข้อความในช่องคอมเมนต์คึกคักเป็นอย่างมาก สำหรับฉากการเผชิญหน้าที่ทุกคนรอคอยมานาน โดยส่วนใหญ่ที่มาดูเป็นแฟนคลับของเจียงเจิน

บนหน้าจอ หลังจากหนิงหนิงพูดจบประโยคนั้น เธอไม่ได้ให้ทางเลือกกับคนอื่นเลย จับชายกระโปรงแล้วเดินตรงไปทางนั้นทันที

หนิงเหนียนรีบวิ่งตามไปติด ๆ

ซูเจายืนอยู่กับที่มองแผ่นหลังของหนิงหนิงอยู่สองสามวินาที แล้วก็วิ่งตามไป พอไล่ทันแล้วก็ไม่พูดอะไร เดินตามหนิงหนิงอย่างว่าง่าย

ไม่มีการทะเลาะเถียงอย่างที่คาดหวังไว้ ทุกอย่างราบรื่นเป็นอย่างดี

[หืม?]

[ไม่มีอะไรแล้วเหรอ?]

[ซูเจาไม่โต้แย้งเลย เธอโดนแย่งร่างหรือเปล่านะ?]

[พวกคุณต่างหากที่คิดไปเองว่าเธอผิดปกติมาตลอดนะ]

[เอาเถอะ ทางที่หนิงหนิงเลือกเดิน เธอชี้ไปสุ่ม ๆ หรือว่ามีอะไรซ่อนอยู่กันแน่ ฉันดูไม่ออกเลย]

[ฉันก็มองไม่ออกเหมือนกัน ดูต่อไปก่อนแล้วกัน]

…

ทั้งสามคนนำโดยหนิงหนิงเลี้ยวซ้ายไปทันที

สองคนที่เดินตามหลังก็ไม่ได้ถามว่าทำไมต้องเดินมาทางนี้ พวกเขาเพียงเงียบกริบและเดินตามมา

เดินไปได้สักพัก ผู้ชมก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ

[ทางนี้เดินสบายขนาดนี้เลยเหรอ?]

ผู้ชมสังเกตเห็นว่าทั้งสามคนนั้นเดินได้อย่างมั่นคง ราวกับว่ากำลังเดินอยู่บนถนนธรรมดา

แต่ที่นี่มันเป็นป่าที่แทบไม่มีคนเดินผ่านนะ

ดูจากอีกสองทีมก็รู้ได้เลยว่าเส้นทางนั้นเดินยากแค่ไหน

พื้นลื่นมาก ต้องระมัดระวังในการก้าวเดิน เพื่อป้องกันการลื่นล้ม

ยังต้องก้มหัวและคอยระวังกิ่งไม้ตามลำต้นเป็นระยะ ๆ

ตั้งแต่ลงจากเฮลิคอปเตอร์มาจนถึงตอนนี้ ก็ยังเดินมาไม่ได้ไกลเท่าไร

ไม่ต้องพูดถึงหนิงหนิงกับซูเจาที่ใส่กระโปรงมาด้วย

เมื่อเทียบกับอีกสองทีม การเดินของพวกเขาทั้งสามคนดูราบรื่นกว่าอีกสองทีมอย่างเห็นได้ชัด ตลอดทางไม่ค่อยมีวัชพืชและกิ่งไม้กีดขวาง

หนิงหนิงที่เดินนำหน้า จ้องมองไปข้างหน้าอย่างไม่วอกแวก

ซูเจาที่เดินตามหลังอยู่ยังมีอารมณ์สังเกตดูดอกไม้ข้างทาง

ถ้าไม่รู้เรื่องอะไร คงคิดว่าพวกเขามาเที่ยวพักผ่อนกัน

[ซูเจาพูดถูก กลุ่มของพวกเขาดูชัดเจนว่ามาเที่ยวพักผ่อนกันจริง ๆ]

[แปลกมากเลย พวกเขาทำได้ยังไงนะ ถึงหาเส้นทางที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ได้]

ในขณะที่ผู้ชมกำลังสงสัยอยู่นั้น ซูเจาที่เดินอยู่ด้านหลังก็หยุดเดิน เธอยกมือขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่แทบจะไม่มีบนหน้าผาก

“ฉันเหนื่อยแล้ว”

ผู้ชม : ?